Zo, we zijn weer terug van een weekje Provence.
Zaterdag laat aangekomen. Tassen uitpakken en naar bed
Zondag meteen een mooie stukje op de fiets. Even aanvoelen hoe het hier is. Toen we vertrokken dacht ik nog, mmm 35 kilometer is dat niet wat weinig? Geen rekening houdend met hoogteverschillen natuurlijk. Heel erg genoten van de mooie omgeving er vroeg op een bepaald moment zelfs iemand in ons gezelschap 'hoe vaak mag je zeggen dat iets een mooie route is?'
Maandag een iets langere route oa.
Col de Suzette en
Col de la Madeleine. Die laatste hadden we niet eens in de gaten omdat die in vergelijking met de Suzette gewoon een vervelend pukkeltje is.
Dinsdag was het zover: de generale repetitie.
De Ventoux vanaf Sault. De 'makkelijke' kant. En eerlijk, tot Chalet Reynard klopt dat ook wel. Ik had constant het gevoel, nou als dit het is? laat maar komen die berg. Het deel erna doet dat helemaal teniet. "Lekker doordraaien," hadden ze gezegd. In de praktijk werd dat pijn en moeite. Uiteindelijk 4 mini stops gemaakt. Boven aangekomen, alles deed pijn. Zelfs de duim omhoog voor de foto deed pijn.. Geen medaille, wel twee stukken taart en een cola als verdiende beloning. Dus de calorien die ik er af had gefietst waren er weer zo aan

. De generale repetitie was klaar.
Donderdag hebben we een mooie toeristische route gedaan omdat we ook wel iets van de omgeving wilde zien. We gingen eerst richting
Lac du Paty. Dit was een erg leuke beklimming, kort en heel erg hevig. Boven aan gekomen was het een deceptie. Het lac du Paty was eerder een Wadi Du Paty. De omgeving maakte uiteraard veel goed natuurlijk. Dus via de col de la madeleine weer terug naar Bédoin. Daar aan gekomen was de vraag, zullen m gewoon doen of zullen we tot morgen wachten? Stoute schoentjes aangetrokken en een heel eind van de Bédoin route naar boven gefietst. Voor de kenners, net iets verder dan het houten beeld in het bos. Daarna weer naar beneden en richting het huisje.
Vrijdag was dan toch de tocht der tochten, de bucketlist beklimming der bucketlist beklimmingen. De Ventoux vanaf Bédoin. Om 10:01 uit de auto bij het wielercafe 'Café du Cycliste Ventoux'. Het eerste stuk voelde bijna als sightseeing. Links druivenplantjes, rechts druivenplantjes, andere renners die nog dachten dat het simpel zou worden. Toch knaagde er iets: dit voelde te zwaar. Had ik gisteren dan toch teveel gedaan? Bleek al snel de verklaring: nog op het grote blad aan het fietsen. Eenmaal gecorrigeerd, na iets minder dan een uur, bereikten we Saint-Esteve. Daar begint het "echte werk". Een aaneengesloten stuk van 8% of meer helemaal tot aan Chalet Reynard. Het bos: mooi, groot, en na een tijdje vooral irritant. Onderweg goede gesprekken met mijn fietsmaatje, tot er twee kilometer voor Reynard toch een simpel "wat een kut bos" uitfloepte. Bij Reynard hulptroepen, een vestje aan tegen de kou. Het voelde een beetje als een f1 pitstop. Stoppen, vestje aan en weer door. Natuurlijk brak precies op dat moment de zon door. Toch aangehouden want boven zou het koud zijn (~ 10 graden). In de laatste drie kilometer was het zwoegen maar het ging goed. Een kilometer voor de top voegde een ander fietsmaatje zich bij ons en die gaf de nodige moral support ( lees: fiets nou eens door, dit kan sneller!)
Uiteindelijk stond de klok op 03:16, 1577 hoogtemeters, een gemiddelde hartslag van 149 en zo'n 135 watt gemiddeld vermogen mooi verdeeld over de hele klim.
Achteraf kan ik concluderen dat Sault zwaarder aanvoelde dan via Bédoin. Het venijn van Sault zit hem in het ritme: tot Chalet Reynard fiets je op zo'n 5%, met zelfs stukken waar je gewoon naar beneden gaat. Daarna slaat het plotseling om naar 8% of meer. Die omslag maakt het lastig. Je hebt al ~ 20 km er op zitten en dan heb je ineens 6 kilometer 8% of meer.
Bédoin daarentegen is vanaf het begin al steil en blijft dat, met ongeveer hetzelfde percentage de hele weg. Zolang je cadans en vermogen constant houdt, kun je dat verrassend lang volhouden. Geen schok halverwege, gewoon een lange, gelijkmatige inspanning.
Het resultaat: dezelfde berg, twee totaal verschillende ervaringen. Al met al een ervaring om nooit meer te vergeten.
blijkbaar was er ook een evenement aan de gang, wisten we niet