Dat klopt, dat is ook deel van wat ik probeerde te delen. Echter is de (ver)koop prijs van een woning redelijk nietszeggend. De betaalbaarheid volgt uit de verhouding tussen de lasten en het inkomen. Kijk je naar modaal inkomen vs hypothecaire lasten dan kun je zien hoeveel % van iemand zijn inkomen naar wonen gaat en dus hoe betaalbaar een woning is.
Stel volgend jaar verlaagd de ECB de rente naar 0.01% dan kun je dus voor 833 euro per maand 10 miljoen lenen. Huizen prijzen schieten dan omhoog. Immers kun je met gelijk inkomen dan een veel hogere lening veroorloven, aanbod blijft gelijk, iedereen profiteert van die lage rente, dus iedereen zijn maximale lening gaat omhoog. Logisch economisch gevolg is dat het prijskaartje omhoog gaat. Echter voor de betaalbaarheid hoeft dat helemaal geen negatieve gevolgen te hebben, zou zelfs positief kunnen werken. Klint absurd maar dat is dus exact wat er is gebeurd als gevolg van het recente ECB beleid van negatieve rente. Lang verhaal kort is dus de betaalbaarheid belangrijk, maar niet af te lezen aan de daadwerkelijke verkoopprijs/woz van een woning.
Er is een (vaste) hoeveelheid geld in omloop en dat kan aan consumptie uitgegeven worden of in kapitaal worden gestopt (huizen + aandelen).
Consumptie zal niet snel verdubbelen of verdrievoudigen; ja, je kunt een Ferrari kopen in plaats van een Golf, en je kunt 3x op vakantie naar Australie i.p.v. een weekje naar Terschelling, maar consumptie is redelijk voorspelbaar en niet echt schaalbaar, er zitten gewoon limieten aan.
Het geld dat overblijft wordt dus in kapitaal gestopt, en verdwijnt daar in principe nooit weer uit. Het kan van persoon A naar B naar C, maar de hoeveelheid blijft hetzelfde. Hoe meer geld je in kapitaal stopt, hoe duurder het wordt. Goedkope leningen, subsidies, aflossingsvrije leningen hebben allemaal een prijsopdrijvend effect. Er komt simpelweg steeds meer geld in omloop wat men niet kwijt kan in consumptie, en aandelen hebben niet altijd het gewenste rendement of risico, dan beland het veelal in stenen. En mens moet wonen dus geld gaat sowieso die kant op (huur of koop), je krijgt alleen steeds minder kapitaal terug.
Hier raak je me even kwijt. Er is geen vaste hoeveelheid geld in omloog, zoals je zelf aangeeft komt er steeds meer geld bij. Dit wordt bewust gedaan omdat men als de dood is voor deflatie. De ECB draait aan de knoppen. Zodra de inflatie daalt dan zakt de rente.
Het voorbeeld van 13% rente komt nog veel te vaak terug voor de hoeveelheid mensen die er daadwerkelijk hinder van hebben ondervonden, dus is een beetje een non-discussie.
Ik denk dat je hier een historische realiteit te makkelijk plat slaat. Dat een huis vroeger 40.000 gulden was betekent niet dat je dat toen makkelijk kon kopen en die mensen nu enorme profiteurs zijn. Die 13% is niet de uitschieter waarvan jij beweert dat het is; historische context:
/f/image/XXZ8ubEMBqcvlVKcB1dhk2nP.png?f=fotoalbum_large)
De afwijkende periode is juist die lage rente van onder de 4%. Dat was nu precies mijn punt, als je iemand al profiteurs wil noemen (van mij hoeft dat niet) dan zijn het de mensen die een hypotheek afsloten/oversloten tegen extreem lage rente als gevolg van bijzonder ECB beleid wat tot hyperinflatie heeft geleid. Zeker wie aflossingsvrij heeft geleend zit in een luxe positie waarbij de rente op het geleende bedrag ver onder de rente bij de bank ligt. Simpelweg sparen op een deposito rekening in plaats van aflossen levert alweer een extra voordeel op.
De term miljonair is inmiddels ook flink aan inflatie onderhevig. Iemand kan op papier een vermogen van 1M hebben, maar dat maakt diegene in mijn ogen niet automatisch 'rijk'. Comfortabel zeker, maar geen Dagobert Duck. Eerder iemand met een tussenwoning in Amsterdam die toevallig kocht in een gunstige tijd en pre-gentrificatie.
Zeker waar, hier gaat het wat mij betreft opnieuw om betaalbaarheid cq koopkracht, niet om papieren waarde van iemand zijn vermogen. Dat was eigenlijk ook mijn eerdere punt; die papieren woz betekent niet zo veel. (Tenzij je verkoopt en nooit meer een huis in Nederland wil huren/kopen)
De overheid zoekt steeds weer lapmiddelen hoe er méér geld de woningmarkt ingepompt kan worden (startersleningen, single-toeslagen, waardering 2e inkomen, mogelijk 40-jarige hypotheken etc.) terwijl ander kapitaal om je geld te parkeren zoals aandelen minder interessant gemaakt worden. Het zijn dus vooral politieke keuzes die woningprijzen opdrijven.
Maar die verkoopprijs is dus niet relevant, het gaat om betaalbaarheid. Dat is wat ze proberen te verbeteren met die maatregelen, niet het prijskaartje verlagen maar het percentage starters dat een woning kan aanschaffen (los van de discussie hoe effectief dat is gelukt).
Het politieke probleem zit hem in de aanwijzing van bouwgrond. Is verder niks nieuws; zie deze aflevering van zembla van 21 (!) jaar geleden over de woningnood;
Woningnood
Economie 24-02-2005
Een half miljoen mensen staat op een wachtlijst voor een huurwoning. De gemiddelde wachttijd bedraagt in grote delen van het land al zes à acht jaar. Nog eens twee miljoen mensen willen verhuizen omdat de huidige woning niet bevalt.
Maar de huizenprijzen zijn de pan uitgerezen. Zembla over de rol van grondspeculanten, projectontwikkelaars, woningcorporaties en het overheidsbeleid dat averechts werkt
Mirror.