Zware kost hier: 2,5 uur, traag, veel karakters, niet-chronologisch verteld, sowieso geen echt centraal plot en zware thematiek. Een echte bioscoopfilm dus ook: geconcentreerd in het donker kijken, niet onderuitgezakt op de bank met allerlei afleiding erbij. Zelfs in de bioscoop vond ik het soms wat lastig te volgen. Maar het is het wel waard;
In die Sonne schauen is een film die je bijblijft en ook één waarvan het niet erg is als je even iets mist.
De film volgt vier generaties, en dan vooral de vrouwen, op een boerderij ergens op voormalige grens tussen West- en Oost-Duitsland. Dit wordt heel impressionistisch verteld, als een reeks subjectieve indrukken, in een stijl die me deed denken aan
Nickel Boys en vooral
The Shape of Water. Ook hier is namelijk water een terugkerend thema, net als geweld tegen vrouwen en vooral de lichamelijkheid; de film zit vol close-ups van huid. Maar
In die Sonne schauen is nog veel meer dan eerder genoemde films op beelden als flarden herinneringen gebaseerd. De vier verhalen raken elkaar wel, maar het is absoluut geen doorgetrokken lijn.
En als we dan toch vol in die naturalisme (
als in de literaire stijl) revival zitten, dan ligt het voor de hand dat het allemaal seks en dood is wat betreft de thematiek. Die gaat over hoe trauma en geweld in de cultuur en plaatsen opgeslagen wordt, waardoor wel de vergelijking met
Das weiße Band gemaakt wordt, zij het dat Haneke natuurlijk heel erg een modernistische aanpak heeft. Eén scene komt trouwens precies overeen met een sleutelmoment in
Joe Speedboot, wat me nu op het spoor "
Joe Speedboot als moderne YA-versie van Frederik van Eeden en Louis Couperus" heeft gezet. Iets voor een andere keer, misschien.
Een dergelijke film staat of valt natuurlijk met het beeld en de sfeer en dat is gelukkig waar regisseur Mascha Schilinski en cinematograaf Fabian Gamper uitblinken. De film is helemaal opgetrokken uit stoffige zomerwarmte, lange, alcoholovergoten nachten, zoemende vliegen, glibberende palingen in troebele rivieren, modder onder nagels, en opkruipende badkleding.
Oh ja, een beetje raar dat deze Duitse film met een voor Nederlanders perfect begrijpelijke titel hier als
Sound of Falling is uitgebracht.
(Gezien in Rialto De Pijp)