hamsteg schreef op dinsdag 19 november 2024 @ 17:12:
[...]
Hmm, ik heb het in feite over houdbaarheid van systemen waarbij de zorg even als historisch voorbeeld functioneert omdat jij daarop appelleert. De specifieke oplossingen interesseren mij niet, wel de vraag waarom wij de noodzaak voelen om partijen de schuld te geven en dat hoort in dit topic thuis. De blaming en shaming dragen in mijn beleving alleen maar bij aan polarisatie.
Het zit diep, maar het is dan ook best goed aantoonbaar. Het is tegenwoordig makkelijk terugkijken, zeker, maar VVD en CDA zaten in die tijd al heel ver op lijnen - met actieve rol. Dus niet passief beleidsmatig, maar sturend - waarbij het mantra marktwerking en de realiteit van noodzakelijkheden voor reorganisatie ondergeschikt waren in het toen al grote streven naar privatisering vanuit private equity.
In die periode was dat een fikse brug te ver, maar de kaders van denken lagen aan de basis van stimuli voor termijneffecten. Er is nog een aantal malen poging gedaan tot, en toen kwam de huidige school opzetten van "laten we het VK achterna gaan, laat het fout gaan, dan is crisis bruikbaar". Er is zelfs een aantal jaren geleden met te stille trom een VVD'er vertrokken omdat hij de bui zag hangen, maar dat is een ander verhaal.
De details van die perikelen zijn eigenlijk veel minder interessant dan de fundamenten van denken die gehanteerd worden. Hier zit iets wat makkelijk noch vanzelfsprekend is om in het achterhoofd te houden wanneer we de modellen, scenario's en projecties doorspitten. Daar is bij de zorg als sector ook menig struikelen van vakbonden en vertegenwoordigingen bij geweest. Het is een ding om de berekening op tafel te hebben, het is iets heel anders om je af te vragen wat het denken achter de ordeningsvariabelen is, en wat de termijneffecten zijn - dus niet consequenties van lijn X of aanpassing Y, maar hoe consequenties op elkaar in werken over de tijd heen.
We zijn heel erg gewend geraakt om het vanuit neoliberalisme technisch-economisch denken te internaliseren en als leidend te stellen bij alles en iedereen. Toch is daar helaas gewoon geen sprake van, te vaak juist daar waar termijnbeleid centraal zou moeten staan is het binnen specifiek cluster in het politieke spectrum in veel te hoge mate, en regulier vanuit buiten wat de eigenlijk beslissingsdynamiek zou moeten zijn, normaal geworden om rigide selectief belang te faciliteren.
En dat soort fenomenen, die wegen we niet in onze modellen. We hebben bij heel wat andere onderwerpen de afgelopen tien jaar al op vergelijkbare wijze confrontatie gehad tussen onze neuzen en menige muur, zie ook bijvoorbeeld de gegroeide invloed van netwerkcorruptie in beleid t.a.v. andere sectoren. Dermate lang buiten beeld gebleven dat belangenconcentraties ten gunste van netwerkcorruptie zelfs eigen politieke hefbomen zijn gaan bouwen.
Want, de ruimte lag er vanuit blinde vlekken.
Ik begrijp waar je vandaan komt voor naming en shaming. Het ligt ook gevoelig. Toch is het wel zo dat als je een probleem aan wil pakken je terug moet lopen op de tijdlijn van denken en handelen, anders krijg je het nooit omgezet in praktische uitdaging. Dat daar politieke gevoeligheden bij op tafel komen, dat is eigenlijk helemaal niet vreemd, en zelfs onderdeel van gezonde processen.
Het zou ons juist meer aan het denken moeten zetten dat we het herleiden van oorzakelijkheid tegenwoordig zo snel als naming en shaming zien. Constructief is het niet, want we beperken ons op structurele wijze als we niet naar de bron gaan. De polarisatie volgt niet uit het omzetten van problemen in uitdagingen, polarisatie volgt uit narratieven van zij die zich donders goed bewust zijn van eigen rol en functie in het geheel. Dat wring met name bij een VVD, maar een CDA heeft hier ook nog wel een post mortem liggen.
En wat dat aangaat, het zou zo verkeerd niet zijn als er zo'n post mortem kwam. Er zijn zat mensen die de huidige lijnen van autoritarisme zien, en terug willen reiken naar wat ze kenden uit het verleden. Heel verklaarbaar, volledig begrijpelijk, maar zonder correcties bij die partijen zou het onder de streep neerkomen op mandaat voor exact hetzelfde als waar ze zich zorgen over maken.
Dat is pas écht gevoelig. Maar goed, dan kijk ik naar de jongere segmenten en substromingen binnen een VVD, daar zit genoeg wat bij het op tafel komen van een post mortem wakker zou worden voor wat hen op termijn op huidige lijnen te wachten staat. En dat levert impuls tot het nemen van ruimte. Waarmee het - op termijn - mogelijk zou worden om inderdaad terug naar een oudere, gezondere, VVD - maar ook CDA - te gaan.
Ik merk het bewust op, want de grootste aanjager van waar we nu zitten, op welke lijn we nu zitten, is product (niet gevolg, product, het gaat om bewuste keuzes, consistent en cumulatief) van VVD en CDA.
Probleem -> post mortem -> uitdaging.
Populisme: de weigering van complexiteit en de poging om simplistische antwoorden te formuleren op ingewikkelde vraagstukken middels gebruik van elke mogelijke prikkel van gedrag - i.p.v. moeite te doen voor gezonde participatie.