@
Slupor hele mooie tijd, gefeliciteerd!
Berenloop verslag incoming (en waarschuwing: duurt lang)
tl;dr: 3u45min42sec, tevreden! Wat een slecht weer, wat een heerlijke sfeer. Inspannend tot 32km, daarna zwoegen, kramp en rare pijn. Veel te koud naar het appartement teruggelopen. Toch genoten

Weer was zo'n 11 graden, met een windsnelheid van 45 tot 55kmpu die je ongeveer 6 km lekker mee had en minimaal 15 kilometer volle bak tegen had
De ochtend verliep erg raar, omdat het nieuws binnenkwam dat 1 van de lichamen was aangespoeld vlakbij het parcours. Daarom aan het begin van de marathon eerst een kleine minuut stilte, blijft indrukwekkend om een enorme menigte in totale stilte te krijgen. Dan de loop zelf: lekker op soepelheid begonnen en dat kwam uit op om en nabij 5:00 als tempo, mijn horloge kwam na 6 minuten wel met de melding dat de prestatieconditie -11 was en toen bleek dat mijn hartslag heel hoog was. Ik voelde al dat het wat hoger was, maar het voelde niet als 172. Maar gewoon mijn gevoel gevolgd qua intensiteit, maar het was wel een eerste "tik". Ben ik dan toch niet fit na gisteren al wat verkouden te zijn geweest? Heel Terschelling was weer uitgelopen om aan te moedigen en door de toegevoegde namen op de startnummers was het aanmoedigen persoonlijker. Geweldig! Terug naar de loop: vanaf 8km pijn laag in mijn buik, echt heel vevelend - zijsteek achtig - en toen begon mijn voet vanaf een 12km ook te klagen (met de welbekende blessure). Die blessure had natuurlijk al veel invloed gehad op de voorbereiding, dus eigenlijk zag ik toen de bui al hangen. Ga ik hem wel kunnen uitlopen? Tempo vastgehouden, doorbikkelen en goed de gelletjes en gummetjes tot me blijven nemen. Uiteindelijk heeft dat geduurd tot een kilometer of 18 en toen trok het wat weg. Ook de voet voelde beter, dus dat was fijn! De timing was goed, want toen hadden we al een kilometer de wind van schuinopzij en werd het afzien. Bij elkaar schuilen en elkaar verder helpen. Ik probeerde een groepje te volgen die me voorbij ging, maar dat ging net te hard, wel 2 kilometer kunnen schuilen. Daarna schoof iemand anders bij mij achteraan waar ik zo'n 2km mee heb gelopen, ook even rustig gekletst en zij is ook met een blessure van start gegaan. Uiteindelijk moest zij me lossen toen we omhoog gingen, omdat ik het tempo makkelijker kon vasthouden. Vanaf 30km kwamen we samen met de halve marathon lopers, ergens fijn omdat we als marathon lopers toen lekker konden inhalen, maar ik moest wel veel roepen om mensen aan de kant te laten gaan, ik ging slalommend over het parcours

Hopelijk doet de organisatie daar nog wat aan qua informatievoorziening onderweg (Dam tot Damloop had bijv. een bord dat je rechts of juist links moest lopen, zodat de snellere lopers aan de andere kant voorbij konden, dat hielp goed). Het strand op ging goed, ondanks de klim, maar naar beneden voelde ik mijn voet weer opeens (bekend euvel) en de eerste 50m door het strand schoven we alle kanten op, maar daarna was het redelijk gladgemaakt. Het strand vond ik heel zwaar, ik kon niet schuilen omdat er geen andere marathonloper in de buurt liep en de andere lopers moest ik precies aan de kant voorbij van de wind. Bij 36km weer omhoog en daar was het zo druk dat ik even moest wandelen, toen schoot bovenaan bij het voorzichtig aanzetten de kramp in mijn kuit. Gelukkig een toeschouwer in de buurt die meteen toesnelde toen ik ging zitten en even hielp, met daarna gelijk: "Je moet weer lopen, hier zitten helpt echt niet" (maar dat was ik al van plan). Daarna weer volle bak de wind tegen, de Longway over en daar iedereen door de plassen voorbij gegaan totdat een spier aan de zijkant van mijn onderbeen opeens begon te kloppen/"knappen" bij elke stap. Echt veel pijn, dus even gemasseerd, gewandeld, nog een keer gemasseerd en toen weer gaan hardlopen (mocht ik weer al die mensen voorbij

). Een stuk fietspad was vervolgens ook echt te smal, daardoor kon ik bijna nergens voorbij. Echt balen, ondanks dat het maar een kort stuk was. Toen we het bos weer in draaiden - heerlijk, even geen wind - blauwe lichten in de verte met twee ambulances. Er bleek iemand met een hartstilstand te liggen (ik hoop dat het goed gaat), bizar om daar dan aan voorbij te lopen. Ook paar mensen al tegengekomen met onderkoelingsverschijnselen. Mijn handen voelde ik al vanaf de 32ste kilometer amper tot niet meer, ik was erg blij met mijn armwarmers en handschoenen maar het mocht niet meer baten in de laatste 10km. West-Terschelling in was er ruimte genoeg, dus toen nog genoeg kunnen inhalen. Een iets gewijzigd parcours zorgde er wel voor dat je richting de finish omhoog ging en in die laatste 100 meters begon mijn rechterkuit te krampen. Mijn trainer zou trots zijn geweest op hoe ik mijn tenen daar omhoog trok tijdens het lopen

Paar keer net niet (anders was ik door gaan hinkelen, haha!), uiteindelijk wel goed de finish over. Maar man, wat was ik koud. Vrouwlief stond gelukkig te wachten en toen hebben we samen een bouillon gehaald. We moesten nog 1,5km naar ons appartement lopen en dat heb ik echt heel erg rillend afgelegd, kuit schoot heel vaak in de kramp toen ik binnen was maar de douche en het warme bad was echt heerlijk. Nu weer lekker op de bank, vanavond zal ik goed slapen.
Ik vind het echt een hele mooie loop, goed georganiseerd en echt een hele mooie omgeving door de duinen. Maar dat weer mag wel wat beter

Wel een paar keer gehoord - van mensen die vaak lopen - dat dit toch echt wel weer een van de zwaarste edities was zo niet de zwaarste. Onderweg trouwens drie keer mijn hartslagband bijna verloren (!), ik vermoed door de trailrugzak die hem net een beetje omhoog tilde.
Een gemiddelde hartslag van 166 bpm op een tempo waar ik normaal gesproken zo'n 145 a 150 bpm mee loop, was wel echt balen. Runalyze gaf een VO2max van 42 (!), terwijl mijn gemiddelde rond de 51 ligt. En dat lag niet aan een enorm verval in de hartslag, die bleef wel redelijk vlak. Dat verbaasde me, ik had veel meer stijging verwacht richting het einde. De hoge hartslag heeft me denk ik wel genekt in een snellere tijd, er zat echt niet veel meer in vandaag. Al met al wel - per ongeluk - een prima experiment gehad om zonder lange duurlopen toch de marathon te finishen. De langste lopen waren 2x16,1km en 1x21km. De rest allemaal < 14km met per week maximaal zo'n 55km geloof ik.
@
Hartloper Nee, zo groot was de impact echt niet. Uiteindelijk hadden we er de eerste 15km ook weleens wat baat bij (in ieder geval geen last van). Maar wel veel omhoog en omlaag, maar geen enorme klimmen (of dalingen). Maar gezien mijn hoge hartslag, die veel lager had moeten zijn. Maar ik zou zeker een 3u20 a 3u25 moeten kunnen lopen met goede voorbereiding.
[
Voor 4% gewijzigd door
Arjan90 op 06-11-2022 22:11
]
"Everybody is a genius. But if you judge a fish by its ability to climb a tree, it will live its whole life believing that it is stupid."