Vorig weekend heb ik de
Eiger Ultra Trail gelopen, de E101 variant, dus 100km met 6500 hoogtemeters, hierbij een kort verslag van hoe de race verliep.
De race begint om 4 uur s’ochtends, en omdat ik nog steeds niet gewend ben aan de spanningen voor een race was het slapen hiervoor uiteraard ook een uitdaging, ik lag vroeg in bed maar heb uiteindelijk niet meer dan 5 uur geslapen.
Iets voor 3 uur opgestaan om nog even snel wat ontbijt naar binnen te werken bij het hotel vlakbij de start, gelukkig twee bananen en wat muesli naar binnen kunnen werken, het scheelt dat ik mezelf kan forceren om te eten ook als ik eigenlijk geen honger heb.
Toen we aan de start stonden begon ik erg last te krijgen van imposter syndrome, en vroeg ik me oprecht af wat ik hier aan het doen was, kan ik dit wel? Hoor ik hier wel? Waarom doe ik dit? Nadat mijn vriendin mij wat gerustgesteld had was het dan eindelijk zo ver om te beginnen.
Net voor de start begon het al rustig te regenen, nu maakte mij dit niet zo erg uit omdat ik het juist wel lekker fris vindt als het wat aan de natte kant is, de eerste kilometers gingen nog over de weg in Grindlewald, toen begon het echte klimmen en was er een korte opstopping waarna we single file op de bergpaadjes omhoog liepen.
De eerste 30 kilometer gingen eigenlijk voorspoedig, ik kon een goed tempo volhouden, en het weer bleef een beetje miezerig, met soms wat zon die door de wolken brak, eigenlijk heel fijn loopweer, wel merkte ik dat ik minder gels at dan ik had gepland, maar omdat ik meer bananen bij de rustpunten at leek me dit prima.
Het enige minpunt was dat mijn vriendin belde om te zeggen dat ze had overgegeven, en dat ze zich nog steeds misselijk voelde, omdat ze al een stuk achter me lag bekroop me al het gevoel dat ze het misschien niet zou gaan redden, ook met de scherpe cutoff tijden in het achterhoofd.
Toen was het tijd voor nog een stijle klim naar de Faulhorn (2681m), het laatste stukje van deze beklimming was erg zwaar, ook omdat de pro’s van de E51 (51 km race) me langs de oren vlogen, maar ook omdat het iets harder was gaan regenen, en het ook vrij sterk waaide hierboven. Eenmaal aangekomen bij de verzorgingspost bovenaan, deed ik mijn routine (water + 2 banenen) en ging ik weer naar beneden, het leukste van het trailrunnen, lekker naar beneden hollen.
Dit ging vrij voorspoedig, tot ik bij het bos aankwam waar we moesten afdalen, dit was een extreem technisch pad, met natte wortels en glibberige modder, niet lekker snel afdalen dus, maar echt op je stappen letten. Er zijn meerdere mensen geweest die hierdoor met de heli moesten afzwaaien.
Na 55km bereik je het half-way point van de race, dit is in het dorpje Burglauenen, en dit is een punt waar veel van de E101 lopers gaan twijfelen, je kan er namelijk voor kiezen om de rest van de E51 te lopen, en dan hoef je nog maar 10km te lopen in het dal, en dan ben je klaar.
Mijn vriendin heeft er uiteindelijk voor gekozen om dit te doen, zij kwam te laat aan in Burglauenen en mocht überhaupt al niet meer door voor de E101, ze heeft de E51 afgerond, en dus uiteindelijk zo’n 61 kilometer gelopen terwijl ze misselijk en niet fit was.
Ik had nog van te voren gezegd dat gaat mij niet overkomen, ik ga gewoon door, maar eenmaal aangekomen begon ik toch te twijfelen, nu was er een Nederlander (van
https://www.mudsweattrails.nl/, no spon) die volgens mij zag dat ik het moeilijk had en aan het twijfelen was, hij maakte een praatje en zei tegen me dat ik gewoon even mijn rust kon nemen, wat pasta moest gaan eten, en dan verder kijken, ik heb hier uiteindelijk bijna drie kwartier gezeten om goed uit te rusten.
Tijdens het pasta eten kwam ik een gesprek met een andere Nederlandse dame die ook bezig was met de race, omdat ik hardop mijn twijfel uitsprak ging zij mij overtuigen dat ik door moest gaan, dat ik er spijt van zou krijgen als ik zou stoppen, vooral omdat ik op dit punt nog gewoon lekker op schema zit, en goed voor de cutoff times zit. Na wat pasta en moed ingesproken te hebben, heb ik gelukkig besloten om verder te gaan, maar dit was wel echt mijn laagste punt in de race, en het is moeilijk om je op zo’n mentale mindgame voor te bereiden.
Samen met de Nederlandse dame zijn we vertrokken van het halverwege punt en besloten we al snel dat we samen een goed tempo konden houden, en dat we elkaar hier wel even doorheen gingen slepen, de tijd gaat ook een stuk sneller als je een praatje kan maken, maar we hebben ook wel een uur lang met elkaar gelopen zonder iets te zeggen, het geeft toch steun als je het met z’n tweeën kan doen.
Na 64km was het tijd voor weer een grote klim, dit was ook de eerste keer in de race dat ik een gel met caffeine erin nam, hierdoor vloog ik zowat de berg op, en kwam ik 1 uur eerder aan dan dat de tracking aangaf, mijn moeder stond hierboven te wachten en dit was de laatste keer dat ik haar zag in de race, omdat mijn ouders een supporter ticket hadden konden ze alle treinen en kabelbanen erg goedkoop nemen, dat was vrij goed geregeld moet ik zeggen.
De kilometers daarna zijn allemaal vrij wazig moet ik toegeven, hieronder enkele punten die ik me kan herinneren;
- Zorgen gemaakt om cutoff times omdat ik niet meer kon rekenen, vermoeidheid en 1,5 uur optellen lukte niet meer
- De schaaf/schuurplekken (billen en lies) erg begonnen te branden
- Hagelstorm met onweer meegemaakt, bloedende knokkels door de hagel
- Hallucinaties, zag overal gezichten die na 1 seconde weer verdwenen
- Lama’s en alpaca’s, nee geen hallucinatie, Lampaca farm
- Naast bananen ook overal chips en cola gegeten
- Andere loper die extreem hard moest kotsen, wat je door het hele dal hoorde
- Verzorgingspost in de machinekamer van een treinstation, heerlijk warm en lekker naar olie ruikend
- Ik vergeet waarschijnlijk een boel, het voelde alsof ik twee weken in een dag heb beleefd
Rond kilometer 95 dachten we dat we klaar waren met het klimmen, toen ik alleen op mijn horloge keek zag ik dat we nog 400 hoogtemeters zouden gaan maken, dit was ook wel echt een mentale klap omdat we eigenlijk al dachten dat we er waren, dit laatste stukje klimmen voelde ook echt als straf, we konden Grindlewald (de finish) al zien liggen, en nu moesten we uit de richting nog een stuk gaan klimmen, dit was echt een lijdensweg.
Maar eenmaal boven kon het feest beginnen, na de bevestiging van een dame bij de rustpost dat dit toch echt de top was waren we euforisch, we hebben hier een paar minuten lekker gezeten en genoten van de muziek (Queen - Don’t stop me now), en toen was het tijd voor de laatste drie kilometer, allemaal naar beneden gelukkig.
Zoals elke ultra die ik gedaan heb is het laatste stukje naar de finish toch nog weer omhoog, dit maakte uiteindelijk niet meer uit omdat we zo blij waren dat we dit gewoon gingen halen, dat we dit er ook nog wel even bij kon. Toen ik bij de finish mijn vriendin zag staan schoot ik al vol met tranen, uiteindelijk 24 uur en 5 minuten op pad geweest, voldaan en gesloopt.
Die ochtend vrij goed kunnen slapen (van 5 tot 9), lekker ontbeten in het hotel, en s’middags nog een lekker dutje gedaan en die avond een welverdiende schnitzel met bier verorberd.
Al met al een geslaagde ervaring, het herstel gaat goed, ik slaap nog steeds zo’n 9 uur per dag en wordt moe wakker, maar gisteren heb ik al weer mijn eerste hardloop rondje (5km) kunnen doen.
En uiteraard de Strava or it didn't happen.
:strip_icc():strip_exif()/u/652037/crop5dc6dc6d99e01_cropped.jpeg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/13896/crop5dbbed904a73d_cropped.jpeg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/383827/Untitled-2.jpg?f=community)
) met een gemiddelde hartslag van 165. De 8km uiteindelijk gedaan in iets meer dan 48 minuten (6:03/km). De temperatuur was niet zo heel hoog vanmorgen, maar de luchtvochtigheid zat op de 80% geloof ik. Daar heb ik doorgaans meer last van dan de hitte zelf.
. Alhoewel een trailvest (een rugzak-achtig iets?) in bestelling is, dus ik verander wel. Maar mijn boodschap is vooral: haal hier je tips en ideeën op en doe vooral wat je zelf het prettigst vindt.
/u/94980/crop67d04f89bb62e_cropped.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/464574/crop5ef5b118724ae_cropped.jpeg?f=community)
:strip_exif()/u/36176/44.gif?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/306017/avatar22956_6.jpg?f=community){kind=avatar}
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/b1qa0GH7XjY8ftHDWfmTtUpZ.jpg?f=user_large)
, waardoor elke loop meer dan 12-14km echt pijn had. Maar ik had me al ingeschreven voor de Berenloop (begin november) en met Rotterdam dat jaar was ik ziek dus ik wilde wat ik had opgebouwd toch een beetje verzilveren. Ik heb in trainingen max 14km gelopen muv de Dam tot Damloop die ik in een voor mij optimale tijd heb gelopen. Ik heb de lange duurlopen in augustus/september vervangen door fietsen, incl het karakter van de training. Dus bijv. eerste 2,5 uur lekker relaxed fietsen, laatste half uur vlot fietsen. Ook afwisselend bijv. 20 minuten vlot gefietst, 20 minuten relaxed gefietst. Mij is dat goed bevallen en ik vond het erg goed uitwisselbaar. :strip_exif()/u/356502/crop5b17f4bc39e72_cropped.gif?f=community)
Het was eventjes soort van vlak, dus rennen lukte weer. Maar al snel begon de laatste echte klim, 800hm. Vreselijk was dit 
), zowel naar beneden als op de vlakke stukken.:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/142JltIRr1iHj6Q5OTJoDgNt.jpg?f=user_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/muqLseckcEN0ZhhqfaeD4Bb0.jpg?f=user_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/dzleFTkGnlRK883zJt408UzV.jpg?f=user_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/7tDuexL9vgb0OqUQRhG9qh4H.jpg?f=user_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/8XlifYxZmm29amTjitTsEF7R.jpg?f=user_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/1JyqwqTYbMyR4gT0pLerTrqf.jpg?f=user_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/bc1WuWb5vyk53zs5o22KHJrU.jpg?f=user_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/NnCeefReql12sWOlkkwPa63z.jpg?f=user_large)
:strip_icc():strip_exif()/u/30694/66north_logo_1510933660.jpg?f=community){kind=logo}
:strip_icc():strip_exif()/u/58500/alfagrill.jpg?f=community)
.
:strip_exif()/u/116048/henkflits.gif?f=community)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/rxHxCjIiAZxxIZaKhV4INR9V.jpg?f=user_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/w1L2O78ymwEtJAsRexuhadZL.jpg?f=user_large)
:strip_icc():strip_exif()/u/170876/crop60feac2476182_cropped.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/188423/crop67c5f1a423917_cropped.jpg?f=community)
/u/2508956/crop6a2938e553282_cropped.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/107621/ccicon.jpg?f=community)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/KIJ9nXwSuPzdV7EJuMk9HhGP.jpg?f=user_large)
:strip_icc():strip_exif()/u/131433/dokterbob1.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/49518/IMG_93742.jpg?f=community)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/J5kwy7c0hWfLY5jda1YssT23.jpg?f=user_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/9kexkZVHjNrDveyqr6fA1nVa.jpg?f=user_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/KtEVYUTjB6Kt34R6PvitO7Ok.jpg?f=user_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/wCj98QEeIR8PiurUPvPAUoAn.jpg?f=user_large)