Zozo... race verslagje van mijn Fantomes 27km gisteren.
Grootste uitdaging ooit voor mij (langste wedstrijdafstand ooit én meeste hoogtemeters), maar ik had er zin in. Voorbereiding was goed, conditie ook. Minpuntje: het weer en het toch wel technische parcours (waar ik niet echt op kan oefenen). Het zou een race worden met ups en downs. En dan heb ik het niet alleen over de hellingen.
De start was goed, tempo zeker ook. Misschien iets te snel, maar ik had alles goed onder controle. Wel pittige klimmetjes, maar dat had ik wel kunnen denken. Maar dan. Op een afdaling gaat de loper voor mij onderuit. Ik heb niet door dat het paadje eigenlijk zigzaggend loopt, verlies even mijn concentratie en daar lig ik ook. De andere loper staat al weer recht, maar ik niet. Door de val is er een stevige kramp in mijn linkerkuit geschoten, en die gaat maar niet weg. Ik sta recht, zet een paar stappen, maar lig dadelijk terug tegen de grond. Dit gaat mis! En de teller staat nog maar op 9km.
Dankzij wat instructies van een andere loper, slaag ik er toch in om de helling beneden te geraken. Ik probeer mijn kuit te masseren maar dat doet teveel pijn. Flink wandelen is nog het beste wat ik kan doen. Ik begin te rekenen. Zo haal ik nooit de finish.
Tot overmaat van ramp loop ik ook nog eens verkeerd, samen met een klein groepje dat mij blijkbaar volgt. Volgt? Ondanks mijn gesukkel, hou ik er blijkbaar in vergelijking met anderen nog steeds een stevige tred in. Meer nog, bergop ga ik stelselmatig mensen voorbij.
Rennen lukt ondertussen helemaal niet meer, maar ik bereik de eerste bevoorrading. Ik drink iets en zie dat de volgende bevoorrading over 8km is. Ik heb nog 3 uur, dat moet ik toch halen. Ik heb ondertussen een nieuwe kant van mezelf ontdekt. Ik had een sms’je gestuurd naar mijn vrouw om te zeggen dat ik zou stoppen wegens teveel pijn, maar ik wil niet opgeven. Kom, we proberen.
Even verder gaat het weer mis. Ik wordt iets te ambitieus, ga onderuit en rol 10m de helling af. Boven mij roepen ze bezorgd of het gaat, maar behalve wat schaafwonden aan mijn knie, heb ik niet meer pijn dan tevoren. Waar ben ik toch mee bezig?
Even verder gaat het weer fout. Op de rotsen met een ketting naar boven klimmend, weigert mijn linkerbeen alweer dienst, ik schuif weg. Ik schreeuw het uit, en zie het bloed langs mijn onderarm sijpelen. Zo, de hele linkerkant is nu gehavend. Maar ik moet gewoon door, hier is niets.
Bij de “river crossing” staat een EHBO post. Toch even laten verzorgen, denk ik. Maar dan zie ik dat één van de lopers net voor me met een bebloed hoofd om verzorging vraagt. Ik spoel mijn arm wat af met water en zie dat het bloeden gestopt is. Ik besluit om in het water te stappen. En plots...
Het koude water doet zoveel deugd aan mijn kuit, dat er ineens een glimlach afkan. Ik pak mijn go pro erbij om de crossing te filmen en op het einde gaat de duim zelfs omhoog. Ik ben een ander mens!
Ik zit nog fris, en begin steviger te wandelen. Ik haal een koppel Nederlanders in, die me bij de volgende afdaling terug voorbij rennen. Ze kijken een beetje verbaasd dat ik blijf wandelen, en ik denk, oh God, laat ik toch proberen. En wonderwel lukt het rennen zelfs een beetje. Heel voorzichtig, niet op de technische stukken of de klimmetjes uiteraard.
Ik bereik de 2e bevoorrading na 2u50 ongeveer. Van hier is het nog 5km tot de finish en ik hoor een dame zeggen dat het 1km klimmen is en 4km dalen. Ik reken verder: 1km klimmen is 15min, 1km naar beneden ook 10min. En dan nog 3 vlakke km’s aan misschien 6min/km. Misschien haal ik de 3u30 nog! (‘s Ochtends aan de ontbijttafel was dat mijn “verwachtte” tijd). Doorgaan!
Elke kilometer dichter bij de finish krijg ik meer vleugels. Ik geniet ook, de uitzichten zijn fenomenaal, ondanks de regen. Ik haal deelnemers terug in die mij kilometers geleden zijn voorbijgegaan. Vlak voor de afdaling naar de ourthe kom ik bij een pittige Nederlandse die me voorlaat. Normaal zou ik bedankt hebben, maar mijn klok brandt in mijn arm. Het gaat lukken.
We storten ons samen naar beneden en stappen samen het water in. 2 oranje deelnemers maken zich voor ons vrolijk in het water (voor de foto’s). Ik kijk naar haar, zij naar mij. Geen woorden nodig. We gaan ervoor sprinten. Ze komt als eerste uit het water, maar ik klamp aan.
Gewoonlijk moet ik bij zo’n sprints de duimen leggen, maar deze keer geef ik niet af. Ook geen zin in hoffelijkheid. Doorgaan! Ik finish net voor haar, we vliegen elkaar in de armen. Idioot

2u28min en een handvol seconden. Wow!
Ik prop zeven appelsienen in mijn mond. Bel mijn vrouw (waar ben je geraakt? Euh, aan de finish! Gaat het? Eigenlijk niet, ik ben doorweekt, mijn arm bonst, mijn kuit is...). In de 1,5 uur durende rit naar huis maar één vraag: hoe groot is de schade?
Ik heb wel wat geleerd ook vandaag: ik heb meer karakter dan ik dacht. En ook: deze trail was achteraf gezien te technisch, zeker bij dit weer, voor mij. Of ik dit ooit nog eens wil doen? Dat zal de komende dagen blijken.
De kuit is vandaag al beter, maar zeker nog niet ok. Rusten is de boodschap.
Strava linkje:
https://www.strava.com/activities/1130140386