Welke film(s) heb je laatst gezien en wat vond je? [Deel 28]

[wmterhaar]

P-Rock schreef op dinsdag 6 oktober 2026 @ 00:35:
Dat zijn nogal wat superlatieven die je daar rondstrooit. Beter dan zijn rol in bv. Magnolia, Born on the 4th of July, Collateral..?

Ik zou zelf dat Thief kiezen boven Collateral (hij staat weer op Prime, gaat dat zien!) en The Phantom Thread en/of One Battle After Another boven Magnolia (best wel veelzijdig, die Anderson) dat zijn ook ***** (dus 10/10) films of dicht daar tegenaan. Ook briljant, maar wel heel anders, wat vergelijken lastig maakt. Alleen OBaA heeft als ook wel wat raakvlakken omdat het ook een combinatie van lompe satire met intelligente onderstroom gemeen heeft met Digger.

Het is meer dan 30 jaar geleden dat ik Born on the Fourth of July heb gezien, dus daar ik je niets over zeggen. Oliver Stone heeft natuurlijk wel aan de basis gestaan voor het type filmmaken in Digger met Natural Born Killers (die moet ik ook nodig eens herbekijken), zowel wat betreft vorm als dit soort satire op Amerikaanse uitwassen (je zou kunnen zeggen: tumoren )

[josh-hill]

En ik vind One Battle After Another een (AI-geschreven?) gedrocht.

M.a.w., smaken verschillen.

Ik vond Babel en 21 Grams fantastisch, maar ben niet echt te spreken over de rest van zijn films, maar ik moet zeggen dat Digger wel een bijzondere trailer heeft. Deed me nogal denken aan de videoclip voor Two Tribes (Frankie Goes To Hollywood).

[Dr. Strangelove]

Er zijn meerdere trailers van Digger; de een verkoopt het als een straight comedy, de ander als een meer serieuze satire.

Ironisch genoeg werd ik door beiden teleurgesteld. De humor was minder aanwezig dan gehoopt (beste grappen zitten in de trailer), en de satire te slap. Beiden brengen wel de energie van Cruise en de art direction goed over.

[TekkenLord]

October Sky (1999)
Tweakers: N/A | IMDb: 7.8 | Genre: Biography, Drama, Family | Runtime: 108 min | MPAA: PG Een glimlach. Nog een glimlach. Dan een mix van nostalgie, melancholie en een sentimentele gevoel ergens in de onderbuik. Ik voel dezelfde enthousiasme als Homer Hickam Jr en zijn vrienden toen mijn broer en ik ergens in jaren 80 zelf experimenteerden met losse rotjes uit duizendklappers. Met zelfgemaakte vinnen, vastgezet aan dunne houten stokjes, gecombineerd, serie, parallel, extra “boost” voor Flying Gliders. Als ze maar de hoogte ingaan. Daarna kwamen de vuurpijlen en zelf verbeterde versies. Mijn broer en ik konden dagen ons zelf vermaken. Totdat de politie bij ons kwam: een paar vuurpijlen zijn ergens bij de buren terechtgekomen. We waren niet meer verder gegaan zoals Homer en co. Maar ik werd zo terug in de tijd geworpen. Beelden met geur van buskruit en de knallen, flitsten voorbij alsof het gisteren was. Waar is de tijd gebleven? Als ik October Sky eind jaren negentig had gezien, dan zou ik niet weten of ik hetzelfde gevoel zou hebben als nu. Sommige ervaringen van vroeger uit de jeugd, worden meer gewaardeerd naarmate je ouder wordt, misschien zelfs wel gekoesterd. De jeugdige zorgeloosheid, de enthousiasme, de vriendschappen, de gedeelde ervaringen. Het is misschien wel een onderdeel van het volwassen worden, coming of age zoals ze in het Engels zeggen. Zonder dat we het zelf misschien direct beseffen tijdens die fase, is wat we later willen of kunnen gaan doen. Volgen we onze eigen weg, onze roeping, onze doel? Of gaan we een pad volgen van iemand anders zoals je vader, moeder..? Het is niet altijd mogelijk om zelf die keuze te maken als er bijvoorbeeld brood op tafel moet komen. Die worsteling met jezelf, met je ouders, met de buitenwereld wordt heel goed weergegeven en vertolkt in October Sky. De twijfel om je ouder te plezieren of toch je droom na te jagen. De vastberadenheid die er dan op volgt om door te zetten is wel treffend. Ik voel direct mee met Homer Hickham Jr, want ik kon zelf toen de keuze niet maken. Vader Hickham beseft dat junior uiteindelijk volwassen wordt. Het (kunnen) loslaten van je kind en accepteren van de gemaakte keuze zijn moeilijk zeker voor een keiharde mijnwerkersbaas. Deze rol is echt sterk gespeeld door Chris Cooper en de interactie met Jake Gyllenhaal is treffend. Ik voelde dezelfde spanning toen ik zelf had: zou ik hem vertellen wat ik echt wil gaan doen? Of toch niet? Laura Dern (ook sterke rol) als de lerares Riley doet me beetje denken aan Robin Williams in Dead Poets Society. Met name door leerlingen te inspireren en te motiveren, op hun eigen manier en niet altijd houdend aan bestaande conventies. Je kunt ook de vader/zoon relaties vergelijken tussen deze twee films. Ze spelen af in ruwweg dezelfde periode. Het enige jammere, vind ik, is dat de uitwerking van de vrienden en lerares net wat te kort en beknopt is. Maar ik ga toch het gelijknamige boek lezen. Voor de rest een geweldige film. Daarom is mijn score een 9. Gedurende de eind credits moest ik aan End of the Line van de Traveling Wilburys denken, de laatste strofe: Well, it's all right (all right), riding around on the breeze Well, it's all right (all right), if you live the life you please Well, it's all right, even if the sun don't shine Well, it's all right (all right), we're going to the end of the line
9 / 10

_{Genereer je eigen UBB code review}


Met dank aan @Cass Casey voor de tip!

[ Voor 0% gewijzigd door TekkenLord op 06-10-2026 13:26 . Reden: spelfout ]

[P-Rock]

wmterhaar schreef op dinsdag 6 oktober 2026 @ 10:27:
[...]


Ik zou zelf dat Thief kiezen boven Collateral (hij staat weer op Prime, gaat dat zien!) en The Phantom Thread en/of One Battle After Another boven Magnolia (best wel veelzijdig, die Anderson) dat zijn ook ***** (dus 10/10) films of dicht daar tegenaan. Ook briljant, maar wel heel anders, wat vergelijken lastig maakt. Alleen OBaA heeft als ook wel wat raakvlakken omdat het ook een combinatie van lompe satire met intelligente onderstroom gemeen heeft met Digger.

Het is meer dan 30 jaar geleden dat ik Born on the Fourth of July heb gezien, dus daar ik je niets over zeggen. Oliver Stone heeft natuurlijk wel aan de basis gestaan voor het type filmmaken in Digger met Natural Born Killers (die moet ik ook nodig eens herbekijken), zowel wat betreft vorm als dit soort satire op Amerikaanse uitwassen (je zou kunnen zeggen: tumoren )

Ik had het specifiek over de acteerperfomance van Cruise; Niet over de kwaliteit van de films zelf. Zo vind ik Collateral helemaal niet zo bijzonder en van Magnolia word ik ook niet warm, maar de rol van Cruise als ijskoude killer (één van zijn weinige bad guy rollen) springt er bovenuit.

[Cass Casey]

TekkenLord schreef op dinsdag 6 oktober 2026 @ 12:40:

October Sky (1999)	[Afbeelding: October Sky (1999)]
Tweakers: N/A | IMDb: 7.8 | Genre: Biography, Drama, Family | Runtime: 108 min | MPAA: PG Een glimlach. Nog een glimlach. Dan een mix van nostalgie, melancholie en een sentimentele gevoel ergens in de onderbuik. Ik voel dezelfde enthousiasme als Homer Hickam Jr en zijn vrienden toen mijn broer en ik ergens in jaren 80 zelf experimenteerden met losse rotjes uit duizendklappers. Met zelfgemaakte vinnen, vastgezet aan dunne houten stokjes, gecombineerd, serie, parallel, extra “boost” voor Flying Gliders. Als ze maar de hoogte ingaan. Daarna kwamen de vuurpijlen en zelf verbeterde versies. Mijn broer en ik konden dagen ons zelf vermaken. Totdat de politie bij ons kwam: een paar vuurpijlen zijn ergens bij de buren terechtgekomen. We waren niet meer verder gegaan zoals Homer en co. Maar ik werd zo terug in de tijd geworpen. Beelden met geur van buskruit en de knallen, flitsten voorbij alsof het gisteren was. Waar is de tijd gebleven? Als ik October Sky eind jaren negentig had gezien, dan zou ik niet weten of ik hetzelfde gevoel zou hebben als nu. Sommige ervaringen van vroeger uit de jeugd, worden meer gewaardeerd naarmate je ouder wordt, misschien zelfs wel gekoesterd. De jeugdige zorgeloosheid, de enthousiasme, de vriendschappen, de gedeelde ervaringen. Het is misschien wel een onderdeel van het volwassen worden, coming of age zoals ze in het Engels zeggen. Zonder dat we het zelf misschien direct beseffen tijdens die fase, is wat we later willen of kunnen gaan doen. Volgen we onze eigen weg, onze roeping, onze doel? Of gaan we een pad volgen van iemand anders zoals je vader, moeder..? Het is niet altijd mogelijk om zelf die keuze te maken als er bijvoorbeeld brood op tafel moet komen. Die worsteling met jezelf, met je ouders, met de buitenwereld wordt heel goed weergegeven en vertolkt in October Sky. De twijfel om je ouder te plezieren of toch je droom na te jagen. De vastberadenheid die er dan op volgt om door te zetten is wel treffend. Ik voel direct mee met Homer Hickham Jr, want ik kon zelf toen de keuze niet maken. Vader Hickham beseft dat junior uiteindelijk volwassen wordt. Het (kunnen) loslaten van je kind en accepteren van de gemaakte keuze zijn moeilijk zeker voor een keiharde mijnwerkersbaas. Deze rol is echt sterk gespeeld door Chris Cooper en de interactie met Jake Gyllenhaal is treffend. Ik voelde dezelfde spanning toen ik zelf had: zou ik hem vertellen wat ik echt wil gaan doen? Of toch niet? Laura Dern (ook sterke rol) als de lerares Riley doet me beetje denken aan Robin Williams in Dead Poets Society. Met name door leerlingen te inspireren en te motiveren, op hun eigen manier en niet altijd houdend aan bestaande conventies. Je kunt ook de vader/zoon relaties vergelijken tussen deze twee films. Ze spelen af in ruwweg dezelfde periode. Het enige jammere, vind ik, is dat de uitwerking van de vrienden en lerares net wat te kort en beknopt is. Maar ik ga toch het gelijknamige boek moeten gaan lezen. Voor de rest een geweldige film. Daarom is mijn score een 9. Gedurende de eind credits moest ik aan End of the Line van de Traveling Wilburys denken, de laatste strofe: Well, it's all right (all right), riding around on the breeze Well, it's all right (all right), if you live the life you please Well, it's all right, even if the sun don't shine Well, it's all right (all right), we're going to the end of the line
[Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding]9 / 10

_{Genereer je eigen UBB code review}


Met dank aan @Cass Casey voor de tip!

Mooie persoonlijke recensie. En mee eens. Van mij had de film wel langer mogen duren om wat meer achtergrond over Riley toe te voegen. En nog een stukje over het leven van Hickam erna.

Overigens is Hickam bij het grote publiek vooral bekend van deze "meme":

[sewer]

Who Framed Roger Rabbit (1988)
Tweakers: 8 | IMDb: 7.7 | Genre: Animation, Adventure, Comedy | Runtime: 104 min | MPAA: PG Na 'Coyote vs. Acme' laatst, had ik weer zin om Who Framed Roger Rabbit te kijken; beide films waarin cartoonfiguren deels in de echte wereld leven. Het plot gaat precies over de titel; het cartoonkonijn Roger Rabbit wordt beschuldigd van een moord op een echt mens, wat op zich zou kunnen omdat het lijkt dat zijn (cartoon-)vrouw Jessica Rabbit vreemdging met de vermoorde kerel, maar er speelt een veel groter plot en Roger Rabbit gaat samenwerken met een detective om erachter te komen wie hem erin heeft geluisd en wie dus echt de moord heeft gepleegd en waarom. De film is om verschillende redenen bijzonder; het is de eerste 'full-length' film waar cartoons en de echte wereld samengevoegd worden, en in een tijd zonder CGI hebben ze heel veel werk gehad om het echt te laten lijken als bijv. een cartoon een (echte) tafel kapot slaat of een echt drankje drinkt. Verder is het de enige film die alle grote karakters van zowel Disney als Warner Bros. combineert, dus Mickey Mouse/Donald Duck aan de ene kant en Daffy Duck/Bugs Bunny aan de andere kant (en nog 100 andere figuren). Er zitten ook figuren in van Universal, Felix the cat productions en anderen. De director Robert Zemeckis was in die tijd bekend van Back to the Future en Romancing the Stone, en na Roger Rabbit ook nog van bijv Forrest Gump en Contact. Deze director is niet toevallig een protégé van Spielberg; laatstgenoemde was cruciaal voor de film voor de 'IP Crossovers' van de cartoonfiguren van verschillende studio's. De film voelt totaal niet gedateerd aan, omdat het een neo-noir-film is die zich afspeelt in de jaren '40 en dus niet last heeft van erg gedateerde computers en telefoons van de jaren '80. Dat neo-noir i.c.m. absurde kleurrijke slapstick-animatie maakt het zo leuk. Een aanrader voor de liefhebber is 'Roger Rabbit & the Secrets of Toon Town', YouTube: Roger Rabbit & the Secrets of Toon Town, een soort behind-the-scenes en promofilmpje voor de film, dat op tv is uitgezonden in 1988. Eigenlijk is die in het geheel leuk, maar vooral hoe ze een scène hebben geschoten waar de bad guys Roger Rabbit zoeken in het appartement van de detective, vanaf minuut 18 tot 21, de mechanische arm vanaf minuut 25, en hoe ze de barscène met de twee piano's gemaakt hebben vanaf 28:30. Het grappige van die laatste pianoscène is dat de twee grote studio's hadden afgedwongen dat Mickey Mouse/Donald Duck precies evenveel airtime moesten krijgen als Daffy Duck/Bugs Bunny; dit hebben ze opgelost door ze simpelweg vaak samen in beeld te brengen. Bij de piano's dus Donald/Daffy, en ook bij een andere scène Mickey/Bugs (vanaf 37:15 in het youtube-filmpje). Al met al nog steeds een klassieker, niet gedateerd en de beste film in het genre van toon/echte-wereld-combinaties.
8.5 / 10

_{Genereer je eigen UBB code review}

[wmterhaar]

Dr. Strangelove schreef op dinsdag 6 oktober 2026 @ 06:03:
Wat vond je er zo goed aan dat je hem een tien geeft? Film mag de schoenen van Dr. Strangelove nog niet vastmaken en ik kan het weten

Allereerst: Dr. Strangelove is een heel goede film en zonder Dr. Strangelove is er geen Digger, die link was al overduidelijk in de trailers. Digger zet het allemaal wat dikker aan, maar Dr. Strangelove is niet echt subtiel in stijl en humor - die gesprekjes met de Russische president schieten me nu te binnen - en gedeeltelijk doet Digger ook gewoon dingen openlijk die Dr. Strangelove door het tijdsgewricht nog wat meer moest afdekken met "Purity of Essence" en zo.

Wat naar mijn idee echt anders is, is dat Reynaert de Vos/Tijl Uilenspiegel-achtige (dat is toch het woord?) dat in Digger zit en niet in Dr. Strangelove. Ik zou zeggen dat dat vooral anders is, niet beter of slechter.

Een groot verschil is dat Dr. Strangelove heel erg lineair van A naar B gaat (zoals ik me het voor de geest kan halen, geldt dat voor alle Kubrick-films). Digger is in de tijd ook lineair, maar verder is het meta-modern filmmaken in optima forma. De meta-moderne film bestond nog niet toen Dr. Strangelove werd gemaakt en het is nou net iets waar ik heel erg van houd. Zeker wanneer de klik tussen de verschillende lagen en thema's zo goed is. Elke keer als het gewoon allemaal klopt, is dat toch een dopaminemomentje.

Digger is ook met grote voorsprong de film met de beste art direction die ik dit jaar en misschien zelfs de afgelopen jaren heb gezien. Echt, zo een vette film qua design. Elke scene valt er wel iets te ontdekken. Maggie de kat alleen al is een bioscoopkaartje waard.

En dan houd ik tenslotte ook heel erg van films waarbij acteurs helemaal los gaan, liefst met ook met lekker veel tekst om mee te stoeien. Dat zit je bij Digger en Tom Cruises tour de force er in wel helemaal goed.

[wmterhaar]

P-Rock schreef op dinsdag 6 oktober 2026 @ 12:49:
[...]
Ik had het specifiek over de acteerperfomance van Cruise; Niet over de kwaliteit van de films zelf. Zo vind ik Collateral helemaal niet zo bijzonder en van Magnolia word ik ook niet warm, maar de rol van Cruise als ijskoude killer (één van zijn weinige bad guy rollen) springt er bovenuit.

Digger is een heel theatrale rol, dat is vaak lastig vergelijken met meer naturalistisch acteren zoals in Born on the Fourth of July, want het is ook een kwestie van smaak. Als je bijvoorbeeld zo iemand bent die films met Nic Cage het liefst vermijdt, dan is er dikke kans dat je Cruise in Digger helemaal niets vindt. Maar Digger is wel helemaal rond de performance van Cruise heen gebouwd en hij is het middelpunt van elke scene. En er zit stiekem ook verrassend veel nuance in zijn performance, maar dat is echt extreem spoilerterritorium.

[Dr. Strangelove]

Ik heb toevallig net Asteroid City gekeken, ook zo'n meta-modern piece of filmmaking. Ik trek dergelijke vertelstructuren niet zo goed denk ik want dat vond ik een bijzonder matige film, zeker Wes Anderson's slechtste.

Beide films voelen erg pretentieus, ingewikkeld; belerend en laten je de draad en de karakters uit het oog verliezen. Ik waardeer een hoop aspecten van Digger maar het is geen schim van zijn grote voorbeeld; Kubrick's film is na al die jaren nog steeds haarscherp. Mooie van Dr. Strangelove vind ik ook is dat binnen de kaders van de film alle karakters rationeel acteren. Dat maakt die film wel en Digger niet overtuigend, daar schreeuwt men vooral en rent met het haar in de fik rond.

Met wat hind sight vind ik het zeker wel een betere film dan Don't Look Up. Ik waardeer vooral de steek onder water van het karakter van Plemons. De ironie dat een biljonairsneefje het door zijn ooms toedoen onderdrukte volk brood en spelen geeft is erg scherp gedaan, sterk einde.

Reviews zijn trouwens niet veel aardiger dan de box office zie ik net, 51% op Rottentomatoes en 46 op Metacritic.