Even heel cru, en begrijp me niet verkeerd hier, maar de volledige interactie is een schoolvoorbeeld van interactie tussen personen met, en persoon zonder, specifieke predisposities zoals in het VS topic besproken voor context van activatie / de-activatie in relatie tot de onderzoeksbasis van Karen Stenner.
Zoals ik zei, begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat je gek bent
Je narratieven (je verhaalt niet, elke interactie is voorzien van karakteristieken die geworteld zijn in kader van constructie met doel vanuit doelstelling op zijn beurt met voetafdruk in een hiërarchie van geloofsartikelen) zijn relatieve uitzondering ten aanzien van de norm vanuit de predisposities die gesignaleerd worden. Dat maakt de interactie een zeldzame gelegenheid voor het illustreren van verschillen in oriëntatie ten aanzien van focuspunten.
Ik zeg bewust dat het zeldzaam is, voor twee redenen. Ten eerste is het de uitzondering, ten tweede zien we vaker toepassingen ervan door toxische actoren, waar gewone burgers te zelden de discussie aangaan wanneer er aanwezigheid van predisposities is. Dit is waarom we als samenleving wel blootstelling hebben aan toxische actoren, maar te weinig gelegenheid hebben om het gesprek te hebben met de normale burger die in tegenstelling tot de meerderheid gewoon een aantal specifieke maar niet-normatieve predisposities heeft.
Dit is waarom het van waarde is.
Daarom dat ik het dus op tafel leg, dit is zeldzaam, en juist de interactie is cruciaal. Want er zal van elkaar geleerd moeten worden willen we voorkomen dat we allemaal, maar dus ook echt allemaal, gebruikt worden door toxische actoren die enkel toepassingen doen, en niet als mens de interactie aangaan. Wat ook logisch is, want het hebben van bijvoorbeeld predisposities van autoritarisme wil niet zeggen dat iemand toxisch is, of zelfs maar vanzelfsprekend volger / enabler is of wordt van toxische actoren.
Lang verhaal kort, dat is omdat toxische actoren meestal een vertical mobiliteit kennen die zowel product is van reeds langdurig compromitteren van aanwezig bestel voor samenleving, en omdat ze door de bank genomen een verder set predisposities kennen die veel en veel minder breed aanwezig zijn, zoals die van sociopathie.
De uitdaging hier begint met erkenning van het in zekere zin een andere taal spreken, binnen kaders van oriëntatie op gedrag en prioriteiten daarbij. Het is als een confrontatie (niet conflict) tussen verhaal en narratief, waarbij heel zorgvuldig opgemerkt moet worden dat de driver van narratief enkel uniform externe constructie is wanneer predisposities- zoals dat heet - geactiveerd zijn. Anders gezegd, zonder dat is narratief focus gewoon de vorm van expressie vanuit het net iets anders denken.
Simplistisch gesteld, de inhoudelijkheid is relatief ten aanzien van de status van predisposities. Zonder het vinden van gedeeld verhaal, waar ook ruimte is voor narratief (maar dus niet vanuit predisposities, maar voor focus en visie op richten daarvan) is er match noch stimulus voor het uitvogelen van waar de brug ligt.
Dat is pur sang niet uitzonderlijk of eng, op individuele niveaus denken we allemaal al anders. Als varianten vanuit predisposities is dat ook het geval. Binnen groepsdynamiek waar deze of gene predisposities aanwezig zijn als dominant kader, idem. Van de geitenwollen sokken helemaal door tot aan er is geen genezen maar enkel afrekenen. Om het veel te simplistisch weer te geven.
Het is bijzonder om dit te zien. Zeker, er valt van alles te zeggen, maar mijn punt hier is dat het zeldzaam is dat we binnen open dynamiek, voorzien van kader voor interacties, de gelegenheid hebben om vanuit elke hoek er tegenaan te lopen hoe kritiek het slaan van bruggen is wanneer onze mentale kaders van denken verschillen kennen die heel makkelijk misbruikt kunnen worden. Het is niet het een, of het ander, het is beide / allemaal wat misbruikt kan worden omdat we de brug niet slaan.
Mij treft het als knap dat jullie ondanks aanwezigheid van die uitdaging hem wel oppakken. Zeker, het is weinig productief, maar dat is meer een kwestie van het gewoon niet kennen van de vertaalslag - en dat is iets wat extreem individueel is. Wat mogelijk is op individueel niveau is helaas niet een op een mogelijk bij groepsdynamica.
Het is weer een reden waarom omstandigheden van sociale interacties en verbindingen zo cruciaal zijn. Een geatomiseerde samenleving is een samenleving waar de individuen en hun clusters zo van elkaar afgesplinterd worden dat de vertaalslag niet langer mogelijk is.
En precies dat is het gereedschap, en de voedingsbodem, voor toxische actoren. Het is vereiste voor functionaliteit van hun roofdiergedrag.
Populisme: de weigering van complexiteit en de poging om simplistische antwoorden te formuleren op ingewikkelde vraagstukken middels gebruik van elke mogelijke prikkel van gedrag - i.p.v. moeite te doen voor gezonde participatie.