@
Rubbergrover1 ik begrijp wat je zegt en het is deels een kwestie van wat je durven of kunnen
vindt - feit blijft wel dat ook voor jouw scenario's geldt dat dit een enorm kleine groep van de woningbezitters betrof. Het overgrote deel had voldoende overwaarde, een vast contract en de eventuele mogelijkheid en middelen om te verhuizen en die deden het ook niet.
Dus ja, genoeg mensen konden niet, want geen vast contract over onderwaarde, maar een enorm ander deel deed niets omdat ze gewoonweg niet minder wilde krijgen dan wat het ooit waard was bijvoorbeeld. Mijn n=1 is er een mooi voorbeeld van: 14 woningen te koop in een straat van 120 huizen en ik verkoop die van ons in 1,5 week tijd, simpelweg door de prijs 10% te verlagen. Vervolgend die buren allemaal vragen 'hoe dan', nou, wat dacht je van de prijs aanpassen aan de marktomstandigheden? Nee hoor, gewoon wachten op prijsstijgingen.
Neem je onderwaarde argument: Je kon toentertijd nog gewoon een 120% hypotheek krijgen en een huis kostte 235-240k gemiddeld, dus als je 10% onder water stond had je 23-24k nodig die je ook nog eens (deels) kon meefinancieren in je nieuwe hypotheek (ervaring, been there, done that). Voordeel van de lagere bedragen van toen. Maar ook dat was
not done. En hoe groot die groep precies was die van 10-15% prijsdaling volledig onder water stond weet ik niet, maar dat was vast niet 90% van de huisbezitters gezien de prijsontwikkelingen de jaren er voor.
Dus nogmaals: veel mensen hadden de mogelijkheden niet, de rest deed simpelweg niets,
want crisis.
Een financiele crisis is vooral een emotionele aangelegenheid, gevolgd door financiele realiteit. Niet andersom, tenzij natuurramp, oorlog etc.
(
publicatie over sentiment als drijfveer voor crisis, zoals vele anderen.
Tuurlijk, de financiele crisis was een sociaal-technische aangelegenheid, maar zeker in NL vooral zo langdurig en erg door ons eigen toedoen. Ik deed er toentertijd braaf aan mee, ondanks ons huizenkoop succesje in 2011, maar vond de inerte houding van m'n omgeving vooral opmerkelijk. En het kan
nog steeds uiteraard, wellicht nog meer dan ooit.
Dus nogmaals: ben niet doof voor de argumenten, het legt mijn inziens alleen nadruk op de uitzondering en gaat voorbij aan de massa die verlamd was door de situatie. Aka het sentiment.