wallum schreef op vrijdag 21 maart 2025 @ 17:54:
[...]
Sachs geeft inderdaad geen objectieve lezing over de gebeurtenissen die tot deze oorlog hebben geleid, hij wil duidelijk een paar punten maken. Volgens hem hebben de VS Rusland geprovoceerd tot deze oorlog door de Navo uit te breiden tot aan de Russische grens, terwijl Rusland dat op verschillende momenten heeft geprobeerd tegen te houden langs diplomatieke weg. Hij verwijt de VS dat die de wensen van Rusland genegeerd hebben omdat de VS na de val van de Sovjet-Unie dachten dat ze de baas konden spelen over de hele wereld. Volgens mij komt dat in grote lijnen overeen met wat er gebeurd is.
Niet echt. Ik heb nog sessies bijgewoond waar de Russische delegaties roadmaps bespraken inzake uiteindelijke participatie van het land in de NAVO. Andere tijden, laat ik het zo zeggen - en inmiddels is wel duidelijk dat wat toen de revue passeerde net zo'n maskirovka is als elke andere interactie van diplomatie dan wel IB.
Niet het Westen trouwens, in zijn ogen bestaat er niet zoiets als 'het Westen', alleen regio's met grote en kleinere landen waarbij de grotere landen vanzelfsprekend een zwaardere stem hebben, en daar soms/vaak ook rechsttreeks misbruik van maken. Die regio's hebben belangen die soms overeenkomen en soms tegenstrijdig zijn, maar als het om geo-politieke verhoudingen gaat, speelt 'het Westen' geen rol van betekenis. De Navo was de afgelopen decennia vooral veel VS en weinig Eurpoa.
Ja, en daar komt op tafel het model van hegemonic feudalism, wat zowel bij Duginn op tafel ligt, als bij de hybride machtsclusters van Inlichtingen/TOC/Oligarchie in wat ooit Rusland was, maar wat ook recent naar voren gekomen is in de pennenstreken van wat tegenwoordig bij Trump in het kabinet zit, en wat op kritieke posities zit verder in structuren van overheid.
Eenvoudig gezegd: hegemonic feudalism is het verdelen van de wereld in termen van economische reservoirs, wat net iets anders is dan het traditionele concept van invloedssferen.
Het is geënt op wat we kenden voor de tijd van het verdrag van Westfalen, heel eenvoudig gezegd. Geen staten, geen naties, maar clusters van macht en superioriteit met voedingssystemen waar men zich van bedient, die eigen classificaties kennen in de zin van hoeveel er te halen valt, maar ook classificaties in termen van hoe het ondermijnd moet worden vanuit potentieel van bedreiging (zie de correlatie autoritarisme en vermogen tot innovatie, existentiële bedreiging).
En hij stelt dat Europa zich voor zijn veiligheid en buitenlandbeleid volledig afhankelijk heeft gemaakt van de VS en daarom geen stem heeft in dit conflict. We zien allemaal dat dit een waarheid als een koe is. Natuurlijk drukt Poetin kleinere landen weg als hij dat in zijn belang vindt. Niemand zegt dat Poetin aardig is, daar gaat het niet om. Europa heeft een bevolking die zeker 4x zo groot is als Rusland en een economie die wel 20 keer zo groot is. Maar we praten niet als 1 Europa met Rusland, maar als 27 afzondelijke landen. Dat legt natuurlijk geen gewicht in de schaal. Met als gevolg dat Trump en Poetin nu in Saudie-Arabië zonder Europa praten over een oorlog op Europees grondgebied.
Als ik 1 ding uit zijn betoog haal dan is het dat we als de sodemieter een Europees buitenlandbeleid en defensiebeleid moeten bouwen en niet op basis van unanimiteit (en in het verlengde daarvan een Europese ICT moeten opbouwen, maar dat is een ander topic).
Afhankelijk, ja. Maar ook vice versa, en dat moeten we nog als verkenning doen. Zo is er bijvoorbeeld het oude convenant van inlichtingen en innovatie. Europa is scheppend, de VS zijn militarised capitalism, men wist dat men in ging leveren ten aanzien van scheppend vermogen en dus, relaties in het grijze voor toegang tot het Europese.
Wat wij gemist hebben is hoe dit verworden is tot een systeem van zwaktepunten van de VS, wat men gecompenseerd heeft met wat we Surveillance Capitalism noemen.
Daar ligt die gevoelige maar ook meervoudig nuttige verkenning. We staan er ondanks alle beeldvorming beter voor dan de VS. Dat lijkt tegenstrijdig, zeker vanuit ons denken in termen van gescheiden hokjes en traditionele domeinen. Maar de VS zitten al sinds het pseudo "einde" van de Koude Oorlog (effectief transformatie van gecontinueerd conflict) in een neerwaartse spiraal. Waarbij opgemerkt moet worden dat de dominante clusters van oligarchie verslaafd zijn aan afbraak, dan wel het als nuttig mechanisme en doel zien.
Waar Europa met inertie zit, zitten daar wel nog steeds de oude sterktepunten. Er zijn uitzonderingen, absoluut (zie het Nederlandse, klein-Amerika), het VK heeft een mega klap gekregen vanuit Brexit, maar wat nodig is, dat ligt er. Het is minder een kwestie van politieke wil dan uitdaging van collectieve perceptie. Politiek volgt. Op publiek debat, of pressie van selectief belang. Een van de twee. Als het eerste afwezig is, dan is de rest voorspelbaar.
Rusland is onze grote buurman en wordt al eeuwenlang dictatoriaal geleid. Dat is het al eeuwen zo en het ziet er niet naar uit dat dat snel verandert. We zullen nog eeuwen met Rusland moeten leven. Een duurzame vrede lukt alleen als we ook met de belangen van Rusland rekening houden. Niet zoals wij die belangen zien, beoordelen en wel of niet redelijk vinden, maar zoals de russen dat zelf zien. Want daar handelen ze ook naar, blijkt in Oekraïne. En wat zij wel en niet belangrijk vinden, daar kom je alleen maar achter door met ze te praten. En dat doen we nu niet, al helemaal niet als Europa.
Toch moet daar een kanttekening bij. Rusland is immers het punt niet. Ik begrijp waar je op wijst, maar wat wij kennen als Rusland is een totaal irrelevante Captured State. Een non-factor behoudens potentieel als grondstoffenreservoir, en ook daar moeten we ons denken bij toetsen, want mensen zijn in modellen van autoritarisme ook grondstoffen (I know, gevoelig, want hier ligt al snel confrontatie met de hoekstenen van neoliberalisme op de loer - ingebouwde predisposities voor gewenste uitkomst).
Het Rusland op de grond is een lappendeken van feodale clusters verbonden in beperkte logistiek van grondstoffen. En veel daarvan is inmiddels niet langer in handen van zelfs de klassieke oligarchie, iets waar nogal een les bij ligt voor de Amerikaanse oligarchie - als puntje bij paaltje komt is men immers het enige waar iets te halen is, maar dit terzijde.
Wat we de afgelopen tien jaar hebben kunnen zien is het ontstaan van een variant van wat Joost Meerloo menticide noemt, als fundament voor een cultisme wat voorbij gaat aan de traditionele concepten van staat, land, volk. Wij krijgen hier weinig daar van mee, helaas, maar het is een zorgwekkend teken aan de wand.
Koloniaal Imperialisme is pur sang problematisch. Maar wanneer het zijn voetafdruk transformeert tot voedingssysteem wat niet langer correleert aan geodemografie, dan ligt er een onsmakelijke en ongewenste garantie tot escalatie. Beter gezegd: conflagratie.
[...]
Dat klopt want dat is nu eenmaal meestal de reden dat landen tot oorlog overgaan. Maar Hitler wilde eigenlijk lebensraum en aan ruimte hebben ze in Rusland geen gebrek
Nuttige ruimte blijft uitermate beperkt daar. Men duwt hard op wat Dugin geoengineering noement, wij noemen dat klimaatverandering, maar het blijft uiterst problematisch in termen van effectieve bruikbaarheid. Maar dat interesseert de aanwezige machtsdynamiek nauwelijks meer, immers, hyperparasitisme. Men zal zich pas richten op hernieuwde interne kolonisatie wanneer binnen het zero sum model de gestelde existentiële bedreigingen geneutraliseerd zijn. Het is geen prettige oefening om uit te werken wat men verstaat onder geneutraliseerd. Hint: scheppend vermogen.
[...]
De russen beoordelen dat kennelijk anders.
[...]
Dat klopt waarschijnlijk, daarom is het zo belangrijk dat Europa zo snel mogelijk een gezamelijk buitenland- en defensiebeleid optuigt. Want een verenigd Europa is groot en sterk genoeg om Rusland in toom te houden.
Er zijn beperkingen aan een continentaal model. Vergeet in deze niet, de wereld is groter en meer complex. Denk eens aan hoe we afgesneden zijn geworden van toegang tot grondstoffenreservoirs, denk eens aan het probleem van mentale overdracht (democratie is dood! Nee, dat is het narratief, maar dat kan wel extreem effect ressorteren).
Het basisconcept van die Coalition of the Willing (waar nogal wat subtiele hints bij zitten ten aanzien van historische lessen) is geen slechte basis. Het beperkt ons niet tot structuren van een EU, wat in de basis absoluut niet ontworpen is voor component van defensie, maar juist voor het binden én faciliteren van vermogen tot collectieve defensie. Maar bewust zonder voorziening binnen de kaders van evolutie voor functionaliteit als militaire verdragsorganisatie.
Helaas hebben het VK en NL de afgelopen decennia ontzettend veel schade toegevoegd aan de evolutie van het Europese Experiment. Gevoelige discussie, wordt in Nederland niet gevoerd, opmerkelijk genoeg in het VK wel. En daar zit men toch enigszins met schaamrood op de kaken, maar ook met motivatie aldus om niet dezelfde fouten te herhalen.
Ik zal het even heel cru stellen: er is een relatie tussen de mondiale orde van recht en rechtsorde, en het bestaan van de NAVO. Er ligt van alles verder nog op tafel, ook van alles van grijs en fout, maar die relatie is intrinsiek. Whatever comes next, het vacuum zal gevuld moeten worden.
Als wij ons beperken tot het continentale, dan laten we ruimte aan dat denken van hegemonic force pillars, en dat is wat ons dan de das om zal doen. Dit is geen tijd van eigen huis & tuin, maar van verbindingen en gedeeld denken, gedeelde doelen, gedeelde middelen.
De ironie is subtiel maar aanwezig. Er komt een gat wat gevuld gaat worden door of een mondiale focus analoog aan het oude Europese Experiment, of autoritarisme. Een van de twee.
[...]
Volgens mij zei hij per week maar mogelijk zat hij ernaast. Volgens mij is er geen discussie dat het om duizenden slachtoffers per week gaat aan beide zijden en dat het een afschuwelijke verspilling van jonge levens is die zo snel mogelijk moet stoppen.
[...]
Nee hij stelt dat je met elkaar moet praten en onderhandelen en er samen moet uit proberen te komen.
[...]
Tsja, ik ben er zelf niet bij geweest, maar Sachs zat er een stuk dichter bovenop en hij beweert dat het juist de VS waren die hun eigen zin doordreven en geen water bij de wijn wilden doen. Van wat ik in de kranten heb meegekregen vind ik dat meer plausibel. Er zal natuurlijk wel onderhandeld moeten worden; geen van beide partijen zal volledig zijn zin krijgen.
[...]
Dat klopt maar dat doen andere landen ook en dat zal altijd zo blijven. Rusland zal er nu zeker druk mee zijn want het heeft groot belang bij een verdeeld Europa.
[...]
[...]
Inderdaad we zullen die afspraken moeten afdwingen want anders zal Rusland zich er niet aan houden. En het lijkt erop dat we daarbij steeds minder op de VS kunnen rekenen, dus we zullen dat als Europa zelf moeten opknappen.
[...]
[...]
Omdat ik ook flabbergasted was na de Trump-Zelenski-ontmoeting; was gebeurt hier!? Is dit het einde van de Navo, het einde van het Westen, het einde van het gezamenlijk streven naar een rechtvaardige wereld op basis van gelijkwaardigheid? Gaan we weer oorlog voeren? Hier is meer aan de hand dan een narcistische president die een showtje opvoert. Jeffrey Sachs houdt een klassiek verhaal over geopolitiek en realpolitiek en binnen dat kader vallen de puzzelstukjes voor mij veel beter op zijn plaats. Ik ben geen dagelijkse volger van dit topic en van de internationale politiek, dus misschien is dit voor jullie allemaal gesneden koek. Maar hier volgt een duidelijke richting uit; we zullen het als Europa moeten opknappen en het is nu belangrijker dan ooit dat we onze onderlinge verschillen opzij zetten en als 1 Europese stem met Rusland in gesprek gaan om deze ellendige oorlog te stoppen en tot een duurzame vrede te komen. En dat kan, want Poetin is geen Hitler die uit is op meer grondgebied. Natuurlijk wil Rusland zijn grote imperium van voorheen weer terug, we moeten dus zorgen dat de prijs daarvoor te hoog is, net als de Navo dat lang heeft gedaan.
[...]
Dit is natuurlijk net zo goed linkdropping. Ik vind het meer dan plausibel dat Rusland heeft geprobeerd de afbraak van het oude Sovjet-imperium heeft geprobeerd tegen te houden. Natuurlijk was Rusland niet blij dat het ene na het andere voormalige Sovjet-land zich tot het Westen bekeerde en heeft het dat op allerlei manieren geprobeerd te voorkomen. Of er nu wel of niet een overeenkomst was met de letterlijke tekst 'geen centimeter naar het oosten'. Natuurlijk wil Rusland zoveel mogelijk landen in zijn invloedssfeer, net als de VS en China dat willen. Niets vreemds aan, en ook niet dat de russen zenuwachtiger werden naarmate de Navo dichterbij kwam en dat voor hun een rode lijn werd overschreden met buurland Oekraïne.
Ook belangijk: er was de afgelopen 30 jaar in de praktijk vrijwel geen verschil tussen de EU en de Navo omdat Europa de VS in alles volgde. Maar voor Rusland is er natuurlijk wel een groot verschil of Europa dichterbij de Russische grens komt, of de VS.
[...]
En dat zullen ze nog wel even blijven doen ook. Maar we leven niet al sinds 1240 in oorlog met Rusland. Het is wel degelijk mogelijk om in vrede naast het pestende en etterende Rusland te leven, als je maar zorgt voor voldoende afschrikking. En daarvoor moeten we zeker niet onze kop in het zand steken, maar als de donder een Europese defensie opbouwen. Maar het helpt niet om Poetin voortdurend een oorlogsmisdadiger te noemen (ondanks dat hij dat wellicht wel is), of te streven naar regimechange in Rusland. Want we zullen met ze om de tafel moeten om vrede te bereiken en dat gaat nu eenmaal beter met (weliswaar knarsetandende) vriendelijkheid.
[...]
[...]
Ja 80 jaar vrede in Europa. De sovjet-onderdrukking was vreselijk, maar oorlog is erger.
[...]
Wat wil je dan doen, hem omleggen?
[...]
Het gaat niet om Jeffrrey Sachs, het gaat om het inhoudelijke verhaal dat hij houdt en volgens mij kunnen we daar als Europa wat van leren. Ik herinner me ook minder prettige verhalen uit de jaren 90 over de shock-therapie in de voormalige oostbloklanden. Zelf zegt Sachs dat hij veel vrienden heeft in de voormalige oostbloklanden, voor wat het waard is. Ik zie in elk geval dat de levenstandaard in veel van die landen nu veel hoger is dan toen. Maar nogmaals, het gaat niet om Jeffrey sachs.
De grootste geopolitieke blunder van Europa lijkt mij dat we al sinds de jaren 50 onze defensie hebben verwaarloosd en ons volledig afhankelijk hebben gemaakt van de VS, die zich nu, om niet geheel onbegrijpelijke redenen, terug lijken te trekken uit Europa.
Sachs zegt heel veel. Hij zou zijn vrienden eens tegen het licht mogen houden. Maar bovenal, als hij terug zou kunnen gaan naar academicus zijn, en niet langer het merk, dat zou al heel veel herstel kunnen leveren.
De blunder waar je op wijst was convenant. Absoluut een blunder, maar wel verklaarbaar. Die verklaring schept enorm equivalent van fasen van rouw. We zijn blind geweest voor de onderliggende realiteit van ontwikkelingen in de VS de afgelopen veertig jaar.
Er zijn genoeg Cassandra's geweest. Vanuit diplomatie net zoals vanuit academia, vanuit politieke economie net zoals vanuit Inlichtingen. Maar mensen leven eerst in hun perceptie.
Laat dat de les zijn. We leven in onze perceptie. Het vermogen tot beheersing daarvan, dat ligt niet bij ons.
Ik stel het bewust wat scherp, maar dit is de essentie. It's a war of the mind, for the mind. Als er één focuspunt in termen van defensie op tafel zou moeten liggen, dan wel dit. Al de rest, allemaal aanwezig. Maar bewustzijn, dat is waar het wringt.
[
Voor 100% gewijzigd door
Virtuozzo op 21-03-2025 18:26
]
Populisme: de weigering van complexiteit en de poging om simplistische antwoorden te formuleren op ingewikkelde vraagstukken middels gebruik van elke mogelijke prikkel van gedrag - i.p.v. moeite te doen voor gezonde participatie.