Mooi verhaal over Limburgs Mooiste @
sapphire , ik zal ook iets meer toelichten dan het summiere verhaaltje.
Om te beginnen was ik er de middag ervoor al, op de camping. Wat een circus, verschrikkelijk, echt niet mijn ding. Ik rijd sowieso 95% solo en een enkele keer met een SR. Maar goed, m'n broer en een paar neven doen dit al jaren en ik zie die zo weinig dat het idee me wel aanstond. De verhalen hier op 't forum dat het minder massaal is dan AGR hielpen ook wel mee.
Na het enerverende verslag van de dikke bandenrace van de 2-4 jarigen, de 5 en 6 jarigen en de categorie 7,8 met dito prijsuitrijkingen was ik wel klaar met de herrie van het terrein. Toen kwam de DJ

Afijn, om 22:00 uur was het rustig. De weersvoorspelling was duidelijk, veel onweersbuien in de nacht (viel mee) en een grote plensbui van 8 -9 uur 's ochtend. Wij zouden om 8:45 starten. Dat werd ietsje later en de bui bleef uit, wel wat gespetter. Vol goede moed de rit gestart, ik druk op rijden op m'n onvolprezen altijd betrouwbare 1040, wtf, een freeze, deed niks meer. Ai, if it ain't on Strava....maar ja, we gingen al rijden en ik kon moeilijk 7 man tegenhouden omdat de fietscomputer weigerde. 11 km later reageerde hij eindelijk en daalde m'n hartslag. Inmiddels was het wel gaan regenen, zachtjes, maar je werd er wel nat van, en goor. M'n maagdelijke nieuwe witte Grip Grabs (jaja, Frenz heeft uitgepakt, nieuwe sokken!) werden grijze smurriesokken. En vanaf km 1 was de route links en rechts bevolkt met plakkende wielrenners. Nog nooit zoveel lekke banden gezien, bizar. Onze groep bleef verschoond tot 5 km voor het einde: 1 lekke band maar (en m'n broer constateerde wat spetter op z'n onderbuis, ja hij rijdt wel tubeless, it runs dus niet in the family

). De laatste 500 meter onverhard naar het drielandenpunt was het 'toppunt', harde regen en gewoon koud ineens. Om 12 uur (bij 44km) doken we een uitspanning voor de traditionele koffie met vlaai. Daarna stopte de regen en brak langzamerhand de zon door om de rest van de dag uitbundig te schijnen. Maar de afdaling vanaf het drielandenpunt met natte kleren (kort kort uiteraard) en koude stijve spieren na de iets te lange pitstop was verre van prettig. Gelukkig kon daarna het grote genieten beginnen. Mijn broer kwam overal fluitend als eerste boven (15 kilo minder gewicht en een veel betere VO2 max en rijdt >10k per jaar), maar ik kon hem steeds beter volgen bergop. Ik had de bekende superbenen die dag. Het helpt uiteraard ook heel goed dat je bovenaan steeds kan herstellen terwijl de rest later boven komt en meteen door moet. Bij de finish misten we de afslag naar het terrein en pas toen we weer bij klim 1 van 18 waren, aldus de nog steeds werkende 1040, hadden we door dat we in ons enthousiasme aan rondje twee begonnen waren. Omgekeerde en twee kilometer (!) teruggefietst om van het welverdiende pilsje onder de finishboog te genieten. Qua drukte viel het me mee, bij één klim was er een opstopping omdat er een grote tractor de zaak ietwat blokkeerde en er waren op de 12-14% stukken wat wandelaars, maar ik heb overal goed door kunnen rijden en geen mafkezerij in de afdalingen, ook prettig.
Rijd ik volgend jaar weer mee? Mwah, vanwege het sociale aspect wel, maar dat hele commerciële gebeuren eromheen hoeft voor mij niet. Mijn voorkeur gaat toch altijd uit naar een eigen route langs de bekende klimmetjes, zonder die massaliteit. Toch wel aardig om een keer mee te maken.