| Mishima: A Life in Four Chapters (1985) | ![]() |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.9 | Genre: Biography, Drama | Runtime: 120 min | MPAA: R Ik vind het altijd moeilijk te geloven dat Yukio Mishima (schrijversnaam van Kimitake Hiraoka) echt bestaan heeft. Hij wordt beschouwd als één van de belangrijkste schrijvers van de 20e eeuw in Japan en ook wel de wereldliteratuur, met vijf nominaties voor de Nobelprijs voor Literatuur. Verder was de homoseksuele Mishima bodybuilder, fotomodel, filmregisseur en -acteur en... een extreemrechtse activist die de Japanse samuraicode (bushido) wilde herstellen en in 1970 stierf door seppuku te plegen bij een een mislukte staatsgreep. Waarbij het onder kenners van 's mans leven de vraag is of het mislukken van die staatsgreep niet ingecalculeerd was, want Mishima had een enorme fascinatie voor alles wat op het snijvlak van schoonheid, erotiek, orde en dood lag en een uitgesproken angst voor lichamelijk verval. Wel iemand waar een goede biopic over te maken is, dus. Gelukkig niet zo één als Hollywood die tegenwoordig van de lopende band laat rollen. De film is gemaakt door Paul Schrader, de scriptschrijver van Taxi Driver, Raging Bull en The Last Temptation of Christ. Als filmmaker is hij een man van hoge pieken en diep dalen, waarbij deze film algemeen als de hoogste piek wordt beschouwd. Hij schreef het script met zijn broer Leonard (Kiss of the Spider Woman) en diens Japanse vrouw Chieko. Leonard was in Japan terecht gekomen om uitzending naar Vietnam te voorkomen en introduceerde Paul tot het werk van Mushima. De film is ook Japan gemaakt met Japanse acteurs, met Ken Ogata als de volwassen Mishima. Dit tot grote onvrede van ultraconservatief Japan - een buitenlander die een film maakt over hun held! - dat de opnames van de film bedreigde, tot een deal werd bereikt dat de film wel gemaakt mocht worden, als hij maar niet in Japan te zien zou zijn. De eerste vertoning in Tokyo was uiteindelijk in 2025. De film is een mengvorm van jeugdherinneringen van Mishima in zwart-wit, de dag van de staatsgreep in kleur en als toneelstukken vormgegeven fragmenten uit vier boeken van Mishima, in kleur, in een zeer fraaie jaren '80 vormgeving (voorbeeld en nog een voorbeeld). Ook zeer fraai en zeer jaren tachtig: de score van Philip Glass. Vanwege die boeken heeft ook de literair executeur van Mishima, Jun Shiragi, nog een credit voor het script. Het klinkt misschien wat gekunsteld en ingewikkeld, maar het is verbazingwekkend hoe goed het werkt. De gekozen stukken van de boeken sluiten perfect aan bij het deel van het leven van Mishima waar de film over gaat. Mishima: a Life in Four Chapters is voor mij nu het voorbeeld van hoe een biopic wél moet. Ik moet toegeven dat ik nooit iets van Mishima heb gelezen, maar naar mijn idee had ik na afloop een goed idee van zowel het leven van de man als van wat hem dreef en zijn kunst. Dat laatste staat ook altijd voorop, wat ik nogal belangrijk vind voor een biografische film over een bekende kunstenaar - daarom zijn we in die persoon geïnteresseerd - maar dat meestal het onderspit delft ten opzichte van het levensverhaal van de persoon. Het is wel een nogal intellectualistische, afstandelijke film, maar dat past goed bij Mishima's manier van schrijven en zijn visie. Het is ook wel een soort spiegelbeeld van Travis Bickle uit Taxi Driver. Twee excentrieke mannen die zich niet thuis voelen in een samenleving die naar hun idee in verval is. Alleen waar Bickle meegezogen wordt in die groezeligheid, gaat Mishima juist heel erg de andere kant op, die van de mooie heldendood van de mooie man in het mooie uniform. Alleen is het resultaat ook een smerig bloedbad. (Gezien in De Uitkijk) | |
Veel over deze film gehoord maar nooit gezien. Nu maar op het lijstje, dank 
Ik zit n.a.v. je post de filmography van Schrader door te nemen en heb een heel aantal op mijn kijklijstje staan maar nu weet ik niet meer waarom die daar staan en wat de aanleiding ervoor was... zie nu ook dat hij het script van The Mosquito Coast geschreven heeft, een van mijn favoriete films aller tijden.
Ik zit n.a.v. je post de filmography van Schrader door te nemen en heb een heel aantal op mijn kijklijstje staan maar nu weet ik niet meer waarom die daar staan en wat de aanleiding ervoor was... zie nu ook dat hij het script van The Mosquito Coast geschreven heeft, een van mijn favoriete films aller tijden.
[ Voor 66% gewijzigd door Dr. Strangelove op 17-11-2026 14:23 ]
These are my principles. If you don't like them, I have others.
Clayface vrijdagavond gezien, heerlijke body horror. Eindelijk eens een film van 90mins met weinig filler. Naast de horror (wat eigenlijk beste meevalt) een prima verhaal met zelfs wat humor.
U don't get it boy, this isn't a mudhole. It's an operating table. And I'm the surgeon.
| Mariinka (2026) | ![]() |
| Tweakers: N/A | IMDb: 8.3 | Genre: Documentary | Runtime: 94 min | MPAA: N/A De hybride documentaire is de laatste jaren steeds populairder geworden. In 2019 was ik diep onder de indruk van "Honeyland". Hoewel ik niet geloof dat dit een echte hybride documentaire is, beweerden sommigen dat bepaalde situaties in scène waren gezet. Dit wekte mijn interesse in een dergelijk concept. Sindsdien heb ik van diverse echte voorbeelden in dit genre genoten. In 2016 bracht Pieter-Jan De Pue zijn Afghaanse hybride documentaire "The Land of the Enlightened" uit, waarin hij sterk leunde op fictieve elementen. Het is een volstrekt unieke film, waarvoor de regisseur gedurende een periode van zeven jaar materiaal verzamelde. Met zijn nieuwe film vertelt hij een zeer menselijk verhaal over de oorlog in de Donbas. Hiervoor heeft hij wederom de tijd genomen (negen à tien jaar aan materiaal). Ik zal niet in detail op het verhaal ingaan, maar Pieter-Jan De Pue heeft hiermee zijn vertelkunst naar een hoger plan getild. Alles aan deze film is perfect. Er zijn talloze naadloze overgangen tussen gebeurtenissen die op de een of andere manier met elkaar verbonden zijn. De film behoudt overal zijn tempo. Er wordt nergens te lang bij stilgestaan, en toch heeft elk fragment, hoe kort het ook in beeld komt, een enorme impact. Dit prachtig gecomponeerde mozaïekverhaal is niet alleen perfect gemonteerd (waarbij redelijk wat editors betrokken waren), maar ziet er ook nog eens fantastisch uit. Pieter-Jan De Pue is dus zeker een geweldige cinematograaf. Hoewel ik eerder dit jaar al diep onder de indruk was van "2,000 Meters to Andriivka" (die ik destijds met een 9,5 uit 10 waardeerde), vind ik deze film nóg beter. De manier waarop de menselijke verhalen worden verteld, de wijze van montage... het is gewoon perfect. Kortom: een 10 uit 10. | |
[ Voor 3% gewijzigd door josh-hill op 17-11-2026 21:16 ]
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
Ik heb deze film bijna uitgekeken en heb me rot gelachen.migchiell schreef op dinsdag 17 november 2026 @ 09:49:
[...]Genereer je eigen UBB code review
The Devils (1971) [Afbeelding: The Devils (1971)] Tweakers: N/A | IMDb: 7.8 | Genre: Biography, Drama, History | Runtime: 111 min | MPAA: NC-17 HOLY SHIT!Wat een, ehm, bijzondere film is dit.In de kern is het een verhaal over macht, corruptie, religie, (al dan niet) onderdrukte seksuele verlangens, en hoe die in elkaar verstrengeld zitten, spelend in het Frankrijk van de 17e eeuw. Een priester neemt het niet zo nauw met de seksuele moraal die zijn geloof voorschrijft, en wordt (los daarvan) hartstochtelijk, ja obsessief begeerd door de moeder overste en nonnen van het klooster. Daarnaast werpt de priester zich op als beschermheer van zijn stad, en daarmee trotseert hij de kardinaal, die graag zelf de touwtjes in handen heeft. De kardinaal zoekt een manier om de priester uit de weg te ruimen, en is dan ook maar al te bereid om de moeder overste te geloven, die beweert bezeten te zijn door de priester. Dit alles leidt tot een showproces tegen de priester, die beschuldigd wordt van ketterij en uiteindelijk gemarteld wordt en daarna nog op de brandstapel belandt.En dit verhaal wordt verteld in totaal uitzinnige beelden en vooral ook geluid; memorabel is bijvoorbeeld de scene waarin eerst moeder overste, maar al gauw het complete klooster wordt onderworpen aan een duiveluitdrijving, die ook veel weg heeft van een sadistische marteling, en al gauw uitmondt in een complete orgie waarin alle onderdrukte seksuele lusten van de nonnen worden gebotvierd op een meer dan levensgrote crucifix, dit alle begeleid door een compleet ontspoorde soundtrack die klinkt alsof men een compleet orkest heeft gemengd met een freakjazz-band met de instructie vergeet alles wat je weet over toonsoorten en maak maar gewoon zoveel mogelijk geluid.Er waren stukje dat ik mijn ogen en oren heb moeten dichthouden omdat het simpelweg teveel was, niet vanwege de (ook zeer intense!) inhoud van de scenes maar puur vanwege de totaal uitzinnige beelden en geluiden, die erop gericht lijken te zijn om je zintuigen zoveel mogelijk te overprikkelen.Dit alles maakt dat je het heel anders beleeft dan de meeste andere films; het is veel meer een zintuiglijke totaalervaring dan simpelweg een film, zou je kunnen zeggen. Maakt dat het dan een goede film? Dat vind ik heel lastig om te zeggen, omdat je zou kunnen zeggen dat gebruikelijke criteria hier eigenlijk niet zo van toepassing zijn, of liever gezegd, overboord worden gezet. Het is een bijzondere film, zoveel kan ik er wel over zeggen.[Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding]6.5 / 10
Aan de ene kant wordt er zo slecht geacteerd dat het hilarisch is. Net als wat er zoal gebeurt. Aan de andere kan denk ik, dat het nog serieus bedoeld was.
Maar wat deze film vooral is. Is een kijkje in de hippie cultuur van eind jaren 60. Begin 70. Die een waarschijnlijk stoned een film maken over religie.
Ik heb erg gelachen, zo slecht komt het nu over. Maar al die tepels en schaamhaar, en sodomie. Tja dat zou nu niet meer kunnen.
| Terrifier (2018) | ![]() |
| Tweakers: 7 | IMDb: 5.5 | Genre: Horror | Runtime: 85 min | MPAA: Unrated Ik had deel 2 en 3 al gezien, en kwam deel 1 tegen op Prime. Dan kijken we die toch even? | |
Let op:
Gebruik bij het schrijven van een review de nieuwe UBB-generator (zoeken op basis van IMDB-nummer) van Webgnome, zo blijft het topic netjes en overzichtelijk.
Dit topic is voor het delen van (grotendeels) spoilerloze recensies. Een post met enkele regeltjes tussen spoiler tags is acceptabel. Een post die voor de helft (of meer) "zwart" is, niet. Alles ertussen is een grijs gebied dat men het liefst vermijdt dus hou "enkele regeltjes in spoilertags" als sociaal maximum aan. Als je in-depth over een film wil discussiëren waarbij spoilers onvermijdelijk zijn, open dan een apart topic specifiek voor die film.
Gebruik bij het schrijven van een review de nieuwe UBB-generator (zoeken op basis van IMDB-nummer) van Webgnome, zo blijft het topic netjes en overzichtelijk.
Dit topic is voor het delen van (grotendeels) spoilerloze recensies. Een post met enkele regeltjes tussen spoiler tags is acceptabel. Een post die voor de helft (of meer) "zwart" is, niet. Alles ertussen is een grijs gebied dat men het liefst vermijdt dus hou "enkele regeltjes in spoilertags" als sociaal maximum aan. Als je in-depth over een film wil discussiëren waarbij spoilers onvermijdelijk zijn, open dan een apart topic specifiek voor die film.


