Draakje5 schreef op dinsdag 10 februari 2026 @ 07:53:
@
Imperium
Wij hebben de bestrating eerst gelegd en daarna de schutting.
Het voordeel was wel dat de schutting op plekken kwam waar alleen klinkers kwamen te liggen.
Het is vervolgens een kleine moeite een rij klinkers er uit te halen voor de schutting palen, om vervolgens de schutting te plaatsen. In een 1.5 uur tijd had de stratenmaker alles weer dicht.
Wij zaten ook met buren aan beide kanten van de tuin. Ene stel wilde persee hout A met kleur B en model C want dan pastte dat natuurlijk mooi op het instagram plaatje, de andere buren waren niet zo moeilijk. En wellicht zitten jouw buren hier ook mee. Ben jij wellicht duidelijk, maar zijn hun andere buren lastig en zij willen graag aan weerskanten dezelfde schutting.
Het begint nu een lang relaas te worden, maar ik wil er toch wel even op reageren:
@
DennusF
Ik snap je punt over prioriteiten, maar bij ons ligt het echt anders. Zij waren juist degene die ruim een half jaar geleden steeds vroegen wat wij wilden met de schutting. Toen hadden wij nog niet eens concrete plannen.
Nu we wél concreet zijn, met uitgewerkte plannen via een tuinarchitect en offertes erbij, gebeurt er ineens niets. Dan is het te duur. Of de hovenier “deugt niet”. Of ze hebben geen goed gevoel bij de leverancier. Of ze wachten nog op reactie van hun andere buren. Er is elke keer wel weer iets waardoor er geen besluit wordt genomen.
Dat is wat het voor ons wringt: de vraag kwam van hun kant, maar op het moment dat er knopen doorgehakt moeten worden, blijft het stil. Ondertussen hebben zij al een oprit liggen en is er voor hen geen enkele tijdsdruk.
Wij moeten bij onze oprit een molgoot plaatsen voor de drainage. Het is in mijn ogen niet logisch om nu de volledige bestrating inclusief goot aan te leggen, netjes aan te laten sluiten op hun oprit, en dat later weer open te breken omdat er alsnog een erfafscheiding moet komen. Dat voelt bouwkundig gewoon als onnodig dubbel werk en extra kosten.
@
Draakje5
Dat verhaal van uniformiteit met hun andere buren speelt inderdaad mee. En eerlijk is eerlijk: ik snap dat ook wel. Een straatbeeld dat mooi gelijk loopt is prettig. Alleen kan dat niet betekenen dat wij eindeloos blijven wachten totdat iedereen er uit is.
We hebben meerdere gesprekken gevoerd, zijn bij elkaar binnen geweest, hebben opties bekeken, hebben geprobeerd mee te bewegen in hoogte, materiaal en uitstraling. Maar het proces blijft hangen. Voor mijn gevoel polderen we al maanden zonder dat het ergens landt.
Wij krijgen binnenkort de sleutel. Vanaf dat moment moeten we door. Planning van de tuin, planning van de oprit, alles hangt samen met die erfafscheiding. Als daar geen duidelijkheid over is, staat alles stil.
Daarom hebben we nu gezegd: tot een bepaalde datum proberen we er samen uit te komen. Ligt er dan geen gezamenlijke keuze, dan plaatsen wij een erfafscheiding naar eigen keuze tegen de erfgrens. Niet om te provoceren, maar puur zodat wij verder kunnen. Aansluiten kan altijd nog.
En ja, ik vind dit echt vervelend. Ik heb hier oprecht buikpijn van. Ik wil helemaal niet starten met nieuwe buren in een soort spanningsveld. Maar eindeloos blijven wachten terwijl onze planning vastloopt voelt ook niet gezond.
De kern is voor mij: hoe bewaak je je eigen planning en grenzen, zonder dat het meteen voelt alsof je de relatie op scherp zet?
[
Voor 108% gewijzigd door
Imperium op 10-02-2026 09:43
]