Misschien moeten we weer ontopic over FO gaan praten.
Mijn FO plannen waren een paar jaar terug vooral gericht op het verhogen van mijn inkomen, en als onderdeel daarvan ben ik gaan freelancen. Freelancen heeft ook andere voor- (en na-)delen voor mij, maar de trigger was dat ik de spaarquote omhoog wilde krijgen. Een verdubbelen van het netto inkomen heeft dat gewenste effect
Voordat ik die stap nam zaten mijn vrienden en ik in vergelijkbare situaties. Allemaal hadden we een prima baan met 1,5 - 2x modaal inkomen. Nu een paar jaar later is de situatie voor mij flink anders, maar m'n vrienden zijn eigenlijk stil blijven staan.
Ik ben nog lang niet FO, hooguit FMA, maar het hebben van een hoog inkomen, voldoende buffers, vermogen en een gedegen plan voor de toekomst geeft mij financiële rust. Ik maak me helemaal geen zorgen over geld, werk, etc. Ook heb ik het idee dat ik als persoon veranderd ben (gegroeid?) door deze rust.
Als ik echter naar diezelfde vrienden kijk zie ik dat ze niks veranderd zijn. Ze gaan nog steeds voor een relatief hongerloontje braaf geld verdienen voor de baas, klagen dat er geen winstuitkering is, zijn blij met een jaarlijkse verhoging van 1,5%, bouwen weinig tot geen vermogen op, kunnen niet zonder werk, en van een WW uitkering zouden ze niet rond komen. Daarnaast zitten ze vast in de dagelijkse sleur van werken tot je pensioen en staan ze in mijn ogen eigenlijk stil in het leven. Geen vooruitgang is stilstaan, en stilstaan is achteruitgaan. Een aantal zijn wat minder gaan werken voor de kinderen wat financieel natuurlijk ook niet helpt voor hun situatie, waardoor ze extra afhankelijk zijn van hun parttime baan. Meer tijd doorbrengen met je kinderen is natuurlijk ook goed voor je mentale welzijn, maar het gaat me even om de financiële kant van het plaatje.
In de gesprekken die we hebben merk ik dat ze stiekem best jaloers zijn op mijn situatie. Ze proberen het te verbergen, maar het schijnt er toch doorheen. Als ik vertel dat zij dat ook kunnen hebben als ze dat willen en dat ik ze best wil helpen met bijvoorbeeld de stap naar freelancen dan is er altijd weerstand. Ze zouden het wel willen, maar durven het niet omdat ze te afhankelijk zijn van inkomen omdat ze weinig buffers hebben, of er komt een ander excuus waarom ze het niet zouden kunnen. En dus blijven ze vast zitten in het vicieuze cirkeltje.
Ik kan me ook niet echt meer relateren aan de zaken die hun bezighouden. Als ze dan trots vertellen dat ze 50 euro op jaarbasis besparen door actie X dan denk ik direct: dat zet ook geen zoden aan de dijk. Natuurlijk is het goed om te besparen waar mogelijk, dat is een goede manier om je spaarquote omhoog te krijgen, maar dat bedrag mist een paar nullen om interessant te zijn om over te praten...
Ach, misschien ben ik gewoon verwend.
TL;DR;
Hoe gaan jullie om met oude vrienden die geen FO nastreven maar stiekem wel jaloers zijn op jou financiële situatie?