@
Servor het is fascinerend hoe 800.000 mensen geen enkele baan meer kan doen, maar elke 15-jarige de supermarkt voorraad op peil kan houden. Je argumenten zijn absoluut waar, maar daarmee is het punt wat @
Marcel a maakt niet onwaar. Ik doe een duit in het zakje met wat persoonlijke voorbeelden uit mijn werk.
Na 6 jaar sociaal maatschappelijke hulporganisaties geholpen te hebben met registratie, verantwoording en rapportage door oa verantwoordelijk te zijn geweest voor de ontwikkeling van een ECD wat gebruikt werd voor meer dan 40 gemeentes vielen mij een paar dingen op.
Laten beginnen met het systeem: er is een nauwgezet systeem van landelijke, regionale en gemeentelijke regelingen waar mensen gebruik van kunnen maken als dat nodig is. Dit kan in het kader van maatschappelijke hulp dus heel hands-on zijn, zoals thuiszorg, begeleiding, coaching, buurthuizen of schuldhulpverlening. Er is vaak een vorm van een traject of budget, per gemeente. Het kan dus verschillen per gemeente, of als je budget op is in de ene gemeente, kun je het aanspreken in de andere gemeente. De gemeentes mogen gegevens hierover niet met elkaar uitwisselen. Er zijn inderdaad wachtlijsten, potjes, ambtenaren, tekort mensen, verzin het maar, het kraakte en piepte op allerlei plekken. Tenslotte vereiste de rijksoverheid een plethora aan data, op 101 verschillende manieren aangeleverd. Er vond weinig controle plaats op hoe je die data verzamelt en interpreteert. Er zijn overal definities voor:
Multi Probleem Gezinnen, varianten schuldhulpverlening,
zelfredzaamheidsradars je kunt het zo gek niet verzinnen maar er is wel iets voor bedacht om meer te kunnen registreren om zo het gevoel van grip en controle te behouden. Heb je moeite met opstaan en verlies je daarom je baan? Hup, een trede omlaag op de zelfredzaamheid.
Leestip: Zorgcowboys dossier van FTM
Wat je vervolgens merkt als je hulpverleners spreekt is dat doorgaans de realisatie is dat de meeste problemen zelf veroorzaakt zijn en ongeveer de helft van de mensen gebruik maakt van het systeem en de andere helft er uit noodzaak in terecht komt. Dit is uiteraard subjectief: volgens de normen, regels, standaarden, systemen, registraties, etc voldoen ze, dus komen ze in aanmerking voor hulp, ondersteuning, zorgbudgetten, steun, etc. De hulpverleners die ik sprak hielden consequent wel deze schatting aan.
De vraag die ik toen had is hoe houd je vol als je weet dat een deel van de mensen waar je energie in stopt de boel effectief zit te flessen? Nou, ze doen het dus
voor de andere helft. Acceptatie dat een deel het systeem gebruikt, of misbruikt als je wilt en een deel er terecht in zit is helaas fact of life.
Ik denk dat het eerlijk is om dit ook naar mensen die kritisch zijn op zo'n systeem te duiden dat dit risico bestaat en het nog steeds beter is een deel wel te helpen en te accepteren dat een deel faciliteert in hun misbruik scenario.
Dan nog een ander voorbeeld: een deel van de zelfredzaamheidsproblematiek is gerelateerd aan onderwijs. Laaggeletterdheid vormt een enorm obstakel voor mensen om te functioneren in de huidige samenleving. Je ziet dus dat een deel van de mensen wel kan werken, maar niet in staat is hun administratie te doen, of bankzaken te regelen. En die vallen er dan toch vaker uit. We hebben veel tijd en energie gespendeerd aan het optuigen van een ECD waar ook laaggeletterden hun weg konden vinden, simpelweg om te voorkomen dat dit het volgende systeem zou zijn waar ze niets mee konden. We hebben het over 3 miljoen mensen tussen de 16-75 die moeite hebben met lezen en schrijven.
Dat is 1 op de 5 mensen.
Tl;dr; elk systeem wordt misbruikt tot de grenzen van dit systeem. Dat betekent niet dat het systeem niet werkt, maar wel dat er gezocht moet worden naar hoe je dit beperkt. En dat maakt kritiek op het systeem wat mij betreft terecht, zowel vanuit oogpunt als iemand die het nodig heeft als iemand die zich afvraagt of er wel 800.000 mensen in thuis horen. Want ik verwacht dat beide terechte kritieken zijn.