Voor mij was het een marathon met twee gezichten: doel niet behaald, maar wel een PR..
Dit jaar was ik - in tegenstelling tot vorig jaar toen ik m'n eerste liep - prachtig op tijd bij de start. Ik zag inderdaad @
nogeeninlog die ik herkende van de video die geplaatst was, dus hem nog even een boks kunnen geven en met een grijns van oor tot oor lekker rond gelopen in de startstraat. Nog een paar teamgenoten uit Zwolle kunnen spreken en een half uur voor de start maar lekker in startwave 1 gaan staan. De laatste keer Lee aanhoren (ik blijf het geweldig vinden) en de minuut stilte voor Kiptum (wat een moment. De hele startstraat stil, heel bijzonder) en dan konden we weg.
De A-, B-, C- en D-doelen die ik had opgesteld waren duidelijk: Sub 2:56, Sub 3:00, een PR (Sub 3:08:28) en lekker rustig uitlopen. Toch was er ongewoon veel spanning de afgelopen week.. Ik had m'n lange duurloop niet kunnen doen door ziekte en had nog een week flink doorgesnotterd. Tot wat was ik in staat? Ben ik niet gek dat ik 2:55 in m'n hoofd haal? Ach ja.. Ik heb voor het eerst met een Stryd getraind en kwam op een wattage van om en nabij de 320 watt uit voor wat ik dacht wat haalbaar was. Dus: horloge ingesteld op hartslag en wattage en me de eerste 5km niet druk gemaakt om de tijd.
Gelijk vanuit de start ging het erg goed met het wattage en de bijbehorende hartslag. Het enige waar ik dus nog onzeker over was was de tijd, maar de eerste 5km gingen in 21:07, waardoor ik slechts 17 seconden achterliep op schema. Het was de bedoeling rustig te starten, dus: so far so good. Ik kon ook steeds lekker in groepjes lopen, vooral het fietspad tussen 10 en 13km was dat erg handig.
De doorkomsten op 10 en 15km waren veelbelovend: 41:54 en 1:02:44. Bij het lopen onder de bomen rond 14km voelde ik al wel dat het zwaarder werd, het was even lastig om de focus te behouden. Zodoende ook veel te laat gezien dat er een drankpost aankwam dus niet echt lekker gepositioneerd. Gelukkig zonder erg, maar het was wel even een wake-up-call.
Van 15 naar 20 en 20 naar 25 bleef ik nog steeds het scherm met m'n wattage voor me houden want ik merkte dat ik daardoor goed kon focussen op het lopen in plaats van op de tijd. Het tempo zakte wel iets dus 2:56 moest ik loslaten. Sub 3 zat er echter nog zeker in. Ik had de drie uur pacers op 20 ingehaald, maar op 28 kwamen ze weer langs mij heen; bleek dat ze zelf ook op 2:58 liepen. Dus ik dacht: mooi, ik blijf bij jullie en dan haal ik mijn eigen doel!
Totdat op 34km gebeurde wat ik nog maar een keer eerder meegemaakt heb: kramp. Beide benen. Helemaal vast. Rekken mocht bijna niet baten, ik kreeg het er maar niet uit. Uiteindelijk maar besloten om door te wandelen en te kijken of dat hielp en wonderwel: ik kon weer een beetje hobbelen. Het ging niet hard, en om de 300 meter moest ik weer rekken, maar ik besloot om al m'n doelen uit het raam te gooien en 'gewoon' uit te lopen. Mijn familie stond op 37.5 km (waar ik dacht dat het op 36.5 was, dus dat was wel even jammer) maar ik wist dat daar nog een bidon water was dus me voorgenomen om daar even rustig te drinken.
Al met al had ik het gevoel dat ik zo'n 10 minuten stil had gestaan (wat later maar maximaal 2 bleken te zijn) en flink gedronken te hebben ben ik weer verder gegaan. Rustig m'n duurlooptempo opgepakt en maar kijken waar ik uit zou komen. Echter, toen ik de 39km passeerde en toch m'n tijd weer eens bekeek bleek ik ineens alsnog op schema voor een PR te liggen! Sterker nog, als ik vol zou houden hoe het nu ging, ging ik het nog makkelijk halen ook! Een erg positieve verrassing na toch wel een flink baalmoment.
De laatste drie kilometer waren precies zoals ik me ingebeeld had: mensen, mensen en nog eens mensen. De kleinste aanmoediging ontketende een orkaan aan lawaai wat een geweldig gevoel gaf. Ik heb ook meerdere keren geklapt voor de mensen aan de kant en hun aanmoedigingen, zo kom je de laatste kilometers wel door. Op het punt van het bord met 'nog 1000 meter' keek ik weer op mijn horloge: 3:00:25. Met 5:00 de kilometer zou ik dus op 3:05:xx uitkomen en ik nam me voor om niet alles op alles te zetten om onder de 3:05 te komen.
Totdat ik 100m later weer op m'n horloge keek voor m'n tempo. 4:28.. Tsja.. Dan maar even doorzetten! Met wat er nog in me zat het randje van de kramp opgezocht en uiteindelijk, met dezelfde grijns als waarmee ik de dag begon over de finish gekomen: 3:04:44, net niet binnen het uur van Abdi gefinisht wat ik me van te voren (toen Kiptum nog mee zou doen) ook nog als doel had gesteld.
Al met al erg blij met de dag en mijn tijd, maar toch ook flink de balen in dat ik kramp kreeg. Ik dacht altijd dat mijn fysieke gesteldheid een stuk beter was dan mijn mentale maar dat leek gisteren net iets anders te zijn. Desondanks ben ik wel blij dat het halen van mijn eerste doelen komt door iets waar ik niet direct invloed op kon uitoefenen en dat ik alles wel heb kunnen relativeren, iets wat me normaliter een stuk minder goed afgaat.
Nou, dat was het verhaal wel weer. TL;DR: M'n eerste twee doelen niet gehaald, kramp gekregen op 34km en alsnog een PR gelopen. Wat een dag. Wat een wedstrijd. Wat een publiek. Tot volgend jaar!
Strava