squashedraven schreef op donderdag 28 mei 2026 @ 09:56:
Alleen in dit geval hebben wij geen controle over de kraan want EU regels etc. en moet je dus een zo efficiente afvoer maken. Spelen met de kraan geeft alleen maar meer gedonder gezien de afvoer het probleem is en niet de kraan in jouw metafoor.
Dat je binnen regels en wetgeving moet werken betekent niet dat er geen enkele vorm van controle is. Een efficiënte “afvoer” is zeker belangrijk, maar dat maakt de kraan (instroom) of de inrichting van het systeem niet automatisch minder belangrijk als probleem.
Het was natuurlijk een simplificatie, maar in de realiteit zijn er ook indirecte maatregelen die de instroom kunnen verlagen.
Dat je ergens (beperkte) “controle” over hebt, betekent niet dat iets realistisch is of dat je het zo kunt sturen dat het de gewenste uitkomst oplevert. Daarbij heeft niemand volledige controle over iets.
Je gaat hiervan uit dat de waterdruk van buiten dat toe laat, maar als het waterbedrijf de waterdruk de hele tijd laat opbouwen dan springen de leidingen en staat je hele huis (Nederland) onderwater ipv de badkamer (Ter Apel). Dus dan is het beter om de kraan open te laten en als een malle met de ontstopper aan de slag te gaan, desnoods door het tijdelijk het overtollig water op te vangen in emmers (spreidingsplan).
Hoe hoog de waterdruk ook is, als je de hoofdkraan afsluit maakt die druk niets uit. Maar eerlijk gezegd denk dat we beter kunnen stoppen met analogieën of metaforen, dit maakt het alleen maar vaag.
Zo'n beetje elke gedachte achter het beperken van de instroom (of zelfs een stop) is dat we denken dat er daardoor geen vluchtelingen meer zullen zijn. Maar die zullen er nog steeds komen, maar dan op andere wijze. Waarschijnlijk zullen ze dan illegaal in Nederland komen waardoor ze juist nog meer overlast gaan veroorzaken.
Wie denkt dat precies? Ik in ieder geval niet. Het wordt wel lastig als we op deze manier voor anderen gaan spreken.
De enige manier om het probleem volledig op te lossen is om het waterbedrijf (die landen die vluchtelingenstroom op gang brengen) te bellen en aan te geven dat ze moeten bijdrage aan de oplossing door de waterdruk te verminderen (economische/sociale/etc verbeteringen doorvoeren).
De gedachte dat asielstromen uitsluitend via structurele sociaaleconomische verbeteringen in herkomstlanden kunnen worden opgelost, is in de praktijk eerder utopisch dan realistisch. Daarnaast impliceert deze redenering dat mensen hier voornamelijk om sociaaleconomische redenen komen, en niet uit noodzaak vanwege veiligheid, zoals oorlog of vervolging.
Asielaanvragen moeten behandeld worden, die kan je niet vooraf weigeren. Het negeren is geen optie gezien de aanvrager dan zelf een oplossing zoekt (vaak in de illegaliteit).
Ik stel trouwens voordat we de methode dat asiel aangevraagd worden verder buiten beschouwing laten en het volgende voorbeeld als voorbeeld blijven zien. Een tijd terug wilde men dat de asielprocedure al vanuit het buitenland opgestart kan worden. Het idee was dat het hierdoor de persoon al vooraf geweigerd kan worden en het geen druk uitoefent op onze lokale infrastructuur. En hoewel in theorie dat logisch klinkt, verwachten expert dat het niet zou werken. Allereerst, asiel aanvragen is niet wat je zomaar vrijwillig wilt doen. Ten tweede, het introduceert het risico dat de aanvrager preventief in eigen land opgepakt wordt als dissident. Ten derde, het vermindert niet de administratieve of juridische druk op het systeem. En ten vierde, de kans blijft aanwezig dat de persoon alsnog vlucht naar Nederland en lokaal asiel aanvraagt waardoor er meer werk ontstaat.
Nogmaals, mijn argument hier is dat je een asielaanvraag niet kan stoppen tenzij de aanvrager die nooit indient.
Je kunt wel degelijk beïnvloeden welke mensen in de asielprocedure terechtkomen en onder welke omstandigheden dat gebeurt, via onder andere visumbeleid, grenscontroles en handhaving, opvang en procedures buiten de EU en terugkeerbeleid. Daarnaast zijn er ook inderecte maatregelen die de instroom kunnen verlagen, door bijv. het land minder aantrekkelijk te maken voor asielzoekers, bijv. alleen tijdelijke verblijfsvergunningen te verlenen.
Er zijn goede voorbeelden in andere Europese landen die laten zien dat streng asiel- en migratiebeleid wel degelijk effect heeft, zoals Denemarken en Zweden.
Denemarken heeft een centrum-linkse regering en hanteert de lijn dat een sterke verzorgingsstaat alleen houdbaar is als immigratie en vooral asiel beheersbaar blijven. Daardoor is er een relatief streng migratie- en asielbeleid gevoerd, waarbij de instroom significant is gedaald: van ongeveer 22.000 in 2015 naar stabiel rond de 2.200–2.300 per jaar in de afgelopen jaren.
Zweden is een nog duidelijker voorbeeld van een beleidsomslag rond 2015. Na de migratiecrisis van dat jaar voerde Zweden strengere grens- en asielmaatregelen in. In 2016 daalde het aantal asielaanvragen met ruim 80% ten opzichte van 2015 (van circa 163.000 naar ongeveer 12.000–14.000). Daarna is het niet verder gedaald, maar gestabiliseerd op een relatief laag niveau van ongeveer 10.000–13.000 per jaar.
Voor de mensen die blijven stellen dat streng beleid niet werkt of niet mogelijk is binnen EU-regels en wetgeving, Denemarken en Zweden laten zien dat dit wel degelijk mogelijk is en samenvalt met een lagere instroom en minder druk op de asielketen, waaronder opvang, doorstroom, capaciteit en kosten.