Gister dus mijn 2e marathon gelopen, die van Praag. Paste mooi in de meivakantie planning.

Praag ligt op een aantal heuvels, maar het parcours is wel redelijk vlak verder. 200 hoogtemeters volgens de gpx, mijn garmin telde er 160. Tunneltjes, bruggen op en af, dat soort werk. Het parcours slingerde voornamelijk langs de rivier de Moldau.
Bijzonder aspect waren wel de cobble-stones, zo'n 10% van het parcours schat ik. Geen fijne combinatie op instabiele carbon schoenen heb ik ondervonden.
De voorbereiding was bepaald niet vlekkeloos. In totaal 3 weken van het blok moeten skippen i.v.m. knieproblemen, een aantal trainingen overgeslagen i.v.m. werkdrukte, en ik was door alle werkstress ook minder uitgerust. Volume wel opgehoogd t.o.v. vorig blok, maar de consistentie was al met al ver te zoeken.
Het initiële doel, een sub3 poging (12 minuten onder mijn PR van afgelopen oktober), raakte zo al vooraf uit beeld.
De weersvoorspellingen droegen daar niet aan bij; 14 graden bij de start (om 08.00) en 22 graden rond finishtijd. Overal hitte waarschuwingen, extra waterposten, sproeiers enz.
Ook werd ik tijdens de taper nog ziek, zelfs nog tijdens de marathon had ik last van slijm en snot.
Mijn pacing plan dus wat minder ambitieus ingezet; weggaan op 4.20-4.25 pace en maar zien hoe het zou lopen.
De start was midden op het oude plein, prachtige omgeving! Ik stond behoorlijk vooraan, startvak C (het ging t/m L), geen zandloper, dus om 08.00.13 begon mijn marathon.
Brede wegen, weinig gedrang, dus ik kon vrij snel mijn eigen tempo lopen. Dat ging qua pace wel prima, maar de hartslag zat eigenlijk meteen al 8 slagen te hoog en ik kreeg 'm ook niet echt naar beneden. Wel nog rond de 6-7 slagen onder mijn treshold, dus maar gewoon doorlopen!
Na een klein lusje passeerde ik vrouwlief en de kids, en begon een lus van zo'n 9km terug naar het oude plein. Daar was ook de finish, deze lus gingen we dus ook doen tussen km 33 en 42. Handig om die al een keer ervaren te hebben; want brede wegen, veel rechtuit, veel vol in de zon, weinig publiek. Niet bepaald de omstandigheden die fijn zijn als het echt zwaar wordt
Afijn, na 12km weer mijn gezin gepasseerd, dwars het oude plein over (wat een prachtige plek!) en via een rondje door het centrum over de cobblestones kwam het volgende parcours deel; een eind het centrum uit, en via een keerpunt richting km 25, dan rivier over en nog een keerlus rond km 28.
Ik had inmiddels al lang en breed door dat het een zware dag zou worden. Ik moest de goal pace van 4.20.4-25 al loslaten bij km 11. Met 4.30 pace zou ik nog een pr lopen, maar rond km18 moest ik ook dat schema loslaten. Vanaf toen ging de focus op "doorlopen, zorgen dat ik heelhuids aankom, de tijd doet er niet meer toe". En dan is de marathon nog best ver.
Rond km 26 begon het lijntje echt te breken, en vanaf dat moment ben ik bij elke waterpost (die waren er veel vanwege de warmte) gaan wandelen. Beker drinken, beker over het hoofd, en naarmate de race vorderde werden de hitte en dorst ook steeds groter. Ik heb geloof ik zelfs bij een post 2 bekers gedronken + 4 over me heen gegooid. Nog staan lurken aan de fles van een ehbo'er, elke sproeier meepakken die er was, enz. De afstand overbruggen en koelen koelen koelen.
Bij km31 kwam ik mijn gezin weer tegen. "gaat het papa?" Nou niet bepaald, ik kon nog net kermend en huilend uitbrengen hoe zwaar en warm het was. Het gaf wel een mentale boost om te even te zien. Daarna weer door voor die eindlus, die uiteraard vrij lang duurde. Veel run-walk gedaan en het was inmiddels een aardig slagveld op het parcours. Weinig mensen plat zien gaan, maar ik zag er ook weinig meer rennen.
Gaandeweg herstelde ik wel een beetje, van "drama" naar "steady slecht". De cheer zone op 38k maakte me weer emotioneel, en na het 40km punt wist ik dat het ergste erop zat.
De laatste 300 meter waren eigenlijk het enige moment tijdens de race dat ik echt kon genieten; veel publiek, je ziet de streep in de verte, en het besef dat ik mijn 2e marathon ging uitlopen, dat de pijn bijna voorbij was. Finishen was een mooi moment.
Eindtijd 3.26.33.
Meteen na de streep zo langzaam mogelijk onder de koude douche doorgelopen, familie opgezocht, douche en massage meegepakt en een afzakkertje gepakt in de Absint bar.
Vannacht gelukkig redelijk goed geslapen en met een beetje goede wil kom ik zonder handen de trap af. Dat valt dus mee.
Blij dat het gister goed ging met 80+ gram koolhydraten per uur (wel maagsteken door al het water), geen kramp, maar 1 serieuze blaar. De Saucony's Endorphin Elite 2 kunnen wel in de prullenbak. Ik meende bij de laatste key sessie al dat de 'pop' eruit leek, en een deel van de slijtzool liet nu ook nog los bij 35 km. 260 km op geklokt, dus heel duurzaam blijken ze niet te zijn.
Hoe kijk ik er dan op terug? Wisselend.
By far geen sub3, ook geen PR, ook niet 'lekker gelopen'. Het was een hel onderweg, helemaaaaaal niet vergelijkbaar met Amsterdam waar ik quasi fluitend naar 3u11 liep. The marathon beat me this time.
Anderzijds; prachtige stad om doorheen te rennen, toch weer een marathon aan ervaring erbij op de lijst, genoten van de 25+k trainingen, en ik ben er trots op dat ik met zo'n matige voorbereiding en onder zulke omstandigheden toch ruim onder de 3,5u loop.
Kennelijk was dit mijn niveau deze dag, het zij zo.
Nu herstel, langs de fysio voor een knie check-up, voorbereiden voor de 50k die ik eind juni ga lopen bij de Brabantse Ultra Trail, sportmedische test doen (thanks voor de tip, blijkt ook bij gedekt door de zorgverzekering!) en daarna een plannetje maken voor een najaarsmarathon!
Garmin linkje:
https://connect.garmin.com/modern/activity/22746726373