ZieMaar! schreef op woensdag 18 februari 2026 @ 18:57:
De zorgkosten horen gewoon bij de lagere klassen, dat is voor autochtonen ook zo. Die wachten langer, die worden minder bereikt, zijn gevoeliger voor complottheorieën rondom vaccins, eten ongezonder, bewegen minder, hebben meer stress (en gaat over arbeidsmigranten).
Ik denk niet dat lagere klasse hierin de doorslaggevende factor is. Het is niet alsof allochtonen als groep, gemiddeld genomen, een lagere klasse zijn dan autochtone Nederlanders. Dit zal veel meer multifactorieel bepaald zijn.
Zaken waar bijvoorbeeld ook rekening mee te houden zijn:
- Verschillen in susceptibiliteit voor chronische aandoeningen en gepaarde kosten op basis van ethnische achtergrond.
- Verschillen in eventuele succeskansen van bepaalde behandelingen op basis van ethnische achtergrond, vooral historisch zijn veel studies en gepaarde behandelsuccessen overwegend geweest binnen kaukasische, mannelijke populaties.
- Culturele verschillen in acceptatie voor staken van medisch specialistische zorg of afschalen van medisch specialistische zorg in de laatste levensfase (veelal een dure levensfase).
Vanuit maatschappelijk oogpunt zijn dit soort verschillen natuurlijk belangrijk, zeker gelet op de reeds aanwezige zorglasten. Maar nuancering ontbreekt binnen dit soort populistische krantenkoppen natuurlijk al snel.
Additionele zorgkosten t.g.v. verworven chroniciteit van bepaalde zorg omdat de kansen tot genezing lager zijn bij een bepaalde ethnische achtergrond, kun je bepaalde bevolkingsgroepen zo bijvoorbeeld natuurlijk niet kwalijk nemen. Dat is juist reden voor zorg en verbetering.
Uiteindelijk is hetgeen je nodig hebt een veel structurele aanpak op 3 fronten:
- Verbetering van het toekomstperspectief waar je immigranten hun oorsprong kennen.
- Verbetering van integratie binnen de Nederlandse maatschappij, voor mensen die alhier komen.
- Exit strategie of adequate strafvoering binnen Nederland waar van toepassing.
Dit laatste geldt overigens niet alleen voor allochtonen, maar ook autochtonen.
Het voornaamste probleem op dit moment is eigenlijk dat alle 3 slecht geregeld is.
Het eerste punt is sowieso natuurlijk lastig, want dit is buitenland beleid. Mondiaal is het momenteel onrustig, met diverse relevante oorlogen. Afrika zit vooralsnog vol met corruptie, geweld en conflicten.
Maar daar waar we wel beter invloed kunnen uitoefenen, worden er ook weinig echte stappen gemaakt. Integratie is belabberd.
Het feit dat een asielzoeker bijvoorbeeld een aanvraag dient te hebben welk 6 maanden in behandeling is, alvorens te mogen werken, is natuurlijk bezopen.
Met circa 25.000 à 30.000 eerste asielverzoeken per jaar zijn dit duizenden arbeidsjaren welk je als maatschappij zelf ook weggooit. Bevordert het integratie niet, door mensen toch in zekere zin uitzichtloos buiten maatschappelijke participatie te houden. En draag je als maatschappij tegelijkertijd wel de nodige lasten.
De periode gaat omlaag richting 3 maanden. De voorheen geldende 24-weken-eis, welk informeel al niet langer werd opgevolgd n.a.v. eerdere jurisprudentie, wordt daarnaast ook geschrapt. En dit laatste werpt qua maatschappelijke participatie ook reeds zijn vruchten af. Verder ter eventuele achtergrond ook bijvoorbeeld
hier.
Het laatste punt, overlastgevers, wetsovertreders en plegers van (significant) strafbare feiten, blijft verder natuurlijk ook gewoon een probleem. Maar dit breder dan enkel en alleen asielzoekers of immigranten. Een voornaam probleem hierin is en blijft de gewekte perceptie dat re-integratie een realistisch streefdoel is. De praktijk is echter weerbarstig.
Zat onderzoek binnen dit kader door voornamelijk het WODC welk de cijfers toont. Met fraaie weerspiegeling van de idealen:
Bijna 50% van ex-gedetineerde personen pleegt binnen twee jaar na vrijlating een misdrijf dat opnieuw leidt tot contact met justitie. Om deze recidivecijfers terug te dringen, wordt er tijdens detentie gewerkt aan de re-integratie naar de maatschappij. Uit WODC-onderzoek blijkt dat vooral het hebben van werk en onderdak van belang zijn voor recidive en daarnaast het niet hebben van schulden. Juist de stabiliteit van werk en onderdak zijn hierbij belangrijk. Voor een veiligere samenleving is het daarom van belang om te blijven werken aan het op orde brengen van deze leefgebieden, maar vooral te voorkomen dat problemen op deze leefgebieden ontstaan of toenemen tijdens detentie, zelfs bij zeer korte detenties.
2024:
https://www.wodc.nl/actue...-van-belang-voor-recidive
Maar gaan we kritisch terugkijken, "Recidivism Report 2002-2008 Trends in the Reconviction Rate of Dutch Offenders", startpunt van de metingen, te achterhalen via de waybackmachine mocht je geïnteresseerd zijn:
From 2002, the recidivism percentages in the sector of the adult prison system show a downward trend. Of all the adults leaving a penitentiary institution in 2008, 48.5% came into contact with the judicial system again, within two years. In 2002, this was 55.2%.
Er wordt reeds decennia gepretendeerd dat stabiliteit, snelle terugkeer richting maatschappij, geld, etc. de oplossing is. Maar de cijfers veranderen gewoonweg niet.
Overigens bestaat er al ongeveer even lang kritiek op de veronderstelling dat dit soort randvoorwaarden, zoals woon, werk en wederhelft recidivisme zouden doen beperken. Zie bijvoorbeeld reeds uit 2005 het proefschrift van van Dam: Juvenile criminal recidivism: relations with personality and post release environmental risk and protective factors. Of de lekensamenvatting alhier:
https://www.zorgwelzijn.n...al-niet-tegen-zwz012653w/
En het
recentelijke rapport waarin de algoritmes welk door reclassering gebruikt wordt, is hierin natuurlijk ook gewoonweg weinig hoopgevend.
Door methodologische problemen krijgen o.a. personen met een ernstige psychische aandoening zoals psychoses een te lage risico-inschatting van de OXREC. Het is van belang om de risico’s op een juiste wijze en zo nauwkeuring mogelijk in te schatten. Een te lage risico-inschatting kan leiden tot adviezen waarin de
maatschappij mogelijk niet voldoende beschermd wordt tegen criminelen.
Dit is één van de hoofdconclusies binnen dit rapport. Maar de rest ook zeker waardig leesvoer. Bij de actuele, nota bene omschreven foutieve implementatie van OXREC, is het algoritme zo bijvoorbeeld in algemene zin in nog geen 80% de recidief kans juist te scoren, en in bijna 15% wordt het te laag ingeschat. Maatschappelijk gezien zijn dit natuurlijk geen wenselijke cijfers. Zeker niet gezien ook de verdere reeds slechte track record van justitie in deze.