mmm.. het fenomeen "vrouw" in wel een terugkerend thema. Misschien kan een stuk in de OP met selectie tips and tricks of, als dat te laat is, bezuinigingsstrategieën:
[...]
Dat denk ik ook, echter is het precies wat wel lastig is met een vrouw
Verwijderd
Goed zoeken dus:
[...]
Als ik de verhalen hier lees blijken "goeie" FO vrouwen zeldzaam. En al 't inkomsten- en gedeelde lasten voordeel wordt dan vaak weer teniet gedaan wanneer de vrouw een package deal met met kinderen blijkt te zijn
En kinderen, tja... daar ben je zelf bij natuurlijk. Beetje makkelijk om dat op 'de vrouw' af te schuiven.
/u/254540/debian%2520avatar.png?f=community){kind=avatar}
:strip_icc():strip_exif()/u/658580/crop58cedbd7edb9a_cropped.jpeg?f=community)
Ik ben nog niet bezig met een duidelijk doel maar ben er wel steeds meer met bezig. Belangrijk voor mij is dan vrijheid te hebben om te kiezen waar je werkt en wat je doet (maar als je doet wat je echt leuk vindt, dan kun je daar door te werken nog betaald voor krijgen ook 
).
Thuis met vrouwlief gaat het vooral om draagvlak, maar omdat zij nog studeert is ze er nog niet zo mee bezig (de studie kost alleen maar geld haha). Juist de kinderen zorgen ervoor dat ik er bewuster mee bezig ben wat ik hun wil meegeven mochten ze studeren. Moeten ze zelf alle kosten betalen/lenen of zorg ik er als ouder voor dat we een grote duit in de zak kunnen doen om ze schuldenvrij de studie uit te laten komen? Dus zorgen dat we de maandlasten binnen nu en 15 jaar zodanig terugdringen dat we daar zonder problemen in kunnen bijstaan en daarnaast een potje maken om uit te putten als het zover is.
Wat me in mijn omgeving opvalt is de enorme drang om maar zo groot mogelijk te wonen en zoveel mogelijk van je hypotheekbudget te benutten. Dat begrijp ik echt niet, ook daar zit een keuze waardoor je maandlasten lager kan houden (minder energiekosten, minder hypotheekrente, minder aflossing).
Ik word thuis een spaarvarken genoemd, omdat als we bijv. 100 euro extra per maand verdienen ik het gelijk in een potje stop
).Thuis met vrouwlief gaat het vooral om draagvlak, maar omdat zij nog studeert is ze er nog niet zo mee bezig (de studie kost alleen maar geld haha). Juist de kinderen zorgen ervoor dat ik er bewuster mee bezig ben wat ik hun wil meegeven mochten ze studeren. Moeten ze zelf alle kosten betalen/lenen of zorg ik er als ouder voor dat we een grote duit in de zak kunnen doen om ze schuldenvrij de studie uit te laten komen? Dus zorgen dat we de maandlasten binnen nu en 15 jaar zodanig terugdringen dat we daar zonder problemen in kunnen bijstaan en daarnaast een potje maken om uit te putten als het zover is.
Wat me in mijn omgeving opvalt is de enorme drang om maar zo groot mogelijk te wonen en zoveel mogelijk van je hypotheekbudget te benutten. Dat begrijp ik echt niet, ook daar zit een keuze waardoor je maandlasten lager kan houden (minder energiekosten, minder hypotheekrente, minder aflossing).
Ik word thuis een spaarvarken genoemd, omdat als we bijv. 100 euro extra per maand verdienen ik het gelijk in een potje stop
"Everybody is a genius. But if you judge a fish by its ability to climb a tree, it will live its whole life believing that it is stupid."
Ik heb al jong aangeleerd niet te veel te geven om wat anderen van mij vinden, ook nooit begonnen aan roken, drinken, drugs, etc. (nooit geprobeerd zelfs). Ik ben ook minimalistisch ingesteld, bij alles wat ik wil kopen denk ik eerst na over of ik het vaak ga gebruiken, of het het geld waard is en of het tweedehands kan. Apparaten zijn voor mij vaak gereedschap dus geef ik daar net iets meer aan uit (maar wel heel erg op de bang for the buck), kleding geef ik eigenlijk niets om en probeer ik zo min mogelijk aan uit te geven. Afgelopen 3 jaar denk ik 200 euro in totaal. Zowel 's zomers en 's winters draag ik hetzelfde: (nette) spijkerbroeken met een (net) overhemd en een set goede schoenen. Heb geen zomerjas omdat mijn comforttemperatuur ergens tussen 16 en 26 graden ligt, als het te koud wordt buiten is het tijd voor de winterjas en verder heb ik geen jas nodig.
Qua tijd doe ik eigenlijk hetzelfde, voordat ik een activiteit bega vraag ik me af hoe ik daar beter van word (leer ik er iets van, is het leuk genoeg). In de praktijk komt dat erop neer dat ik elke avond vrij heb (heerlijk), maar sporadisch naar werkgerelateerde dingen ga en twee keer per jaar met een groep studenten een weekendje weg naar een van onze buurlanden, geen vakanties of reizen verder. Omdat er altijd nog studerende mensen in die groep zitten wordt het meestal goedkoop gehouden (orde 150 euro per trip ofzo, wordt natuurlijk netjes begroot), maar ook tijdens dat weekend pot ik maar half mee als een van de weinige frisdrinkers (en ik drink niet elk rondje mee), sla ik gerust een maaltijd over als ik daar geen zin in heb en neem ik geen truckload souvenirs mee naar huis. Samenvattend komen uitjes bij mij zo weinig voor dat de hoeveelheid geld dat uitgegeven wordt aan een incidentele lunch / drankje niet significant is. Als een activiteit voor mijn idee te weinig toevoegt (zowel binnen vrienden- als familiekring) zeg ik gewoon nee en blijf ik thuis. Ook de buurtbarbecue krijgt die behandeling. Scheelt bakken met tijd en geld. Kan ook gewoon niet genieten van iets dat het geld niet waard is. Was een keer indoor sky diven met een groep (hoefde niet zelf te betalen). Vond er weinig aan en toen ik erachter kwam hoeveel het koste voelde ik me bijzonder ongemakkelijk.
Wat ook helpt is dat ik goedkope hobbies heb. Zet mij in een hoekje met een laptop met internet of een goed boek en ik kan lekker mijn gang gaan. Hoef er niet voor weg, heb geen speciale uitrusting nodig, alleen wat rust aan mijn hoofd (en dat is helaas al lastig genoeg).
Heb moeten wennen aan mijn partner wat dat betreft. Die had vanuit huis niet echt geleerd met geld om te gaan, maar we zijn stukje bij beetje elkaar tegemoet gekomen. Elk jaar in januari maken we een begroting en spreken we af welke bedragen we redelijk vinden voor welke posten (dus ook voor uitgaan, uit eten, cadeautjes, etc.). Gedurende het jaar monitoren we dit en kunnen we besluiten om bepaalde dingen te laten, of om er met de begroting voor het jaar daarna rekening te houden. Dit heeft haar heel erg geholpen. Desalniettemin denk ik dat zij gevoeliger is voor dingen kopen die ze eigenlijk niet nodig heeft. Merk dat ook met activiteiten doen, zij zegt veel sneller ja op dingen en loopt dan af en toe te klagen over dat ze het zo druk heeft (goh...). Ik daarentegen ben gevoeliger om niet met het gezin ergens heen te gaan. Daar helpen we elkaar mee.
Heb er best een tijdje mee geworsteld dat mijn uitgaven zonder gezin maar een achtste zouden zijn ofzo en ik met een ruime marge het meeste geld binnen sleep (ik denk dat ik zonder gezin al lang FO was geweest). Heb uiteindelijk soelaas gevonden in het feit dat mijn partner en ik beiden op onze eigen manier een vergelijkbare hoeveelheid tijd in het gezin stoppen en het helpt gigantisch dat ik zie dat zij ook haar best doet om steeds bewuster met geld om te gaan. Kinderen zijn daarin nog een ding. Je weet niet van tevoren of het bij je past en veel mensen zijn er positief over, maar ik heb er tot dusverre veel minder mee dan ik had gehoopt. Ze vreten tijd, energie en geld en om nou te zeggen dat je er veel voor terug krijgt... Hopelijk wordt dat beter naarmate ze wat ouder worden en je niet _alles_ voor ze hoeft uit te spellen / overal mee te helpen.
Loop er nu vooral tegenaan dat ik ondanks veel nee zeggen tegen dingen eigenlijk nog steeds te weinig tijd heb om mijn eigen ding te kunnen doen (werk en gezin speelt daar een grote rol in). Minder werken is gelijk een gigantische aanslag op ons gezinsinkomen en er is weinig ruimte om tijd met het gezin te verminderen. Vind het ook zonde om een schoonma(a)k(st)er te huren, die tientjes elke week tellen ook weer op en met kinderen is je huis 1 seconde na schoonmaken toch alweer een teringzooi (zucht). Dat wordt een dubbel voordeel als ze straks wat ouder zijn. Aan de ene kant lopen ze niet overal te knoeien en spullen te slopen en aan de andere kant kunnen ze gaan leren hoe je een huis schoon houdt
HP ZBook Studio G3 - Hyundai Ioniq EV Classic - Opel Vivaro-e 75kWh - 22x Prusa i3 MK3S - 8x Prusa MINI+ - Ooznest Workbee 1,5m x 1,5m
@Shapeshifter Er komt een bepaalde denkwijze steeds terug die ik met je deel. Die komt er op neer op dat veel mensen geld verspillen. Het vergt ook inderdaad een bepaalde mate van 'anders zijn/doen' dan anderen waar je tegen moet kunnen. Je eigen geld wil je natuurlijk niet uitgeven aan dingen die jij zelf zinloos acht en dat strookt niet altijd met de publieke opinie. Echter strookt vrijwel geen enkele keuze die iemand maakt daarmee, anders zouden we allemaal wel hetzelfde zijn en doen
Echter zou ik juist in dit topic toch graag willen benadrukken dat het leven (veel) meer is dan geld. Misschien helpt het om te blijven beseffen dat geld uiteindelijk bedoeld is om te rollen. Tegenwoordig wordt het vaak gezien als iets waar je veel van moet hebben en/of weinig van moet uitgeven (vooral in dit topic natuurlijk), maar op zich is het puur een ruilmiddel. Je bent een dag bezig en gebruikt geld om diensten en producten te ruilen met andere mensen. FO worden, heeft deels te maken met zuinigheid, maar naar mijn mening meer met planning. Je kunt bijvoorbeeld ook FO zijn, maar een huis van twee miljoen bezitten en vier keer per jaar op een luxe vakantie gaan met vijf kinderen.
Het volgende stukje viel mij op:
Mijn vriendin is van nature zuinig
. Maar ze wil soms wel eens een paar onnodige kledingstukken kopen. Ze verdient ongeveer evenveel als mij, dus het is makkelijk rekenen bij ons. De helft van het spaargeld is van haar. Ik geef mijn mening over die onnodige aankoop wel, maar geef haar wel de ruimte om haar deel van het spaargeld te besteden aan wat zij wil.
Je kunt bij een ongelijke inkomstenverdeling er voor kiezen om naar rato te besteden, maar je kunt ook kiezen om mee te nemen dat een moeder bij minder salaris wellicht wel andere gezinstaken uitvoert. Ik zou het zelf in ieder geval tot op zekere hoogte altijd wel 50/50 verdelen. In ieder geval, de opvatting dat jouw/onze manier van denken over geld de juiste is, is subjectief. Er zijn genoeg mensen die met goede argumenten hebben besloten dat met een onzekere toekomst het beter is om het geld meteen te besteden aan allerlei vermaak.
Ik ben zuinig en goed in het plannen van FO-zaken, echter ik hecht verder totaal geen waarde aan geld. Als ik een feestje geef, dan koop ik goede wijn voor de gasten, ruim voldoende hapjes, enz. In mijn werk kom ik constant mensen tegen, dus voor het werk koop ik de betere kleding. Geld nuttig besteden is altijd goed, toch?
Het is ontzettend cliché, maar je leeft maar één keer en geld kun je niet meenemen als je gaat. Daarnaast heb ik ondertussen van veel mensen geleerd dat het leven na ~60 jaar in veel gevallen zo ontzettend tegenvalt, dat ik bewust nu tussen 30 en 60 er juist alles uit wil halen. Kinderen, vakanties, leuke dingetjes, enz. Ik doe ze bewust nu. Een gezin met gelukkige kinderen is uiteindelijk toch onbetaalbaar? Als je later FO bent, is het toch leuker om al die beschikbare tijd en energie te geven of te delen met je volwassen kinderen en wellicht kleinkinderen?
Echter zou ik juist in dit topic toch graag willen benadrukken dat het leven (veel) meer is dan geld. Misschien helpt het om te blijven beseffen dat geld uiteindelijk bedoeld is om te rollen. Tegenwoordig wordt het vaak gezien als iets waar je veel van moet hebben en/of weinig van moet uitgeven (vooral in dit topic natuurlijk), maar op zich is het puur een ruilmiddel. Je bent een dag bezig en gebruikt geld om diensten en producten te ruilen met andere mensen. FO worden, heeft deels te maken met zuinigheid, maar naar mijn mening meer met planning. Je kunt bijvoorbeeld ook FO zijn, maar een huis van twee miljoen bezitten en vier keer per jaar op een luxe vakantie gaan met vijf kinderen.
Het volgende stukje viel mij op:
Natuurlijk is een gezin een grote kostenpost. Echter, collectief hebben wij als volk allen waar mogelijk kinderen, zodat een volgende generatie de maatschappij draaiende kan houden. Zonder een volgende generatie, kan niemand van ons ooit FO zijn met de huidige levensstandaard, want wie gaat dan het eten 'regelen' of zorgtaken uitvoeren?
Mijn vriendin is van nature zuinig
. Maar ze wil soms wel eens een paar onnodige kledingstukken kopen. Ze verdient ongeveer evenveel als mij, dus het is makkelijk rekenen bij ons. De helft van het spaargeld is van haar. Ik geef mijn mening over die onnodige aankoop wel, maar geef haar wel de ruimte om haar deel van het spaargeld te besteden aan wat zij wil.Je kunt bij een ongelijke inkomstenverdeling er voor kiezen om naar rato te besteden, maar je kunt ook kiezen om mee te nemen dat een moeder bij minder salaris wellicht wel andere gezinstaken uitvoert. Ik zou het zelf in ieder geval tot op zekere hoogte altijd wel 50/50 verdelen. In ieder geval, de opvatting dat jouw/onze manier van denken over geld de juiste is, is subjectief. Er zijn genoeg mensen die met goede argumenten hebben besloten dat met een onzekere toekomst het beter is om het geld meteen te besteden aan allerlei vermaak.
Ik ben zuinig en goed in het plannen van FO-zaken, echter ik hecht verder totaal geen waarde aan geld. Als ik een feestje geef, dan koop ik goede wijn voor de gasten, ruim voldoende hapjes, enz. In mijn werk kom ik constant mensen tegen, dus voor het werk koop ik de betere kleding. Geld nuttig besteden is altijd goed, toch?
Het is ontzettend cliché, maar je leeft maar één keer en geld kun je niet meenemen als je gaat. Daarnaast heb ik ondertussen van veel mensen geleerd dat het leven na ~60 jaar in veel gevallen zo ontzettend tegenvalt, dat ik bewust nu tussen 30 en 60 er juist alles uit wil halen. Kinderen, vakanties, leuke dingetjes, enz. Ik doe ze bewust nu. Een gezin met gelukkige kinderen is uiteindelijk toch onbetaalbaar? Als je later FO bent, is het toch leuker om al die beschikbare tijd en energie te geven of te delen met je volwassen kinderen en wellicht kleinkinderen?
:strip_icc():strip_exif()/u/410362/crop5dba9cda00d45_cropped.jpeg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/332140/crop5b6bf53b16f97_cropped.jpeg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/1740/shark.jpg?f=community)
Allereerst, je moet natuurlijk gewoon doen wat je zelf leuk vindt! Maar als ik dit zo lees vraag ik me wel af of je daarin een rationele afweging maakt, en je niet gewoon een ouderwetse kniepert bent (in de negatieve zin van het woord...). Want waarom ga je überhaupt naar een reünie? Als je het niks vindt, waarom ben je er? En als je die mensen toch wel graag ziet, waarom niet gezellig mee lunchen? Want daar gaat het dan om, die mensen, niet of je al dan niet zelf een veel lekkere boterham voor minder geld kan smeren.
Wellicht kan zij (meer) genieten van samen uit eten gaan dan jij, en zou het voor haar doodzonde zijn om dergelijke activiteiten te staken alleen om wat sneller de bankrekening te vullen. FO worden is natuurlijk een gezond streven, maar niet ten koste van alles. Overigens klinkt je bericht alsof zij de persoon is die normaalgesproken kookt, in dit geval snap ik het verschil in perceptie ook wel...
PS. Voor de beeldvorming, ik hou er zelf wel van om regelmatig ergens te lunchen of te dineren en mijn vriendin is juist wat zuiniger
Dat het geld kost is waar en da's prima, maar soms zou ik hopen dat de keuzes wat beter afgestemd zouden zijn
.Nouja, ik zou dat niet meteen simpel noemen:
[...]
Dit is vrij simpel oplosbaar hoor
:
[...]
herkenbaar.
Wel een andere kant van het verhaal, 6 jaar verder en zoveel mogelijk dat geremd om te kunnen “bezuinigen” en dan staat er iets te verwachten in het vorm van een ziekte (noem maar even iets) had je dan niet toch liever al die keren genoten van elkaar en gedacht boeiend ?
Niet dat je dat moet doen hè
Edit : ik denk trouwens het zelfde over de situatie die je benoemt
Wat Zyga zegt. Ik vind een middagje samen weg helemaal prima en gezellig, maar sommige uitgaven snap ik gewoon niet en leveren voor mij ook geen meerwaarde op in de term van 'genieten'. Zo'n broodje is voor mij functioneel. Ik ga veel liever halverwege onze wandeling op een terrasje zitten met mooi uitzicht en pak er dan een biertje bij. Vaak wordt het dan én én, waarna we halverwege de maand moeten bijstorten in de huishoudpot (die ik beheer, want als zij dat zou doen is ie wekelijks leeg).
Het is soms ook een optelsom. Zij is dol op allerlei prullaria en aankleding in huis. Ik geef daar niets om, maar wil haar wel steunen om het een aangename plek te maken. Dat kan dan in een maand zomaar 50-100 euro kosten. Prima, zij wordt er gelukkig van. Maar dan heb ik wel 'pijn' als er nog een -in mijn ogen- nutteloze lunch en diner bij komen. Ik zie dan 200 euro verdampen aan iets waar ik geen meerwaarde uit heb gehaald.
Plannen we echt een avondje samen, kan ik prima genieten van uit eten gaan. Maar dan is het een uitje, en geen tussendoortje.
Zij kan sowieso meer genieten van eten dan ik
FO/FMA hoeft ook niet ten koste van alles maar als ik kijk naar onze financiële doelen en mogelijkheden, snap ik sommige keuzes gewoon niet altijd. Dat zal echter andersom soms ook wel zijn. Overigens ben ik meestal degene die kookt
[ Voor 13% gewijzigd door Pannencouque op 12-09-2018 13:07 ]
offtopic:
[DPC]Noizy Cows Join ons op RC5-72,OGR-25,TSC,DPAD of R@H. JOIN de grootste van DPC 4 more FUN, STATS and FLUSHING
Ik ben het met je eens dat ieder zijn/haar eigen keuzes mag maken, maar er zijn denk ik best wel zaken die op zijn minst veelvoorkomend lijken te zijn onder de gemiddelde Nederlander (bijvoorbeeld op verre vakanties "moeten" of een auto "moeten", laatste maak ik mij ook schuldig aan). Het is opzich niet erg dat anderen in mijn ogen geld verspillen (jaag de economie maar aan), tot het punt dat ik daar potentieel voor op draai. Neem het veelgebruikte voorbeeld van zorgbehoevend persoon A die alles "verbrast" heeft en netjes in het vangnet terecht komt en persoon B die spaart en dat uit eigen zak mag betalen. Beetje kort door de bocht natuurlijk, maar ik zou bijna willen zeggen dat een anders vrijheid ophoudt waar die van mij begint:
@Shapeshifter Er komt een bepaalde denkwijze steeds terug die ik met je deel. Die komt er op neer op dat veel mensen geld verspillen. Het vergt ook inderdaad een bepaalde mate van 'anders zijn/doen' dan anderen waar je tegen moet kunnen. Je eigen geld wil je natuurlijk niet uitgeven aan dingen die jij zelf zinloos acht en dat strookt niet altijd met de publieke opinie. Echter strookt vrijwel geen enkele keuze die iemand maakt daarmee, anders zouden we allemaal wel hetzelfde zijn en doen
Echter zou ik juist in dit topic toch graag willen benadrukken dat het leven (veel) meer is dan geld. Misschien helpt het om te blijven beseffen dat geld uiteindelijk bedoeld is om te rollen. Tegenwoordig wordt het vaak gezien als iets waar je veel van moet hebben en/of weinig van moet uitgeven (vooral in dit topic natuurlijk), maar op zich is het puur een ruilmiddel. Je bent een dag bezig en gebruikt geld om diensten en producten te ruilen met andere mensen. FO worden, heeft deels te maken met zuinigheid, maar naar mijn mening meer met planning. Je kunt bijvoorbeeld ook FO zijn, maar een huis van twee miljoen bezitten en vier keer per jaar op een luxe vakantie gaan met vijf kinderen.
Het volgende stukje viel mij op:
[...]
Natuurlijk is een gezin een grote kostenpost. Echter, collectief hebben wij als volk allen waar mogelijk kinderen, zodat een volgende generatie de maatschappij draaiende kan houden. Zonder een volgende generatie, kan niemand van ons ooit FO zijn met de huidige levensstandaard, want wie gaat dan het eten 'regelen' of zorgtaken uitvoeren?
Mijn vriendin is van nature zuinig
Je kunt bij een ongelijke inkomstenverdeling er voor kiezen om naar rato te besteden, maar je kunt ook kiezen om mee te nemen dat een moeder bij minder salaris wellicht wel andere gezinstaken uitvoert. Ik zou het zelf in ieder geval tot op zekere hoogte altijd wel 50/50 verdelen. In ieder geval, de opvatting dat jouw/onze manier van denken over geld de juiste is, is subjectief. Er zijn genoeg mensen die met goede argumenten hebben besloten dat met een onzekere toekomst het beter is om het geld meteen te besteden aan allerlei vermaak.
Ik ben zuinig en goed in het plannen van FO-zaken, echter ik hecht verder totaal geen waarde aan geld. Als ik een feestje geef, dan koop ik goede wijn voor de gasten, ruim voldoende hapjes, enz. In mijn werk kom ik constant mensen tegen, dus voor het werk koop ik de betere kleding. Geld nuttig besteden is altijd goed, toch?
Het is ontzettend cliché, maar je leeft maar één keer en geld kun je niet meenemen als je gaat. Daarnaast heb ik ondertussen van veel mensen geleerd dat het leven na ~60 jaar in veel gevallen zo ontzettend tegenvalt, dat ik bewust nu tussen 30 en 60 er juist alles uit wil halen. Kinderen, vakanties, leuke dingetjes, enz. Ik doe ze bewust nu. Een gezin met gelukkige kinderen is uiteindelijk toch onbetaalbaar? Als je later FO bent, is het toch leuker om al die beschikbare tijd en energie te geven of te delen met je volwassen kinderen en wellicht kleinkinderen?
Voor mij is geld niet per definitie om te rollen, voor mij is het vrijheid. Om te doen wat ik wil op het moment dat ik dat wil. Dat ik daarvoor een bepaald vermogen nodig heb dat niet rolt neem ik maar op de koop toe. Natuurlijk heb ik daar niets meer aan als ik dood ga, maar dan hebben de kinderen er wellicht wat aan. Voor mij betekent geld nuttig besteden dat ik er meer uithaal (ROI, kennis, plezier) dan het me gekost heeft om het op mijn rekening te krijgen en ik denk dat vrijheid me heel veel waard is. Ook een paar jaar doorbikkelen voor de baas.
Ons gezin is verder vooral ingegeven door vrouwlief die dat heel graag wilde en ik stond er een beetje ambivalent in. Ik ervaar niet echt een moraal imperatief om kinderen te hebben, ook niet om de maatschappij draaiend te houden, maar het is toch gebeurd
In mijn geval had ik het niet erg gevonden als iemand anders die rol op zich genomen Ik claim ook niet de enige waarheid te hebben op het vlak van geld verdelen in een relatie, maar de vraag was volgens mij hoe we daar mee omgingen dus ik deel onze manier.Ik vind het nog lastig voor te stellen hoe mijn leven gaat zijn als ik 60 ben (even ervan uitgaande dat ik dat haal, de kansen zijn opzich goed), echter plan ik FO al vanaf 45-50 ergens. Mijn kinderen gaan dan ongeveer van het voortgezet onderwijs af en dat lijkt me nou juist de leuke periode aan kinderen. Zelfstandig genoeg om ze alleen te laten en ontwikkeld genoeg om er iets interessants mee te doen. Wat me absoluut verschrikkelijk lijkt is tussen 30-60 "leven" en dan tot 71 door moeten werken terwijl ik dat niet meer trek. Dan mag mijn gezin nog zo gelukkig zijn, ik weet niet of ik daar mijn ongeluk voor over heb.
HP ZBook Studio G3 - Hyundai Ioniq EV Classic - Opel Vivaro-e 75kWh - 22x Prusa i3 MK3S - 8x Prusa MINI+ - Ooznest Workbee 1,5m x 1,5m
Ach ja kinderen... Ik heb er nu ook 2, terwijl ik altijd heb volgehouden deze niet te willen.
Soms mis ik de dagen dat ik geen kids had. Gebroken nachten, huilende, zeurende, dure, krijsende poepmachines zijn het.
Maar aan de andere kant... Soms heb je bijvoorbeeld bij het sporten een super slechte dag, niks lukt. De scheids is een grote lul, je teamgenoten eikels, je verzwikt je enkel, coach wisselt je en het begint te regenen waardoor je het ook nog koud krijgt op de bank omdat je je trainingsbroek kwijt bent geraakt toen je probeerde je spullen in te pakken tussen de bende van de kids en vriendinlief. Dan komt je vriendin aanlopen met die kleine baby van een maand of 5... Die kleine dikke is aan het stralen omdat ie papa weer ziet en schatert het uit... Dan ben ik gelijk alles vergeten en is de wereld weer lief.
Het zijn periodes waar je gewoon even doorheen moet denk ik. Voor FO zijn kinderen (en in mijn geval ook de vriendin ) niet heel slim, maar qua levensgenot zal de schaal 100% zeker positief uitvallen... Ook al lijkt dat soms niet te kunnen... Dat is (voor mij in iedergeval) een hoop extra vreugde.
Soms mis ik de dagen dat ik geen kids had. Gebroken nachten, huilende, zeurende, dure, krijsende poepmachines zijn het.
Maar aan de andere kant... Soms heb je bijvoorbeeld bij het sporten een super slechte dag, niks lukt. De scheids is een grote lul, je teamgenoten eikels, je verzwikt je enkel, coach wisselt je en het begint te regenen waardoor je het ook nog koud krijgt op de bank omdat je je trainingsbroek kwijt bent geraakt toen je probeerde je spullen in te pakken tussen de bende van de kids en vriendinlief. Dan komt je vriendin aanlopen met die kleine baby van een maand of 5... Die kleine dikke is aan het stralen omdat ie papa weer ziet en schatert het uit... Dan ben ik gelijk alles vergeten en is de wereld weer lief.
Het zijn periodes waar je gewoon even doorheen moet denk ik. Voor FO zijn kinderen (en in mijn geval ook de vriendin
) niet heel slim, maar qua levensgenot zal de schaal 100% zeker positief uitvallen... Ook al lijkt dat soms niet te kunnen... Dat is (voor mij in iedergeval) een hoop extra vreugde.
:strip_icc():strip_exif()/u/286984/coffeemini.jpg?f=community)
Ik post al een tijdje minder, want zit nu echt in de ‘cruise’ fase. Dus weinig te melden. Grind it out. Maar ga nu toch in de (mobiele) pen klimmen.
Ik zie een paar posters die volgens mij iets engs aan het doen zijn Wat ik tussen de regels doorlees bij bijv. @Shapeshifter is dat jullie eigenlijk niet écht gelukkig zijn in het nu. En het lijkt dat jullie dat geluk zoeken door je leven te veranderen door FO te worden. Maar dat is gevaarlijk, want nu koppel je jouw geluk héél direct aan geld (je financiële situatie).
Helaas gaat FO geen geluk brengen als ik je posts goed begrijp / inschat. Je wordt, denk ik, alleen gelukkig in FO als je voor FO ook al gelukkig was. Dus zoek nu dat geluk, ook als dat geld of inkomen (of een partner 😂) kost, en ga daarna sparen voor FO.
Ik zit vast verkeerd. Maar wou toch eens iets zeggen, ik zie de tendens al een tijdje terug in posts hier.
@Shapeshifter excuses dat ik jou als voorbeeld aanwijs, maar je bent lekker actief 😉 en nogmaals: ik interpreteer je posts vast verkeerd.
Ik zie een paar posters die volgens mij iets engs aan het doen zijn
Wat ik tussen de regels doorlees bij bijv. @Shapeshifter is dat jullie eigenlijk niet écht gelukkig zijn in het nu. En het lijkt dat jullie dat geluk zoeken door je leven te veranderen door FO te worden. Maar dat is gevaarlijk, want nu koppel je jouw geluk héél direct aan geld (je financiële situatie). Helaas gaat FO geen geluk brengen als ik je posts goed begrijp / inschat. Je wordt, denk ik, alleen gelukkig in FO als je voor FO ook al gelukkig was. Dus zoek nu dat geluk, ook als dat geld of inkomen (of een partner 😂) kost, en ga daarna sparen voor FO.
Ik zit vast verkeerd. Maar wou toch eens iets zeggen, ik zie de tendens al een tijdje terug in posts hier.
@Shapeshifter excuses dat ik jou als voorbeeld aanwijs, maar je bent lekker actief 😉 en nogmaals: ik interpreteer je posts vast verkeerd.
Ik snap dat we op onze eigen manier allemaal elkaar willen behoeden voor foute keuzes of elkaar welgemeend advies willen geven. Het is denk ik goed om elkaar aan het denken te zetten over welke opties we hebben en wat belangrijk is voor ieder persoonlijk.:
Ik post al een tijdje minder, want zit nu echt in de ‘cruise’ fase. Dus weinig te melden. Grind it out. Maar ga nu toch in de (mobiele) pen klimmen.
Ik zie een paar posters die volgens mij iets engs aan het doen zijn
Helaas gaat FO geen geluk brengen als ik je posts goed begrijp / inschat. Je wordt, denk ik, alleen gelukkig in FO als je voor FO ook al gelukkig was. Dus zoek nu dat geluk, ook als dat geld of inkomen (of een partner 😂) kost, en ga daarna sparen voor FO.
Ik zit vast verkeerd. Maar wou toch eens iets zeggen, ik zie de tendens al een tijdje terug in posts hier.
@Shapeshifter excuses dat ik jou als voorbeeld aanwijs, maar je bent lekker actief 😉 en nogmaals: ik interpreteer je posts vast verkeerd.
Geluk vind ik persoonlijk altijd een beetje een ongrijpbaar begrip. Het is voor iedereen anders, velen claimen het als doel te hebben in het leven, maar tegelijkertijd vraag ik me af of je überhaupt wel zelf kunt bepalen wat je gelukkig maakt en of je het echt kunt bereiken (moving goal posts). Ik heb zelf niet het idee dat ik gelukkig probeer te zijn, het komt wel eens ter sprake in de verschillende vriendengroepen en de discussie gaat dan meestal zo van: "wat is dan je doel", "ik wil graag x doen of y bereiken", "oh, nou, dan maakt x of y je toch gelukkig dus dan optimaliseer je toch voor geluk". Leuk dat soort semantische gymnastiek, maar volgens mij hebben we het dan toch niet over hetzelfde.
Afijn, ik sta er een beetje neutraal in voor mijn gevoel. Ik ben niet per se ongelukkig, maar ik heb ook niet het idee dat ik gelukkig ben volgens de definitie van mensen om me heen. Dat vind ik niet erg, misschien maken de dingen die anderen doen mij niet gelukkig, misschien heb ik een andere definitie van geluk, ik maak me er eigenlijk niet zo druk om. Ik probeer er gewoon het beste van te maken.
Maar dan mijn specifieke geval. Ik ben een eigenaardig persoon denk ik. Erg hecht met mijn peers (collega's, vrienden), maar trek weinig op met de rest van de wereld. Erg eerlijk, ik ben die gast die gewoon "nou, nee, niet echt eigenlijk" zegt als je me vraagt of alles goed gaat en het op dat moment net even niet lekker loopt. Niet op een klagerige manier, maar gewoon matter of factly. Ik ga ook niet staan liegen of om de hete brij heendraaien als iets oncomfortabel is. Vind het prachtig als mensen me feedback komen geven, zijn vaak hele ontspannen, leuke gesprekken. Ik denk dat die eigenschappen me soort van meer volwassen maken dan de jaren die ik heb (ok, misschien afgezien van die zeldzame rant die ik af en toe eens op het internet gooi
). Daar komt bij dat ik min of meer in dezelfde levensfase zit als mensen die 5-10 jaar ouder zijn dan ik (qua gezin / carriere). Ik heb altijd heel erg het gevoel dat mijn omgeving wat van me verwacht en ik voldoe graag aan die verwachting. Ik heb mezelf wijsgemaakt dat, als ik werkelijk zo'n slimme en capabele jongen ben, ik die eigenschappen toch wel in moet zetten om wat toe te voegen aan de maatschappij. Er is echt geen regel die stelt dat dat zo is, dat ervaar ik uit mijzelf. Dit drijft heel erg dat ik wil leren, wil ontwikkelen en productief wil zijn. Dat levert soms succes op en dat voedt de verwachting weer. Ik weet dit, maar vind dat eigenlijk wel prima, ik heb niet de behoefte om dat te veranderen, ook al zou het me in de ogen van anderen ongelukkig maken.Echter botst het af en toe. Het botst als ik op mijn werk tegen muren aanloop en niet door kan groeien. Dit gebeurde begin dit jaar. Daar heb ik me een paar maanden heel rot over gevoeld, ik denk dat dat best in mijn reacties doorgeklonken kan hebben. Ben daar heel open over geweest en aangegeven dat ik dus iets anders ging zoeken. Ik kon mijn ei niet meer kwijt. Inmiddels aangenomen op een andere functie in hetzelfde bedrijf. Meer het soort werk wat ik wil, meer ontwikkelmogelijkheden, leuk team. Ben daar heel erg blij mee
mijn collega's begrijpen het en vinden het leuk voor me maar vinden het stuk voor stuk zonde voor de afdeling dat ik ga. Echt met pijn in het hart. Toch kies ik dan voor mijzelf want het alternatief is dat ik in een doodlopende straat terecht kom.Het botst met kinderen. Ik begin rond 6 uur op mijn werk en ben rond 1600 thuis. Dan is het tot zeg 1930 gewoon hard werken. Onze kinderen willen niet eten, dus dat kost heel veel tijd en energie, onze kinderen willen soms niet slapen, nog meer tijd en energie. Onze kinderen zijn erg levendig en hebben maar een half oor voor onze instructies, daar gaat je laatste beetje energie. Dan kunnen ze nog zo leuk lachen, maar als het 5 minuten lachen is en de rest is: "doe nou een hapje, klim nou niet op het traphekje en sla je zusje niet" dan is dat voor mij gewoon niet genoeg "rendement". Mochten ze dan eindelijk op bed liggen kun je nog een half uurtje praten met je partner, een uur brood smeren voor de volgende dag, vaatwasser, afval, beetje opruimen / ergste stof en kruimels en troep opzuigen en speelgoed beetje aan de kant schuiven. Dus netto houd ik misschien een uur over op een dag om echt voor mijzelf te hebben, want als ik te laat naar bed ga loopt het ritme in de soep, kan er eigenlijk geen kwartier vanaf wijken (dat merk je pas echt als je, zoals afgelopen twee weken, steeds midden in de nacht je kinderen je wakker huilen)... Met het laatste beetje energie hijs je je dan naar je bed en lees je nog een boek ofzo, voor een project of iets is niet genoeg aaneengesloten tijd en sowieso geen energie meer. Dan ga ik heel eerlijk zijn; dat vind ik persoonlijk heel frustrerend ja
Dat is voor mij een slechte deal. Wil niet zeggen dat ik me erbij neerleg natuurlijk.Voor mij is het dan heel erg makkelijk als anderen zeggen: "je moet meer in het nu leven" of "je moet het geluk vinden in het nu". Kun je natuurlijk claimen dat gelukkig zijn een state of mind is en je overal gelukkig kunt zijn, maar dat is in mijn ogen net zolang jezelf voor de gek houden tot je het gaat geloven. Dan ga je berusten en tevreden zijn en verlies je denk ik de motivatie om er meer uit te halen. Bovendien, praktisch gezien zeg ik al nee tegen heel veel dingen, kan wel stoppen met schoonmaken e.d. maar dan is het een teringzooi en als er iets is waar ik ongelukkig van word is dat het wel. Stoppen met werken is ook geen optie want moet wel kunnen wonen en eten. Dus doe ik wat mij het meest praktische lijkt: doorbikkelen op mijn werk, de financieën goed regelen en vermogen opbouwen zodat ik op een gegeven moment mijn eigen projecten kan gaan doen zonder het gevaar dat het geen geld oplevert en we uit ons huis moeten of geen eten meer hebben. In die zin ben ik misschien korte termijn geluk voor lange termijn geluk aan het ruilen en koppel ik geld aan geluk. Dit is de reden dat geld voor mij vrijheid is. Minder werken is meer tijd voor mij en de dingen die ik _echt_ belangrijk vind. Minder gezin zou dat ook zijn, maar dat is minder zwart wit en zelfs ik begrijp dat ik daarin niet korte termijn gewin voor mijzelf moet pakken ten koste van de lange termijn toekomst van ons gezin.
Ik ben het dus denk ik niet met je eens als je zegt dat als ik nu niet gelukkig ben ik met FO ook niet gelukkig zou zijn, ik denk namelijk van wel. Het is niet zozeer het geld dat me dan gelukkig maakt, maar de vrijheid om te doen wat ik belangrijk vind zonder me druk te hoeven maken over of het genoeg geld oplevert om te kunnen wonen of eten. Natuurlijk kun je beargumenteren dat de balans niet per se hoeft te liggen waar hij nu ligt, maar het is een soort zero sum game voor mij. Ik zou minder kunnen gaan werken, maar dan krijgt onze spaarquote een flinke hit, want ik breng verreweg het meeste geld binnen. Bovendien gaat mijn lieve partner me dan onder druk zetten om iets met de kinderen te doen, maar dat wil ik eigenlijk ook niet, ik wil gewoon lekker wat voor mijzelf doen. Dus de pragmatische oplossing is gewoon 40 uur werken, 's avonds gewoon leuk zijn voor de kinderen, in het weekend die schaarse uurtjes in projecten stoppen en dan wachten tot de kinderen net wat minder energie gaan kosten omdat ze onafhankelijker worden, er meer ruimte ontstaat doordat ons vermogen groeit en mijn werk zo leuk en zinvol mogelijk proberen te houden door te blijven ontwikkelen. Dat is voor mijn idee wat ik dus nu aan het doen ben. Een beetje het inverse van hyperbolic discounting dus. Ik vind het prima om nu een beetje de stakker te zijn waar iedereen stiekem medelijden mee heeft. Over 5-10 jaar komt _echt_ mijn tijd
en tot die tijd maak ik er gewoon het beste van en als er wat gebeurt, tja, pech, risico dat ik neem.
HP ZBook Studio G3 - Hyundai Ioniq EV Classic - Opel Vivaro-e 75kWh - 22x Prusa i3 MK3S - 8x Prusa MINI+ - Ooznest Workbee 1,5m x 1,5m
Wederom ben ik het met je eens. Er komt ook geen 'maar' ofzo:
[...]
Ik snap dat we op onze eigen manier allemaal elkaar willen behoeden voor foute keuzes of elkaar welgemeend advies willen geven. Het is denk ik goed om elkaar aan het denken te zetten over welke opties we hebben en wat belangrijk is voor ieder persoonlijk.
Geluk vind ik persoonlijk altijd een beetje een ongrijpbaar begrip. Het is voor iedereen anders, velen claimen het als doel te hebben in het leven, maar tegelijkertijd vraag ik me af of je überhaupt wel zelf kunt bepalen wat je gelukkig maakt en of je het echt kunt bereiken (moving goal posts). Ik heb zelf niet het idee dat ik gelukkig probeer te zijn, het komt wel eens ter sprake in de verschillende vriendengroepen en de discussie gaat dan meestal zo van: "wat is dan je doel", "ik wil graag x doen of y bereiken", "oh, nou, dan maakt x of y je toch gelukkig dus dan optimaliseer je toch voor geluk". Leuk dat soort semantische gymnastiek, maar volgens mij hebben we het dan toch niet over hetzelfde.
Afijn, ik sta er een beetje neutraal in voor mijn gevoel. Ik ben niet per se ongelukkig, maar ik heb ook niet het idee dat ik gelukkig ben volgens de definitie van mensen om me heen. Dat vind ik niet erg, misschien maken de dingen die anderen doen mij niet gelukkig, misschien heb ik een andere definitie van geluk, ik maak me er eigenlijk niet zo druk om. Ik probeer er gewoon het beste van te maken.
Maar dan mijn specifieke geval. Ik ben een eigenaardig persoon denk ik. Erg hecht met mijn peers (collega's, vrienden), maar trek weinig op met de rest van de wereld. Erg eerlijk, ik ben die gast die gewoon "nou, nee, niet echt eigenlijk" zegt als je me vraagt of alles goed gaat en het op dat moment net even niet lekker loopt. Niet op een klagerige manier, maar gewoon matter of factly. Ik ga ook niet staan liegen of om de hete brij heendraaien als iets oncomfortabel is. Vind het prachtig als mensen me feedback komen geven, zijn vaak hele ontspannen, leuke gesprekken. Ik denk dat die eigenschappen me soort van meer volwassen maken dan de jaren die ik heb (ok, misschien afgezien van die zeldzame rant die ik af en toe eens op het internet gooi
Echter botst het af en toe. Het botst als ik op mijn werk tegen muren aanloop en niet door kan groeien. Dit gebeurde begin dit jaar. Daar heb ik me een paar maanden heel rot over gevoeld, ik denk dat dat best in mijn reacties doorgeklonken kan hebben. Ben daar heel open over geweest en aangegeven dat ik dus iets anders ging zoeken. Ik kon mijn ei niet meer kwijt. Inmiddels aangenomen op een andere functie in hetzelfde bedrijf. Meer het soort werk wat ik wil, meer ontwikkelmogelijkheden, leuk team. Ben daar heel erg blij mee
Het botst met kinderen. Ik begin rond 6 uur op mijn werk en ben rond 1600 thuis. Dan is het tot zeg 1930 gewoon hard werken. Onze kinderen willen niet eten, dus dat kost heel veel tijd en energie, onze kinderen willen soms niet slapen, nog meer tijd en energie. Onze kinderen zijn erg levendig en hebben maar een half oor voor onze instructies, daar gaat je laatste beetje energie. Dan kunnen ze nog zo leuk lachen, maar als het 5 minuten lachen is en de rest is: "doe nou een hapje, klim nou niet op het traphekje en sla je zusje niet" dan is dat voor mij gewoon niet genoeg "rendement". Mochten ze dan eindelijk op bed liggen kun je nog een half uurtje praten met je partner, een uur brood smeren voor de volgende dag, vaatwasser, afval, beetje opruimen / ergste stof en kruimels en troep opzuigen en speelgoed beetje aan de kant schuiven. Dus netto houd ik misschien een uur over op een dag om echt voor mijzelf te hebben, want als ik te laat naar bed ga loopt het ritme in de soep, kan er eigenlijk geen kwartier vanaf wijken (dat merk je pas echt als je, zoals afgelopen twee weken, steeds midden in de nacht je kinderen je wakker huilen)... Met het laatste beetje energie hijs je je dan naar je bed en lees je nog een boek ofzo, voor een project of iets is niet genoeg aaneengesloten tijd en sowieso geen energie meer. Dan ga ik heel eerlijk zijn; dat vind ik persoonlijk heel frustrerend ja
Voor mij is het dan heel erg makkelijk als anderen zeggen: "je moet meer in het nu leven" of "je moet het geluk vinden in het nu". Kun je natuurlijk claimen dat gelukkig zijn een state of mind is en je overal gelukkig kunt zijn, maar dat is in mijn ogen net zolang jezelf voor de gek houden tot je het gaat geloven. Dan ga je berusten en tevreden zijn en verlies je denk ik de motivatie om er meer uit te halen. Bovendien, praktisch gezien zeg ik al nee tegen heel veel dingen, kan wel stoppen met schoonmaken e.d. maar dan is het een teringzooi en als er iets is waar ik ongelukkig van word is dat het wel. Stoppen met werken is ook geen optie want moet wel kunnen wonen en eten. Dus doe ik wat mij het meest praktische lijkt: doorbikkelen op mijn werk, de financieën goed regelen en vermogen opbouwen zodat ik op een gegeven moment mijn eigen projecten kan gaan doen zonder het gevaar dat het geen geld oplevert en we uit ons huis moeten of geen eten meer hebben. In die zin ben ik misschien korte termijn geluk voor lange termijn geluk aan het ruilen en koppel ik geld aan geluk. Dit is de reden dat geld voor mij vrijheid is. Minder werken is meer tijd voor mij en de dingen die ik _echt_ belangrijk vind. Minder gezin zou dat ook zijn, maar dat is minder zwart wit en zelfs ik begrijp dat ik daarin niet korte termijn gewin voor mijzelf moet pakken ten koste van de lange termijn toekomst van ons gezin.
Ik ben het dus denk ik niet met je eens als je zegt dat als ik nu niet gelukkig ben ik met FO ook niet gelukkig zou zijn, ik denk namelijk van wel. Het is niet zozeer het geld dat me dan gelukkig maakt, maar de vrijheid om te doen wat ik belangrijk vind zonder me druk te hoeven maken over of het genoeg geld oplevert om te kunnen wonen of eten. Natuurlijk kun je beargumenteren dat de balans niet per se hoeft te liggen waar hij nu ligt, maar het is een soort zero sum game voor mij. Ik zou minder kunnen gaan werken, maar dan krijgt onze spaarquote een flinke hit, want ik breng verreweg het meeste geld binnen. Bovendien gaat mijn lieve partner me dan onder druk zetten om iets met de kinderen te doen, maar dat wil ik eigenlijk ook niet, ik wil gewoon lekker wat voor mijzelf doen. Dus de pragmatische oplossing is gewoon 40 uur werken, 's avonds gewoon leuk zijn voor de kinderen, in het weekend die schaarse uurtjes in projecten stoppen en dan wachten tot de kinderen net wat minder energie gaan kosten omdat ze onafhankelijker worden, er meer ruimte ontstaat doordat ons vermogen groeit en mijn werk zo leuk en zinvol mogelijk proberen te houden door te blijven ontwikkelen. Dat is voor mijn idee wat ik dus nu aan het doen ben. Een beetje het inverse van hyperbolic discounting dus. Ik vind het prima om nu een beetje de stakker te zijn waar iedereen stiekem medelijden mee heeft. Over 5-10 jaar komt _echt_ mijn tijd
Ik denk dat mensen die eerder op jou reageerden ook goede punten maken.Je spreekt open en helder met sterke zelfreflectie. Respect!
Je vertelt over je kinderen en ik denk dat je een soort taboe doorbreekt. Aangezien er vaak verwacht wordt dat je gelukkig moet zijn als je één of meer kinderen hebt. Dankbaar en blij met de geboorte.
Ik heb twee dochters van 1 en 3 jaar. Ze zijn lief en luisteren goed, dus ik heb het geluk dat het bij mij meevalt en dat de 'ergste' tijden voorbij zijn. Echter de afgelopen drie jaren zijn voor mij en mijn vriendin de minst positieve jaren. Precies zoals jij beschrijft, je raakt je eigen leven tijdelijk kwijt. Als je weinig had of wilt, is het misschien leuk, maar als je veel projecten wilt doen en bepaalde doelen hebt, dan is het gezin een blok aan het been.
Daarbij houden we ontzettend van de kinderen uiteraard. Ik besef echter goed dat wij makkelijke kinderen hebben en ik benijd jou en veel andere ouders niet, als ik bedenk dat het een stuk moeilijker kan zijn. Er is niks erger dan kinderen die niet goed slapen.
Het viel bij mij mee, maar alsnog zeggen mijn vriendin en ik vaak tegen elkaar dat we zo blij zijn dat (we besloten hebben dat) er geen kinderen meer bijkomen en dat we zo langzamerhand merken dat we ons leven terug krijgen.
We mogen niet teveel offtopic gaan. Echter raakt dit onderwerp wel de gevoelige plek van FO. Op twee manieren. Mentaal, omdat het je laat nadenken over hoe belangrijk geld en vrijheid is. En praktisch, omdat het gezin een behoorlijke rem op projecten is. Vooral een project als FO worden.
Als ik mijn bescheiden visie mag geven. Het is goed om te beseffen dat vrijwel iedereen uiteindelijk een gezin begint. Ik zou zeggen, hoe eerder hoe beter. Veel mensen komen erachter dat kinderen een veel grotere impact op tijd en geluk hebben dan ze van te voren hadden ingeschat. En vrijwel iedereen is wellicht regelmatig niet helemaal gelukkig, ook al lijkt dat wel zo. Ik zou echter niet te snel ook uitspreken dat het matig met mij gaat. Dat wordt meestal te serieus opgevat. Als je meeneemt dat iedereen wel eens wat mindere tijden meemaakt, dan gaat het in verhouding met jou en mij denk ik best goed. We zitten immers nog op een koers om FO te worden in een welvarende situatie en dat kan >99% van de wereldbevolking niet. Dit is puur gebaseerd op mijn interpretatie van je post. (Mocht je je serieus rot voelen, wat veel mensen helaas kennen, uiteraard mag je altijd uiten dat je je niet helemaal gelukkig voelt.)
Je investering nu t.o v. FO worden, vind ik helder, degelijk onderbouwd en herkenbaar. Ook zonder kinderen denk ik. Want betekent FO worden per definitie niet dat je eerst moet investeren en bepaalde dingen moet laten, zodat je later meer tijd en vrijheid hebt om juist te doen wat je hebt moeten laten?
In ieder geval succes. Volgens mij gaat het je zeker lukken
[ Voor 100% gewijzigd door Playa del C. op 14-09-2018 11:30 ]
/u/45936/crop5daf2f026c745.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/998371/crop5a42b9ea2d000_cropped.jpeg?f=community)
@murphsy Tsss, en daar schept meneer dan over op, waarom is dat nog geen energieneutraal huis?
Ampera-e (60kWh) -> (66kWh)
Er bestaat niet genoeg kit en pur in de wereld...
Ik oktober wordt al het glas vervangen, dan zijn we door de mogelijkheden heen. Vloerosolatie oukt helaas niet. Zonnepanelen geloof ik niet meer in.
:strip_icc():strip_exif()/u/15793/zwelgje100.jpg?f=community)
Daarnaast is het verschil uiteindelijk bij wijze van spreke een extra bewolkte dag. Als daar je verdienmodel op stukloopt klopt er iets niet
Ik lees overigens al lange tijd mee hier en ben ook lekker bezig met FO worden. Is niet perse prio 1, ik hou ook van vakanties en uit eten gaan, maar hou ook netjes m'n financiën bij, heb de vloer geïsoleerd, zonnepanelen en koop maandelijks m'n ETF's Komt een hele hoop goede informatie voorbij hier altijd.
Ik lees overigens al lange tijd mee hier en ben ook lekker bezig met FO worden. Is niet perse prio 1, ik hou ook van vakanties en uit eten gaan, maar hou ook netjes m'n financiën bij, heb de vloer geïsoleerd, zonnepanelen en koop maandelijks m'n ETF's
Komt een hele hoop goede informatie voorbij hier altijd.
:strip_icc():strip_exif()/u/164502/motor_ava.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/145751/check-in-minion-small2.jpg?f=community)
Hier is geen hond lid van de PV, dus dat scheelt weer
. Maar overall blij dat het bij mij er gelukkig heel anders aan toe gaat. Moet er niet aan denken dat ik verplicht mee de kroeg in moet als ik nog een keer promotie wil krijgen, ook al ben je beter in je werk dan een ander.Tenzij we het hebben over het kassa personeel van de Lidl kan ik me ook niet voorstellen dat iedereen zijn werk goed doet en daar dus geen onderscheid in te maken is.
Ik heb geen problemen met mensen die mee-eten en zelf niet trakteren. Als ik trakteer is dat zonder voorwaarden.:
Geen probleem om niet te trakteren, maar dan moet je ook niet mee-eten als iemand anders trakteert
You're either part of the solution or you're part of the problem
Als jij ooit iets van een leidinggevende functie wilt. Zul je ook sociaal moeten deelnemen. Een leidinggevende die niet sociaal meedoet zal niet lekker in de groep liggen. Dit doet onderbewust ook het teamresultaat beïnvloeden. Niet voor niks dat er veel geld door bedrijven wordt besteed aan teambuilding en dergelijke.:
[...]
Hier is geen hond lid van de PV, dus dat scheelt weer
Tenzij we het hebben over het kassa personeel van de Lidl kan ik me ook niet voorstellen dat iedereen zijn werk goed doet en daar dus geen onderscheid in te maken is.
@Mirved: zoals @ybos al zei: niet netjes en volgens mij nog verboden ook; moeten ze bij een reorganisatie niet kijken naar degene die het kortste in dienst is
bij dezelfde functie dus;(daar is een moeilijk woord voor, ben het even vergeten)heb het zelf ook meegemaakt: ben ontslagen bij een reorganisatie terwijl mijn collega, die hetzelfde werk deed maar 2 jaar na mij in dienst kwam, mocht blijven
Ik zit meer in de koffiehoek dan mijn manager, dus dat is dan al een plus
. Dat is meteen ook waar al het sociale bij mij op mijn werk gebeurd, de koffiehoek. Geen vrijdagmiddag borrels en geen geforceerd ander geneuzel dat je collega's je beste vrienden moeten zijn ofzo. Ja er is wel een aantal keer per jaar een borrel (nieuwjaar enzo), en normaal ga ik daar wel heen, maar genoeg doen het ook niet. Nee, ik ben erg blij dat ik een werkgever heb waar het zo niet werkt. Ik kan prima een tijd lang lopen lullen met collega's in de koffiehoek, maar dat moet geen verplichting zijn om een goede beoordeling te krijgen. Laat staan dat je buiten werktijden er ook mee bezig moet zijn.
Afspiegelingsbeginsel. Per leeftijdsgroep valt er dan iemand af. Dus hij was diegene in die categorie die ze uitgezocht hadden. Het was over meerdere vestigingen dus de managers overleggen gewoon welke mensen ze weg willen. Dan gaan ze even in de dossiers kijken om wat redenen bij elkaar te rapen en dan is het al snel opgelost.:
[...]
@Mirved: zoals @ybos al zei: niet netjes en volgens mij nog verboden ook; moeten ze bij een reorganisatie niet kijken naar degene die het kortste in dienst is
heb het zelf ook meegemaakt: ben ontslagen bij een reorganisatie terwijl mijn collega, die hetzelfde werk deed maar 2 jaar na mij in dienst kwam, mocht blijven
Mooi. Maar hoe besteed je je tijd nu?
Ik zou me wel vermaken, ben ik niet bang voor. Zou positieve dingen brengen.
Maar ik zou ook bang zijn dat ik gewoon nutteloze dingen gaan doen. Helemaal niet erg, want je bent niks verplicht. Maar het gevoel van nutteloos zijn zou op kunnen doemen.
Of gewoon het feit dat je allemaal fantastische dingen kan gaan doen, maar toch achter de (niet nieuwe) PlayStation hangt. Dan heb ik het dus over mezelf, verschilt nogal per karakter natuurlijk.
Als we FO zouden zijn kan ik me goed voorstellen dat ik nog 2 dagen in de week werk bijvoorbeeld, ook al hoef ik dat niet. Of voor mezelf werk maar gewoon weinig.
Wellicht dat het hebben van schoolgaande kinderen mij al genoeg (of teveel ) structuur geven.
Ik zou me wel vermaken, ben ik niet bang voor. Zou positieve dingen brengen.
Maar ik zou ook bang zijn dat ik gewoon nutteloze dingen gaan doen. Helemaal niet erg, want je bent niks verplicht. Maar het gevoel van nutteloos zijn zou op kunnen doemen.
Of gewoon het feit dat je allemaal fantastische dingen kan gaan doen, maar toch achter de (niet nieuwe) PlayStation hangt. Dan heb ik het dus over mezelf, verschilt nogal per karakter natuurlijk.
Als we FO zouden zijn kan ik me goed voorstellen dat ik nog 2 dagen in de week werk bijvoorbeeld, ook al hoef ik dat niet. Of voor mezelf werk maar gewoon weinig.
Wellicht dat het hebben van schoolgaande kinderen mij al genoeg (of teveel
) structuur geven.
[ Voor 29% gewijzigd door !null op 17-09-2018 17:31 ]
Ampera-e (60kWh) -> (66kWh)
@Playa del C., ik ben er zelf ook voorstander van, en denk dat het ook echt haalbaar is:
Maak mensen meer zelf verantwoordelijk voor hun pensioen (en informeer ze actief en/of biedt hulp aan bij het in kaart brengen ervan). Dat houdt een groot deel van het geld weg bij de graaiers in de top, en maakt mensen meer bewust van wat erbij komt kijken. De dividendtaks alleen al zou genoeg moeten zijn om dat te bewerkstelligen, evenals de 2,1 miljard die Rutte (naar het schijnt?) verduisterd heeft.
Daarnaast kun je ook een hoop besparen om dit (en de ouderenzorg) te verbeteren, door kritischer te kijken wie er een uitkering krijgt en waarom ze dit krijgen. Mensen die niet kunnen werken hebben 't bijvoorbeeld vast harder nodig dan mensen die niet willen werken en/of migranten die niet willen werken (dat zijn ze uiteraard niet allemaal, maar er zijn onderzoeken gedaan dat de cijfers niet bijzonder positief zijn over de percentages hiervan).
De meningen zullen verdeeld zijn over wie, waar en hoe er bespaard kan worden, maar ik geloof echt dat de overheid op 't moment dusdanig veel geld over de balk smijt aan totaal misplaatste dingen, en dat burgers zelf ook te weinig zicht hebben op hun financiën, dat jouw plan (@Playa del C.) goed haalbaar moet zijn als daar eens naar gekeken kan worden
Maak mensen meer zelf verantwoordelijk voor hun pensioen (en informeer ze actief en/of biedt hulp aan bij het in kaart brengen ervan). Dat houdt een groot deel van het geld weg bij de graaiers in de top, en maakt mensen meer bewust van wat erbij komt kijken. De dividendtaks alleen al zou genoeg moeten zijn om dat te bewerkstelligen, evenals de 2,1 miljard die Rutte (naar het schijnt?) verduisterd heeft.
Daarnaast kun je ook een hoop besparen om dit (en de ouderenzorg) te verbeteren, door kritischer te kijken wie er een uitkering krijgt en waarom ze dit krijgen. Mensen die niet kunnen werken hebben 't bijvoorbeeld vast harder nodig dan mensen die niet willen werken en/of migranten die niet willen werken (dat zijn ze uiteraard niet allemaal, maar er zijn onderzoeken gedaan dat de cijfers niet bijzonder positief zijn over de percentages hiervan).
De meningen zullen verdeeld zijn over wie, waar en hoe er bespaard kan worden, maar ik geloof echt dat de overheid op 't moment dusdanig veel geld over de balk smijt aan totaal misplaatste dingen, en dat burgers zelf ook te weinig zicht hebben op hun financiën, dat jouw plan (@Playa del C.) goed haalbaar moet zijn als daar eens naar gekeken kan worden
Helaas is nou eenmaal niet iedereen even sociaal. Dat moet op een IT-forum zeker geen verrassing zijn Beter had die collega die het goed deed een andere functie gekregen met minder of geen klantcontact. Maar goed, ik snap ook dat de wereld zo werkt. Zeker met een reorganisatie is zo iemand makkelijk te lozen. Vanaf de kleuterschool worden groepjes gevormd en de grote kleuterschool waar je salaris krijgt is niet anders...
Beter had die collega die het goed deed een andere functie gekregen met minder of geen klantcontact. Maar goed, ik snap ook dat de wereld zo werkt. Zeker met een reorganisatie is zo iemand makkelijk te lozen. Vanaf de kleuterschool worden groepjes gevormd en de grote kleuterschool waar je salaris krijgt is niet anders...
:strip_icc():strip_exif()/u/212439/crop607bfcb2aeee9_cropped.jpg?f=community)
“The greatest threat to our planet is the belief that someone else will save it.” [quote by Robert Swan, OBE]
“The greatest threat to our planet is the belief that someone else will save it.” [quote by Robert Swan, OBE]
Wel dat is zeer uiteenlopend. De 2-3 jaren voorafgaande aan het stoppen met werken waren zeer zwaar. Daarom heb ik het ook de eerste 3-4 maanden zeer rustig gedaan. Echt doen wat ik wilde, lekker lang slapen (9u ipv 5u), uitgebreid de tijd nemen om te ontbijten, lezen van wat sites, nieuws, tweakers, forums en je voormiddag is alvast meteen voorbij.:
Mooi. Maar hoe besteed je je tijd nu?
Ik zou me wel vermaken, ben ik niet bang voor. Zou positieve dingen brengen.
Maar ik zou ook bang zijn dat ik gewoon nutteloze dingen gaan doen. Helemaal niet erg, want je bent niks verplicht. Maar het gevoel van nutteloos zijn zou op kunnen doemen.
Of gewoon het feit dat je allemaal fantastische dingen kan gaan doen, maar toch achter de (niet nieuwe) PlayStation hangt. Dan heb ik het dus over mezelf, verschilt nogal per karakter natuurlijk.
Als we FO zouden zijn kan ik me goed voorstellen dat ik nog 2 dagen in de week werk bijvoorbeeld, ook al hoef ik dat niet. Of voor mezelf werk maar gewoon weinig.
Wellicht dat het hebben van schoolgaande kinderen mij al genoeg (of teveel
Dan had ik nog een backlog allerlei verplichtingen te voldoen zoals administratie, betalen facturen, diverse zaken uitzoeken, testament op orde brengen, financiëen wat tweaken, beleggen goed doorlichten, boodschappen etc... die 4 maanden zijn voorbij gevlogen.
Je merkt wel dat je het rustiger krijgt op termijn, maar dat is geen probleem. Een keer afspreken met een vriend, of je familie, je kan er allemaal meer tijd voor maken (voor de quality time). Je dag is zo gevuld. Idem met koken, het is voor mij een uitgebreidde hobby. Volledig vanaf 0 een pizza zelf maken, of pastadeeg, ik kan er van genieten.
Maar er zijn nu ook klusjes in huis te doen, klusjes die ik graag doe, maar ze nemen wel tijd is beslag. Nu ben ik bijvoorbeeld bezig met de vergunningaanvraag van een groot tuinhuis (40m2) en met de constructieplannen van de carport. Binnenkort ga ik mij verdiepen in spothouders met bijhorende leds en zo kun je nog een tjid door. Aanleg terras...
Het is wel vaak zo, de basis blijft. Uit bed om 8 max 9u (dit is een belangrijke, wil je echt aanhouden ipv beetje structuur) daarna uitgebreid tijd nemen om te ontijten + allerlei leesvoer en de tijd vliegt sneller voorbij dan je denkt. Op de avond is het ook weer waar, rustig koken, wat sporten, je avond is zo gevuld. Ik besteed van deur tot deur al ong. 7 uur per week aan fitness. En als ik het mag inschatten elke dag makkelijk een vol uur aan koken en bakken van allerei spullen
Oh en natuurlijk, er is ook een eerste baby op komst, zal ook de nodige tijd in beslag nemen vermoed ik. Tijd die we gelukkig hebben. En stress die we vooral niet hebben omdat we hebben gewacht tot FO om er aan te beginnen (dit is inderdaad een opoffering geweest). Had anders liever een kind op 26 dan op 33 nu.
[ Voor 5% gewijzigd door Galactic op 18-09-2018 08:03 ]
Wow, 33 en FO. Kan je (een beetje) uit de doeken doen hoe je dat voor elkaar gekregen hebt:
[...]
Wel dat is zeer uiteenlopend. De 2-3 jaren voorafgaande aan het stoppen met werken waren zeer zwaar. Daarom heb ik het ook de eerste 3-4 maanden zeer rustig gedaan. Echt doen wat ik wilde, lekker lang slapen (9u ipv 5u), uitgebreid de tijd nemen om te ontbijten, lezen van wat sites, nieuws, tweakers, forums en je voormiddag is alvast meteen voorbij.
Dan had ik nog een backlog allerlei verplichtingen te voldoen zoals administratie, betalen facturen, diverse zaken uitzoeken, testament op orde brengen, financiëen wat tweaken, beleggen goed doorlichten, boodschappen etc... die 4 maanden zijn voorbij gevlogen.
Je merkt wel dat je het rustiger krijgt op termijn, maar dat is geen probleem. Een keer afspreken met een vriend, of je familie, je kan er allemaal meer tijd voor maken (voor de quality time). Je dag is zo gevuld. Idem met koken, het is voor mij een uitgebreidde hobby. Volledig vanaf 0 een pizza zelf maken, of pastadeeg, ik kan er van genieten.
Maar er zijn nu ook klusjes in huis te doen, klusjes die ik graag doe, maar ze nemen wel tijd is beslag. Nu ben ik bijvoorbeeld bezig met de vergunningaanvraag van een groot tuinhuis (40m2) en met de constructieplannen van de carport. Binnenkort ga ik mij verdiepen in spothouders met bijhorende leds en zo kun je nog een tjid door. Aanleg terras...
Het is wel vaak zo, de basis blijft. Uit bed om 8 max 9u (dit is een belangrijke, wil je echt aanhouden ipv beetje structuur) daarna uitgebreid tijd nemen om te ontijten + allerlei leesvoer en de tijd vliegt sneller voorbij dan je denkt. Op de avond is het ook weer waar, rustig koken, wat sporten, je avond is zo gevuld. Ik besteed van deur tot deur al ong. 7 uur per week aan fitness. En als ik het mag inschatten elke dag makkelijk een vol uur aan koken en bakken van allerei spullen
Oh en natuurlijk, er is ook een eerste baby op komst, zal ook de nodige tijd in beslag nemen vermoed ik. Tijd die we gelukkig hebben. En stress die we vooral niet hebben omdat we hebben gewacht tot FO om er aan te beginnen (dit is inderdaad een opoffering geweest). Had anders liever een kind op 26 dan op 33 nu.
als ik dat gemist heb, excusez moi
“The greatest threat to our planet is the belief that someone else will save it.” [quote by Robert Swan, OBE]
Al gedaan maar zal even samenvatten::
[...]
Wow, 33 en FO. Kan je (een beetje) uit de doeken doen hoe je dat voor elkaar gekregen hebt
als ik dat gemist heb, excusez moi
- Op 18 gaan werken, niet direct HBO gehaald (daarna wel in avond traject tijdens voltijdse baan, dit geeft een enorm grote voorsprong, wij hebben ook dokters in de vriendengroep, die beginnen nu pas te verdienen, gelukkig zijn ze wel zo slim geweest geen studieschuld op te bouwen).
- Op alles wat mogelijk is en niets toevoegd bespaard (niet op voeding, gezondheid, mobiliteit). Daarmee bedoel ik, geen hypotheekadvies ingekocht, niet gewerkt met makelaar bij verkoop, notariskosten beperkt, belastigen zo hard mogelijk geminimaliseerd, fiscaal goed gespaard en geoptimaliseerd dat soort dingen. Niet een brood van 0.59 cent kopen ipv een vers van 2 euro. Maar goed, verder check ik natuurlijk ook acties van de netto, jumbo etc hoor. En ik koop ook op groupon en zoek ook de beste deals voor hotels en vakantiehuisjes enz enz...
- Bijna volledig zelf (en dan bedoel ik wel ook echt zelf+vriendin) een vrijstaand zeer energiezuinig huis gebouwd (wij hebben erg weinig energie en waterkosten). Wij hebben het ook zo gemaakt, dat naar de toekomst het onderhoud beperkt EN goedkoop zal zijn. Dit heeft ong 125.000 vermogen opgeleverd.
- Vrij snel vol gaan beleggen (ik beleg al sinds 16 jaar hoor) maar sinds mijn 24 jaar toch met grotere sommen. Altijd wel behoorlijke risico genomen (100% aandelen). Dit heeft nog meer opgeleverd dan voorgaande post.
Vriendin blijft voorlopig nog werken, want zij in tegenstellng tot ik werkt ontzettend graag voor een baas
MAAR het harde werken hebben wij gehad. Nu is het de tijd van genieten. Genieten van onze woning, van onze tuin, van ons gezin, van elkaar, van kinderen, en van onze vrije tijd, en hoe we die tijd invullen in de toekomst zijn we nog wel. Sinds vorige week ben ik een cursus begonnen in manuele houtbewerking, tot nu toe erg leuk.
/u/89193/crop5913059561374.png?f=community)
Dit topic is gesloten.