Miks schreef op donderdag 30 juni 2022 @ 08:24:
[...]
En dan heb je het nog over huren vs kopen (wat ik nergens noem in het stuk dat je quote). Besef daarbij dat wel kopen altijd duurder is dan niet kopen, op lange termijn (dus even verder kijken dan afgelopen 50 jaar). En ook dat huren (bewust) financieel onaantrekkelijk gemaakt is irt kopen, anders zou dit verschil een stuk kleiner zijn. De situatie in steden als Wenen bevestigen dit.
Dus niet-kopen is goedkoper dan wel kopen, en huren vs kopen is in Nederland bewust schever dan noodzakelijk. Maar de gedachte dat een koopwoning beter rendeert, of heck, net zo goed als een echte investering, die vlieger gaat echt niet op.
Ik snap hier geen klap van. Iemand moet eigenaar zijn van die woning. Tenzij dat de overheid is zal die eigenaar daar altijd aan willen verdienen. Voorbeeld:
A )
Neem een bouwkavel. Volgens jouw beredenering zit daar voornamelijk de waarde(want daar zit de schaarste, al dan niet kunstmatig gecreëerd). Die waarde zit hem dus niet alleen in de m2, maar ook in het recht om daar een huis op te hebben, aansluitingen op de nutsvoorziening en de openbare weg, en last but not least, de ligging.
We bouwen daar een huis op, voor het gemak een huis even duur als het kavel, dus 50/50.
Het huis wat daar op staat is slechts een stapel hout of stenen, en daarmee slechts aan inflatie onderhevig. Nu is dat natuurlijk deels waar, maar deels ook niet. Het geld misschien voor de herbouwwaarde, maar niet voor de afschrijving. De waarde van een individueel object is nauwelijks te refereren aan de inflatie. Een bloemkool is na 5 dagen al niets meer waard, een smartphone na 5 jaar en een huis kan soms na 30 jaar compleet afgeschreven zijn, en soms is het alleen maar meer waard geworden.
Dat heeft natuurlijk alles te maken met het onderhoud, maar niemand zegt je dat je onderhoudskosten hoger zijn dan dat je afschrijving zou zijn. Door tijdig onderhoud te plegen kun je de kosten beheersbaar houden en kun je na 30 jaar een prima onderhouden huis hebben waarvan de waarde van die stapel stenen min of meer is meegestegen met de inflatie, tegen minder kosten dan dat.
De waarde van het kavel ondertussen kan fluctueren, dat is speculatief.
B )
Neem bovenstaand verhaal, maar dan als huurder. Iemand anders koopt het kavel, bouwt er het zelfde huis op en verhuurt dat aan je. In die 30 jaar zal hij op zijn minst de stapel stenen, de financieringsrente, het onderhoud en een belegde boterham aan je willen verdienen. In de praktijk betaal je ook nog die lap grond, maar volgens jouw redenatie zou je die nog buiten de huur kunnen laten, want daar schrijf je niet op af.
Na 30 jaar van de beste man gehuurd te hebben; heb ik 50% van de verkoopprijs + rente van de woning betaald, het onderhoud betaald en een deel van zijn inkomen. Ik heb daarvoor 30 jaar mogen wonen maar vanaf dit punt heb ik niets. Tenminste ALS de huur niet mee zou steiger met de inflatie. Echter met 2% inflatie per jaar is de huur aan het eind het dubbele van de huur in het begin. En als ik nu stop met betalen sta ik op straat.
Terug naar A )
Ik betaal wat ik in het geval van B ook heb betaald, behalve dat ik nu ook de grond koop, en dat ik niet mee hoef te betalen aan zijn "passive income". Aan het eind heb ik dus de grond meer betaald, behalve dat ik 30 jaar lang hypotheek betaal tegen het inflatieniveau van dag één. Nu groeien alleen mijn onderhoudskosten mee met de inflatie en niet de hele huur. Aan het eind van die 30 jaar bezit ik de grond (waarde speculatief), een onderhouden stapel stenen waar ik in kan wonen en vanaf dat moment betaal ik alleen nog maar onderhoudskosten. Geïntegreerd over tijd ben ik in die 30 jaar tijd niet heel veel meer kwijt geweest.
Tot zover de ideale wereld. In de praktijk zoals die nu is verwerkt de verhuurder niet alleen de stapel stenen in de prijs, maar ook de aanschaf van de grond waardoor het plaatje nog schever uitvalt.
Het al dan niet kunnen kopen is een extreme vorm van
boots theory, waarbij een investering op lange termijn gunstiger uitpakt, als je hem kunt veroorloven.