Frankfurt Marathon 2026: 2:58:41. Sub 3, een jaar na mijn eerste marathon
Afgelopen zondag was mijn grote dag: de marathon van Frankfurt. Dit is mijn uitgebreide verslag.
De aanloop
Toen ik met mijn coach Jurgen Schenk (van The Athletes Hub) begon, was zijn inschatting duidelijk: een PR (en dus onder de 3:11:54) zat erin, maar sub 3 was echt nog een stap, en we hadden maar 9 weken. Oftewel eigenlijk te weinig tijd. Ik was net hersteld van een 50k ultra, alle snelheid kwijt, en was ook nog ziek geweest.
Jurgen's trainingsschema was een stuk intensiever dan ik zelf ooit zou durven. Weken rond de 80 km, intervallen, en lange duurlopen met grote blokken op marathontempo, zoals 3x8 km in een run van 34 km. Uiteindelijk heb ik maar 2 trainingen echt moeten afbreken, de rest lukte tot mijn verbazing wél. 16x400 intervals, 18 km vóór het ontbijt op een doordeweekse werkdag, loopjes met maar 12 uur ertussen en een monstertraining van 36 km.
Zo groeide het vertrouwen. Een tempo onder de 4:15/km voelde eerst onmogelijk, ik was al blij als ik dat 10 minuten vol hield. Maar gaandeweg werd het makkelijker, bijna easy. De laatste grote test was in totaal 25 km op marathontempo in die monstertraining van 36 km, en die verliep vlekkeloos. In de laatste weken was het vooral Jurgen die me ervan overtuigde om er echt voor te gaan: aanhaken bij de 3-uur pacers en niet meer loslaten.
Taper en carbloaden
De raceweek begon met een rustig midweekje vakantie in de Ardennen, en op vrijdag door naar Frankfurt. Een dag eerder dan in eerste instantie gepland, en dat was erg verstandig. Het carbloaden ging prima, met veel sportdrank en suikerbrood. Vrijdag 9,8 g koolhydraten per kg, zaterdag 9,3 g/kg. Meer kreeg ik er ook echt niet in.
De race
Vanaf een half uur voor de start tot twee uur erna regende het pijpenstelen, niet mijn weertje. Korte warming-up in het startvak, pacers opzoeken en klaar voor de start!
De eerste kilometers waren chaos: gedrang, bochten, grote plassen, en door de drukte zag ik slecht waar ik liep. Ik snap nu het wasmachinegevoel van wielrennen.
Rond 3 km zag ik mijn hartslag mooi laag rond de 162, net als in training, en het tempo ging makkelijk. Bij 5 km lagen we precies op schema. Bij 8 km dacht ik nog: nog nooit zo lang aan één stuk op marathontempo gelopen. Na 10 km kwam er rust in de groep, en in zo'n grote groep (100 man) had ik geen last van de wind.
Halverwege zaten we ongeveer een minuut onder schema. Mentaal fijn: "dan kunnen we de 2e helft rustig aan doen". Dankzij mijn soft flasks kon ik bij de waterposten even rustig aan doen en de hartslag laten zakken, zelfs tot onder de 160. Mijn treshold zit rond de 172.
Bij 23 km voelde ik voor het eerst vermoeidheid, en bij 26 km weer. Veel te vroeg, dus reden tot zorgen. Maar ik wist de beoogde 30 km split uit mijn hoofd en sprak met mezelf af: sowieso tot 30 erbij blijven, dan weet je hoeveel marge je hebt. Dat bleek 1:20 te zijn. Best veel, en ik kon het tempo nog houden. De marathon kon nu echt beginnen!
Ik schrok er wel van dat het langzamerhand ook echt wel zwaar werd, maar zei tegen mezelf: "nu mag de RPE ook stijgen, dit is normaal. Ik zat daar op een 6 à 7".
Achteraf klopt het precies met die oplopende RPE-grafiekjes: als je het goed doet, verloopt een marathon echt zo. In Praag ging ik veel te vroeg pushen, en in Amsterdam heb ik de RPE's van Frankfurt nooit gehaald. Daar had ik dus harder gekund.
Van 30 tot 40k dacht ik continu "het gaat nog, maar de man met de hamer kan zo komen". Het werd kilometers aftellen en doorzetten, met mentale ankerpunten: terug de stad in bij 35 km, bij 38 km vlak langs het finishgebouw, vanaf 41 nog 2 maar 2 bochten. Mijn hartslag kroop richting mijn drempel. Geen paniek, dit kan ik aan!
Nog een paar lusjes door het centrum, veel publiek, keitjes en bochten. En de man met de hamer kwam maar niet. Ik bleef mezelf toespreken: blijf technisch goed lopen. Rond 39 km begon ik te jojoën, maar ik wist: als ik nu loslaat, loop ik het risico het niet te halen. Dus weer aangehaakt. Naast de groep lopen voelde zo 10% zwaarder dan erin, dus snel weer achter iemand kruipen.
De groep begon met zo'n honderd man en op het eind waren we nog met een man of tien. Gek hoor, en een flinke dosis imposter syndrome. Maar ook: ik ga NIET loslaten. En zo geschiedde. Die 3-uur pacegroep is chaos in het begin, maar een grote groep en pacers maken het je wel makkelijker.
Op 40,5 km kwamen we weer op brede wegen en riep de pacer: we zitten op 2:59 laag. Pas toen voelde ik me zeker. Hij vertraagde wat om netjes op zijn eindtijd uit te komen. Ik bleef steady doorlopen en ging erlangs. Rennen voelde alsof ik door stroop liep, maar mijn horloge zei nog steeds 4:15/km. De laatste kilometer ging op maximale inspanning, wetende dat ik het ging volhouden. Met 2:57 hoog kwam het finishgebouw in zicht en juichend rende ik de Festhalle binnen, over de streep in 2:58:41.
Oerkreten, huilen, vreemde mensen knuffelen, compleet overmand door emotie en ongeloof. En nu 4 dagen later heb ik dat ongeloof nog steeds.
Een marathon vliegt aan de ene kant voorbij. Aan de andere kant heb je tijd zat om alle mentale fasen door te gaan: van goed naar slecht, van steady doorgaan tot met jezelf overleggen of 4:15 tot 30 km ook al niet best goed is. Dat mentale stuk, jezelf pijn willen doen, vind ik nog steeds lastig.
Maar al met al: plan perfect uitgevoerd.
Na de finish: EHBO
Eenmaal buiten ging het snel mis. Alles tintelde en ik schoot helemaal in de kramp. Soep en thee hielpen niet. Ik heb zo'n 30-45 minuten op de EHBO liggen bijkomen en opwarmen, was wel heftig. Kennelijk ben ik wel diep gegaan ;-)
Toen het weer ging, ben ik naar de douches gestrompeld, massage genomen, de laatste lopers binnengeklapt en de 2 km terug naar het hotel gewandeld. Extreem moe maar mega voldaan.
Voeding en materiaal
- Gels: SiS Beta Fuel, 40 g koolhydraten, zonder cafeïne of elektrolyten. Eén 8 minuten voor de start, daarna elke 29 minuten. Geen maagklachten.
- Drinken: één soft flask van 500 ml met een zakje elektrolyten. Water pakken bij de posten lukte pas bij de derde poging, op 40 km. Ik heb dus wat weinig gedronken, maar had er tijdens de race geen last van, alleen een droge mond aan het eind.
- Kleding: korte tight, shirt en handschoenen. Het was met 8 graden en regen koud en nat, maar ik heb het onderweg niet koud gehad. Rond 35 km kwam de zon door en werd het nog soort van warm.
- Schoenen: een vers paar Nike Alphafly 3.
Inmiddels is het een paar dagen verder en begint het herstel te komen. Maandag en dinsdag lag ik echt nog flink in de kreukels.
Het zijn 9 intense maar fijne trainingsweken geweest en ik kan nog steeds niet echt geloven dat het gelukt is. Ik had pak 'm beet 1,5 jaar geleden nooit gedacht dat dit mogelijk was. En het was ook niet gelukt zonder de bewuste en onbewuste ondersteuning van mijn trainer, gezin, collega's en familie. Natuurlijk moet je 'm zelf lopen, maar zonder support om je heen lukt dat echt niet.
Volgende doelen
En nu snel herstellen, want het volgende doel, Hyrox Mixed Doubles in Gent op 19 december, komt alweer dichterbij. Daarna gaat de blik weer richting een marathon of ultra denk ik. En ohja: ik heb me waarschijnlijk gekwalificeerd voor Boston 2028

.