Ursula von der Leyen houdt ondanks de afwezigheid van GPS haar aandacht op de route die ze heeft uitgestippeld om een vredesmacht in Oekraïne afgesproken te krijgen.
Volkskrant Liveblog
In een interview met de Financial Times zei ze het volgende:
- Europa is bezig met het opstellen van 'vrij precieze plannen' voor een multinationale troepeninzet in Oekraïne als onderdeel van veiligheidsgaranties na het conflict.
- Het Europese plan kan rekenen op Amerikaanse steun: 'President Trump verzekerde ons dat er ook een Amerikaanse aanwezigheid zal zijn'
- De inzet omvat naar verwachting tienduizenden door Europa geleide militairen, gesteund door Amerikaanse hulp, inclusief controle- en commandosystemen en inlichtingen- en bewakingsmiddelen.
Het bezoek van de EU en Zelenskyy aan Washington zou een start zijn geweest voor deze plannen:
De afspraken zouden zijn gemaakt tijdens een ontmoeting tussen de Amerikaanse president Trump, de Oekraïense president Zelensky en Europese leiders eerder deze maand in Washington.
Een vervolgoverleg zou komnde donderdag plaatsvinden:
Europese leiders, onder wie Navo-chef Mark Rutte, de Duitse bondskanselier Friedrich Merz, de Britse premier Keir Starmer en Von der Leyen, komen naar verwachting donderdag bijeen in Parijs, aldus The Financial Times. Ze bespreken er op uitnodiging van de Franse president Emmanuel Macron de situatie in Oekraïne.
Europa zou echter Europa niet zijn als er niet enige controverse zou zijn:
German defense chief slaps down von der Leyen’s talk of EU troops for Ukraine
politicoBERLIN — German Defense Minister Boris Pistorius today criticized European Commission President Ursula von der Leyen for publicly floating plans to send multinational troops to Ukraine as part of long-term security guarantees.
Pistorius said it was “fundamentally wrong” to discuss such options before peace negotiations.
Een duidelijk geïrriteerde Pistorius laat even blijken waar de verantwoordelijkheden - volgens hem - liggen:
“The European Union has no responsibilities and no competences when it comes to deploying troops — for anyone or for anything,” the minister told reporters at a defense industry site in the western German town of Troisdorf. “I would refrain from confirming or commenting on such considerations in any way.”
Hij gaf echter ook toe dat gesprekken gaande waren:
He acknowledged that governments are weighing what might be possible “under which conditions and reservations,”
In deze statement in Politico trekt von der Leyen een grote broek aan:
Von der Leyen argued that robust guarantees are “paramount” to protect Ukraine against future Russian aggression and to safeguard Europe’s own security. She has also welcomed U.S. President Donald Trump’s willingness to contribute what she described as an “Article-5-like security guarantee” for Kyiv, a reference to NATO's common defense provision.
Troepen in Oekraïne verdelen de EU landen echter nog steeds:
The idea of stationing Western troops in Ukraine is highly divisive. France and the U.K. are discussing the issue, the U.S. and other NATO countries like Poland have ruled out sending troops while others are unclear.
Wat we hier zien is het spanningsveld tussen de landen die moeten gaan leveren en een EU die tot taak heeft, in samenspel met de NAVO, om tot een samenhangend plan te komen. Het "vroege" delen van dit voornemen doet von der Leyen heel bewust om druk te zetten. Blijkbaar vond ze dit nodig. De agitatie van Pistorius bevestigt in mijn ogen dat deze actie welbewust is ingezet. Von der Leyen zet druk voor komende donderdag en geeft nationale leiders geen ruimte meer om terug te krabbelen. De inperking van die speelruimte veroorzaakt deze agitatie bij Pistorius.
Voordat we de focus teveel op de (terechte) bezwaren van betrokken landen gaan richten, zoals onduidelijkheid mandaat troepenmacht en onduidelijkheid doelstelling van die enkele tienduizenden militairen, kunnen deze bezwaren ook steeds worden gebruikt om voortgang te af te remmen. Niemand zal deze bezwaren onterecht noemen. De valkuil van deze argumenten is er echter ook. Worden ze als dooddoener ingezet dan gaat het verlammend werken op een beslissingsproces.
Maar laten we ook wel wezen, enkele 10 duizenden troepen kunnen in een strijdperk met een 1300 km lange grens geen vrede waarborgen (er vanuit gaande dat die er komt). De bezwaren van de betrokken landen die verantwoordelijkheid dragen voor de militairen die ze op missie zenden houden daarom ook echt wel steek.
De EU heeft echter nog met een ander probleem te maken, verlamming bij de natiestaten. Bij een
podcast (Europa Draait Door, Arend Jan Boekestijn en Tim de Wit) was Caroline de Gruyter (EU deskundige NRC) geïnterviewd. Die herkent op dit moment dat de besluitloosheid
binnen nationale regeringen de beweging op gang heeft gebracht om gezamenlijke initiatieven te ontplooien. Die overheden zoeken als het ware steun bij elkaar. De EU zou hierbij als een soort katalysator en een convergentiefactor kunnen worden gezien. Zelfs burgers lijken over hun eigen regeringen meer en meer naar de EU te kijken voor antwoorden op de internationale problemen. Nieuwe landen, Noorwegen, IJsland, overwegen aansluiting en zelfs populisten hebben hun anti EU discours diep weggestopt, omdat die opvatting nu niet populistisch meer is. Zelfs Orban in Hongarije, nagel aan de doodskist van ieder Europees beslissingsproces, piekert er niet over uit de EU te stappen. Zonder EU als antagonist verliest hij zijn legitimiteit. Het gaat niet zo goed in Hongarije.
Voordat we dus in de inhoud duiken van allerlei argumenten om een troepenmacht in haar huidige vorm en voorwaarden te beoordelen bedenk even het volgende: het is op dit moment heel belangrijk dat EU met een signaal komt naar Rusland dat het haar menens is de vrijheid van Oekraïne, en van zichzelf te waarborgen.
Als ik het goed aanvoel is het belangrijker dat er een duidelijke commitment wordt uitgestraald dan wat de vorm van die commitment precies is. In deze oorlog hebben we al langer schuivende schalen gezien, dit schuiven is iets wat ook na een initiële deelname van de EU bij de verdediging van Oekraïne doorgaat. Voor sommigen misschien juist een schrikbeeld, maar het relativeert het belang van een precieze initiële deelname ook.
En om Caroline de Gruyter even te echoën: de EU is in besef duidelijk een stapje verder dan de natiestaten en loopt voor de colonne. Hoe de inhoud uiteindelijk ook gaat uitvallen zien we hier een pro-actieve EU en reactieve natiestaten. Laten we dat ook bedenken.
Een effect heeft het al wel. Rusland reageert defensief:
CBS News vandaag:
Eerst Rusland in haar normale modus operandi, vertragen vertragen:
In a speech delivered during a visit to China on Monday, Putin said he had reached "understandings" with Mr. Trump during their meeting in Alaska about ending the war in Ukraine.
But despite the U.S. president's public optimism on the matter, and a two-week deadline he set Putin to end the war or face a new round of sanctions, no major progress has been reported in the negotiations, and the Russian bombardment of Ukrainian cities continues daily.
Maar dan, in reactie op de Europeanen vandaag reageert Poetin defensief:
Speaking to reporters Monday in Moscow, Kremlin spokesman Dmitry Peskov accused the "European party of war" of hindering U.S.-led efforts to negotiate a peace deal.
"We are ready to resolve the problem by political and diplomatic means," Peskov said, according to the Reuters news agency. "But so far we do not see reciprocity from Kyiv in this. So we shall continue the special military operation."
Daarom is een signaal nu vanuit de EU zo van belang, voor een verandering van de balans.