:strip_icc():strip_exif()/u/95237/Hal.jpg?f=community)
apollo13
:strip_icc():strip_exif()/u/134224/crop565f06e682bb1_cropped.jpeg?f=community)
Maar, de grote vraag is nu natuurlijk: Heeft deze film ook THE POWERRRRRR!!!?
De ware eloquente, hoogbegaafde en goedgeïnformeerde kwaliteitsposter begint een post met "Let wel", "In mijn optiek", "Iets met..."of "Je vergeet dat..." en eindigt met "...dat moeten we niet willen". Jíj bent die kwaliteitsposter!
Volgens de trailers wel, was ook te verwachten.:
[...]
Maar, de grote vraag is nu natuurlijk: Heeft deze film ook THE POWERRRRRR!!!?
Voor wie ze gaat kijken, er zijn natuurlijk spoilers aanwezig.Maar naar aanleiding van deze en de review van Shadow_J ga ik hem misschien wel zien. Jeugdsentiment voor mij.
apollo13
:strip_exif()/u/287167/crop67439a339b375_cropped.webp?f=community)
| Faces of Death (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.5 | Genre: Horror | Runtime: 97 min | MPAA: R Een medewerkster van een bedrijf dat video content op sociale media controleert wordt geconfronteerd met een aantal zieke video's die verdacht echt lijken. Ze vertrouwt het niet en ondanks dat ze niet geloofd wordt door iedereen om haar heen, maakt ze jacht op de contentmaker om hem te onthullen. Het is een simpel verhaal, maar past wel eigenlijk in deze wereld waarin we allemaal dingen maar online gooien. Helaas ben ik zelf ook meermaals geconfronteerd met echte video's van dodelijke slachtoffers (via socials doorgestuurd). Dat benadrukt ook een beetje de boodschap van deze film: eigenlijk willen we vermaakt worden met het leed van anderen. Als we kijken naar het verhaal is de film verder niet erg boeiend verpakt met de standaard karakters rond het hoofdpersonage: een nogal lakse baas, de gay vriend en natuurlijk de gekke moordenaar. Echter is het horror niveau wel goed uitgewerkt, meerdere wtf momenten door de body horror. En audiovisueel is het ook wel prima opgezet. | |
    7 / 10 | |
Mijn laatste reviews: Xiaomi Mi 9T | Mpow H12
De ware eloquente, hoogbegaafde en goedgeïnformeerde kwaliteitsposter begint een post met "Let wel", "In mijn optiek", "Iets met..."of "Je vergeet dat..." en eindigt met "...dat moeten we niet willen". Jíj bent die kwaliteitsposter!
/u/189860/crop5cd57bf8c14b3_cropped.png?f=community)
Je was me net voor.
Ik dacht ook aan die fake docu
[ Voor 28% gewijzigd door Punkrocker op 05-06-2026 19:05 ]
"What do you get if you multiply six by nine..."
Er zijn later toch ook 4 DVD's uitgekomen? Volgens mij niet hetzelfde die jullie bedoelen.
https://www.amazon.nl/Fac...-Collection/dp/B001682OPY
/u/150339/crop69fe47cd35aea.png?f=community)
| Mijn woord tegen het mijne (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Documentary | Runtime: 113 min | MPAA: N/A Prachtige documentaire van Maasja Ooms over stemmen in je hoofd. In plaats van deze stemmen te onderdrukken, verwelkomt een psychiater ze en geeft ze de ruimte om vrijuit te spreken. Hij vertelt de mensen die deze stemmen horen dat het hun eigen stemmen zijn, gecreëerd om hen te beschermen, bijvoorbeeld vanwege een trauma in het verleden. De documentaire bevat alleen de stemmen van een paar patiënten en de psychiater (en volgens mij ook een therapeut), waarbij de camera zich uitsluitend op deze patiënten richt, met enkele mooie buitenopnames om de de boel wat leuker te maken en je de tijd te geven om te reflecteren. Het schijnt dat Maasja Ooms' andere documentaires nog observerender zijn (met minder beperkingen), dus die wil ik zeker ook zien. spoiler: Rust zacht, Brigitte. | |
 9 / 10 | |
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
:strip_icc():strip_exif()/u/2077060/crop6918710027089_cropped.jpg?f=community)
| The Seven Year Itch (1955) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.0 | Genre: Comedy, Romance | Runtime: 105 min | MPAA: Approved In het kader van de 100e verjaardag van Marilyn Monroe vertoonde Eye The Seven Year Itch. Je weet wel, van de opwaaiende jurk. Maar die foto komt dus niet uit de film leer ik van Eye: Maar eigenlijk ben ik dus helemaal geen grote fan van Marilyn Monroe. Ze speelt in alle films ik die met haar gezien heb ongeveer hetzelfde karakter, een extreem naïeve seksbom met een gouden hart, en doet dat met veel maniertjes. Heel veel maniertjes. Het irriteert me behoorlijk snel en ik verwonder me altijd hogelijk dat dit ooit aantrekkelijk of sexy gevonden werd. Maar ik ben wel een fan van Billy Wilder en The Seven Year Itch was één van zijn klassiekers die ik nog niet gezien had, dus toch maar gaan. Ik moet ook zeggen: topregisseurs als Wilder (naast The Seven Year Itch ook Some Like It Hot), Howard Hawks (Gentlemen Prefer Blonds) en John Huston (The Misfits) hebben allemaal klassiekers gemaakt met Monroe, dus die zagen wel iets in haar, dus wie ben ik om wat anders te vinden? En ik moet toegeven ook dat hoewel ik in die films Monroe ook vaak vrij irritant vind, die soort eindeloze positieve naïeve energie in films met toch een wat cynische ondertoon toch wel een soort positief contrasterende effect heeft, een beetje zoals Todd in BoJack Horseman. (Zou ik de eerste zijn die die vergelijking maakt?) The Seven Year Itch is ook weer precies zo. Richard Sherman (Tom Ewell, erg goed) stuurt zijn vrouw (Evelyn Keyes) en kind naar Maine voor zomervakantie, terwijl hij in het smoorhete New York achterblijft omdat hij moet werken. Dat was blijkbaar een gebruikelijk arrangement in die tijd, net als dat het als een algemeen bekend gegeven wordt gepresenteerd dat de mannen dat gebruikten om eens flink de bloemetjes buiten te zetten. Richard neemt zich voor dat niet te doen, maar heeft wel heel veel fantasieën waarin hij van middelmatige salaryman verandert in onweerstaanbaar alfmamannetje. Hoewel die fantasieën dan meestal worden gestoord omdat realiteitsbesef zich er in opdringt, vaak in de vorm van zijn vrouw. Die fantasieën zijn het sterkste deel van de film. Maar dan lijkt zijn fantasie werkelijkheid te worden, want het appartement boven het zijn blijkt voor de zomer te worden gehuurd door Marilyn Monroes karakter, van wie we nooit de naam te weten komen, waarschijnlijk om het soort 'generieke mannenfantasie'-gehalte te benadrukken. Ze komen in contact omdat ze Sherman bijna vermoordt met een tomatenplant die door haar onhandigheid van het balkon valt. Dit is het punt waarop Monroe vol op het orgel gaat met hele act. En dat was toch weer even doorbijten voor me. Maar inmiddels weet ik: op de langere termijn werkt het en Wilders films lijken in het begin ook vaak wel erg kluchtig en flauw, maar langzamerhand krijgen ze heel stiekem inhoudelijk substantie en blijken ze slim in elkaar te zitten en ze worden daardoor eerder grappiger dan minder grappig dan in hun kolderieke begin. Dat geldt ook weer voor The Seven Year Itch. Dus gewoon weer geslaagd, hoewel luchterige films als deze en Some Like It Hot het toch voor mij toch nooit zullen halen bij Wilders toppers als Sunset Boulevard, Ace in the Hole of The Apartment. Oh, en hoe middelmatig Richard Sherman ook mag zijn, hij was wel zijn tijd ver vooruit op het punt van het inzien van de gevaren van frisdrank met nul natuurlijk ingrediënten en hij heeft een goede smaak in muziek. Dat 2e pianoconcert van Rachmaninov moet ik toch echt een luisteren. (Gezien in Eye Filmmuseum) | |
| 7 / 10 | |
[ Voor 3% gewijzigd door wmterhaar op 06-06-2026 18:17 ]
/u/215060/crop60c87cf439ed8_cropped.png?f=community)
| Relay (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.0 | Genre: Action, Drama, Thriller | Runtime: 112 min | MPAA: R Vanavond hebben mijn vrouw en ik de film Relay gekeken, eentje die we ooit eens op ons lijstje hadden gezet maar waar het nooit van kwam. We zeiden nog tegen elkaar dat het eigenlijk best stom is dat we hem zo lang hebben laten liggen, want vanaf het begin zaten we er meteen in. Het is een rustige thriller, maar wel eentje die precies weet hoe hij spanning moet opbouwen. Geen drukke actie of overdreven scenes, maar gewoon een verhaal dat stap voor stap steeds interessanter wordt. Dat soort films waarderen wij de laatste tijd steeds meer. Alles hoeft niet constant te knallen; soms werkt een subtielere aanpak juist veel beter. Het verhaal gaat over Ash, een man die als fixer werkt voor een anonieme relay‑service. Hij bemiddelt tussen klokkenluiders en bedrijven die hen liever het zwijgen opleggen. Hij leeft volgens strikte regels en blijft altijd op de achtergrond. Totdat Sarah, een wetenschapper met gevoelige informatie, zijn hulp nodig heeft. Vanaf dat moment ontstaat er een spannend kat‑en‑muisspel waarin vertrouwen en twijfel continu door elkaar lopen. Wij zaten er allebei meteen goed in. spoiler: Wij zijn echt positief verrast. De film blijft van begin tot eind boeien en voelt nergens langdradig of overdreven aan. Sterke acteerprestaties, goed tempo en een verhaal dat gewoon klopt. Dit is er echt zo eentje waarvan je na afloop denkt: hoe hebben we deze nou zo lang laten liggen?Wat wij totaal niet zagen aankomen, is dat Sarah hem uiteindelijk verraadt. Ze blijkt helemaal niet de kwetsbare wetenschapper te zijn die ze in het begin lijkt, maar iemand met een compleet andere agenda. Dat moment waarop duidelijk wordt dat ze hem bewust heeft gebruikt, en dat haar hele verhaal anders in elkaar zit dan ze deed voorkomen, gaf voor ons echt een enorme twist aan de film. Als je twijfelt of je Relay moet kijken: gewoon doen. Wij hebben in ieder geval een hele fijne filmavond gehad. :no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/TxbAyqbc3d2AksuXxooYa27S.jpg?f=user_large) | |
 8.5 / 10 | |
✮ Onze Pokémonkaarten portfolio | Nintendo Switch 2 / Xbox Series X|S / Playstation 5
" Power comes in response to a need, not a desire. You have to create that need.” | Akira Toriyama †
/u/237439/kerstmuts02.png?f=community)
| Affection (2025) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Horror, Sci-Fi, Thriller | Runtime: N/A | MPAA: N/A Een vrouw ligt naast een auto, midden op een donker weggetje in het bos. Haar blik laat zien dat ze dood lijkt te zijn. Met een schok ontwaakt ze en komt er leven in haar ogen. Hoe? Is dit een omgekeerde tijdlijn? Wellicht een soort Memento? Dat is het niet, maar dit regiedebuut begint intrigerend. Uiteraard is deze vorm van een hook op zichzelf al uitgekauwd als een zombie op twee stokken die probeert te lopen als een elegant hert. Desalniettemin is het moeilijk om zo'n opening te laten gaan. Bovendien was de film, die o.a. in de VS op Apple TV+ te vinden is, relatief kort met een runtime van anderhalf uur. Wat volgt is een serie met gebeurtenissen die ik hier niet zal spoilen. De film zou de liefdesbaby kunnen zijn uit een orgie van het werk van M. Night Shyamalan, Jordan Peele en David Cronenberg. Toch gaat het niet zo ver. Het blijft redelijk mild. Waar ik een standaard domme slasher verwachtte bleef het verhaal zich verschuiven van het ene naar het andere genre. Tegelijkertijd is dat ook het zwakste punt. Omdat het (subtiel) blijft switchen en je achterlaat met veel vragen, hier en daar tevens ontstaan door flawless logic, is het minder sterk dan het mogelijk had kunnen zijn. Aan de andere kant heeft de film maar drie acteurs en een relatief beperkte crew. Zo heb je de AliExpress-versie van de zoon van Sam Winchester en William H. Macy (zodra je het ziet kun je het niet meer ontzien) en is er een goede rol van Jessica Rothe, die o.a. bekend is van de gekloonde VS-variant van de serie Utopia en een voorkeur lijkt te hebben voor de wat vreemdere films en series, dus zij begint volgens mij wel langzaam te groeien in haar rollen. Als het het doel is om de kijker hetzelfde gevoel te geven als de hoofdrolspeelster, dan is het gelukt. De regisseur / schrijver zegt in interviews alleen dat het gebaseerd is op spoiler: En daarin vind ik het dus minder geslaagd, omdat de aanwezige mix van genres op dat vlak ondanks een dappere poging niet goed genoeg uit de verf komt....ervaringen uit zijn eigen kindertijd en een verlangen naar een versie van het leven dat nooit bestaan heeft, maar had kunnen zijn (zie Wikipedia-pagina). Omdat ik vermoed dat de film voorlopig nog even blijft hangen omdat het concept in principe net zo uitgekauwd als interessant is, geef ik toch een 6.5 en zal ik de volgende BT Meza-film niet per se overslaan. | |
 6.5 / 10 | |
Dat zit wel Schnorr.
/u/157530/mandrakeTM2.png?f=community)
De acteur is een bekend YouTuber.:Genereer je eigen UBB code review
Iron Lung (2026) [Afbeelding: Iron Lung (2026)] Tweakers: N/A | IMDb: 6.5 | Genre: Horror, Sci-Fi | Runtime: 125 min | MPAA: R Dit was wat je noemt nog eens een heel bizarre film. De film is gebaseerd op het gelijknamige spel (zelf nooit gespeeld) en blijkbaar is deze film recordhouder van de bizarre hoeveelheid 'fake blood'. Niet heel gek bij een film die gaat over een onderzeeër genaamd 'the iron lung' die door een zee van bloed duikt op een vreemde planeet.Eigenlijk had ik geen idee hoe ik deze film moet beoordelen. De sfeer is echt creepy en het gevoel van een aanwezige entiteit rondom het schip houdt die spanning erin. Het grote probleem wat ik bij deze film heb is dat het eigenlijk alleen maar plaatsvindt in de onderzeeër. Die claustrofobie werkt in het begin goed, maar eigenlijk gebeurt er niet veel verder. Af en toe een verrassing, maar toch hoopte ik op wat meer.Behalve in de laatste 20 minuten. Als dat meer was uitgewerkt in de rest van de film had ik hem hoger gescoord, dat was wat ik zocht in de film. Het voelde van een trage opbouw naar opeens 200% horrorEn het verhaal zelf was ook best wel simpel en hier en daar onlogisch.[Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding]6.5 / 10
Windows 11 Pro, I7-12700K, MSI MPG Z690 EDGE WIFI DDR4, MSI RTX 3090 TI Suprim X 24G, Noctua NH-D15 chromax black, Corsair Vengeance LPX 3200C16 128GB, Seasonic Prime TX-850, Samsung 980 Pro 2TB, Fractal Design Torrent
| The Little Things (2021) |  |
| Tweakers: 5.6 | IMDb: 6.3 | Genre: Crime, Drama, Mystery | Runtime: 128 min | MPAA: R Deze film volgt een sheriff die opzoek is naar een serie-moordenaar. Film speelt zich af in de jaren 90. Ik zag dat Rami Malek in deze film speelt dus was nieuwsgierig. Wat een ontzettend trage film is dit. Dan kan ik slow-burns op zijn tijd wel waarderen, maar deze film komt echt heel traag op gang. Halverwege de film hebben ze een verdachte gevonden maar het blijft de gehele film de vraag of deze persoon wel of niet de dader is. Film eindigt vervolgens met een gigantisch open einde waar eigenlijk bar weinig beantwoord wordt. Redelijk teleurstellende film IMHO. | |
 6 / 10 | |
Roses are red, violets are blue, unexpected '{' on line 32.
/u/27882/crop6a3bd4d070b06.png?f=community)
| Masters of the Universe (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Action, Adventure, Fantasy | Runtime: 132 min | MPAA: PG-13 Ik heb nog een He-man actie figuur en die is net als in de film zijn zwaard kwijt is. Uiteraard wordt in de film het zwaard wel gevonden en verandert Adam op magische wijze naar het zeggen van de tover woorden in een dark fantasy super held. En Skeletor vind zijn zwaard ook mooi. Zonder te veel spoilers is dit het verhaal. Ik moest wel even goed nadenken hoe het allemaal zat, want de laatste keer was in mijn kindertijd. Eind jaren tachtig denk ik. Film is onderhoudend, ze proberen grappig te zijn al lukt dat vaak niet. Toch is het niet een slechte film, maar kon wel merken in de bioscoop dat degene die net als ik vroeger He-man kende van de tekenfilm serie in de zaal zaten. Muziek is goed gekozen. Al vond ik het geluid niet goed. De buiten scenes klonken of ze in een studio stonden. Beetje jammer. Dolph Lundgren deed ook even mee, wist niet waarom. Ondertussen wel. Een 7 vanwege de nostalgie. | |
| 7 / 10 | |
'We're losing touch with ourselves in the technological world, and it is increasingly important to take time out.'
Als je het zo bekijkt, ja. Kinderen zaten inderdaad niet in de zaal, alleen grote kinderen zoals ik die in de veertig zijn.
Geen idee wat Mattel wilde met de film. Geval is wel dat aan het einde verteld werd dat er nog een deel kwam. Terwijl het verhaal een echt einde had.
Heb de Dolph Lundgren versie nooit gezien, maar misschien was dit wel een remake.
'We're losing touch with ourselves in the technological world, and it is increasingly important to take time out.'
:strip_icc():strip_exif()/u/25009/crop65f1e3109d1b7_cropped.jpg?f=community)
| Backrooms (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.1 | Genre: Horror, Sci-Fi, Thriller | Runtime: 110 min | MPAA: R Ik kan dit in de verste verte geen horror noemen. Het is een slow burn thriller, die veel te laat op gang komt imo. Maar wat me de hele film nog het meeste verbaast: Hoe kan die winkel nog open zijn? Het is vrij duidelijk dat ze al een tijdje geen klanten meer krijgen. Ik snap wel dat dat niet belangrijk is voor het verhaal, dat heeft juist voordeel bij het verlaten pand gevoel. Ik ben het totaal niet eens met het IMDb cijfer, dat is me veel te hoog. Maar ik merk steeds meer dat mijn idee van wat een goede horror of thriller is niet meer aan lijkt te sluiten bij de hedendaagse visie op het genre. | |
 5.5 / 10 | |
| Hokum (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.3 | Genre: Horror, Thriller | Runtime: 107 min | MPAA: R Ik las goede reviews over de film, dus ik had wel goede hoop. Maar toch viel de film me best tegen. Het verhaal is nogal apart, de hoofdrolspeler heeft nogal een irritant karakter en wtf is dat met die geiten? Die toevoeging snap ik niet. Er waren wat scenes die spanning opbouwen waardoor ik hoopte dat het meer zou worden, maar helaas viel dat toch flink tegen. Met name tegen het einde vond ik het niks. | |
 5 / 10 | |
Mijn laatste reviews: Xiaomi Mi 9T | Mpow H12
:strip_icc():strip_exif()/u/23145/drorange.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/33115/crop5d88889e7c133_cropped.jpeg?f=community)
| Hard Boiled (1992) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.7 | Genre: Action, Crime, Thriller | Runtime: 128 min | MPAA: R Voordat hij naar Hollywood ging om in vergelijking verstilde minimalistische films als M:I-2 en Face/Off te maken, pakte John Woo nog één keer uit in Hong Kong. Saaie dingen als natuurwetten, logica en geloofwaardigheid worden achteloos terzijde geschoven ten bate van een maximum aan explosies, salto's, slo-mo's en melodrama. Geen duiven, wel andere vogels. Actiefilm maximalisme met Chow Yun-Fat en Tony Leung in topvorm als centrale frenemies. Het slot in het ziekenhuis is absolute chaos, maar absolute chaos op een goede manier. Ik weet nu eindelijk waar mensen het over hebben als ze het over de legendarische scenes met de baby's en de watjes hebben. (Gezien in Eye Filmmuseum) | |
 8 / 10 | |
| Tuner (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.3 | Genre: Crime, Drama, Music | Runtime: 109 min | MPAA: R Deze is leuker dan Backrooms gisteren. Als muziek goed geimplementeerd wordt in filmscenes, zonder dat het een musical wordt, vind ik het altijd wel leuk. Leo Woodall kende ik niet, maar hij doet het prima als lead actor. Ook al is het voornaamste wat hij moet doen, de halve film nonchalant overkomen Sommige plotdevices in de film zijn echt te toevallig, maar over het algemeen is Tuner wel een aardige film. Beetje vergelijkbaar met Baby Driver, al vond ik die beter. Makkelijk avondje vermaak, meer ook niet. | |
| 6.5 / 10 | |
:strip_icc():strip_exif()/u/73784/IT2394_14.jpg?f=community)
Die oorspronkelijke versie is nu film van de week bij Pathé Thuis voor 99 cent, voor wie het interessant vindt. Ik vroeg me al af waarom een of andere superheldenfilm van 30 jaar oud dat was:
[...]
Als je het zo bekijkt, ja. Kinderen zaten inderdaad niet in de zaal, alleen grote kinderen zoals ik die in de veertig zijn.
Geen idee wat Mattel wilde met de film. Geval is wel dat aan het einde verteld werd dat er nog een deel kwam. Terwijl het verhaal een echt einde had.
Heb de Dolph Lundgren versie nooit gezien, maar misschien was dit wel een remake.
Ik ben met 39 jaar denk ik net iets te jong, want He-man doet wel vaag een belletje rinkelen, maar zegt me eigenlijk niks.
Is ook niet zo gek gezien je leeftijd. Ik ben van 1980 en heb net de re-runs meegekregen. Alleen heb ik geen idee meer op welke zender dat was. Sky Channel, Super Channel of Veronica? Het was te oud voor Telekids dacht ik. Er waren wel reclames van in de Donald Duck onder andere en het speelgoed werd nog redelijk ver in de jaren '80 verkocht. Ik vond persoonlijk G.I. Joe beter, want die hadden meer bewegelijkheid:
[...]
Die oorspronkelijke versie is nu film van de week bij Pathé Thuis voor 99 cent, voor wie het interessant vindt. Ik vroeg me al af waarom een of andere superheldenfilm van 30 jaar oud dat was
Ik ben met 39 jaar denk ik net iets te jong, want He-man doet wel vaag een belletje rinkelen, maar zegt me eigenlijk niks.
Wil deze film wel zien, maar dat is denk ik voornamelijk omdat het gewoon nostalgie is. Ik verwacht geen meesterwerk in elk geval.
De ware eloquente, hoogbegaafde en goedgeïnformeerde kwaliteitsposter begint een post met "Let wel", "In mijn optiek", "Iets met..."of "Je vergeet dat..." en eindigt met "...dat moeten we niet willen". Jíj bent die kwaliteitsposter!
:strip_icc():strip_exif()/u/412119/rsz_avatar-54809.jpg?f=community){kind=avatar}
| Kill Bill: The Whole Bloody Affair (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 8.8 | Genre: Action, Crime, Thriller | Runtime: 253 min | MPAA: Not Rated Jaren geleden Kill BIll 1 gezien en toen om een ander of andere reden nooit aan deel 2 toegekomen. Mooie gelegenheid om naar de bios te gaan voor deze combi deal. Inhoudelijk over het verhaal hoef ik niet te veel kwijt, goeie revenge story, denk dat iedereen hier het verhaal wel kent. De actie, bloed en ledematen vliegen je om de oren maar de echte ster van de film is toch wel de muziek. Hij zit vol met klassiekers en deuntjes die de meeste mensen wel kunnen zingen of fluiten. Toch wel een van de betere Tarentino films, een genot om deze op het grote scherm te zien. | |
| 9 / 10 | |
Ik was initieel ook van plan om deze release in de bioscoop te gaan kijken, maar dat kwam er toch niet van door omstandigheden. Heb nu maar de 4K bluray release besteld welke ik begin augustus verwacht te ontvangen. Kijk er erg naar uit om deze parel thuis opnieuw te kijken en in prachtig 4K beeld!
Moet ook eerlijk zeggen dat het bij ons ook een gedoe was om te plannen. Hij draait bij de meeste bioscopen maar 2 of 3 keer, en dan op die onmogelijke tijdstippen, zoals 16:00. Nu hadden we geluk dat ie bij een bios in de buurt om 18:35 begon.:
[...]
Ik was initieel ook van plan om deze release in de bioscoop te gaan kijken, maar dat kwam er toch niet van door omstandigheden. Heb nu maar de 4K bluray release besteld welke ik begin augustus verwacht te ontvangen. Kijk er erg naar uit om deze parel thuis opnieuw te kijken en in prachtig 4K beeld!
| Project Hail Mary (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 8.3 | Genre: Adventure, Comedy, Drama | Runtime: 156 min | MPAA: PG-13 Luchtige sci-fi met een ietwat lange runtime (160 min) maar dit viel uiteindelijk goed mee. Mijn vriendin moet normaal niet van sci-fi weten maar was geboeid doorheen de film. De alien vond ik tof geïmplementeerd, enkel mocht er iet wat meer aandacht besteedt zijn aan de communicatie opzetting tussen de 2 (ala Arrival). Al bij al heeft het ons een amusante avond bezorgd. | |
 7.5 / 10 | |
:strip_exif()/u/7689/Copicon.gif?f=community)
| Roofman (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.9 | Genre: Biography, Crime, Drama | Runtime: 126 min | MPAA: R …. Tjah de aftiteling loopt nog, en twijfel beetje welke richting ik op wil met mijn beoordeling: Film is gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen, maar omdat het een film voor breed publiek moet zijn worden zaken altijd geromaniseerd of verdraaid. Dat gezegd hebben, vind ik dit soort verfilmingen lastig: - stel je gaat er blind in, als een standaard film, is het plot verrassend edoch matig en voorspelbaar-ish - ga je de film kijken, als een “documentaire”, is het ook allemaal net niet Onderaan de streep aftiteling ik heb me stiekem wel vermaakt. (Beter dan gemiddelde 2026 film) Benieuwd geworden naar werkelijkheid en personages die inspiratie zijn voor de film. Verhaal wordt leuk toegepast, aantal scènes die ik best interessant en grappig vond. Heb niet veel films van Channing Tatum(?) gezien, maar zijn acteerwerk in deze film vond ik erg sterk overkomen. Verrassend! In kort; pappa van gezin heeft niet breed en voelt zich tekort doen aan zijn kinderen. Om zijn kids en leven te onderhouden, overvalt (breekt in via dak) diverse fastfood ketens. Wordt gepakt, ontsnapt weer, is op de vlucht en vind onderdak in de lokale intertoys. Waar jij langdurig verblijft. Zoekt zijn heilig zelf door liefde te forceren, maar verkloot de boel want … pussy. Maar loopt semi-romantisch af.  Een collega heeft mij ooit het van concept van “compensatie films” * uitgelegd. En deze past daar perfect tussen. De download wel waard. Film een 7 gegeven, maar had ook een 7.5 kunnen zijn, acteurs waren best geloofwaardig gecast * Een film wat geen overdreven “wijven” film is. En ook niet kansloos knallen en Jason staten. Een film die je als “couple” prima kunt kijken. Er zit voor iedereen wel iets in. (Mijn nr1 compensatie film, is “I origin” | |
| 7 / 10 | |
[ Voor 8% gewijzigd door himlims_ op 10-06-2026 00:41 ]
:strip_icc():strip_exif()/u/149150/Androider.jpg?f=community)
+1 voor de uitleg van de compensatie film:Genereer je eigen UBB code review
Roofman (2025) [Afbeelding: Roofman (2025)] Tweakers: N/A | IMDb: 6.9 | Genre: Biography, Crime, Drama | Runtime: 126 min | MPAA: R …. Tjah de aftiteling loopt nog, en twijfel beetje welke richting ik op wil met mijn beoordeling:Film is gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen, maar omdat het een film voor breed publiek moet zijn worden zaken altijd geromaniseerd of verdraaid.Dat gezegd hebben, vind ik dit soort verfilmingen lastig:
- stel je gaat er blind in, als een standaard film, is het plot verrassend edoch matig en voorspelbaar-ish
- ga je de film kijken, als een “documentaire”, is het ook allemaal net nietOnderaan de streep aftiteling ik heb me stiekem wel vermaakt. (Beter dan gemiddelde 2026 film) Benieuwd geworden naar werkelijkheid en personages die inspiratie zijn voor de film.Verhaal wordt leuk toegepast, aantal scènes die ik best interessant en grappig vond. Heb niet veel films van Channing Tatum(?) gezien, maar zijn acteerwerk in deze film vond ik erg sterk overkomen. Verrassend!In kort; pappa van gezin heeft niet breed en voelt zich tekort doen aan zijn kinderen. Om zijn kids en leven te onderhouden, overvalt (breekt in via dak) diverse fastfood ketens. Wordt gepakt, ontsnapt weer, is op de vlucht en vind onderdak in de lokale intertoys. Waar jij langdurig verblijft. Zoekt zijn heilig zelf door liefde te forceren, maar verkloot de boel want … pussy. Maar loopt semi-romantisch af.Een collega heeft mij ooit het van concept van “compensatie films” * uitgelegd. En deze past daar perfect tussen. De download wel waard. Film een 7 gegeven, maar had ook een 7.5 kunnen zijn, acteurs waren best geloofwaardig gecast* Een film wat geen overdreven “wijven” film is. En ook niet kansloos knallen en Jason staten. Een film die je als “couple” prima kunt kijken. Er zit voor iedereen wel iets in. (Mijn nr1 compensatie film, is “I origin”[Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding]7 / 10
| Disclosure Day (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Drama, Sci-Fi, Thriller | Runtime: 145 min | MPAA: PG-13 Een nieuwe film van Steven Spielberg. Bij velen vast wel bekend. Heeft in het verleden vaker films over aliens gemaakt zoals ET en Close encounters. Helaas heeft deze film mijn verwachtingen niet helemaal waar kunnen maken. Het idee achter de film vond ik wel goed, maar dan zitten er zoveel dingen in de film waar mijn tenen van krom gingen staan. De film begint met Daniel, een cyber-security specialist die werkt voor een organisatie genaamd Wardex. Dit is een organisatie die is opgezet om informatie over buitenaardse wezens geheim te houden. Daniel besluit echter dat het tijd is om deze informatie vrij te geven. In de eerste helft zien we Daniel met zijn vriendin vluchten omdat zijn werkgever hem wil stoppen. Hier is de film van het niveau van een over-de-top actiefilm. Wardex heeft een heel leger aan mensen die Daniel en zijn vriendin opjagen. Uiteraard zijn ze incompetent want anders kunnen 2 personen niet aan ze ontsnappen. Zitten ook een aantal ongeloofwaardige scenes in die nergens op slaan. Ook sommige dialogen zijn lekker tenenkrommend. In parallel loopt een verhaal van een TV presentatrice die ineens alle talen van de wereld kan spreken, en blijkbaar ook een buitenaardse taal. Ik vond dit nog de meest interessante personage uit de film. Had van mij meer aandacht mogen krijgen en minder Daniel en Wardex achtervolging. Later in de film komen de 2 verhaallijnen samen en gaat de film richting het einde. Dit is moeilijk echte sci-fi te noemen want allemaal te ongeloofwaardig. Als je de film puur beschouwt als een actiefilm met sci-fi sausje dan is het prima te pruimen voor wat het is. Goed popcorn vermaak maar meer ook niet. Maar had toch stiekem meer verwacht van Steven Spielberg. | |
| 6.5 / 10 | |
Roses are red, violets are blue, unexpected '{' on line 32.
| Agatha's Almanac (2025) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Documentary | Runtime: N/A | MPAA: N/A Amalie Atkins maakt een documentaire over haar oude tante Agatha Bock, die ergens in de buurt van Winnipeg op de oude familieboerderij een moestuin onderhoudt. Het zijn een soort rustige zomeravondbespiegeling op leven in en met de seizoenen en over ouder worden en zo. Ik heb niet zoveel met tuinieren (dat constante bukken! Ik kreeg al rugpijn en zwarte sneeuw van het kijken) en ook niet met dat soort nadruk op de kleine dingen van het leven. Het was dan ook niet mijn keuze, maar van een vriend, die meer van dat soort dingen houdt. Die was ook veel gecharmeerder van die havermoutdocu van vorig jaar. Het leek ook wel op die Nederlandse docuhit van een aantal jaar terug, Het is een schone dag geweest. (Oké, die blijkt uit 1993, dus een beetje ruime definitie van 'een aantal jaar terug' aanhouden.) Het zag er wel bij vlagen mooi uit, met veel gouden uur zomerlicht op wat 16mm film leek, maar dat is misschien wel goed nagedaan op digitale video; IMDb heeft geen technische info. (Gezien in FilmHallen) | |
| 6 / 10 | |
| Room at the Top (1958) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.5 | Genre: Drama, Romance | Runtime: 115 min | MPAA: Not Rated Joe Lampton (Laurence Harvey) arriveert uit een klein industriestadje Dufton in Yorkshire in een wat grotere industriestad Warnley voor een nieuwe baan als boekhouder bij de gemeente. Joe heeft grote plannen. Hij weet dat hij er goed uit ziet en gaat dat ook schaamteloos gebruiken. Pas op, dames van Warnley! Hij laat meteen zijn oog vallen op Susan Brown (Heather Sears), de dochter van de grootste industrieel (Donald Wolfit) en probeert haar vrij lomp het hof te maken. Haantjesgedrag alom trouwens; dit is nog een door en door patriarchale wereld. Probleem voor Lampton is de Britse klassenmaatschappij: hij moet als middenklasse jongen niet denken kans te kunnen maken bij de meisje uit de hogere klasse. De andere gegadigde voor Susan, Jack Wales (John Westbrook), wrijft hem dat ook telkens in. Eén van de dingen die Joe doet om in contact te komen met Susan is zich aansluiten bij de toneelvereniging. Daar ontmoet hij ook Alice Aisgill (Simone Signoret), een oudere Française die vastzit in een liefdeloos huwelijk. Joe kan goed met haar praten. Eerst vindt hij haar te oud voor een relatie, maar langzaam en met horten en stoten wordt hij volwassener in zijn gedrag en inzichten en uiteindelijk valt hij als een blok voor Alice. Dus moet hij kiezen. Klassieker uit 1959 met zes Oscar-nominaties, waarvan er twee verzilverd werden: die voor beste afgeleide script en beste actrice voor Simone Signoret. Allebei terecht. Maar de originele impact van dit voor 1959 voor Engelse begrippen vast nog vrij scandaleuze verhaal - en over Hollywood en zijn ultra preutse Hays-code hebben we hebben we het dan maar helemaal niet - is nu natuurlijk voor een flink deel weg. Ik vond de film met name verrassend modern in het weergeven van de seksistische wereld van die tijd, af en toe leek het zelfs wel wat op de eerste seizoenen van Mad Men wat dat betreft. In tegenstelling tot veel anderen - waaronder The Academy, die hem nomineerde voor een Oscar - vond ik hoofdrolspeler Laurence Harvey niet altijd even sterk. Hij kan goed kwaad en arrogant zijn, maar de tedere momenten gaan hem minder af, zeker als hij ook nog tekst moet zeggen. Die komt altijd wat verongelijkt uit zijn mond. Signoret acteert hem in die scenes echt de film uit. Zijn accent zwabberde ook een beetje tussen Yorkshire en toneel-Engels, hoewel daar ook wel een deel code switching bij lijkt te zitten. Redelijk fraaie zwart-wit cinematografie ook, maar Clayton zou dat twee jaar later nog veel beter doen in The Innocents, een film die tegenwoordig hoger wordt aangeslagen, ook door mij. (Gezien op Netflix) | |
| 7 / 10 | |
:strip_icc():strip_exif()/u/5300/heksje-icoon.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/638539/crop6335742a8c724_cropped.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/76569/garfield14.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/571218/crop574dc21226d4b_cropped.jpeg?f=community)
| Apex (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.1 | Genre: Action, Thriller | Runtime: 95 min | MPAA: R Mooie beelden, weinig inhoud. Wordt qua verhaal al snel van een rots afgeduwd. Zou beginnen in Noorwegen. Harald does not approve! | |
 4 / 10 | |
Dat zit wel Schnorr.
| Paaz (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Drama | Runtime: N/A | MPAA: N/A Deze film over Emma Nieuwenhuis, een redacteur bij een uitgeverij die op de PAAZ-afdeling belandt met een zware burnout, tot op het suïcidale aan toe, maar zwaar in de ontkenning zit, begint prima. Een sterke vertolking van Emma door Gaite Jansen, soepele en geloofwaardige dialogen (met ook wat slap geouwehoer, een essentieel iets dat in Nederlandse films vaak vergeten wordt) en lekker vlot gefilmd, zij het wel in een wat prozaïsche tv-filmstijl. Het karakter van Emma is wat vermoeiend, maar dat is inherent aan het soort van manische ontkenningsstaat waarin ze zichzelf brengt. Ook goed om eens een wat meer realistische verbeelding van een psychiatrische afdeling en de patiënten te zien. Maar hoe meer de film vordert, hoe meer hij in een soort trechter belandt van feel good romcomclichés. Het eindigt zelfs in kerstsferen. De vlotte dialogen ruimen ook het veld voor stijve, van dik hout zaagt men planken Uitwisseling van Diepe Waarheden, inclusief dik aangezette soundtrack. Ik heb het boek waarop de film gebaseerd is jaren geleden gelezen en ik weet er niet veel details meer van, maar een romantisch subplot herinner ik me niet, terwijl het hier op een gegeven moment de hoofdzaak wordt. Het genezingsproces van Emma wordt aan het einde een beetje afgeraffeld. In mijn herinnering was het boek meer een soort documentair verslag van het leven op een PAAZ-afdeling, met juist de alledaagse gang van zaken als uitgangspunt; ik herinner ik me dat er vooral heel veel gepuzzeld werd (eerlijk is eerlijk: dat wordt ook even aangestipt en ik weet dat het niet bepaald filmisch is.) Het was ook veel meer een verhaal over collectief van de bewoners en medewerkers, terwijl in de films die niet meer dan aankleding zijn. Jammer, want de cast was er om die ensemblefilm te maken. Zeker Bianca Krijgsmans Marja had veel meer aandacht verdiend, maar ook Emma's kamergenoot Kim (Laura Bakker). (Gezien op Netflix) | |
| 5 / 10 | |
| An Inspector Calls (1954) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.5 | Genre: Crime, Drama, Mystery | Runtime: 80 min | MPAA: Approved Af en toe slinger ik op goed geluk één van die ouderwetse Engelse misdaaddrama's aan die op Netflix staan. Meestal oerdegelijk vermaak in minder dan anderhalf uur. De titel An Inspector Calls kwam me vagelijk bekend voor, dus die maar gekozen. Waarschijnlijk is het omdat het een klassieker is in het Engelse onderwijs en ook behoorlijk vaak is verfilmd. Het is ook niet zozeer een misdaadfilm uit de Agatha Christie-school, maar meer een parabel in de lijn van A Christmas Carol. Des te toepasselijker dat de inspecteur uit de titel wordt gespeeld door Alastair Sim, die Scrooge speelt in de bekendste Britse verfilming van dat verhaal. Die inspecteur Poole valt binnen bij een etentje van de familie van rijke industriëlen, de Birlings. De arme vrouw Eva Smith (Jane Wenham) heeft zelfmoord gepleegd of is vermoord door een grote hoeveelheid bleekwater te drinken. De Birlings vragen zich af wat nette mensen als zij daar mee te maken hebben. De inspecteur legt het ze één voor één uit. Toch niet zulke nette mensen. Regisseur Guy Hamilton (vooral bekend van Goldfinger en nog drie James Bond-klassiekers) weet het toneelstuk prima naar film te vertalen, maar het is vooral de cast die de film naar een hoger plan tilt. Iedereen is goed, maar naast Sim zijn de uitblinkers voor mij Olga Lindo als de ijzige kakmadam mrs. Birling en Bryan Forbes als de op het eerste gezicht charmante losbol van een jongste zoon Eric Birling. (Gezien op Netflix) | |
| 7 / 10 | |
:strip_icc():strip_exif()/u/83088/icon%25203.jpg?f=community)
| Over Your Dead Body (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.5 | Genre: Action, Comedy, Thriller | Runtime: 105 min | MPAA: R Voor ik de film keek had ik niet door dat dit een remake was van The Trip (2021) (die film is met Noorse acteurs). Na de eerste 10 min begon het lampje te branden gezien de overdreven aanwijzingen dat er iemand gekneveld gaat worden en erger. Ik zag al wat herkenningspunten uit The Trip en na wat googlen bleek dit inderdaad een remake te zijn. Ik was toch benieuwd hoe deze film dan zou gaan verlopen. Dat Weaving een van de hoofdrollen vertolkt vind ik geniaal, gezien zij er met haar droge uitspattingen en benadrukte Brits accent de film echt maakt. Van de originele film vond ik de man toch echt beter overkomen qua humor/expressie. Voor de rest is het grotendeels hetzelfde met hier en daar net wat andere flauwe humor. Vanwege Weaving toch een 7.5 | |
| 7.5 / 10 | |
Mijn laatste reviews: Xiaomi Mi 9T | Mpow H12
:strip_icc():strip_exif()/u/47442/hacktic.jpg?f=community)
| Disclosure Day (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Drama, Sci-Fi, Thriller | Runtime: 145 min | MPAA: PG-13 Ik had hele hoge verwachtingen van deze film, een soort Close Encounters (ook Spielberg) of denk aan de serie Taken, ook Spielberg. In de praktijk vond ik het een beetje tegenvallen. Ik zal het script niet verklappen hier, want het script is eigenlijk een beetje dunnetjes. Ja, het gaat over aliens, area 51, een stel bad guys en er gebeuren vreemde dingen. Wie op valt is Emily Blunt, dit is een van haar betere rollen. Sommige mensen noemen het de beste, maar Edge of Tomorrow is een favoriete film van mij. Ik geef het toch niet meer dan een zeven. In de bios zal je je prima vermaken, maar het is geen top science fiction of een hele goeie Spielberg film. | |
| 7 / 10 | |
iMac 24" M3 | Mac mini M4 | iPhone 16 Pro 256GB | iPad Pro M4 11" 256GB 5G | AW Series 10 | Sony KD-55XE9305 (Ziggo CI+) | ATV 4K | Denon AVC-X3700H | Switch 2 | PS5 Pro/PSVR2 | XSX | Netatmo | Hue | UC Remote 2 | HA | FRITZ!Box 7590AX | XS4ALL glasvezel
| Komedie Elahi (2025) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: N/A | Runtime: 98 min | MPAA: N/A Ali Asgari's Ayehā-ye Zamīnī (Terrestrial Verses) was een favoriet in 2023. Een serie kafkaëske "paarse krokodil"-sketches, maar dan met de extra absurditeit van een hypocriet autoritair regime. Ik houd heel erg van die lichte absurdistische, waar het net niet echt iets is dat je echt grappig kan noemen, maar wel een soort humor is. Maar de frustratie van botsing met autoriteitsfiguren van wie je niet kan winnen, ook al heb je nog zo gelijk, was ook gewoon heel herkenbaar, zelfs als het in Iran natuurlijk veel sterker is dan in Nederland. Komedi-ye Elāhi (Divine Comedy) gaat op dezelfde voet verder. Filmmaker Bahram Ark (Bahram Ark) wil zijn nieuwe film vertonen, maar hij komt niet langs de censuur, want de film is in het Turks, niet Perzisch, en er zit een onreine hond in. (Dat 'Turks' dat consequent in de ondertiteling werd gebruikt was een beetje verwarrend, want het klonk best wel anders dan Turks. Het blijkt om Azerbeidzjaans te gaan, een zustertaal van Turks, die ook wel Azeri-Turks wordt genoemd. Er wonen veel Azeri in Iran. Volgens Wikipedia: "Most of the Iranian Azerbaijanis call themselves and are referred to as "Turks" but also insist on their Iranian identity." Tot zover het educatieve intermezzo.) Dus gaat Bahram achterop de Vespa bij zijn vriendin annex producent Sadaf (Sadaf Asgari) door de stad om dan maar illegaal een vertoning te organiseren. Zoals de titel als suggereert is het een soort tocht door het vagevuur, met steeds absurdere trekjes. Mijn favoriet was een ontmoeting met een soort geheimediensttype in cocktailbar Dante (er zijn cocktailbars in Teheran?!) die bleef aandringen dat Bahram een film over Jonas in de walvis moest maken in Syrië met AI. (De film speelt voor de val van het door Iran gesteunde Assad-regime. Dat speelt later nog een rol.) Net als Ayehā-ye Zamīnī is ook Komedi-ye Elāhi een uitstekende geval van licht absurdistisch, niet echt standaard grappig, maar toch heel humoristisch filmmaken. Ik weet uit ervaring met het aanraden van dit soort films dat dat enorm smaakgevoelig is; je vindt het of geweldig (zoals ik) of je kunt er helemaal niets mee, dus kijken is op eigen risico. Net als Ayehā-ye Zamīnī is ook Komedi-ye Elāhi erg praterig, maar het is wel wat meer visueel door het doorkruisen van de stad op de Vespa als verbindend element. spoiler: Door het onderwerp miste ik wel de herkenbaarheid van Ayehā-ye Zamīnī; ik voelde deze film niet zo in mijn botten als die film. Maar als mede-cinefiel deel ik wel Bahrams ergernis over slechte komedies en vervolgen als 2 Fast 2 Furious. Dan liever Bergman in 4K. Of 2K.Iets anders dat beide films verbindt, is dat ze na alle problemen voor de hoofdpersonen, toch positief eindigen met een mokerslag voor het bewind door een externe factor. (Gezien in Het Ketelhuis) | |
| 8 / 10 | |
| Blade (1998) |  |
| Tweakers: 7.5 | IMDb: 7.1 | Genre: Action, Horror, Sci-Fi | Runtime: 120 min | MPAA: R Ik kan me niet meer herinneren of ik destijds Blade in de bioscoop heb gezien maar het zou best kunnen. De eerste keer dat ik Blade zag was ik in ieder geval wel overdonderd, en dat was vooral vanwege de realistische manier van 'duistere' comic-book verfilming die gebruikt werd voor de film Blade. En dat was voor eind jaren '90 wel vernieuwend! Het gebruik van CGI in dit soort actie films was ook nog erg nieuw en hoewel je dat nu wel terug ziet in de lagere resolutie digitale special effects die in de post-processing waren toegevoegd is het nog steeds prima kijkbaar. Vooral de openingsscene in de illegale nachtclub met het letterlijke 'bloed bad', ondersteund door een stevige dance beat, en de introductie van Wesley Snipes als de vampierjager Blade, is memorabel! Verder is Stephen Dorff een interessante tegenstander van Blade, met zijn plan om de vampieren de heerschappij over de wereld te geven. Om niet te vergeten Kris Kristofferson die als de trouwe ondersteunende steun en toeverlaat van Blade ook een mooie rol heeft. Een beetje vergelijkbaar met Alfred in de Christopher Nolan Batman films. De film lekker thuis gekeken vanaf een mooie 4K UHD schijf op mijn OLED TV en dat was genieten! | |
| 7.5 / 10 | |
/u/1199540/crop677c3c8f2c048_cropped.png?f=community)
| Obsession (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 8.2 | Genre: Horror, Romance, Thriller | Runtime: 108 min | MPAA: R Absoluut meesterwerkje! Zeker als ultra kleinschalig filmpje.. shame on you Hollywood. Inde Navarrette speelt een prachtige en freaky (nod) rol, dit gaat een grote worden! De zaal zat bomvol op maandagavond. Woendag op naar Backrooms :) | |
| 9 / 10 | |
[ Voor 30% gewijzigd door jellybrah op 15-06-2026 23:32 ]
| Michael (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.7 | Genre: Biography, Drama, History | Runtime: 127 min | MPAA: PG-13 Afgelopen weekend hebben mijn vrouw en ik de film Michael via Plex gekeken, we waren al een tijdje nieuwsgierig naar deze nieuwe film en vooral benieuwd hoe ze het levensverhaal van Michael Jackson zouden vertellen. Het is toch iemand die wereldwijd een grootheid is en waar iedereen wel een mening over heeft, dus we waren benieuwd welke kant ze op zouden gaan. Vanaf het begin zaten we er eigenlijk meteen goed in en dat gevoel bleef de hele film hangen. De film laat zien hoe Michael is opgegroeid, hoe zijn carrière begon en hoe hij uiteindelijk uitgroeide tot een van de grootste artiesten ooit, en dat wordt allemaal op een rustige en duidelijke manier verteld. Je krijgt echt een goed beeld van hoe hij zich voelde tijdens bepaalde momenten in zijn leven en hoe zwaar sommige periodes voor hem zijn geweest, zonder dat het te dramatisch wordt gemaakt. Het kijkt gewoon prettig weg en wij vonden het een sterke film die nergens inzakt. De muziek speelt natuurlijk een grote rol en dat maakt het extra leuk om te kijken, want er komen zoveel bekende nummers voorbij dat je automatisch zit mee te bewegen op de bank. Die combinatie van zijn levensverhaal en al die iconische muziek werkt gewoon heel goed, een beetje hetzelfde gevoel dat we ook hadden bij Bohemian Rhapsody waar verhaal en muziek ook zo mooi samenkomen. Het zorgt ervoor dat je er helemaal in blijft zitten. Wij hebben echt genoten van deze film en hadden na afloop allebei het idee dat dit er eentje is die je prima nog eens kunt kijken, gewoon omdat het zo lekker wegkijkt en de muziek je meteen weer pakt. Als je iets hebt met Michael Jackson of gewoon houdt van muziekfilms, dan is dit er zeker eentje om een keer te kijken. Het verhaal van Michael Jackson is trouwens nog niet klaar, want ze kregen het simpelweg niet in één film, dus er komt ooit nog een tweede deel. :no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/dzFIb0XKi4iJMdSBZZ0fk4Vp.jpg?f=user_large) | |
| 8 / 10 | |
[ Voor 7% gewijzigd door G_Dragon op 16-06-2026 10:08 ]
✮ Onze Pokémonkaarten portfolio | Nintendo Switch 2 / Xbox Series X|S / Playstation 5
" Power comes in response to a need, not a desire. You have to create that need.” | Akira Toriyama †
| Longford (2006) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.5 | Genre: Biography, Crime, Drama | Runtime: 93 min | MPAA: TV-MA Beetje op een British True Crime spree op moment. Vorige week de serie Landscapers gezien en nu de al wat oudere film Longford, al heel lang op mijn kijklijstje. Lord Longford (Jim Broadbent) was een Britise politicus van artistocratische komaf die, zeldzaam genoeg, bij de Labour Party hoorde. Hij hield veel kabinetsposten voor korte periodes in de kabinetten van Clement Attlee en Harold Wilson en was in die rollen matig succesvol. Meer bekendheid verwierf hij als voorvechter van het verbeteren van het gevangeniswezen en fanatiek tegenstander van pornografie, beiden geïnspireerd door zijn sterke katholieke geloofsovertuigingen. Ook speelde hij een belangrijke rol in het decriminaliseren van homoseksualiteit in het VK. De film tekent een sympathiek portret van hem als een zeer moreel en betrokken mens. Ondanks zijn grote en minder grote prestaties wordt hij vooral herinnerd door zijn campagne om een van de meeste gehate mensen in Engeland, Myra Hindley (Samantha Morton), vrij te krijgen. Hindley was met haar vriend Ian Brady (Andy Serkis) verantwoordelijk voor de gruwelijke moorden op minimaal 5 jonge kinderen in de jaren '60. Longford is een typsiche Britse productie in de zin dat het verhaal zijn tijd krijgt en de karakters met respect worden getekend. Zelfs als dit twee verschrikkelijk slechte personen zijn als Brady en Hindley. Morton is een intense actrice, altijd, en perfect gecast als Hindley, die een smoke screen opwerpt tussen haar en Longford. Haar manipulatieve gedrag trekt Longford, en de kijker meer de mist in. Serkis is ook goed maar een beetje over the top. Interessante film over een verschrikkelijke episode in de recente Britse geschiedenis die velen in Nederland niet bekend zal zijn. | |
| 8 / 10 | |
These are my principles. If you don't like them, I have others.
| L'Affaire Bojarski (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Drama | Runtime: N/A | MPAA: N/A Heerlijk stukje vakwerk, dit. Jean-Pierre Salomés vorige film La Syndicaliste viel ook op door zijn grote ambachtelijkheid en was het kijken meer dan waard, maar dit is nog net iets beter. (Ik vind 'Jean-Paul Salomé' ook wel een naam die degelijkheid uitstraalt.) Het is een policier de la vieille école. Dus tempo niet al te hoog en alles wordt heel methodisch en solide neergezet. Dat past ook heel goed bij deze film over het kat-en-muisspel tussen de briljante en dus heel precieze valsemunter Jan "Mijn biljetten zijn mooier dan die van de Banque de France" Bojarski (Reda Kateb) en commissaris Mattéi (Bastien Bouillon), de man die alle hoon van het land over het niet vangen van de dader over zich heen krijgt. Dit is de rol die Alain Delon gespeeld zou hebben als dit echt een film uit 1976 was en niet één die zo voelt. Bouillon ziet er ook goed uit in een double breasted pak en paft net zo enthousiast zijn sigaretten weg, maar zo goed verongelijkt kijken en toch très cool zijn als Delon kan natuurlijk niemand. Die manier van vertellen waarbij je telkens heen en weer gaat tussen de dader en de politie bevalt me sowieso altijd wel goed. Ook het verhaal van huwelijk van Bojarski met zijn vrouw Suzanne (Sara Giraudeau), aan wie hij niets vertelt, krijgt alle ruimte om zich te ontwikkelen. Hoe het zich ontwikkelt is wel wat voorspelbaar. Er is zelfs nog ruimte voor een grappig subplot waarin Bojarski onder zijn dekmantel van uitvinder daadwerkelijk allerlei geweldige uitvindingen doet. De film ziet er ook nog eens om een door een ringetje te halen uit. Door hoe de overval in de openingsscene is gefilmd zit je er meteen lekker in. | |
| 8 / 10 | |
| Michael (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.7 | Genre: Biography, Drama, History | Runtime: 127 min | MPAA: PG-13 Oké, niets is zwart of wit, dus deze film temidden van de vele negatieve reviews (inclusief een Janet Jackson en kinderen Paris en Bigi "Blanket" Jackson die er "kindly" niets mee te maken zouden willen hebben) toch maar een kans gegeven. Het begint met "Mikey" die door vader Joseph Jackson eens "goed" voorzien wordt van een pak rammel wegens werkweigering. Dat belooft wat voor de rest van de film. Na 42 minuten begon ik echter op mijn horloge te kijken: waarom heb ik alleen nog maar een lange lijst met nagespeelde videoclips gezien met tussendoor hooguit een paar minuten inhoud? Dan heb ik het niet eens over zijn mogelijk foute gedrag, maar ook alles eromheen: Jehova's Getuigen, de omgang met medicatie en andere gevolgen na het Pepsi-ongeluk, en zo voorts. De film lijkt soms minimaal op zaken in te willen gaan, maar springt er daarna iedere keer weer overheen om er niets meer mee te doen. Hierdoor krijg je een film voorgeschoteld die eigenlijk de term "film" niet waard is. Als je een playlist op YouTube opzet zou je bijna dezelfde resultaten krijgen, al zie je dan ondanks het goede werk van Jaafar Jackon in ieder geval het origineel. Zelfs het toevoegen van de "backslide", de danstechniek die later dankzij Jackson bekend kwam te staan als de moonwalk, komt plotseling uit de lucht vallen; terwijl Jackson dit geleerd zou hebben van o.a. Jeffrey Daniel. Deze man met moves hier:Misschien in een tweede deel, zeg je? Dat heeft nog geen goedkeuring gekregen, maar er zijn weinig redenen om aan te nemen dat het in zo'n volgende film opeens wel lukt om alles realistisch neer te zetten. Who's bad? De makers van deze exploitatiefilm, waarin M. ondanks zijn bekende sociale tekortkomingen postuum nog eens door de mangel wordt gehaald om inkomsten te genereren voor een familie met werk dat soms erg sterk lijkt te moonwalken richting een tenenkrommende koortsdroom. | |
 4.5 / 10 | |
Dat zit wel Schnorr.
| Dagen zonder lief (2007) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.9 | Genre: Comedy, Drama | Runtime: 100 min | MPAA: N/A Deze film is wat rauw en in eerste instantie vond ik hem nogal "geconstrueerd" en onnatuurlijk. Maar al snel werd ik meegesleept door het verhaal, dat heel realistisch aanvoelde. Het gaat min of meer over verlangen naar het (geromantiseerde) verleden, maar als je die momenten in het heden probeert te herbeleven, kom je er al snel achter dat de tijd niet heeft stilgestaan, de mensen zijn veranderd, relaties zijn veranderd. Alles voelt heel anders aan, zelfs als je fysiek in dezelfde ruimte bent met dezelfde mensen. Ik vond dat heel goed weergegeven. En hoewel het onderwerp wat zwaar kan zijn, is de film erg vrolijk door de idiote dingen die de vrienden met elkaar doen. Het is behoorlijk grappig. Tenminste, als je dit soort onderbroekenlol en hun eigenaardigheden kunt waarderen. Hoe dan ook, ik vond het een heel warm verhaal. Je kunt zien dat Felix Van Groeningen een zeer getalenteerde regisseur is. Ik heb tot nu toe slechts vijf van zijn films gezien, maar deze zijn allemaal heel bijzonder, origineel en van hoge kwaliteit. | |
| 9 / 10 | |
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
| Blue Heron (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Drama | Runtime: 90 min | MPAA: N/A Veel juichende recensies voor deze film, maar ik vond het allemaal een beetje gekunsteld. Het is een semi-autobiografische film van Sophy Romvari over haar halfbroer met opvoedproblemen, die na een hoop ellende voor hem en zijn familie overleden is. Het eerste deel van de film is een reeks herinneringen aan een zomervakantie. De stand-in voor Romvari hier heet Sasha (Eylul Guven). Met haar verder uit moeder (Iringó Réti), vader (Ádám Tompa), twee broertjes en veel oudere halfbroer Jeremy (Edik Beddoes) bestaande familie van Hongaarse immigranten betrekken ze een nieuw huis op Vancouver Island tijdens de zomervakantie. Dat levert voor Sasha een reeks mooie zomeravondherinneringen aan het mooie Vancouver Island op. Jeremy is alleen nogal vervelend. Nou zijn de manieren waarop hij vervelend is in dit deel mijn inziens niet zo bijzonder voor een puberjongen die zich dood verveelt op een zomervakantie, zeker omdat hij telkens mee moet met alle puberonvriendelijke uitstapjes met het kleine grut en zijn moeder, omdat zijn stiefvader vanuit huis werkt (iets met computers.) Jeremy stuitert irritant met een bal tegen de muur, pest zijn broertjes, klimt op het dak, loopt weg om fris te kopen bij een benzinestation zonder het te zeggen en wordt gepakt voor een winkeldiefstal. Eén keer is de misdaad zelfs: "raar zonnen". Ma helpt niet mee door geen enkel inzicht te tonen in deze toch vrij duidelijke situatie en moedigt Jeremys gedrag zelfs onbedoeld aan door te happen op elke provocatie. Pas helemaal op het einde gebeurt iets wat redelijk schokkend is. Maar dit is wel allemaal erg mooi gefilmd - nogmaals: zomeravonden, Pacific Northwest - en ook goed geacteerd. Eylul Guven is erg goed als de jonge Sasha, net als Iringó Réti als de gestreste moeder en Edik Beddoes als getroebleerde jongere. Op basis daarvan toch nog een voldoende voor de film als geheel. Maar dan wordt het ineens een fictieve documentaire over de volwassen Sasha (Amy Zimmer) die probeert te achterhalen wat nu eigenlijk het probleem met Jeremy was. Dat levert niet echt geweldig filmmaken op als "maatschappelijk werkers bediscussiëren het dossier van Jeremy in een vergaderzaaltje" en "volwassen Sasha leest een bericht achter dat een oude vriend van Jeremy die ze nooit gekend heeft, heeft achtergelaten op Facebook". Ook veel sfeervulling als volwassen Sasha die ergens naar toe rijdt of ontbijt voor zichzelf en haar hond maakt. Wat ik dan op zich wel kon waarderen, omdat Amy Zimmer een Kate Bush-achtige schoonheid heeft. Maar het belangrijkste: we leren we pas uit dat dossier dat Jeremy wel degelijk echt heel erg een probleemjongere was, met een aantal schokkende voorbeelden die worden genoemd. Die zitten alleen dus allemaal niet in het eerste deel van de film, dat daarmee toch wel een incompleet beeld blijkt te hebben geschapen. Op zich logisch, want het is gebaseerd op de persoonlijke herinneringen van de jonge Sasha. Die kon het waarschijnlijk niet overzien, ouders houden kleine kinderen sowieso meestal toch weg van problemen en ze heeft het ook niet allemaal onthouden. Maar daardoor kwam het eerste deel voor mij wel erg los te staan van het tweede deel. En hij is wel al overleden, toch knaagde het een beetje aan me dat de echte Jeremy het naar mijn idee vreselijk gevonden zou hebben dat deze film over hem gemaakt is. (Gezien in Eye Filmmuseum) | |
| 6 / 10 | |
| The Day the Earth Stood Still (1951) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.7 | Genre: Drama, Sci-Fi | Runtime: 92 min | MPAA: G Klaatu (Michael Rennie), die echt niet Jezus is, de overeenkomsten, inclusief het alias 'mr. Carpenter' zijn puur toeval, echt waar, komt van een andere planeet naar de Aarde, want dat dreigt hier helemaal fout te gaan met die atoombommen. Hij moet hierover de gezamenlijke wereldleiders spreken, maar door onderling wantrouwen lukt dat niet. Bovendien wordt hij na zijn landing ook eens meteen neergeschoten. Naar mijn idee gewoon een hiaat in zijn verder vrij degelijke research, want je weet dat daar dikke kans op is als in je de Verenigde Staten landt. Die houden nu eenmaal van schieten. Gelukkig herstelt hij snel, maar de eerste indruk is niet goed. Dan maar undercover - als mr. Carpenter dus - de stad in, om te kijken of dat een beter beeld geeft van die rare mensen. Hij huurt een kamer in een pension en het vertrouwen in de mensheid krijgt meteen een boost: bewoner Helen Benson (Patricia Neal) laat 'mr. Carpenter', die de vorige dag midden in de nacht onaangekondigd aan de deur stond, op haar zoontje Bobby (Billy Gray) passen. Dat is nog eens goed van vertrouwen zijn! Helen, die oorlogsweduwe is, gaat uit met haar huidige vriend, Tom (Hugh Marlowe). Marlowe is mijn favoriete acteur in deze film; hij maakt van Tom een erg fijne gladjakker. Bobby is een typische jarenvijftigfilmkind, de ene "Gee mister, that is very nice of you!" na de andere rolt van zijn Amerikaanse wittebuitenwijkwelvaart uitstralend gezichtje. Hij beleeft allerlei avonturen met Klaatu/mr. Carpenter in Washington. Klaatu krijgt ook een idee om de Aarde toch nog te kunnen informeren, maar het leger is hem ondertussen ook op het spoor. Zal Klaatu slagen in zijn vreedzame opzet of moet toch zijn proto-Terminator robot Gord met grof geweld ingrijpen? The Day the Earth Stood Still, een vroeg werk van Sound of Music en West Side Story-regisseur Robert Wise is een fijne combinatie van een moralistisch, maar wel met sjeu verteld Frank Capra-achtig verhaal in Koude Oorlog-setting, gecombineerd met heerlijke retro-scifi-effecten en jarenvijftigvormgeving. Verrassend goed gefilmd ook en die Bernard Herrmann soundtrack is al helemaal niet te versmaden. (Gezien in Lab111) | |
| 7 / 10 | |
| Backrooms (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.1 | Genre: Horror, Sci-Fi, Thriller | Runtime: 110 min | MPAA: R Wat een geweldige film. Werkt als een psychologische horrorfilm alswel pure "iemand beland in een andere dimensie" film. Muziek vult het geheel prachtig aan en Chiwetel kon wat mij betreft al heel goed fysiek acteren en dat laat hij hier nog maar eens goed zien, mooie twisted rol. Tot mijn grote verrassing kwam Mark Duplass ook nog eens tevoorschijn, speelde geweldig in de film "Creep". Een film waarbij je zoveel te zien krijgt en waarschijnlijk ook snel details mist. Ik had er in ieder geval wel een paar gemist en kwamen achteraf als een "aha" moment. Ik ga deze zeker nog een keer zien! In de bios waren er helaas jongeren van een jaar of 15 die of hun mond niet konden houden, of op de telefoon stonden te loeren en geen fatsoen voor de rest in een (volle) bios konden opbrengen. Zelfs na meermalen vragen om gewoon stil te zijn. Wat een armoe. | |
| 9 / 10 | |
Ik zit even wat reviews terug te lezen, en ondanks dat we dezelfde globale interesses lijken te hebben zie ik dat wij behoorlijke tegenpolen zijn. Alles wat mijn interesse niet kan houden, scoort hoog bij jou.
Obession heb ik niet eens afgekeken, ben in de pauze vertrokken. Was de ongemakkelijke scenes helemaal zat. Backrooms heb ik wel afgekeken, maar het einde vond ik echt te flauw voor woorden.
Het vreemde is: Films als The Others en Cube vond ik vroeger meesterwerken, destijds was psychologische thrillers zo'n beetje mijn favoriete subgenre. Daarna ben ik meer richting de grove blood & gore horror gegaan. Hoe grover hoe beter. In dat subgenre is het achtergrond verhaal niet echt van belang, het gaat toch enkel om de gore kills. Met als gevolg dat mijn concentratie ook veel slechter is geworden
Juist leuk om te lezen, die verschillen! Ik moet wel zeggen dat ik Obsession een hoge rating heb gegeven omdat het echt met een miniscuul budget is gemaakt. Zeker 2 punten erbij zegmaar. Of dat een goed, helder systeem is.. vast niet. Bear was te passief en "groeide" niet echt. Het acteerwerk van Nicky maakt de film absoluut.:
[...]
Ik zit even wat reviews terug te lezen, en ondanks dat we dezelfde globale interesses lijken te hebben zie ik dat wij behoorlijke tegenpolen zijn. Alles wat mijn interesse niet kan houden, scoort hoog bij jou.
Obession heb ik niet eens afgekeken, ben in de pauze vertrokken. Was de ongemakkelijke scenes helemaal zat. Backrooms heb ik wel afgekeken, maar het einde vond ik echt te flauw voor woorden.
Het vreemde is: Films als The Others en Cube vond ik vroeger meesterwerken, destijds was psychologische thrillers zo'n beetje mijn favoriete subgenre. Daarna ben ik meer richting de grove blood & gore horror gegaan. Hoe grover hoe beter. In dat subgenre is het achtergrond verhaal niet echt van belang, het gaat toch enkel om de gore kills. Met als gevolg dat mijn concentratie ook veel slechter is geworden
Backrooms vond ik oprecht heel goed gemaakt. De fysieke sets, het camerawerk, de sfeer & muziek en de acteerprestaties (behalve de twee hulpjes van Clark). Het einde was in mijn ogen niet echt flauw, eerder verrassend vreemd en het deed me denken aan die "oer" angsten zoals die ene scene uit Twin Peaks: YouTube: Twin Peaks (1990 - 1991) The "Bob Crawl" Clip #3 HD In dit geval dan het "achterna gezeten worden door IETS, door een doolhof dwalen zonder uitzicht op enige uitweg" Mijn absolute no. 1 horrorfilm is overigens The Thing uit 1982
Pure gore films (zoals Terrifiër) kan ik juist totaal niet hebben, no reason to care for anyone
:strip_icc():strip_exif()/u/153335/crop57344014408d9.jpeg?f=community)
| The Housemaid (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.8 | Genre: Drama, Mystery, Thriller | Runtime: 131 min | MPAA: R We waren al een tijdje benieuwd naar deze thriller/drama, maar het kwam er steeds niet van om hem te kijken, tot we deze week eindelijk eens de tijd hadden. Ik had de film ooit voorbij zien komen op Twitter, vooral omdat Sydney Sweeney daar nogal vaak opdook en eerlijk is eerlijk: het is totaal geen straf om naar haar te kijken (ze gaat zelfs topless in deze film). De film begint alsof je naar een vrij standaard verhaal zit te kijken over een jonge vrouw die als hulpje gaat werken bij een rijk gezin, maar al snel merk je dat er iets niet klopt. Halverwege draait het verhaal ineens compleet de andere kant op en dat vond ik heel goed gedaan, omdat het de spanning goed weet vast te houden en je steeds blijft afvragen wat er nou precies speelt in dat huis. Bij thrillers heb je soms al snel door waar het heen gaat, maar bij deze film dus totaal niet. Er zit namelijk een flinke plottwist in die je wel weet te verrassen! Voor ons was het een verrassend sterke film die van begin tot eind wist te boeien, zeker een aanrader als je houdt van films die je regelmatig op het verkeerde been zetten en tot het einde spannend blijven. | |
| 7.5 / 10 | |
✮ Onze Pokémonkaarten portfolio | Nintendo Switch 2 / Xbox Series X|S / Playstation 5
" Power comes in response to a need, not a desire. You have to create that need.” | Akira Toriyama †
:strip_icc():strip_exif()/u/65843/chef60x60.jpg?f=community)
/u/264646/crop5daf0e4f3f3a8_cropped.png?f=community)
| Michael (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.7 | Genre: Biography, Drama, History | Runtime: 127 min | MPAA: PG-13 Potver wat jammer, ik heb er echt naar uit gekeken maar vond het een grote tegenvaller. Zeker het begin, waar heb ik naar zitten kijken? Het eerste uur lijkt wel een CGI productie met een dik Disney sausje er overheen. Ik vond het niet om aan te zien, maar goed de film gaat verder en somt eigenlijk het hele lijstje gebeurtenissen af die iedereen wel kent. Geen geweldig acteer werk, beetje drama en dan de muziek. Ja die is wel goed  Zeker het einde daar doen ze wat concerten na, en dat ziet er best goed uit. Maar ja, zet dan maar gewoon de orginele DVD's aan......... | |
| 4 / 10 | |
| Disclosure Day (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Drama, Sci-Fi, Thriller | Runtime: 145 min | MPAA: PG-13 Emily Blunt zet inderdaad een sterke rol neer in deze film. Het is wel weer heel duidelijk Steven Spielberg, deze film heeft imo exact hetzelfde probleem als A.I. destijds (tering die film is alweer 25 jaar oud...) Steven wil er teveel een fantasy verhaal van maken terwijl het zich meer leent voor scifi. Het einde van de film vond ik verrassend genoeg wel slim gekozen. Ik wilde eerst een 7 geven, maar toch een half punt eraf vanwege teveel ongeloofwaardige scenes. spoiler: [textalign=justify]de suggestie dat Margaret een soort god werd met die extreme empatische gave, en samenkomt met de technische Daniel om aan te geven dat mens en alien samen kunnen bestaan vond ik echt veel te on-the-nose.[/textalign] | |
| 6.5 / 10 | |
| Carolina Caroline (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.4 | Genre: Crime, Romance, Thriller | Runtime: 105 min | MPAA: N/A Waar ik al een beetje bang voor was: Dit is gewoon een watered-down remake van Bonnie & Clyde of Natural Born Killers. Take your pick. Samara Weaving doet het weer eens prima. Weet zich de Southern drawl ook aardig eigen te maken terwijl ze Australisch is. De acteur die Oliver speelt doet het ook niet slecht maar Samara is gewoon beter. Het einde vond ik echt te makkelijk, en veel te voorspelbaar. Maar het was wel een leuk tussendoortje. Voor wie wat meer spanning en sensatie wil zien, is Natural Born Killers een grote aanrader. | |
| 6.5 / 10 | |
:strip_icc():strip_exif()/u/449308/autowp_ru_scania_logo_60.jpg?f=community){kind=logo}
:strip_icc():strip_exif()/u/93148/NaNthor_Ultimate_Avatar_Tweakers.jpg?f=community){kind=avatar}
| Project Hail Mary (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 8.3 | Genre: Adventure, Comedy, Drama | Runtime: 156 min | MPAA: PG-13 Op aanraden van een collega heb ik deze gekeken. Tja, er valt eigenlijk niet echt veel te spoilen. Als je de eerste regels van IMDB al leest, dan vat het goed samen wat er gebeurt Dr. Grace is een "doodgewone" leraar die ook microbioloog is. Hem wordt door ogenschijnlijk overheidsinstanties gevraagd om onderzoek te komen doen naar een verschijnsel dat de Petrova line heet, waarbij infrarood licht van de zon naar Venus gaat, maar in deze lijn zitten "dots" die x% van het licht van de zon opeet. Op 11 lichtjaar van de aarde is erbij een planeet Tau Ceti zo'n soortgelijke Petrova line, waarbij die "dots" zich anders gedragen. Dr. Grace wordt gedwongen er naartoe gestuurd om de boel te fixen. Onderweg komt hij een alien van steen tegen waar hij bevriend mee raakt en de 2 blijken een gemeenschappelijk doel te hebben, Dr. Grace voor de aarde, en Rocky (zo noemt hij de alien) voor zijn planeet/"volk". Samen trekken ze op, zoals Coop ongeveer doet met Tars (Interstellar), althans die gelijkenis voelde ik. Het was net alsof ik naar een mix van Interstellar vs The Martian aan het kijken was; het volgt dezelfde formule (aarde gaat naar de klote, en een held moet in de ruimte naar het antwoord zoeken om de aarde te redden), en de muziek lijkt sterk op Interstellar. Het visuele aspect (de ruimte, de Tau Ceti planeet etc) zagen er mooi/goed uit. Misschien is het wat te serieus benaderd, en wellicht iets teveel vergeleken met Interstellar, maar ik noem het toch: - de humor van Ryan Gosling paste soms niet echt bij de film to be honest. Ja, ik snap dat je soms de boel wat "lichter" moet maken, maar ik vond het wat té, ook sommige vrolijke muziek die ineens ingezet werd vond ik even verwarrend en vond ik dus niet helemaal goed passen - een alien van steen die uitziet als een krab, maar menselijke emoties heeft of althans precies denkt zoals een mens, was me wat té, alhoewel het opbouwen van die vriendschap wel gewoon aankwam zeg maar....Beetje paradoxaal.... - een gewone leraar/microbioloog die nooit astronaut is geweest of íéts van training heeft gehad, weet toch precies hoe hij het spaceship moet bedienen en weet precies welke keuzes een getrainde professional astronaut moet maken tijdens moeilijke omstandigheden.... - ik vermoed omdat bij Interstellar veel meer focus lag op concepten waar mensen vraagtekens bij hebben (zoals time dilation, de werking van zwaartekracht/zwarte gaten etc), werd dat hier gewoon bijna geheel weggelaten. Al met al heb ik de 2,5 uur best ok doorstaan, ondanks het eigenlijk wel wat te lang was. Had veel korter gekund. Het verveelde ondanks de boven genoemde punten verrassend weinig. Interstellar (en ook The Martian) was echter een stuk beter. Ik vind em zelf dan ook wat hoog gewaardeerd. Voor mij was ie "wel ok". | |
| 6.5 / 10 | |
Canon: EOS R6 | EF 16-35/4L IS USM | EF 70-200/2.8L IS II USM
Zeiss: 35/2 Distagon | 50/2 Makro-Planar | 85/1.4 Planar | 100/2 Makro-Planar | 135/2 Apo Sonnar
| Disclosure Day (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Drama, Sci-Fi, Thriller | Runtime: 145 min | MPAA: PG-13 Steven Spielberg's nieuwste film is misschien wel zijn meest emotioneel beladen film sinds... E.T.? Vooraf had ik mezelf weggehouden van alle promo's en trailers; ik had opgepikt dat het over aliens zou gaan, en dat zou niet de eerste keer zijn dat Spielberg dit onderwerp ter hand nam. Maar zoals al die films gaat ook Disclosure Day niet over aliens, maar over onszelf. De film begint eigenlijk met een tweede acte; Daniel Kellner (Josh O' Connor) en zijn vriendin Jane Blankenship (Eve Hewson) zijn in het bezit van belastende data en een geheimzinnig device, dat eigendom is van de Wardex organisatie. Wardex, met haar baas Noah Scanlon (Colin Firth) voorop, willen de materialen terugkrijgen van Daniel voordat hij deze openbaar kan maken. Terwijl dit kat- en muisspel plaatsvindt krijgt Margaret Fairchild (Emily Blunt), de weervrouw van KCXE, een locaal TV station, een biometrische trigger, waardoor ze extreem empatisch en gevoelig wordt voor de emoties van de mensen om haar heen. Daniel en Margaret worden op ontmoetingskoers gezet door Daniel's mentor, de geheimzinnige Hugo Wakefield (Colman Domingo). Tijdens de lange runtime van Disclosure Day voelde ik mij regelmatig ongemakkelijk. De film hinkt op twee gedachten lijkt het; entertainment en de betekenis achter het verhaal en ik was op zoek naar dat laatste, terwijl Spielberg veel tijd steekt in het eerste. Entertaining is Disclosure Day best wel denk ik, op een manier die we van Spielberg uit het verleden kennen en die wat zoek geraakt is de laatste 15 jaar. Dit is een kinetische, sterk gefilmde actiefilm met spectaculaire set pieces, die echter ook niet al te zeer aan een plausibiliteitstest moeten worden onderworpen. Ook heerlijk om John Williams, 94 jaar oud inmiddels, nog eens uit retirement te horen komen met een prachtige score. Maar wat brengt Disclosure Day nu naar de tafel als het om storytelling gaat? Dit vroeg ik me vaak af tijdens de film; Spielberg is niet scheutig met expositie en waar hij dit doet is het niet altijd helder hoe het past aan wat daarvoor gekomen is. Dat is ergens wel verfrissend omdat je zelf mag gaan nadenken maar de puzzelstukjes passen lang niet altijd flex in elkaar en je krijgt er te weinig van om het allemaal tot een coherent beeld te smeden. Althans, dat was mijn ervaring tot ongeveer het laatste kwartier van de film. Het deed me denken aan A.I. Artificial Intelligence, die ik tijdens de eerste viewing niks vond en pas tien jaar later herontdekte. Om toch een beeld te schetsen, Disclosure Day is Steven Spielberg's oproep aan ons allen om over de polarisatie die onze samenleving in zijn grip heeft heen te stappen en vertrouwen te hebben in elkaar. Daniel en Margaret zijn twee zijdes van ons allemaal, naar het extreme geëxtrapoleerd: Het rationele en het emotionele in ons, en beiden zijn nodig om verder te komen. Margaret vormt de spreekbuis voor deze boodschap. Ze presenteert dagelijks het weerbericht, het weer, zo'n beetje het enige dat we nog van het nieuws meekrijgen waarvan we min of meer allemaal geloven wat er verteld wordt. Die boodschap maakt Disclosure Day denk ik typisch Spielberg; hij heeft zo vaak ons een spiegel voorgehouden over wie we waren, zijn en kunnen worden als mensen. En na ruim twee uur kreeg ik dan toch de pay-off die ik zo vaak krijg als ik zijn films kijk: Kippevel, in een weergaloos gefilmde finale scene die tot tranen toe roert en afsluit met een enkel, simpel woord. | |
| 8.5 / 10 | |
These are my principles. If you don't like them, I have others.
| Resurrection (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.3 | Genre: Drama, Sci-Fi | Runtime: 160 min | MPAA: N/A In Bi Gans Kuáng yě shí dài (letterlijk volgens de vertaalrobot De Wilde Tijd of Het Wilde Tijdperk, maar uitgebracht als Resurrection) hebben mensen de mogelijkheid te dromen ingeleverd voor eeuwig leven. Zij die tegenstribbelen en hun dromen niet willen opgeven heten delirianten en moeten opgespoord worden, want ze veroorzaken problemen. Een vrouw (Shu Qi) moet zo een deliriant (Jackson Yee) opsporen en dat doet ze door vijf dromen. Dit klinkt als een scifi-film (Inception!) of misschien fantasy, maar het is meer het filmisch equivalent van iets dat het midden houdt tussen een vuistdikke laat-19e-eeuwse Symbolische roman en een conceptdubbelalbum van Yes. Het is heel veel, het is heel ambitieus, het is technisch heel indrukwekkend, maar naar mijn mening ook nogal overrijp en bombastisch. De pianosoundtrack van M83 zette dat allemaal nog eens aan. Maar er is ontegenzeggelijk wel heel veel moois te zien. Vooral het eerste deel, dat teruggrijpt op de beeldtaal van de expressionistische stille film en het laatste deel, dat meer een Wong Kar-wai vibe heeft. Eigenlijk lijkt nu ik er over nadenk Resurrection qua structuur nog het meest op 2001: A Space Odyssey. Dat is ook een favoriet van veel mensen, in verschillende episoden verteld, waar ik niet veel mee heb als geheel, hoewel er wel geweldige momenten in zitten. Beiden zijn het films waar studie vooraf over wat het nu allemaal betekent aan te raden is. De vijf subfilms in Resurrection vertegenwoordigen elk één van de zintuigen, maar belangrijker: ze zijn een allegorie voor de ontwikkeling van China, met stappen van ongeveer 20 jaar. In de recensie van De Filmkrant wordt het haarfijn uitgelegd. Dat zijn spoilers, maar ik denk wel spoilers die, als je ze vooraf leest, de film meer doen waarderen als je hem kijkt. Want ik moet eerlijk zeggen: het meeste van dit had ik gemist. Dat van die zintuigen had ik nog wel opgepikt en ook dat elk deel moderner was dan het vorige, maar niet dat elk deel een verbeelding was van een periode van de Chinese geschiedenis. Ik was eigenlijk ook gewoon te moe - tijdens het jarentachtigdeel ben ik bijna in slaap gevallen - voor deze zware kost van 160 minuten. Het hielp ook niet dat de zaal van Kriterion waar ik de film zag bovenin het gebouw zit, waar alle warmte naar toe gaat en de airco de slag daarmee verloren had. Maar goed, zelfs onder ideale omstandigheden is het een film die een handleiding nodig heeft, hoewel gewoon genieten van de mooie beelden ook kan. Liefst uitgeslapen en bij een fijne temperatuur. (Negeer vooral de poster die het in combinatie met de titel doet lijken of het om een goedkope horrorfilm gaat.) (Gezien in Kriterion) | |
| 6 / 10 | |
| Graduation (2016) |  |
| Tweakers: 7 | IMDb: 7.3 | Genre: Crime, Drama | Runtime: 128 min | MPAA: R Cristi Mungiu is een gerenommeerd regisseur en ik heb verschillende van zijn films gezien ("4 Months, 3 Weeks, 2 Days", "Graduation" en "R.M.N"). Maar het komt er op neer dat ik geen grote fan ben. Zijn films zijn goed gemaakt, vooral wat de cameravoering betreft, maar qua verhaal vind ik het allemaal wat minder. Het probeert misschien net iets te veel. Zoals in Bacalaureat (Graduation), waar de meeste dialogen erg gekunsteld aanvoelen. Ik denk dat ik wel begrijp wat de regisseur wil vertellen en op papier is het wel een goed verhaal, maar ik geef de voorkeur aan de manier waarop het in andere films wordt verteld. Aan de andere kant doet deze film een beetje denken aan het werk van Asghar Farhadi, en dat kan ik wel waarderen. | |
| 7 / 10 | |
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
| Happy, Happy (2010) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.4 | Genre: Comedy, Drama | Runtime: 85 min | MPAA: R Sykt Lykkelig (Happy, Happy) is een typisch Noorse dramady. Ik las dat het niet de meest originele film ooit is, maar ik vond hem wel leuk. Er is een goede balans tussen humor en drama en het probeert niet het uiterste uit elk punt in het plot te persen. Misschien een wat vreemde combinatie van subplotten, zoals het hele slavernijgebeuren, maar ik vind wel dat mensen herinnerd moeten worden aan die geschiedenis, ook al is het hier wel op een rare manier. Het voelde ongemakkelijk. Ik had medelijden met de jongen. | |
| 7 / 10 | |
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
| The Girl Who Leapt Through Time (2006) |  |
| Tweakers: 8 | IMDb: 7.6 | Genre: Animation, Adventure, Comedy | Runtime: 98 min | MPAA: TV-PG Tijdreis- en vooral tijdlusfilms zijn altijd welkom bij mij. Dus de Japanse animatiefilm The Girl Who Leapt Through Time (originele titel: Toki o Kakeru Shōjo) uit 2006 die nu in gerestaureerde versie draait (volgens mij niet eerder in Nederland in de bioscoop uitgebracht) maar eens met een bezoek vereerd op de dag van WK-wedstrijd Nederland-Japan. (Deze recensie is een beetje vertraagd.) De titel moet je letterlijk nemen: hoofdpersoon Makoto moet daadwerkelijk springen om door de tijd te reizen. Dat doet ze meestal niet voor belangrijke zaken, maar ten behoeve van highschool drama. Maar de inzet wordt wel steeds hoger. De charme van deze film zit vooral in het karakter van de hoofdpersoon Makato, een tomboy en tekstboekgevalletje ADHD. Makato is lekker rommelig en spontaan en komt erg overtuigend als een echt tienermeisje over. De karaktereigenschappen geven ook de mogelijkheid voor veel kleine grapjes, die bijna allemaal goed aankomen. Door dit alles was ik vrij zeker dat deze film door een vrouw geschreven moest zijn. Dat blijkt te kloppen: het is van Satoko Okudera, die ook het script schreef voor Moving uit 1993, die in Nederland vorig jaar ook met jaren vertraging alsnog werd uitgebracht en goede recensies kreeg voor de weergave van het leven van een tienermeisje. Maar het boek waarop Toki o Kakeru Shōjo is gebaseerd is van Yasutaka Tsutsui, ook verantwoordelijk voor het boek Paprika, één van de absolute klassiekers van de Japanse animatie. Een ander goed punt is de animatie. Die is een combinatie van een verzorgde, maar vrij standaard Japanse stijl afgewisseld veel wat meer schetsmatige elementen. Toki o Kakeru Shōjo heeft daardoor een lekker schwung. De stijl past ook goed bij het karakter. Het plot is wat minder; dit is zo een tijdreisfilm die zichzelf langzaam in de knoop draait in zijn eigen complexiteit. Het is niet dodelijk voor de film, maar uiteindelijk zijn het daarom wel meer de sfeer en karakterisaties die de film overeind houden dan het verhaal. Ook worden we getrakteerd op wat van die tandglazuur vernietigende sentimentele ballads die helaas vaker opduiken in Japanse animatie. (Gezien in Lab111) | |
| 7 / 10 | |
| The Making of De Jeugd van Tegenwoordig (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Documentary | Runtime: 100 min | MPAA: N/A Weet je waar ik dus helemaal klaar mee ben? Van die biopics of documentaires over artiesten die het geijkte stramien volgen van: opkomst - roem - verval in decadentie - wederopstanding - triomfantelijk slot. Wie daar ook helemaal klaar mee zijn, zijn de leden van De Jeugd van Tegenwoordig. Als "scriptschrijver" Jan Hulst voorstelt deze opzet te gebruiken voor een documentaire rond het 20-jarig bestaan van de band met acteurs die de bandleden naspelen in reconstructies van sleutelmomenten uit het bestaan van de band rond deze punten, steigeren ze eerst en gaan ze vervolgens de opzet saboteren. Aan het einde van de film zelfs zeer expliciet: "Fade to beige." Tenminste, zo wordt het gepresenteerd, maar het lijkt me eerder dat dat gewoon meteen al de opzet was en dat dit dus eigenlijk een mockumentary is. Wel één die geïmproviseerd lijkt vanaf een simpel opzetje met wat losse ideeën, een beetje de Curb Your Enthusiasm aanpak, zeg maar. Het woord 'mystificatie' valt ook gewoon een aantal maal. The Making of de Jeugd van Tegenwoordig is daarmee vooral een soort deconstructie van de standaard hero's journey uit muziekdocu's, doorspekt met de gekende anarchistische en ontregelende humor van de band. Hoewel die humor vaak ongein lijkt, is die sowieso al vaak gebaseerd op de aloude kernvragen van de satire: "Waarom doen we dat eigenlijk altijd zo?" en "Is het niet raar dat we dit normaal vinden?" Dus wat dat betreft is dit een goede en ook weer grappige aanvulling op het oeuvre van de multimediakunstenaars tegen wil en dank die De Jeugd van Tegenwoordig zijn. Dat betekent wel dat je hier aan het verkeerde adres bent voor enig inzicht in het muzikale proces van de groep of diepere inzichten in de groepsdynamiek, behalve dan hoe de bandleden met elkaar omgaan tijdens het geklooi (en dat is eigenlijk best veel). De muziek speelt sowieso wel een erg kleine rol. Daar had zelfs in de gekozen aanpak best wat meer ruimte voor gemaakt kunnen worden. (Gezien op NPO Plus/VPRO) | |
| 7 / 10 | |
| Disclosure Day (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Drama, Sci-Fi, Thriller | Runtime: 145 min | MPAA: PG-13 Luister, van Spielberg en David Koepp van Jurassic World Rebirth en The Lost World: Jurassic Park... komt Disclosure Day. Lijkt mij inderdaad wel een disclosure ja, want Rebirth was geen walk in the jurassic park en ik vraag mezelf nu af of Spielberg dankzij dit feit in aanraking is gekomen met Koepp. Het is een vraag des levens die voor mij meer antwoorden zou geven dan de vraag of we alleen zijn in het universum, want met 8.3 miljard mensen op dit hele kleine stukje aarde vermoed ik dat deze laatste vraag wel een paar keer extra beantwoord kan worden voordat we door de mensen heen zijn die hieraan kunnen voldoen. Op hier en daar een plotdevice na wordt een relatief originele wending gegeven aan een oud verhaal dat ontstond na het lezen van een artikel in The New York Times over het mysterieuze U.F.O.-programma bij het Pentagon. Over onbekende voorwerpen die geïnterpreteerd werden als datgene van de third kind. Wat ik wel jammer vind is dat er gespeeld is met (een variant op) de video's die online rondgaan over samenzweringstheorieën en zogenaamd bewijs zou zijn, waaruit vaker vooral blijkt dat mensen o.a. physics niet begrijpen. Zo wordt die nonsens meer legitimiteit gegeven dan het zou verdienen. Ik verdenk Spielberg en Koepp er niet van dat zij het zo bedoeld hebben, zoals de rode pil in The Matrix waarschijnlijk ook niet werd toegevoegd om tientallen jaren later misbruikt te worden door extremisten, wat het gebruik ervan op deze manier vreemd maakt. Verder speelt Blunt zoals verschillende keren genoemd prima en zit ze zonder twijfel op haar edge qua acteerwerk. En dat niet eens alleen morgen, dus kudos. Natuurlijk komt een film van Spielberg neer op een hoop gemetafoor en als ik het daar op moet beoordelen dan is het een prima film. De vraag die dan echter overblijft is: moest dat echt 2 uur en 25 minuten duren? Qua concept is het niet zo erg, maar qua uitvoering is het echt te cliché. Je hebt de standaard actie (hoewel één scène op zich semi-origineel is), je hebt het Spielberg-kind, de Spielberg-derde-akte, het overdreven Spielberg-optimisme en de typische Spielberg-boodschap. Dat laatste is na al die jaren een goede reden om juist wel naar een film van de beste man te gaan dus op dat vlak ga ik geen punten aftrek geven, maar de rest kon mijn empathische vermogen niet genoeg kriebelen en laat de score daarom enigszins neerdalen. Ik ga nu mijn telefoon in tweeën breken om te voorkomen dat ik te traceren ben want dat werkt. Zie het als een independence day! | |
| 6.75 / 10 | |
Dat zit wel Schnorr.
| Number 17 (1932) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 5.6 | Genre: Crime, Mystery, Thriller | Runtime: 66 min | MPAA: TV-PG Nog een oudje van Alfred Hitchcock uit de krochten van Netflix, maar net als Rich and Strange, de film die hij ervoor maakte, is het helaas meer een jeugdzonde dan een vergeten klassieker. De film duurt net iets langer dan een uur, maar het voelde als een hele zit. Gelukkig is Number 17 niet zoals Rich and Strange een klucht met ouderwetse seksistische en racistische humor, maar gewoon een misdaadfilm. Een aantal mensen treft elkaar in een leegstaand huis op nr. 17. Eerst een zwerver, genaamd Ben (Leon Lion), die op zoek was naar een slaapplaats en een toevallige(?) voorbijganger (John Stuart) die geïnteresseerd is in het huis. Die vinden een lijk, dat geen lijk blijkt te zijn. Later volgen er meer mensen en blijkt het huis een rendezvouspunt voor een aantal misdadigers te zijn. Dit verhaal wordt heel rommelig verteld, met een extreem chaotische en schokkerige montage waar een videoclipregisseur uit de jaren 90 trots op zou zijn. Alfred was zijn tijd vooruit. Zoals de speelduur doet vermoeden, wordt het af en toe behoorlijk afgeraffeld. Er is wel wat redelijke noir cinematografie, maar dat maakt al die mannen in identieke pakken met identieke dunne snorretjes nog lastiger van elkaar te onderscheiden in het toch al lastig te volgen verhaal. Wie je er wel zo uitpikt is Leon Lion als Ben, die de vetst mogelijke vaudeville vertolking van een zwerver geeft die je je kunt indenken, guv'nor (zie poster). Heel irritant. Op het einde gaan we uit het huis en krijgen we een grote finale, die voornamelijk bestaat uit versneld afgespeeld beeld van modeltreintjes en -autootjes. Dat is dan wel weer charmant. Ook grappig is dat in 1932, kort na de uitvinding van de geluidsfilm, blijkbaar nog niet helemaal gestandaardiseerd wordt hoe een foley artist werkt, waardoor een groot vuistgevecht grotendeels in stilte plaatsvindt, in plaats van met een geluid voor elke klap. (Gezien op Netflix) | |
| 4 / 10 | |
:strip_icc():strip_exif()/u/2370468/crop6901c511c81b0_cropped.jpg?f=community)
Citizen Vigilante
De film staat niet in de lijst dus ik kan geen code genereren.
Deze film schijnt verboden te zijn in Duitsland, dus ik vraag me dan af door wie en waarom? Waarom mogen wij deze film niet zien?
Allereerst; deze film is van de hand van Uwe Boll. Dan weet je al genoeg over het niveau.
Het verhaal: een man gaat in Kroatië wraak nemen op mensen [spoiler]migranten[/spoiler] die door het systeem niet rechtvaardig of geheel niet gestraft worden voor hun daden. Deze man gaat dus zelf op pad.
Het verhaal is niet echt hoogstaand, de acteurs spreken Engels met een accent en de cgi is om te huilen.
Als film is deze film gefaald. Als politiek statement kan je ervan maken wat je wilt.
/f/image/n4j6Tn7BXSUtAkwnAZ72bhcH.png?f=fotoalbum_large)
Dit verschijnt er op de aftiteling.
2 sterren van de 10 als film.
De film staat niet in de lijst dus ik kan geen code genereren.
Deze film schijnt verboden te zijn in Duitsland, dus ik vraag me dan af door wie en waarom? Waarom mogen wij deze film niet zien?
Allereerst; deze film is van de hand van Uwe Boll. Dan weet je al genoeg over het niveau.
Het verhaal: een man gaat in Kroatië wraak nemen op mensen [spoiler]migranten[/spoiler] die door het systeem niet rechtvaardig of geheel niet gestraft worden voor hun daden. Deze man gaat dus zelf op pad.
Het verhaal is niet echt hoogstaand, de acteurs spreken Engels met een accent en de cgi is om te huilen.
Als film is deze film gefaald. Als politiek statement kan je ervan maken wat je wilt.
:strip_exif()/f/image/n4j6Tn7BXSUtAkwnAZ72bhcH.png?f=user_large)
Dit verschijnt er op de aftiteling.2 sterren van de 10 als film.
Zero compensation
:strip_icc():strip_exif()/u/316560/crop5654db90d2cb8_cropped.jpeg?f=community)
![[Afbeelding: Iron Lung (2026)]](https://www.jeroensomhorst.eu/ubbgenerator/images/677e8c282ae61c32609eecdee2705263.jpg){kind=link}
Ha, leuk!
ik vond hun muziek ook altijd wel geinig om zo nu en dan eens te luisteren, niet alleen de daadwerkelijk songs maar ook de interludes ertussen zaten juweeltjes tussen.
Leukste is nog zelfs dat ik 3 april in Paradiso naar dEus was en toen kwamen Faberyayo en Vjeze Fjur het podium op en rapten een stukje mee, dat was echt hilarisch
“I have not failed. I’ve just found many ways that won’t work” - Thomas Edison
Ik start geen discussie, ik geef antwoord op jouw vraag:
[...]
En dan kom je uit op een discussie die beter ergens anders past
maar ik snap wat je bedoelt, was ook niet mijn bedoeling
[ Voor 10% gewijzigd door Fraggert op 25-06-2026 12:43 ]
“I have not failed. I’ve just found many ways that won’t work” - Thomas Edison
Verbaast mij eigenlijk niet dat Boll een fladderaar blijkt te zijn. Die man is bijna legendarisch qua werkwijze.
Maar goed, dan hoef ik dat dus ook niet meer zelf te bekijken, dus toch bedankt voor de review
Maar goed, dan hoef ik dat dus ook niet meer zelf te bekijken, dus toch bedankt voor de review
Dat zit wel Schnorr.
![[Afbeelding: Eden (2024)]](https://www.jeroensomhorst.eu/ubbgenerator/images/7dece214e5285af4d8316245d0c2a6e2.jpg){kind=link}
De ware eloquente, hoogbegaafde en goedgeïnformeerde kwaliteitsposter begint een post met "Let wel", "In mijn optiek", "Iets met..."of "Je vergeet dat..." en eindigt met "...dat moeten we niet willen". Jíj bent die kwaliteitsposter!
| Project Hail Mary (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 8.3 | Genre: Adventure, Comedy, Drama | Runtime: 156 min | MPAA: PG-13 Deze film ziet er prachtig uit, vooral de kleuren. Ook zit deze vol humor. Maar ja, het is toch niet het soort film dat ik echt leuk vind. Beetje kruising tussen Interstellar, The Martian, Indiana Jones, Arrival, en Gravity. Vooral niet te moeilijk, gewoon de goed verkopende formule voor een feel-good adventure film met voorspelbare plot twists. Je moet geen diepgaand verhaal verwachten met interessante driedimensionele personages. Dus tja, ik zat vooral half te slapen tijdens het kijken van deze film. Al zal dat ook met slaapgebrek vanwege de hitte hebben te maken. Maat van mij vond het overigens een geweldige film. | |
| 6 / 10 | |
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
| The Seventh Seal (1957) |  |
| Tweakers: 8.5 | IMDb: 8.1 | Genre: Drama, Fantasy | Runtime: 96 min | MPAA: Not Rated Voor de opbouw van de film moet je even gaan zitten: we bevinden ons in de middeleeuwen en zien een Zweedse ridder terugkeren van een lange kruistocht, ergens op een stenen strand. Al snel verschijnt er iemand die wordt geïntroduceerd als “de Dood”, en de ridder begint een schaakpartij met hem. Ja, je leest het goed: schaken. Vreemd? Zeker! De ridder worstelt met zijn geloof en weet niet goed wat hij ermee aan moet. Hij wil die schaakpartij tegen de Dood spelen om tijd te winnen, zodat hij nog 1 écht goede daad kan verrichten. Dat verlangen komt na alles wat hij heeft meegemaakt tijdens de kruistochten, en na zijn terugkeer naar een land waar de Zwarte Dood al talloze slachtoffers heeft gemaakt. Het is een korte film, amper anderhalf uur, maar op een of andere manier voelt hij toch langer aan. Mijn aandacht dwaalde soms af, al ligt dat waarschijnlijk ook aan het tragere tempo van cinema uit de jaren 50. Alles is bovendien in het Zweeds, waardoor je voortdurend de ondertitels moet lezen. Daardoor mis je soms wat van de beeldtaal, zeker tijdens de langere, wat wollige scènes met fantasierijke dialogen. Al bij al niet slecht, maar ik zou hem zeker niet aanraden om op je must-view lijst te zetten | |
| 6 / 10 | |