Milaan marathon op 7 april.
15de marathon, op een vlak parcours, weekgemiddeldes rond de 65km in de piekweken, 4 weken na elkaar een 30km gelopen op zondag. Weliswaar weinig op wedstrijdintensiteit gelopen, ik had als prioriteit zonder blessures mijn hoogste aantal trainingskilometers te lopen in een marathonvoorbereiding, en dat was gelukt.
2 weken voor de marathon liep ik een halve aan 95% net onder de 1:28, dat gaf het besef dat een sub3 niet ging lukken maar dat een goede marathon onder de 3:10 of zelfs onder de 3:05 (PR Berlijn 2023 3:03) erin zat.
De woensdag voor de race had ik wat keelpijn en een hese stem, geen paniek. De donderdag ook.
De vrijdag (aankomst in Milaan) was ik echt ziek met veel keelpijn en hoofdpijn. Meerdere keren keelspray en paracetamol nodig. Geen koorts, dat was het enige positieve.
De zaterdag ging het al de helft beter, nog altijd keelpijn en hoofdpijn maar veel minder hevig. Twijfel, zou ik starten of niet ?
Het gezin was erbij, de city trip was in orde maar uiteindelijk was de marathon toch het hoofddoel en had ik er 4 maanden naartoe geleefd.
Op zondag niet 100% fit, lichte hoofdpijn en keel ook niet 100% normaal maar ik had er zin in en ging ervoor.
De start was op het beroemde plein aan de Duomo, mooie locatie. Ik wist dat een PR er niet in zou zitten maar had op dat moment nog hoop een mooie tijd, en ik startte in mijn startvak (3:00-3:15 pace).`
De eerste 5 km gingen goed aan 4:30 gemiddeld, de volgende 5 liep ik expres iets trager uit voorzichtigheid.
Op 14 km zag ik voor het eerst mijn gezin, ik voelde me goed en dat blijkt ook uit de foto's, mooie back kick.
De eerste helft ging in 1:39, voor mijn gevoel op dat moment nog gecontroleerd.
Ik nam om de 5-6 km een gel en om de 5km was er bevoorrading. Het water was in flesjes, veel handiger dan in bekertjes.
Op 25km begonnen mijn beide benen zowel onderbenen als bovenbenen hard pijn te doen. Ik besefte dat het nog een lange dag zou worden...
Op 28 km terug mijn familie gezien, ik zie er al iets minder fris uit op de foto. De zoon riep "km36 ! " dus ik had iets om naar uit te kijken.
Het werd warmer, zonnig rond de 20 graden. De bevoorrading kwam gelukkig frequenter en elke 3 km nam ik een flesje water, dronk er wat van en goot de rest over aangezicht, achterhoofd, nek en bovenarmen om af te koelen. Gels naar binnen krijgen was niet meer mogelijk.
Het werd zwaarder en zwaarder, na 32 km zakte mijn tempo onder de 5:00min/km en de benen bleven hard pijn doen.
Ik nam mezelf voor om even te stoppen bij mijn familie. Dat deed ik op km 36, ik dronk wat water en toen zei ik "het is maar 6km meer, ik zal het maar uitlopen zeker ?".
Ik wist dat finishen onder de 3:30 er inzat zolang ik niet ging wandelen en dat was mijn motivatie om te blijven hobbelen. Rondom mij begonnen meer en meer mensen te wandelen, ook hardlopers waarvan je het op het zicht niet zou verwacht hebben.
Ik vervloekte de marathon, nam me voor om me meer toe te leggen op de vijf, de tien en de halve, niet meer dit sufferfest van de hele. Het lukte wel om te blijven hardlopen. Al voelde het meer als iets dat heel in de verte nog verwant was met echt hardlopen. De paslengte kortte in, de knieheffing was minimaal en de zweeffase was eerder virtueel te noemen...
Na wat een eeuwigheid leek doemde de dom van Milaan op en bleek ik net onder de 3:26 te finishen.
Mooi finishers T-shirt, mooie originele medaille. Dan weet een mens weer waarom-ie het doet (nou eigenlijk niet maar het zijn wel leuke aandenkens).
Milaan is een goed georganiseerde middelgrote marathon met een overwegend vlak parcours (twee hellingen rond de 32km) met alles erop en eraan. 8000 deelnemers waarvan 40% buitenlanders. De toplopers uit Oost-Afrika logeerden overigens in hetzelfde hotel als wij (Nyx hotel).
Het enige wat ontbrak waren dixies op het parcours, dat leidde tot wildplassers her en der. De genoemde waterflesjes zijn een groot pluspunt, dat zouden meer marathons moeten doen. Een waterbekertje is vaak minder dan halfvol en als je daarvan de helft binnenkrijgt is het veel.
Niet verrassend was ik de dag na de marathon terug zieker

. En ik voel me nog altijd slapjes. Ben wel gaan werken vanaf dinsdag, maar laag energieniveau en pas deze avond de fut om een verslag te schrijven. Ik gebruik de body battery van Garmin niet, maar anders zou ze hooguit op 10% staan.
Een marathon daar moet je wel effe van bekomen, een marathon lopen als je ziek bent is nog meer een aanslag op je reserves.
Er stond op de planning om de Great Breweries Marathon op recreatief tempo te lopen met een maatje, maar dat is al binnen 4 weken, dat plan ga ik moeten herzien, ik ga daar wellicht 1 van de kortere afstanden lopen. Enkele weken later heb ik nog een 5 km en een 10 km wedstrijd, daar kijk ik wel naar uit.