Moet lachen.:
[...]
Bridget Jones 5: Bridget Jones’s Secret Memoires
Bridget Jones 6: Bridget Jones’s Secret Eulogy
Zoiets?
AopenHX08 ZM400B Athlon64-X2-3800+ ArticFreezer64pro Asrock939Dual-Sata2 2x512MbDDR400 GigabyteR9700pro SBAudigy2 Inspire6700modded PCTVpro ADSL 6Mb/768 NEC2500a Pioneer105DVDrom iiyamaVMPro450 CanonIP4000 LogitechG5 200GbWD7200 80GbWD7200 WinXPhome
Zojuist ook Train Dreams bekeken in onze privé bioscoop. We wisten niet echt goed wat te verwachten maar wat was dit een verademing! Prachtige film waar je toch even stil van bent als de aftiteling voorbij komt. Dank voor de tip!:
[...]
Ik heb er wel meer gezien. Train Dreams (veruit) de mooiste/beste film van die genomineerden wat mij betreft. Als die geen Oscar krijgt voor beste cinematografie is het sowieso een corrupte bende daar
| Dust Bunny (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Action, Drama, Horror | Runtime: 106 min | MPAA: R Fantasy, horror, crime en comedy en dat allemaal in één film.. Met zeer kleur- en fantasierijke settings en bijpassende soundtrack, is dit wel een film waar je je even voor moet openstellen. Dust Bunny deed me sterk denken aan "Leon" uit 1994 door het samenspel van het achtjarige meisje (Sophie Sloan) en de hitman? (Mads Mikkelsen) die beide prima acteren. Ook actrice Sigourney Weaver (een Alien heeft haar rimpels en mimiek opgegeten) speelt een rolletje. Op sommige momenten worden scenes teveel uitgesponnen en de special effects zijn ook niet altijd overtuigend, maar al met al een prettige en aparte film om te zien. Het nummer van ABBA bij de aftiteling maakt het helemaal af. En, oh ja : De Vloer Is Lava !!!! | |
    7.5 / 10 | |
Ja en terecht, wat een leuke film was dat!:
Lees net dat Sinners 16!!!!!!!!! Oscar nominaties heeft.....
Toch maar kijken dan?
✮ Onze Pokémonkaarten portfolio | Nintendo Switch 2 / Xbox Series X|S / Playstation 5
" Power comes in response to a need, not a desire. You have to create that need.” | Akira Toriyama †
| The Wild Robot (2024) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 8.2 | Genre: Animation, Adventure, Family | Runtime: 102 min | MPAA: PG Plot: De intelligente robot Roz reist per boot wanneer deze in de problemen komt. Als schipbreukeling strandt Roz op een onbewoond eiland waar ze zich aan de moeilijke omstandigheden moet aanpassen. Ze ontmoet er talloze dieren en adopteert er zelfs een weesgans. Oordeel: Een hartverwarmend verhaal met een mooie grafische stijl, prima muziek en vooral veel gevoel. Een van de betere en indrukwekkendere animatiefilms die ik de laatste jaren heb gezien. De locaties zijn mooi, de personages zijn mooi expressief en er is meer dan genoeg humor voor zowel kinderen als volwassenen. Jammer genoeg heb ik de bioscoop release gemist. Het tweede deel van de film wordt wat meer cliché waardoor iets van de charme verloren gaat. Aan het eind ben ik ontroerd en blijf ik met een mooie herinnering achter. Mooi! Een 8. | |
 8 / 10 | |
Over Bor | Vraag & Aanbod feedback | Frontpagemoderatie Forum
AopenHX08 ZM400B Athlon64-X2-3800+ ArticFreezer64pro Asrock939Dual-Sata2 2x512MbDDR400 GigabyteR9700pro SBAudigy2 Inspire6700modded PCTVpro ADSL 6Mb/768 NEC2500a Pioneer105DVDrom iiyamaVMPro450 CanonIP4000 LogitechG5 200GbWD7200 80GbWD7200 WinXPhome
| 28 Years Later: The Bone Temple (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Horror | Runtime: 109 min | MPAA: R Eerst maar even dit: je kan dit als losse film zien, maar zowel voor de plot als de thematiek is het veel beter dit te zien als een film in serie vorm (er komt ook nog een derde deel!) Als je deze film los kijkt, dan ga je veel missen. Terug naar de tijd van voor televisie, toen series ook in de bioscoop waren. Na de Brexit-allegorie die 28 Years Later was, trekt 28 Years Later: the Bone Temple die thematiek meer in het algemene door. We moeten empathie hebben, ook voor zombiehordes die niet te redden lijken en altijd met een open, wetenschappelijke blik naar de wereld kijken. Eigenlijk een omkering van de standaard conservatieve horror-tropes dus, waar de Anderen altijd gestopt moeten worden en rommelen met de Natuurlijk Orde altijd wordt afgestraft. Ook wel christelijk, zeker dichter bij de boodschap van Jezus dan al die satanische horrorfilms met agressieve kruisvaarder duiveluitdrijvers. Uiteindelijk is de film (gelukkig) wat te vrolijk creatief met christelijke thema's om het echt een christelijke film te kunnen noemen, maar die soort van Barmhartige Samaritaan-thematiek zit wel in het hart ervan. The Bone Temple verhoudt zich ook een beetje tot zijn voorganger als een Amerikaanse band ten opzichte van een Engelse: 28 Years Later is avontuurlijker en experimenteler, maar ook rommelig en slaagt niet altijd in de executie, terwijl The Bone Temple hetzelfde veel strakker, maar ook wat meer meat-and-potatoes uitvoert. De Engelsman Danny Boyle is dan ook door voor deze editie vervangen door de Amerikaanse Nia DaCosta. De continuïteit in zowel verhaal als Britsheid ervan worden gegarandeerd omdat Alex Garland weer het script schreef. Die Britsheid begint al met de slechteriken: een bende van op Jimmy Savile geïnspireerde satanisten in trainingspakken en met blonde pruiken die elkaar allemaal Jimmy noemen en continu: "Howzat?" roepen. Leider Sir Lord Jimmy Crystal (Jack O'Connell) heeft ook nog een heerlijk ouderwets Engels gebit. Ik ga daar echt heel hard op; echt mijn humor. Spike (Alfie Williams) uit de eerste film wordt tegen zijn zin in deze bende opgenomen. Maar vergis je niet: ze zijn echt heel naar, een stuk enger dan de zombies. Tegenover deze representatie van de duistere kant van Engeland staat natuurlijk het kroonjuweel van Blighty: de NHS, hier in de vorm van uit deel 1 teruggekeerde dokter Ian Kelson (Ralph Fiennes), de persoon waarin ook al in het begin genoemde deugden samenkomen. Goed nieuws: Fiennes heeft een veel grotere rol in deze film dan in het eerste deel. Hij sluit vriendschap met de ook terugkerende alpha-zombie Samson (Chi Lewis-Parry). Nou ja, vriendschap: Kelson moet Samson telkens stoppen met opiaten-pijlen, waardoor die verslaafd raakt en begint terug te komen om expres neergeschoten te worden. (Ook weer echt mijn humor.) Maar vanaf daar wordt het echt een soort van vriendschap en Kelson gebruikt dat om te gaan werken aan een medicijn voor de geïnfecteerden. Uiteindelijk komt het natuurlijk tot een confrontatie. En dan gaat Iron Maiden op 11 (en dat terwijl Kelson eigenlijk meer een Duran Duran-man is). De altijd zo keurig overkomende Ralph Fiennes die helemaal uit zijn dak gaat op een manier die Nic Cage naar de kroon steekt: nooit verwacht dat te zien. Nu al één van de cinemahoogtepunten van het jaar. Die satire betekent niet dat het een campfest is, want 28 Years Later: The Bone Temple is zowel qua psychologische horror als gruwelijkheid vaak behoorlijk heftig. De Lord of the Flies-toestanden met de Jimmys hadden zelfs op momenten die echt nare Michael Haneke vibes. De geïnfecteerden zorgen weer dan weer meer voor de schrikmomenten. Aan het einde is er nog een epiloog, waardoor we weten dat er een derde deel komt, met een hoofdrol voor Cillian Murphy. Helaas is de rol van Murphy hier om heel geforceerd en houterig - het is daadwerkelijk een lesje geschiedenis! - de politieke strekking van de film nog eens te laten benadrukken. Dat had nou ook weer niet gehoeven. (Gezien in Lab111). (Weer een half essay geworden, terwijl ik even een paar zinnen wilde typen...) | |
| 8 / 10 | |
| Nostalgia for the Light (2010) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.6 | Genre: Documentary | Runtime: 90 min | MPAA: Not Rated Ok, blijkbaar review vergeten te schrijven van deze film. En volgens mij heb ik hem eerder gezien en toen ook vergeten te loggen, maar ik kan me vergissen. Deze documentaire begint met wat artsy beelden van een sterrenwacht en ik dacht dat het daar dan ook over zou gaan. De Chileense Atacama woestijn is bij uitstek geschikt voor sterrenkijken en heel de wereld heeft er dan ook een sterrenwacht staan. Maar dan maakt de documentaire opeens een onverwachte duistere wending. Dit zet alles in een ander perspectief en deze combinatie is best goed gevonden, al is het wel wat geforceerd en wordt er wat te lang over doorgezaagd. Maar toch, zeker een indrukwekkende documentaire. Een van de betere. | |
| 8 / 10 | |
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
| Train Dreams (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.5 | Genre: Drama | Runtime: 102 min | MPAA: PG-13 Prachtig gefilmde introspectieve film over het leven van een man die als weeskind met de trein aankomt in een gat in de staat Idaho, waarna de film zijn level volgt tot aan zijn overlijden van ouderdom aan het eind van de film. De film, in ouderwets 4:3 formaat getoond op TV (bij Netflix), geeft in mooie beelden het vaak harde en grotendeels eenzame leven weer van Robert Grainier. Hij heeft momenten van groot geluk met de vrouw die de liefde van zijn leven zal zijn, maar ook vele momenten van eenzaamheid wanneer hij langdurig weg van haar is vanwege zijn werk. Hij maakt racisme tegen Aziatische collega's mee. Hij maakt fatale ongevallen mee tijdens het werk van bomen kappen. En hij doorleeft groot verdriet wanneer hij spoiler: Bij veel scenes krijgen we van een alwetende verteller meer achtergrondinformatie te horen. zijn vrouw en dochtertje verliest. Mijn gevoel na de film gezien te hebben is vooral respect voor mensen zoals Robert die ondanks problemen en tegenslagen gewoon door blijven gaan en er niet het bijltje bij neer gooien. En me realiseren hoe goed ik het toch heb in mijn luxe leven hier in Nederland. | |
| 8 / 10 | |
| Taxi Driver (1976) |  |
| Tweakers: 8.1 | IMDb: 8.2 | Genre: Crime, Drama | Runtime: 114 min | MPAA: R Voor het eerst deze Scorsese klassieker in de bioscoop gekeken. Beetje lastig om hier nog iets over te zeggen wat niet al gezegd is, maar wat me opviel:
| |
 9 / 10 | |
| Black Bag (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.7 | Genre: Drama, Mystery, Romance | Runtime: 93 min | MPAA: R Black Bag is een film waarbij je midden in een verhaal begint zonder enige uitleg. Je wordt er gewoon ingegooid en moet zelf maar uitzoeken wat er precies aan de hand is. Het is een rustig opbouwend verhaal dat heel langzaam wordt verteld, waardoor je als kijker echt in het ongewisse wordt gelaten. Je hebt heel lang niet in de gaten wie nou werkelijk de slechterik is, en dat zorgt ervoor dat je toch blijft kijken. Iedereen lijkt wel iets te verbergen en je blijft continu twijfelen over wie je nou wel of niet kunt vertrouwen. De spanning zit hem hier niet in grote actie, maar puur in de sfeer en de manier waarop alles stap voor stap duidelijk wordt. Je merkt dat de film echt de tijd neemt om naar de ontknoping toe te werken, zonder dat er direct veel wordt uitgelegd. Dat maakt het interessant, al moet je er wel het geduld voor hebben. Het verhaal weet je namelijk maar net vast te houden; het had ook echt niet veel rustiger moeten zijn, want dan was het waarschijnlijk te traag geworden om nog boeiend te blijven. Al met al is Black Bag een film die het vooral moet hebben van die langzame opbouw. Het is geen film voor mensen die constante actie willen, maar meer voor wie houdt van een verhaal dat je tot het einde laat gissen. Voor mij werkte het uiteindelijk wel, al zat het door het trage tempo soms echt op het randje. | |
 6 / 10 | |
✮ Onze Pokémonkaarten portfolio | Nintendo Switch 2 / Xbox Series X|S / Playstation 5
" Power comes in response to a need, not a desire. You have to create that need.” | Akira Toriyama †
Ja eens. Zo op 2/3e v.d. film duurde hij net even te lang. Wij keken hem zonder pauze maar dat had de docu eigenlijk wel nodig.
Saving Private Kitty.| The Substance (2024) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.2 | Genre: Drama, Horror, Sci-Fi | Runtime: 141 min | MPAA: R De film begint sterk over dat je je schoonheid en aantrekkelijkheid verliest als je ouder wordt, en dat sommige mensen daar uit wanhoop wat aan willen doen en gaat ongeveer een uur op die toer door. Het verhaal is interessant en omdat je niet weet wat er gaat gebeuren eng. Maar na een uur wordt het verhaal steeds onzinniger totdat het tegen het einde helemaal nergens meer op slaat. Uiteindelijk is het niets anders dan een akelige, bloederige, vieze film. Gezien het thema (je schoonheid verliezen als je ouder wordt) wel goed is, is het tragisch dat men van deze film zo'n weerzinwekkende puinhoop heeft gemaakt. Het slaat helemaal nergens op. | |
 2 / 10 | |
Lucht en leegte, zegt Prediker, alles is leegte.
| A Private Life (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.2 | Genre: Crime, Drama, Mystery | Runtime: 103 min | MPAA: R Een chique Parijse therapeut (Jodie Foster) raakt ervan overtuigd dat de zelfmoord van een patiënte (Virginie Efira) eigenlijk moord is. Ze betrekt haar ex-man (Daniel Auteuil) erbij. Ondertussen geeft de echtgenoot van het slachtoffer (Mathieu Amalric) haar de schuld van zijn vrouws zelfmoord. Het zou me niet verbazen als deze film voortkomt uit gedacht 'Psycho Killer' van Talking Heads in een film om te zetten. De film opent er mee en "I can't seem to face up to the facts / I'm tense and nervous, and I can't relax / I can't sleep 'cause my bed's on fire / Don't touch me, I'm a real live wire" geeft heel erg de gemoedstoestand van Fosters karakter weer Deze film heeft ook sterke Rear Window vibes. Wel iets beter, zou ik zeggen. Als dat klinkt als een heel sterke aanbeveling, moet ik je teleurstellen, want ik ben blijkbaar de enige ter wereld die Rear Window niet goed vindt. Vie Privée bevalt me iets beter, omdat daar waar James Stewart in Rear Window al snel echt heel irritant wappie gaat, Fosters Lilian Steiner (op zijn Frans uit te spreken, dus 'staiNUR') wel heel vervelend is, maar altijd nog enigszins invoelbaar blijft en meer wordt gecorrigeerd door andere karakters. Je kan Vie Privée kan wel goed vergelijken met een zo een ietwat komische Britse detectiveserie waarin een willekeurig excentriek persoon tegen wil en dank betrokken raakt bij het oplossen van een moordzaak. Denk als iets als Ludwig, inclusief een plot waarbij het puzzelen belangrijker is dan de geloofwaardigheid. Net als die series is het vermakelijk genoeg zolang het duurt, maar het zal geen blijvende indruk achterlaten. Natuurlijk zijn de acteurs en de productiewaarden wel beter dan in een doorsnee tv-serie. Voor een vervelende man ben je bij Amalric altijd aan het juist adres, terwijl Auteuil zich juist van zijn charmantste kant toont. En Foster is altijd goed. Bovendien: je hebt altijd gehoord dat ze vloeiend Frans spreekt en nu kun je het zelf vaststellen. Ze zegt alleen wel een keer 'computer' in plaats van 'ordinateur', maar misschien is dat om de Amerikaanse wortels van het personage te benadrukken. (Gezien in Het Ketelhuis.) | |
| 6 / 10 | |
| Punch-Drunk Love (2002) |  |
| Tweakers: 7.5 | IMDb: 7.3 | Genre: Comedy, Drama, Romance | Runtime: 95 min | MPAA: R Afgelopen zaterdag zochten we naar een makkelijke, leuke, niet al te ingewikkelde film en kwamen bij deze uit. Ik heb wel wat tegen Adam Sandler, maar mij er overheen gezet. Tja. De film zit voor mij op het randje van OK. In basis een leuk idee: een man met autisme (mijn diagnose, is niet zo genoemd in de film) die een sekslijn belt omdat 'ie behoefte heeft aan menselijk contact. Dat geeft wat problemen terwijl er ondertussen een relatie opbloeit tussen de hoofdpersoon en een via-via kennis. Wellicht dat de film boven mijn niveau is met symboliek die ik niet kon plaatsen: spoiler: Ook wat, voor mij, onlogische dingen:Openingsscene, auto die spontaan crasht? En die piano/harmonium, wat deed dat nou eigenlijk in die film? spoiler: En wat dingen die als een nachtkaarsje uit gingen:De film wist voor mij niet geloofwaardig te maken waarom Lena op de hoofdpersoon valt. Natuurlijk is 'houden van' een onverklaarbaar iets, maar het werd ook niet aannemelijk gemaakt. spoiler: Als het aan mij had gelegen had ik de film halverwege uit gezet, maar we besloten 'm toch af te kijken. Tja. Ik heb niets tegen romantische komedie, ook niets tegen films met wat meer diepgang, maar deze film was heel veel van niets.Zoals hoe de terreur van de bellijn stopte: hij liep naar de baas van de slechterikken en riep 'boeh!' - was dat het nou? En de pudding met airmiles... dat deed uiteindelijk ook weinig, behalve demonstreren dat de hoofdpersoon 'anders' is. | |
 5.5 / 10 | |
| The Way of the Gun (2000) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.6 | Genre: Action, Crime, Drama | Runtime: 119 min | MPAA: R Twee kruimeldieven (Ryan Philippe en Benicio Del Toro) besluiten om een hoogzwangere jongedame (Juliette Lewis) te kidnappen en losgeld te vragen, niet wetende dat deze vrouw surrogaatmoeder is voor de dochter van een machtige crime family. Voor ze het weten zijn ze zelf het doelwit, zeker wanneer 'bag man' Sarno (James Caan) achter hen aan wordt gestuurd. The Way of the Gun is het regiedebuut van Christopher McQuarrie, die toen vooral bekend was als scriptschrijver van The Usual Suspects. De film is duidelijk geïnspireerd door andere misdaadfilms als Reservoir Dogs, Pulp Fiction, From Dusk Till Dawn en Lock, Stock..., met filosoferende bad guys die grof geweld en kogelregens niet schuwen. Het acteerwerk is prima, maar het verhaal bevat wat gaten die niet op het einde naar behoren worden gedicht, waardoor je als kijker met een aantal vragen blijft zitten. Niettemin is dit een vermakelijk filmpje die Tarantino, Rodriguez en Ritchie-fans zullen waarderen. | |
 7 / 10 | |
Die naam zei mij niets (maar ben ook niet zo goed in namen onthouden), dacht eerst even "dat is toch een of andere science-fiction schrijver?". Maar even op IMDb gekeken... ben niet zo bekend met zijn werk, behalve dan... One Battle After Another. En DIE vond ik dus juist wel erg goed.:
[...]
Zeker niet bekend met het werk van Paul Thomas Anderson?
These are my principles. If you don't like them, I have others.
Ik mis de /s
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
Nee, ik had 't wel goed onthouden:
| Train Dreams (2025) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.5 | Genre: Drama | Runtime: 102 min | MPAA: PG-13 Joel Edgerton is al jaren een raadsel voor mij. Ik heb namelijk een passie gekregen voor het afkeuren van zijn werk. Waarom? Ik weet het niet. Misschien omdat hij in Netflix-zesje "Bright" speelde. Of het relatief matige "Sparrow". In "Dark Matter" kwam zijn donkere kant naar boven en leek er eindelijk wel wat karakter te ontstaan. Train Dreams laat hem die kant verder oppakken met een dromerige reis door een leven dat zonder enige ruchtbaarheid ontstaat en op dezelfde manier eindigt. Een beetje zoals voor ons allemaal hier. De meeste mensen zullen niet groot in het nieuws eindigen met grootse prestaties. Toch weet deze film het voor elkaar te krijgen om te presteren in het onverwachte: een mooi leven in beeld brengen. Zoals de hoofdpersoon zelf verschillende keren zegt tijdens het opdoen van nieuwe inzichten: "huh". Met dezelfde wijze uiting wil ik deze review graag afsluiten: huh, eigenlijk wel een mooie film. | |
| 8 / 10 | |
Dat zit wel Schnorr.
| The Rip (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Action, Crime, Drama | Runtime: 133 min | MPAA: R Na jaren komen Matt Damon en Ben Affleck weer bij elkaar in een film in onze huidige tijd. Vuurwerk, zou je zeggen. Een laatste duel tussen de twee helden die ons al meer dan 20 jaar lang vermaken met vaak best goede films. Op een of andere manier kon ik me met deze film alleen niet zo goed vermaken en zat ik steeds op m'n telefoon. Je zou bijna denken dat Netflix het wil. The joke's on them, though. Ik zat op GoT ipv Netflix, dus die zoete advertentiedollars gaan waarschijnlijk richting de podcast van de redactie die een stuk vermakelijker is dan deze film. Maakt dat het een slechte film? Nee hoor, maar wel een zoveel in een dozijn-film. Het is Netflix, het is wat je verwacht. Helaas heb ik geen tijd meer over om de rol van Matt Damon te bespreken. | |
| 6 / 10 | |
Dat zit wel Schnorr.
| Alien: Romulus (2024) |  |
| Tweakers: 4.7 | IMDb: 7.1 | Genre: Horror, Sci-Fi, Thriller | Runtime: 119 min | MPAA: R Een groep hangjongeren besluit om te ontsnappen uit een wereld waar Weiland-Yutani het voor het zeggen heeft. Ze moeten werken in de mijnen en daar hebben ze geen zin meer in. De wereld is mooi vormgegeven, de film ziet er mooi uit. De hangjongeren komen flink wat aliens tegen maar echt spannend wordt het niet. Die robot hadden ze er beter uit kunnen houden met z'n stomme grappen. Veel verwijzingen naar de vorige alienfilms, geen idee wat het nut daarvan is. Op het eind van de film wordt het te grotesk en vervelend, daarvoor is de film nog wel te doen. Kijkbaar maar haalt het bij lange na niet bij de eerste 4 films. | |
| 7 / 10 | |
Lucht en leegte, zegt Prediker, alles is leegte.
| One Battle After Another (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.9 | Genre: Action, Crime, Drama | Runtime: 161 min | MPAA: R Ik kijk tegenwoordig liever series dan films omdat series me meer boeien en er nog maar weinig echt goede mainstream (kijk weinig tot geen filmhuis) films uitkomen (Oh wat mis ik het filmjaar 2017). Maar omdat deze film genomineerd is vond ik dat ik deze (en Sinners) wel even moest kijken. Ik was voordat ik aan de film begon bang dat de lengte me zou weerhouden om de film uit te kijken. Het begin van de film vond ik ook nogal saai en dat bracht me dus weinig hoop. Misschien dat het revolutionaire stuk wel aansluit bij jongere generaties maar als cynische 50er geloof je daar natuurlijk niet meer in. De hoofdrolspeelster in het eerste stuk vond ik eigenlijk erg irritant. Deze twee factoren maakten dat ik geen connectie had met dit stuk van de film. Pas toen Leonardo centraal stond in het middenstuk werd mijn interesse gewekt. Ik vond hoe hij zijn rol invulde erg grappig. Eigenlijk anders dan we gemiddeld van hem gewend zijn. De wisselwerkingen tussen hem en Del Toro, die zoals 'altijd' weer een coole rol vertolkte, vond ik het leukste aan de film. De derde gedeelte van de film vond ik ook niet echt bijzonder maar beter dan het revolutionaire eerste stuk van de film. Het probleem dat ik met deze film heb dat het eigenlijk nergens over gaat. Ik vind de verhaallijnen als los zand aan elkaar hangen. Ik snap ergens wel wat de bedoeling is maar ik vind het eigenlijk totaal niet overtuigend. Daarnaast vind ik veel elementen nogal clichematig, bijvoorbeeld de hele Sean Penn arc en de afronding daarvan. spoiler: En what was up met dat vervelende muziekje de gehele tijd? Verschrikkelijk. Dat geheime genootschap. Wtf, yo? Wat is daar de bedoeling van? Moest er nog een extra angry white men stuk in om de film nog meer te laten deugen? Nu zou je misschien denken dat ik de film heel slecht vond maar dit is nou ook weer niet het geval. Ik heb me de volledige 2,75 uur uiteindelijk wel vermaakt en liet ik me bijna niet af leiden door mijn telefoon in tegenstelling tot Sinners die ik erna gekeken heb. Maar Oscar-waardig vind ik deze film zeker niet. Al met al geef ik de film een halve punt extra vanwege Dicaprio. Een 7. | |
| 7 / 10 | |
The blob ain't bothered. Its slime don't care. / The mind commands the body and it obeys. The mind orders itself and meets resistance.
| Mercy (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Sci-Fi | Runtime: N/A | MPAA: N/A Timur Bekmambetov. Een naam om te onthouden, want na o.a. "Wanted" leek hij nog wel redelijk popcornwerk te produceren in dezelfde categorie als Michael Bay. Dat valt echter tegen. Laten we het bewijs erbij pakken: Exhibit #1: In deze film wordt een gimmick hergebruikt die ondertussen volledig uitgekauwd is. Erger nog, naast films zoals Cam, Searching en spiritueel vervolg Missing (die eigenlijk wel leuk gevonden was vanwege meer details en minder pretentieus gedoe, tevens duidelijk in de markt gezet voor jongeren maar wel met een betere insteek) werd het ook ingezet voor War of the Worlds, de film waar Bekmambetov een producer bij was en van mij een zeldzame score van 1 ster ontving. Dit is dus niet nieuw of een reden om de film te gaan zien. Het is hier zelfs heel storend. Exhibit #2: Deze film is gemaakt om op een telefoon te kijken en niet op het grote doek. Je ziet (bijna) alleen shots die geframed zijn als social media, videobelapps, enz. Allemaal closeups, zoals iemand in een reactie op IMDb ook terecht opmerkte. Eveneens storend. Exhibit #3: Het pretendeert een intelligent verhaal te vertellen over een AI-rechter (Ferguson die niet uit haar silo komt), welke in Minority Report-stijl alle feiten zelf wel even aan elkaar verbindt, maar uiteraard werkt dat niet. Dit verhaal is inmiddels al zo enorm grijsgedraaid in andere films en boeken, met een betere uitwerking, dat zelfs m'n kat er nu een grijze baard van heeft gekregen en de naam Schrödinger is gaan dragen omdat hij niet zeker meer weet of het "mauw" of "mouw" is. Exhibit #4: Omdat het wordt ingezet als een "who did it?"-mysterie zou je verwachten dat je richting het einde van de film pas zal zien wie de schuldige zou kunnen zijn. Het moet overkomen als een raadsel, maar hier is het voornamelijk een simpele rebus zonder vervoersmiddel om bij het eindpunt te belanden want je ziet het een uur eerder al aankomen. Re... dus. Exhibit #5: Exposition. Exposition everywhere. Exhibit #6: Momenteel een tomatenscore van 22% op Rotten Tomatoes. Daar zou je bijna een hoofd zo rood als een tomaat van krijgen. Wel mooi om te zien dat mijn smaak tegenwoordig toch enigszins overeenkomt met de ketchup van betreffende site. Lekker. Exhibit #7: Deze film versloeg de box office (opbrengsten) voor Avatar: Fire and Ash in haar vijfde week. Stel jezelf eens voor: je heet James Cameron en je wordt na maanden onder water en in vuur filmen tot je blauw ziet ingehaald door een film die zo slecht is dat je 'm eigenlijk niet eens gratis in de bioscoop had willen zien. Nou, dat belooft wat voor Avatar 3, maar dat wordt een andere review  Mijn verdict voor dit luidt in ieder geval als volgt: guilty as charged. No mercy. | |
| 2 / 10 | |
Dat zit wel Schnorr.
Als ik dat zo lees sla ik deze film maar over. Want ik Expect No Mercy! Het spel met edgy boxart verdient ook geen genade:Genereer je eigen UBB code review
Mercy (2025) [Afbeelding: Mercy (2025)] Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Sci-Fi | Runtime: N/A | MPAA: N/A Timur Bekmambetov. Een naam om te onthouden, want na o.a. "Wanted" leek hij nog wel redelijk popcornwerk te produceren in dezelfde categorie als Michael Bay. Dat valt echter tegen. Laten we het bewijs erbij pakken:
Exhibit #1: In deze film wordt een gimmick hergebruikt die ondertussen volledig uitgekauwd is. Erger nog, naast films zoals Cam, Searching en spiritueel vervolg Missing (die eigenlijk wel leuk gevonden was vanwege meer details en minder pretentieus gedoe, tevens duidelijk in de markt gezet voor jongeren maar wel met een betere insteek) werd het ook ingezet voor War of the Worlds, de film waar Bekmambetov een producer bij was en van mij een zeldzame score van 1 ster ontving. Dit is dus niet nieuw of een reden om de film te gaan zien. Het is hier zelfs heel storend.
Exhibit #2: Deze film is gemaakt om op een telefoon te kijken en niet op het grote doek. Je ziet (bijna) alleen shots die geframed zijn als social media, videobelapps, enz. Allemaal closeups, zoals iemand in een reactie op IMDb ook terecht opmerkte. Eveneens storend.
Exhibit #3: Het pretendeert een intelligent verhaal te vertellen over een AI-rechter (Ferguson die niet uit haar silo komt), welke in Minority Report-stijl alle feiten zelf wel even aan elkaar verbindt, maar uiteraard werkt dat niet. Dit verhaal is inmiddels al zo enorm grijsgedraaid in andere films en boeken, met een betere uitwerking, dat zelfs m'n kat er nu een grijze baard van heeft gekregen en de naam Schrödinger is gaan dragen omdat hij niet zeker meer weet of het "mauw" of "mouw" is.
Exhibit #4: Omdat het wordt ingezet als een "who did it?"-mysterie zou je verwachten dat je richting het einde van de film pas zal zien wie de schuldige zou kunnen zijn. Het moet overkomen als een raadsel, maar hier is het voornamelijk een simpele rebus zonder vervoersmiddel om bij het eindpunt te belanden want je ziet het een uur eerder al aankomen. Re... dus.
Exhibit #5: Exposition. Exposition everywhere.
Exhibit #6: Momenteel een tomatenscore van 22% op Rotten Tomatoes. Daar zou je bijna een hoofd zo rood als een tomaat van krijgen. Wel mooi om te zien dat mijn smaak tegenwoordig toch enigszins overeenkomt met de ketchup van betreffende site. Lekker.
Exhibit #7: Deze film versloeg de box office (opbrengsten) voor Avatar: Fire and Ash in haar vijfde week. Stel jezelf eens voor: je heet James Cameron en je wordt na maanden onder water en in vuur filmen tot je blauw ziet ingehaald door een film die zo slecht is dat je 'm eigenlijk niet eens gratis in de bioscoop had willen zien. Nou, dat belooft wat voor Avatar 3, maar dat wordt een andere review
Mijn verdict voor dit luidt in ieder geval als volgt: guilty as charged. No mercy.[Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding]2 / 10
De ware eloquente, hoogbegaafde en goedgeïnformeerde kwaliteitsposter begint een post met "Let wel", "In mijn optiek", "Iets met..."of "Je vergeet dat..." en eindigt met "...dat moeten we niet willen". Jíj bent die kwaliteitsposter!
Je moet het altijd zelf beoordelen:
[...]
Als ik dat zo lees sla ik deze film maar over. Want ik Expect No Mercy! Het spel met edgy boxart verdient ook geen genade
Dat zit wel Schnorr.
Dat is inderdaad (beiden trouwens) goed materiaal om de popcorn bij op te krijgen
Dat zit wel Schnorr.
| Fackham Hall (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.4 | Genre: Comedy | Runtime: 97 min | MPAA: R Rose (Thomasin McKenzie, prachtige actrice) is de dochter van een aristocratische familie die woont in het titulaire Britse country house. Ze moet trouwen met irritante rijkeluiszoon Archibald (Tom Felton) maar is verliefd op 'under the stairs' hulpje Eric (Ben Radcliffe). Bekend verhaal, maar in een onverwachte vorm. Fackham Hall is namelijk een comedy. Maar dit is geen Gosford Park. Nope. Eigenlijk kan ik deze hele review samen vatten als 'Downton Abbey meets The Naked Gun'. Komiek en regisseur Jimmy Carr is de brains achter deze film en de grappen komen dan ook snel achter elkaar. Dit is de shotgun approach in comedy, gooi zoveel mogelijk tegen de muur en hoop dat er wat blijft plakken. Geen intelligente humor dus, hopen dat er meer grins dan groans zijn. In eerste instantie was het wat teveel voor me. Deze brand of humor is niet echt aan mij besteed, maar na een herstart een paar dagen later kon ik de film toch waarderen. Dat zit vooral in de leads. McKenzie is echt een hele goede actrice die laat zien hier ook comedy goed te kunnen doen, en de rest van de cast speelt het straight wat toch wel grappig is. Wat ook helpt is dat de film zowat een zoekplaatje is aan grappen. Er gebeurt veel in de achtergrond, en die grappen zijn soms leuker dan wat er voor je neus gebeurt. Zeker niet voor iedereen maar als je Leslie Nielsen trekt of een geslaagde parodie van Agatha Christie of Downtown Abbey zoekt dan is dit hem. | |
| 7 / 10 | |
These are my principles. If you don't like them, I have others.
| Rental Family (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.9 | Genre: Comedy, Drama | Runtime: 110 min | MPAA: PG-13 Sommige dingen zijn in Japan not done om over te praten en op dat soort momenten kun je acteurs huren om de leugen levend te houden. Philip is een Amerikaan die al een tijdje in Japan woont en na zijn grote bekendheid als acteur de laatste tijd wat moeilijk aan nieuwe rollen komt. Totdat hij een visitekaartje krijgt van ‘Rental Family’ krijgt. Een bedrijfje waar je acteurs in kunt huren voor alles wat je wilt. Philip vind dit eerst maar niks, maar naarmate hij het werk langer doet krijgt hij toch sympathie voor zijn opdrachtgevers. Uiteindelijk krijgt ze gevoel de overhand en raakt hij iets te veel betrokken bij zijn opdrachtgevers en is het ineens geen werk meer. Dit resulteert in prachtige verhalen. De film zelf is prachtig gemaakt. Mooie shots van Japan en Brendan zet een prachtige rol neer. Aanrader! | |
| 9 / 10 | |
The only thing better than a cow, is a human. Unless you need milk. Then you really need a cow.
| Zootopia 2 (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.6 | Genre: Animation, Action, Adventure | Runtime: 108 min | MPAA: PG Dit tweede deel heeft een sterk verhaal dat je meeneemt op een leuk en grappig avontuur door de wereld van Zootopia. Je gaat op zoek naar de meest duistere geheimen, wat het extra spannend en interessant maakt. Het is precies wat je van een vervolg mag verwachten: vertrouwd, maar toch fris en vol verrassingen. Het verhaal zit goed in elkaar en neemt je mee op een reis vol verrassingen. Wat ik vooral sterk vond, is dat het tempo lekker hoog ligt; er gebeurt genoeg om je constant bij de les te houden. De muziek zorgt hierbij ook voor een goede mix en versterkt de sfeer op de juiste momenten. De humor is ook weer top en er zitten genoeg grapjes in waar zowel jong als oud om kunnen lachen. Het is zo’n film waarbij je gewoon lekker achterover kunt leunen en je nergens druk om hoeft te maken, omdat het verhaal je simpelweg meesleept in alle actie en gekkigheid. Deze film bevat weer flink wat goede Disney-humor. Er zitten genoeg grappige momenten in waar jong en oud om kunnen lachen, zonder dat het geforceerd voelt. Daarnaast zijn er ook veel verborgen easter eggs die verwijzen naar andere Disney-films. Het is echt leuk om die kleine details te ontdekken tijdens het kijken, dat geeft het net dat beetje extra. De animatie is prachtig en je merkt dat er veel aandacht is besteed aan de kleine dingen, wat het kijken alleen maar fijner maakt. Al met al is dit tweede deel een heerlijke film die precies doet wat je ervan verwacht. Het is een vlot en vermakelijk avontuur dat nergens inkakt en gewoon heel erg leuk is om te zien. Als je fan was van de eerste film, dan mag je deze absoluut niet overslaan. Wat mij betreft een dikke aanrader voor een gezellige avond voor de buis! :no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/rL7013HAs5skIWIxcYzOZjZl.jpg?f=user_large) | |
| 7.5 / 10 | |
✮ Onze Pokémonkaarten portfolio | Nintendo Switch 2 / Xbox Series X|S / Playstation 5
" Power comes in response to a need, not a desire. You have to create that need.” | Akira Toriyama †
| The Ballad of Wallis Island (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.4 | Genre: Comedy, Drama, Music | Runtime: 99 min | MPAA: PG-13 Bij het doorlopen van wat 'best of 2025' viel mijn oog op deze Britse indie comedy. Meteen aangezet. Wat een prachtige film is dit. Herb McGwyer (Tom Basden) is een past his peak folk zanger die door Charles (Tim Keys), een excentrieke loterijwinnaar, naar een afgelegen eiland gehaald wordt om een privéconcert te geven. Herb wordt verrast als zijn vroegere partner en vriendin Nell (Carey Mulligan) ook blijkt te zijn uitgenodigd. Regisseur James Griffith heeft een sterk gevoel voor locaties, en zijn cameraman weet die prachtig in beeld te brengen. Niet alleen de schitterende natuurlijke omgevingen, maar ook de doorleefde maar toch ook warme indoor locaties waarin de film zich afspeelt. Zoveel grote producties kunnen een voorbeeld nemen aan de cinematografie hier, en het spel van licht en donker dat er in veel scenes gespeeld wordt. Dit is zeker een van de betere films die ik dit jaar gezien heb. Niet eentje die een groot publiek zal bereiken maar voor iedereen die een boost nodig heeft is dit een dikke aanrader. Het is een mooie, vriendelijke en emotievolle film die op geen enkel moment verzandt in vals sentiment. Dit voelt als een echte wereld bewoond door echte mensen. Goede mensen, warme mensen die echter ook worstelen met het verleden en acceptatie van het heden. Echte mensen dus. | |
| 9 / 10 | |
These are my principles. If you don't like them, I have others.
| The Ring (2002) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.1 | Genre: Horror, Mystery | Runtime: 115 min | MPAA: PG-13 Spookthriller waarin een journalist een duistere videoband* vindt met een spook erin. Veel suspense die voor een sterke spanning zorgt. Algeheel spannende film, ook het spook is goed gemaakt. Gelukkig zijn er niet zo heel veel enge beelden in de film zoals bij The Substance, maar wel af en toe. De film moet het vooral van suggestie hebben om eng te zijn (suspense). *videoband: een plastic tape, een beetje zoals een duct tape maar dan veel smaller, waarop magnetisch materiaal zat dat de film bevatte. De opa's en oma's onder ons kunnen zich misschien nog wel herinneren hoe we tijdens een gezellig avondje zo'n magnetische band in een ouderwets apparaat - dat we "videorecorder" noemden - stopten, waarna we met de hele familie 2 uur lang naar een piepklein buizenschermpje zaten te staren, waarbij we de reclames als pispauzes gebruikten. Ach ja, die goeie ouwe tijd... | |
| 8 / 10 | |
Lucht en leegte, zegt Prediker, alles is leegte.
| Mercy (2025) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Sci-Fi | Runtime: N/A | MPAA: N/A Een min of meer bekend concept in sci-fi films is de automatisering/robotisering van het juridisch systeem. Robocop is een bekend voorbeeld, een nogal grimmige (want Paul Verhoeven) film, Judge Dredd is (als ik me goed herinner) wat meer campy, Minority Report is een wat meer rechttoe rechtaan sci-fi actiefilm, en er zijn vast meer voorbeelden te bedenken. Ook Mercy valt in dit subgenre, waarin de politie nog min of meer functioneert zoals nu, maar waarin rechter, jury én beul zijn vervangen door een AI-systeem. Dat systeem heeft toegang tot alle digitale informatie in de cloud, en combineert al die informatie om de schuld van een (moord)verdachte te berekenen. Die verdachte wordt, voor het gemak alvast geketend in een elektrische stoel, voorgeleid voor het AI-systeem, en krijgt dan 90 minuten de tijd om, met behulp van diezelfde informatie uit al die gekoppelde digitale systemen zijn onschuld te bepleiten. Lukt dat niet, concludeert de AI dat de waarschijnlijkheid van schuld boven de 92% ligt, dan wordt de verdachte direct geëxecuteerd. Dit zou een razend spannende en goede film kunnen opleveren. Een (uiteraard onterecht beschuldigde) verdachte, die dreigt vermorzeld te worden in de onverschillige, kille (digitale) tandwielen van de machine die over zijn lot beschikt, en onder hoge tijdsdruk zijn onschuld moet zien te bewijzen. Die 90 minuten is natuurlijk zo gekozen omdat je dan lekker die klok ongeveer in real time kunt laten wegtikken tijdens de speelduur van de film. Genoeg haakjes voor zinderende spanning, maar ook voor filosofische bespiegelingen over rechtvaardigheid, en zelfs voor een Oscarwaardige acteerprestatie. Maar helaas... Chris Pratt is geen Tom Cruise, Timoer Bekmambetov (de regisseur) is al helemaal geen Steven Spielberg, en dan is Mercy dus ook lang geen Minority Report. De film wordt geplaagd door een plot dat in de kern niet slecht is, maar erg clichématig, maar bovendien slordig en lui wordt uitgewerkt. En dat zijn dan alleen de punten die überhaupt worden uitgewerkt. De uiteindelijke dader kondigt zichzelf zó overduidelijk aan dat elke spanning van "wie heeft het dan wel gedaan" ook meteen weg is. De verklaringen, de stappen van de puzzel, worden een voor een opgedist, Chris Pratt doet in die 90 minuten eventjes een onderzoek waar een team rechercheurs normaal gesproken maanden over zou doen, alle aanwijzingen worden ook gewoon meteen gevonden... jammer, want dat hele element van die wanhopige zoektocht naar de waarheid komt zo ook niet sterk over. Helemaal potsierlijk wordt het als Chris Pratt begint te onderhandelen met de AI (Rebeccah Ferguson); zij blijft maar benadrukken dat ze uitsluitend uitgaat van de feiten, hij bijt haar toe dat ze ook moet afgaan op haar onderbuikgevoel, waarop zij zegt, ik ben een robot, ik héb geen onderbuik... zonder ironie. En op het allerlaatst wordt er nog even, totaal onnodig, niets toevoegend en compleet onlogisch, een ander karakter onder de bus gegooid, want die heeft de dader ertoe aangezet? Dat zou een beetje editor eruit hebben moeten knippen, eigenlijk al uit het script maar sowieso uit de film. Chris Pratt mikte op Tom Cruise, maar belandde toch (weer!) bij Jason Statham. | |
 3.5 / 10 | |
Dat zit wel Schnorr.
Ja ik dacht, ik zeg niet wie het is, dan is het geen spoiler:
@migchiell: ik zou dat laatste wel even tussen een spoiler-tag zetten
En voor de rest helemaal mee eens.
Het is ook weer geen film waar mensen decennia later nog praten/meme's gebruiken van de plottwist, zoals sixth sense, usual suspects of fight club:
Tja, eigenlijk is er ook niet veel te spoilen, maar goed
Volgens mij was dit (een van) de eerste veramerikaanste uitvoering van Aziatische horrors. The Grudge, Shutter en The Uninvited kan ik me ook nog wel herinneren. Niet allemaal waren ze even sterk helaas.
De ware eloquente, hoogbegaafde en goedgeïnformeerde kwaliteitsposter begint een post met "Let wel", "In mijn optiek", "Iets met..."of "Je vergeet dat..." en eindigt met "...dat moeten we niet willen". Jíj bent die kwaliteitsposter!
We don't talk about that!:
[...]
Het is ook weer geen film waar mensen decennia later nog praten/meme's gebruiken van de plottwist, zoals sixth sense, usual suspects of fight club
Dat zit wel Schnorr.
En kan ook zeker de originelen van die drie aanraden. Heb vroeger zelfs de hele Ju-on reeks van films gekeken (is The Grudge een onderdeel van). Zeker vermakelijk als je van dat soort films houdt, alleen de latere werden echt slecht haha. Sadako vs. Kayako bijvoorbeeld (de geest van the Grudge en die van the Ring).:
[...]
Volgens mij was dit (een van) de eerste veramerikaanste uitvoering van Aziatische horrors. The Grudge, Shutter en The Uninvited kan ik me ook nog wel herinneren. Niet allemaal waren ze even sterk helaas.
En ja, videobanden... Na afloop altijd weer terugspoelen, films huren was duur en moest je binnen 48 uur weer terugbrengen omdat je anders een boete kreeg, geluid was stereo en beeld was 4:3. Ah, de nostalgie dat het soms vroeger echt niet beter was
| Play It Again, Sam (1972) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.6 | Genre: Comedy, Romance | Runtime: 85 min | MPAA: PG Allan (Woody Allen) is net verlaten door zijn vrouw (Susan Anspach), want die vindt hem een saaie loser die alleen maar naar oude films kijkt (uh, tsja...) Zijn favoriet: Casablanca. "She wants a laugh; she doesn't laugh enough. Insufficient laughter; that's grounds for divorce. Oh, and skiing! She wants to go skiing. She wants to ski down a mountain laughing like an idiot." Maar goed, de kritiek van zijn ex is fataal voor zijn toch al broze zelfvertrouwen. Dus wordt hij nog neurotischer (want Woody Allen-film), maar zijn goede vrienden Linda (Diane Keaton) en haar man Dick (Tony Christie) gaan hem helpen een nieuwe vrouw te vinden. Allan krijgt in zijn hoofd ook advies van Humphrey Bogart (Jerry Lacy). Soms goed, maar vaak ook: "I never saw a dame yet that didn't understand a good slap in the mouth or a slug from a .45" en "Gewoon meer bourbon drinken." Tijdens de zoektocht groeit de affectie tussen Linda en Allan steeds meer. Misschien past Allan wel beter bij haar dan zakenman Dick, die meer met zijn werk dan zijn vrouw bezig is? Geschreven door en met Woody Allen en ook Diane Keaton, maar geregisseerd door Herbert Ross, vooral bekend van Footloose en Steel Magnolias. Misschien daarom dat de film zich afspeelt in San Francisco in plaats van NYC. Duidelijk nog voor de techboom, want Allens karakter kan zich op zijn enkele salaris als filmjournalist een werkelijk enorm appartement in de stad veroorloven. Verder is het Woody Allen - ik zie weinig Herbert Ross in deze film - en dan weet je wat je krijgt. Het leuke aan deze film is dat hij duidelijk tussen de slapstick van Take the Money and Run en Bananas en de latere meer filosofisch-praterige films inhangt. Allen is eigenlijk ook gewoon erg goed in slapstick. Hij snapt dat de truc is om vooral geen gekke bekken te trekken, maar zo deadpan mogelijk over 5 dingen achter elkaar te struikelen en dan op te staan alsof er niets gebeurd is. Maar ook veel goede tekstuele grappen, van one-line zingers tot absurdisme. Mijn favorieten in de laatste categorie zijn de running gag met de telefoonnummers en het plastic stinkdier als verjaardagscadeau. (Gezien in FilmHallen) | |
| 7 / 10 | |
Geluid was alleen stereo als je een stereo apparaat had wat veel mensen niet hadden. Was tot het einde van het VHS tijdperk een feature die veel goedkope machines misten.:
[...]
Volgens mij was dit (een van) de eerste veramerikaanste uitvoering van Aziatische horrors. The Grudge, Shutter en The Uninvited kan ik me ook nog wel herinneren. Niet allemaal waren ze even sterk helaas.
En ja, videobanden... Na afloop altijd weer terugspoelen, films huren was duur en moest je binnen 48 uur weer terugbrengen omdat je anders een boete kreeg, geluid was stereo en beeld was 4:3. Ah, de nostalgie dat het soms vroeger echt niet beter was
These are my principles. If you don't like them, I have others.
We have a new contender
| Sovereign (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.5 | Genre: Crime, Drama, Thriller | Runtime: 100 min | MPAA: R Joe (Jacob Tremblay) woont met zijn vader Jerry (Nick Offerman). Jerry gelooft niet in de overheid, corporaties en alles wat daarmee te maken heeft. Hij maakt zijn eigen wetten die passen bij zijn eigen verwrongen realiteit. Als de bank op zijn deur klopt omdat Jerry zijn hypotheek weigert te betalen zet dit een chain of events in beweging die in geweld zal eindigen. Sovereign is een film van zijn tijd, gebaseerd op true events die al wel wat verder in het verleden liggen, maar zeer actueel zijn. Het is niet moeilijk voor te stellen dat er idioten als Jerry rondlopen; ze noemen zichzelf Sovereign Citizens. Die actualiteit maakt de film benauwend om te aanschouwen. Offerman is een natuurlijke fit voor de rol van Jerry. Het is haast alsof hij een gruwelijk realistische versie neerzet van zijn karakter Ron Swanson in de sitcom Parks and Recreation. Deze Jerry is echter niet om te lachen. Het is triest om te zien hoe zijn overtuigingen niet alleen zijn eigen reeds vergooide leven verder verkloten maar ook dat van zijn zoon, die poogt te ontsnappen aan de gekte maar gebonden is door liefde voor zijn vader. De opbouw van het verhaal is slim gedaan; we beginnen met Jerry die enigszins overtuigende argumenten lijkt neer te leggen voor zijn positie, maar langzaamaan zien we de dubbele standaarden in zijn opvattingen naar voren komen en het negeren van niet alleen wetten maar ook morele waarheden. Boeiend is verder dat dit wordt afgezet tegen de houding van de lokale politiecommandant John Bouchart (Randy Quaid), wiens zoon in opleiding is in zijn eigen divisie. John is net zo hard voor zijn zoon als Jerry dat is; het verschil is dat de een wel aan de goede kant van de wet gebleven is en de ander niet. Maar goed? We zien ook hoe John zijn mannen instrueert om keihard met arrestanten om te gaan als ze zich niet volledig en meteen onderwerpen. Ook deze parallellen zijn scary actueel. Het maakt duidelijk dat de uitdagingen in de VS niet zwart/wit zijn. Sovereign is een fantastische performance van Nick Offerman, maar vooral ook een ontnuchterende weergave van de stress waaronder de Amerikaanse samenleving gebukt gaat. De laatste scene van de film bracht tranen in mijn ogen; er spreekt hoop voor de toekomst uit. Let it be so. | |
| 8 / 10 | |
These are my principles. If you don't like them, I have others.
Grappig: ik zet de film op mijn Letterboxd watchlist, blijkt Paul Schrader, de schrijver van Taxi Driver, ook een groot fan van deze film.:
[...]
We have a new contenderGenereer je eigen UBB code review
Sovereign (2025) [Afbeelding: Sovereign (2025)] Tweakers: N/A | IMDb: 6.5 | Genre: Crime, Drama, Thriller | Runtime: 100 min | MPAA: R Joe (Jacob Tremblay) woont met zijn vader Jerry (Nick Offerman). Jerry gelooft niet in de overheid, corporaties en alles wat daarmee te maken heeft. Hij maakt zijn eigen wetten die passen bij zijn eigen verwrongen realiteit. Als de bank op zijn deur klopt omdat Jerry zijn hypotheek weigert te betalen zet dit een chain of events in beweging die in geweld zal eindigen.
Sovereign is een film van zijn tijd, gebaseerd op true events die al wel wat verder in het verleden liggen, maar zeer actueel zijn. Het is niet moeilijk voor te stellen dat er idioten als Jerry rondlopen; ze noemen zichzelf Sovereign Citizens. Die actualiteit maakt de film benauwend om te aanschouwen. Offerman is een natuurlijke fit voor de rol van Jerry. Het is haast alsof hij een gruwelijk realistische versie neerzet van zijn karakter Ron Swanson in de sitcom Parks and Recreation. Deze Jerry is echter niet om te lachen. Het is triest om te zien hoe zijn overtuigingen niet alleen zijn eigen reeds vergooide leven verder verkloten maar ook dat van zijn zoon, die poogt te ontsnappen aan de gekte maar gebonden is door liefde voor zijn vader.
De opbouw van het verhaal is slim gedaan; we beginnen met Jerry die enigszins overtuigende argumenten lijkt neer te leggen voor zijn positie, maar langzaamaan zien we de dubbele standaarden in zijn opvattingen naar voren komen en het negeren van niet alleen wetten maar ook morele waarheden. Boeiend is verder dat dit wordt afgezet tegen de houding van de lokale politiecommandant John Bouchart (Randy Quaid), wiens zoon in opleiding is in zijn eigen divisie. John is net zo hard voor zijn zoon als Jerry dat is; het verschil is dat de een wel aan de goede kant van de wet gebleven is en de ander niet. Maar goed? We zien ook hoe John zijn mannen instrueert om keihard met arrestanten om te gaan als ze zich niet volledig en meteen onderwerpen. Ook deze parallellen zijn scary actueel. Het maakt duidelijk dat de uitdagingen in de VS niet zwart/wit zijn.
Sovereign is een fantastische performance van Nick Offerman, maar vooral ook een ontnuchterende weergave van de stress waaronder de Amerikaanse samenleving gebukt gaat. De laatste scene van de film bracht tranen in mijn ogen; er spreekt hoop voor de toekomst uit. Let it be so.[Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding]8 / 10
Dat zit wel Schnorr.
| Little Amélie or the Character of Rain (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Animation | Runtime: 75 min | MPAA: N/A Het lijkt erop dat 2025 toch een mooi filmjaar was. De afgelopen dagen toch al heel wat moois gekeken. Toetje vandaag was Amélie et la Métaphysique des Tubes, en wat een tractatie was het. Amélie is een Belgisch meisje dat geboren wordt in het Japan van de jaren '70. Haar eerste jaren is ze in een vegetatieve staat, maar als ze door een aardbeving wakker geschud wordt haalt ze de verloren tijd snel in. Ze krijgt een sterke band met Nishio, de Japanse dame die in het huishouden helpt. Maar Amélie moet leren dat niets in het leven permanent is. Amélie's verhaal is van een bedrieglijke simpliciteit. Het is allemaal vrij voorspelbaar, maar het gaat om de thema's die met dit plot worden geadresseerd en dat zijn er veel. Dit is een film die vertelt over kleine kinderen, hoe ze hun omgeving ervaren, de mensen om hen heen en hoe zij, en wij, met verlies omgaan. Wat een pracht wordt hier neergezet. Vorig jaar was ik onder de indruk van de schilderachtige stijl van The Wild Robot. En technisch gezien vond ik Zootopia 2 erg knap. Maar Amélie overtreft dit allemaal door een simpele maar perfect gebalanceerde animatiestijl neer te zetten waarin alle kleuren naar gelang de behoefte van de scene veranderen en prachig in harmonie zijn. En de belichting... zo mooi en realistisch. Van schaduwen op gezichten tot weerkaatsingen in regendruppels, het is razend knap gedaan. De vloeiende muziek, die stroomt als de regen die zo'n belangrijke rol in het verhaal speelt over de amper 75 minuten van deze film, maakt het af. Wat een mooi klein meesterwerkje is dit. Een van de beste van het jaar, zeker. | |
| 9 / 10 | |
[ Voor 11% gewijzigd door Dr. Strangelove op 29-01-2026 09:12 ]
These are my principles. If you don't like them, I have others.
Ja, dat heb ik ook zo merendeels geinterpreteerd. Maar bijvoorbeeld die Lockjaw parallel had ik dan weer niet in de smiezen. (Ik probeer Amerika zo veel mogelijk te negeren, wat niet makkelijk is) Misschien is los zand niet helemaal de juiste omschrijving maar het voelt voor mij gewoon niet als een organisch geheel. Daarnaast vind ik het gewoon een zwak en afgezaagd verhaal. Er er druipt ook vanaf dat het moet deugen. Nou ben ik zeker niet tegen een film met een boodschap of die kritiek uit op de samenleving maar het moet subtiel zijn. Deze film zit op het randje, hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor een film als Don't look up of die ene recente film met die fotografen. Maar ik kijk dan liever een film als La Haine.
It was I. Your friendly neighbourhood 'film critic'.:offtopic:
@wmterhaar:
Je schrijft serieus geweldige verhalen dus ik wil je niet wegjagen, maar zou je misschien mensen kunnen taggen met de @<username> als je op iemand reageert? Dan wordt het makkelijker om terug te vinden van wie een quote was en krijgt de persoon in kwestie er ook een notificatie van
The blob ain't bothered. Its slime don't care. / The mind commands the body and it obeys. The mind orders itself and meets resistance.
| No Other Choice (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.5 | Genre: Comedy, Crime, Drama | Runtime: 139 min | MPAA: R Van de regisseur van Oldboy krijgen we hier een uiterst duistere komedie voorgeschoteld, maar wel een met een dieper laagje. Het is best grappig, als is het dan op een ongemakkelijke manier, als mensen tot het uiterste worden gedreven, en Koreaanse filmmakers schuwen daar niet van weg. Toch weet deze film ook meer te zijn dan dat, met een aantal belangrijke thema’s en een prachtige ontknoping. Hoofdpersoon Man-su leeft een idyllisch leven. Met zijn gezin en twee honden woont hij omringt door liefde en comfort in een mooi buitenhuis. Maar de vrede wordt bedreigd als Amerikanen het bedrijf waar hij werkt overnemen en hem en anderen op straat zetten. Hoe kan hij nu zijn hypotheek nog betalen? Na een aantal mislukte sollicitaties komt hij tot een duister plan: hij besluit zijn concurrentie uit te schakelen, om zo als enige geschikte kandidaat over te blijven. :strip_exif()/f/image/u5tNWu45wU6BaX6xgUV1MuVr.png?f=user_large) Nogal een klus. De situaties die hieruit ontstaan zijn zowel humoristisch als uiterst ongemakkelijk, en dit is wat de film ons in eerste instantie te bieden heeft. Het is vreemd om te moeten lachen terwijl er mensen in koelen bloede vermoord worden – je moet er maar van houden. Dat zowel dader als slachtoffer in hun volle menselijkheid worden getoond maakt de gruwelijkheid van wat zich afpeelt des te confronterender. Het doet denken aan de emoties die door Squid Game worden opgewekt – een serie waar de acteur die hier de hoofdrol vertolkt ook in meespeelt – maar dan oprechter, minder goedkoop, met meer gevoel. :strip_exif()/f/image/quFrCQy8MlgKr0YBiZhH0Ijt.png?f=user_large) Het geweld grijpt aan, juist omdat het zo levendig in beeld wordt gebracht. Toch is deze film veel meer dan alleen maar dat, veel meer dan het leedvermaak dat in Korea zo’n speciale snaar lijkt te slaan. De karakters krijgen een uiterst menselijk gezicht. We zien gezinnen en de liefde die daarin opbloeit, de problemen waar ze mee kampen, de besluiten waar ze voor staan. Je leeft oprecht met ze mee. Maar vooral het einde is geweldig. Opeens valt alles op zijn plaats en laat deze film zijn ware aard zien. Elementen die alleen maar in dienst leken te staan van het grapje dat er op volgde, de opgebouwde vriendschappen en de offers die gemaakt zijn, ze blijken allemaal veel meer te betekenen dan je op het eerste gezicht zou denken, als alles tot elkaar komt in een naadloos geheel. De film eindigt waar hij begon, en opeens zien we waar het allemaal om te doen is geweest, waar de titel naar verwijst, wat deze film ons te vertellen heeft. Dit is geen aaneenschakeling van gebeurtenissen – dit is één duidelijke boodschap, en het is een boodschap die tot denken stemt. ★★★★☆ :no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/XD9OJteJGEEOrmnsbOO3lzOB.jpg?f=user_large) | |
| 8 / 10 | |
Filmanalyse en filosofie vind je op: overstorm.nl
The blob ain't bothered. Its slime don't care. / The mind commands the body and it obeys. The mind orders itself and meets resistance.
| American Psycho (2000) |  |
| Tweakers: 4.5 | IMDb: 7.6 | Genre: Comedy, Crime, Drama | Runtime: 102 min | MPAA: R Christian Bale speelt een meneer die liegt tegen andere mensen en in het wilde weg maar wat mensen loopt te vermoorden omdat ie daar zin in heeft. Meneertje is namelijk een psychopaat. Goed acteerwerk, natuurlijk, van Christian Bale. Tegen het eind van de film kon ik er geen touw meer aan vastknopen. Hij is Patrick Bateman en toch ook weer niet. Ik kon het niet meer volgen. Het verhaal is wel ok. | |
| 7 / 10 | |
Lucht en leegte, zegt Prediker, alles is leegte.
| Greenland 2: Migration (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 5.8 | Genre: Action, Adventure, Sci-Fi | Runtime: 98 min | MPAA: PG-13 Ik had de eerste gezien en tegen de meesten hier in, vond ik dat op zich niet zo héél slecht. Ik zie Gerard Butler wek graag spelen en Morena Baccarin deed het ook niet slecht als de vrouw van. We zien de bunker die ze 5 jaar geleden bevolkt hebben langzamerhand de eerste kleine mankementen vertonen. We zien een watersysteem dat het soms opgeeft en andere kleine issues. Maar op een dag onstaan er grote issues door tektonische activiteit en kunnen ze niet meer in de bunker blijven. Dan begint het avontuur (en de "meat and potatoes" van de film) pas écht. We zien de Garrity familie alles op alles zetten om naar hun beloofde land te geraken. Hun beloofde land is namelijk de inslag krater in het zuiden van Frankrijk. Het hangt allemaal nogal "gemakkelijk" aan elkaar. Ze kunnen toevallig net op de laatste boot springen die hun van groenland af helpt, ze ontsnappen net aan de dood als er ladders instorten als ze over een ravijn aan het klimmen zijn, ze komen net iemand tegen die hun graag wilt helpen in plaats van te beroven. Tja, allemaal nogal veel toevalligheden die goed uitkomen om de "Mcguffin" van het verhaal op zijn plaats te krijgen. Geen hoogvlieger en ook niet per sé een aanrader, maar ik wou hem toch gezien hebben omdat ik de eerste ook gezien had. Alle andere films die klaar stonden duurden daarenboven ook veel langer en deze was perfect om nog te zien op de tijd die ik nog had. Natuurlijk speelt dat ook mee! | |
 6.5 / 10 | |
| Snow Cake (2006) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.4 | Genre: Drama, Romance | Runtime: 112 min | MPAA: Not Rated Dit is mijn eerste review Ik lees dit topic regelmatig om tot ideeën te komen welke film interessant is of niet. Ik hoop dat deze film/review wellicht anderen inspireren om deze te kijken. Voordat ik deze film ooit voor het eerst zag, kende ik Sigourney Weaver eigenlijk alleen van Alien en Gorillas in the Mist. Globaal gaat het verhaal gaat over een persoon die door omstandigheden in contact komt met een vrouw die zelfstandig woont met autisme. Ik heb zelf ervaring met personen die (zwaar) autistisch zijn en al sinds de eerste keer dat ik deze film zag vind ik dit een pareltje. Er zitten zoveel details in en het wordt zo ontzettend goed neergezet door Sigourney en Alan Rickman. Bijvoorbeeld de reactie's op het betreden van Sigourney's veilige zones is zo herkenbaar. Evenals het verwerken van emoties die niet op dezelfde manier gebeurd als bij 'normale' mensen wordt zo goed neergezet. Het is een film die me altijd bij blijft en eens in de zoveel tijd ga ik er weer voor zitten en genieten van het enorme acteertalent wat deze acteurs hier neerzetten. | |
| 9 / 10 | |
Ja, god forbid dat je een kunstvorm als film gaat gebruiken om je persoonlijke mening over de actualiteit te gaan verkondigen
These are my principles. If you don't like them, I have others.
Hij zegt nergens dat hij dat zo vind.:
[...]
Ja, god forbid dat je een kunstvorm als film gaat gebruiken om je persoonlijke mening over de actualiteit te gaan verkondigen
The blob ain't bothered. Its slime don't care. / The mind commands the body and it obeys. The mind orders itself and meets resistance.
Dat mag natuurlijk! Het ligt er allemaal gewoon net iets te dik bovenop, waardoor het tot een soort halve preek vervalt. Activisme lijkt voorrang te verkrijging boven het vertellen van een mooi verhaal. Maar het is een dunne lijn uiteraard.:
[...]
Ja, god forbid dat je een kunstvorm als film gaat gebruiken om je persoonlijke mening over de actualiteit te gaan verkondigen
Het sociale commentaar komt eerst, de grap wordt eromheen bedacht, en is daarom minder grappig.
Filmanalyse en filosofie vind je op: overstorm.nl
These are my principles. If you don't like them, I have others.
| Late Night with the Devil (2023) |  |
| Tweakers: 7.5 | IMDb: 7.0 | Genre: Horror | Runtime: 93 min | MPAA: R Ik herinner me dat deze film in de VS behoorlijk wat aandacht kreeg, maar hier in Nederland nooit in de bioscoop is uitgebracht. Daar baalde ik behoorlijk van, want het leek me echt iets voor mij. Het was dan ook een aangename verrassing om hem op Netflix te vinden toen ik op dat moment een abonnement bij die streamingdienst aan de beurt was. Na hem gezien te hebben, kan ik concluderen dat het inderdaad helemaal mijn ding is. Wat ik leuk vind:
(Gezien op Netflix) | |
| 8 / 10 | |
| V for Vendetta (2005) |  |
| Tweakers: 5.3 | IMDb: 8.1 | Genre: Action, Drama, Sci-Fi | Runtime: 132 min | MPAA: R V for Vendetta is een vrij actueel filmpje, zeker gezien alle gebeurtenissen die zich op dit moment in de VS afspelen. Het speelt zich af in een dystopisch Verenigd Koninkrijk waar een totalitair, nazi-achtig regime onder leiding van grootkanselier Adam Sutler (John Hurt) de macht heeft gegrepen. De mysterieuze, gemaskerde V (Hugo Weaving) strijdt tegen onderdrukking van de bevolking en lijkt ook een persoonlijk motief te hebben. Op een avond loopt hij de jongedame Evey (Natalie Portman) tegen het lijf en vindt in haar een geschikte kandidate om hem bij te staan in zijn strijd tegen de overheid. De film zit vol met stijlvol geschoten actie, maar is geen simpele wraakfilm. Zo worden er diverse vragen gesteld over vrijheid, macht, propaganda en burgerlijke ongehoorzaamheid. Het acteerwerk is uitstekend, vooral van een onherkenbare, charismatische Hugo Weaving die opvallend veel emotie weet te tonen, ondanks dat hij de hele film een Guy Fawkes-masker draagt. Ook Natalie Portman overtuigt als Evey, die zich ontwikkelt van een angstige, emotionele burger naar een iemand die een doel heeft. We zien ook Stephen Rea als detective die tijdens zijn zoektocht naar V op een groot overheidscomplot stuit, en Stephen Fry als homoseksuele talk show host die Evey onder zijn hoede neemt. Het verhaal zelf is weinig subtiel en vereenvoudigt complexe politieke thema's tot simpel entertainment, maar dat was te verwachten van The Wachowskis, die het script hebben geschreven en ook de productie op zich hebben genomen. Niettemin is V for Vendetta een prima film en een aanrader voor zowel actiefanaten als kijkers die net wat meer inhoud zoeken in hun films. | |
| 7.5 / 10 | |
| The Wrecking Crew (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Action, Comedy | Runtime: N/A | MPAA: R Wij vonden de film verrassend goed en dat had ik vooraf eigenlijk niet verwacht. Ik was zelf namelijk best twijfelachtig, vooral omdat Jason Momoa mij de laatste tijd een beetje tegenviel met zijn vage humor, maar in deze film werkt het gelukkig wel. Hij zit weer goed in zijn rol en samen met Dave Bautista (die we natuurlijk allemaal kennen als Drax) maken ze een leuk duo. Dit is echt zo'n leuke film zoals ik ze graag vaker met Jason Momoa zou zien. Het verhaal zit lekker in elkaar en bouwt goed op zonder dat het ergens te ingewikkeld wordt. De humor is precies goed en niet over de top, waardoor de film lekker luchtig blijft zonder dat de spanning verdwijnt. Daarnaast zitten er veel brute actiescènes in die zo goed in beeld zijn gebracht dat je ze als kijker bijna zelf voelt. Het tempo ligt ook lekker hoog, dus je verveelt je geen moment. spoiler: Al met al was dit voor ons een hele leuke verrassing met sterke actie en goede humor. Het is gewoon een film die heerlijk wegkijkt en die ik vooraf niet zo goed had ingeschat, maar die uiteindelijk toch echt leuk bleek te zijn. Wat mij betreft is het een absolute aanrader voor een avondje goede actie.Ze hadden van mij alleen wel wat dieper mogen ingaan op wat hun vader nou precies deed, want dat bleef nu een beetje aan de oppervlakte. Ook vroeg ik me aan het einde echt af waar Pika ineens gebleven is, want dat werd niet echt uitgelegd. Dat zijn van die kleine dingetjes waardoor het net niet helemaal af voelt, terwijl de rest van de film juist zo sterk is neergezet. | |
| 7 / 10 | |
✮ Onze Pokémonkaarten portfolio | Nintendo Switch 2 / Xbox Series X|S / Playstation 5
" Power comes in response to a need, not a desire. You have to create that need.” | Akira Toriyama †
Toevallig staat hij sinds ongeveer een maand op archive.org, dus dat is een optie om 'm te kunnen zien.
"Never wrestle with a pig – it gets mud all over you and the pig likes it."
Aw crap. Vanmiddag nog van haar genoten in The Studio.
These are my principles. If you don't like them, I have others.
| Brain Damage (1988) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.5 | Genre: Comedy, Horror, Sci-Fi | Runtime: 84 min | MPAA: R Ik ben in de loop der jaren een beetje uitgekeken geraakt op die cultklassiekers uit de horrorfilms van de jaren 70 en 80. De meeste zijn gewoon saaie rommel met één of twee goede ideeën. Maar Brain Damage werd me door veel Letterboxd-vrienden aangeraden en ja, deze is echt goed. Een enorme aanrader voor wie houdt van Sam Raimi of het vroege werk van Peter Jackson. Bedankt, Letterboxd! Het is dan weer niet zo dat iemand in deze film echt kan acteren, met één opmerkelijke uitzondering. Maar dat maakt niet uit. Henelotter schreeuwde waarschijnlijk constant tegen zijn acteurs: "Geef alles wat je hebt! Doe het nog een keer, maar dan groter!", dus je krijgt acteerprestaties die variëren van de Kyle MacLachlan-school van goed slecht acteren van hoofdrolspeler Rick Hearst tot ronduit maniakale performances (de buren). De uitzondering hier is John Zacherle als de stem van Elmer/Aylmer, die absoluut briljant is en een groot deel uitmaakt van wat deze film zo goed maakt. Het special effects-team, dat met weinig geld en veel creativiteit fantastisch werk levert, draagt daar ook aan bij. De film deed me een beetje denken aan een exploitatieversie van Little Shop of Horrors (1986) met alles op standje 11. Brain Damage is geen echte musical, maar een muzikaal optreden is absoluut het hoogtepunt van de film. En dan heb ik het niet over 'Corruption' van The Swimming Pool Q's in de voor een jaren 80-film schijnbaar verplichte punkdisco-scène, hoewel dat ook best goed is. Leuk detail: op de een of andere manier heeft in deze zich in NYC afspelende film een poster van een Suicide-concert in de Vooruit in Gent een prominente plek gekregen aan de muur van de slaapkamer van de hoofdpersoon. (Gezien in Lab111) | |
| 8 / 10 | |
| The Rip (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Action, Crime, Drama | Runtime: 133 min | MPAA: R Ik ben tegenwoordig niet zo meer van films met Affleck of Deamon, maar ik wilde het toch wel een kans geven. De film had met een lage verwachting toch best wel wat popcorn-gehalte vermaak gegeven. Het is geen hoogvlieger, dat mag duidelijk zijn, maar er is genoeg actie/spanning. Sommigen momenten waren imo dan weer net niet goed uitbedacht. spoiler: Gewoon leuke film voor een keer, niet speciaal. Het moment waarop Dane het bedrag doorgeeft en in de garage 'fluistert' dat ze het geld willen stelen lag er wel heel erg bovenop dat het zo doorgespeeld zou worden door Desi. Er waren momenten waardoor je toch ging twijfelen, maar in de truck kreeg ik toch gelijk. En in een 'leeg' blok wat door een drugsbende beheert zou worden is welgeteld 1 heel bendelid actief? Die vond ik ook wel erg apart. Ook snapte ik het 'seinen' niet, wellicht was dat het idee van bendeleden die gewoon verstopt waren? | |
| 7 / 10 | |
Mijn laatste reviews: Xiaomi Mi 9T | Mpow H12
| The Substance (2024) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.2 | Genre: Drama, Horror, Sci-Fi | Runtime: 141 min | MPAA: R Malle body horror van de maker van Revenge, waarin een actrice (Demi Moore) met een uitgebluste carriere een experimentele drug neemt om weer jong en gewild te worden. Haar jongere ik (Margaret Qualley) houdt zich echter niet aan alle regels waaraan ze moet voldoen, met alle gevolgen van dien. De veeleisende en op kijkcijferbeluste producer Harvey (Dennis Quaid) is de belichaming van de weinig subtiele boodschap die de film uitdraagt: Hoeveel van jezelf ben je bereid op te offeren om te voldoen aan een schoonheidsideaal? Wanneer houdt zelfverbetering op en begint zelfhaat? Het acteerwerk is uitstekend, vooral van Moore, en ook Quaid - een acteur die ik meestal vermijd - doet het prima. Ook Qualley zat goed in haar rol, maar we hebben haar vaker in soortgelijke rollen gezien (Once Upon a Time in Hollywood bv.). De aparte cinematografie, vol met intense kleuren, minitieuze details en extreme close ups hebben een hallucinant effect op de kijker. De soundtrack van de Engelse artiest Raffertie, die ongemakkelijke ambient afwisselt met pompende techno, draagt bij aan het creëren van een bevreemdende sfeer. Er zit ook behoorlijk wat naakt in de film en beide actrices geven zich letterlijk en figuurlijk bloot, maar daar hoor je mij niet over klagen. Qualley in haar geboortekleed ziet er zéér appetijtelijk uit, en ook Moore hoeft zich op haar respectabele leeftijd nergens voor te schamen. Tegen het einde vliegt de film ietwat uit de bocht, wat de boodschap enigszins bezoedeld. The Substance is een provocerende body horrorfilm die liefhebbers van David Cronenberg en David Lynch zal aanspreken, maar tegelijkertijd ook een komische ondertoon heeft. | |
| 8 / 10 | |
| Deaf (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Drama | Runtime: 99 min | MPAA: N/A Laat ik voor het eerst een duit in het zakje doen. Recentelijk heb ik Doof (Spaans: Sorda) gezien. Deze rustige film volgt Ángela, een getalenteerde pottenbakster en een dove vrouw, die een kind verwacht met haar hoorpartner, Héctor. Wat begint met een vreugdevolle gebeurtenis ontaardt dit geleidelijk in een complexe strijd waarbij de kloof tussen de dove en horende wereld steeds zichtbaarder wordt. Op cruciale momenten valt het geluid weg of wordt het gedempt, waardoor de kijker de wereld ervaart zoals een doof persoon dat doet - stil, isolerend en frustrerend. Met bepaalde scènes wordt gefocust op de tekortkomingen van de omgeving in plaats van op doofheid als een "gebrek". Hiermee wordt gepoogd duidelijk te maken welke onzichtbare "barrières" een doof persoon in de "horende wereld" (die volledig is ingericht op geluid) (kan) erva(a)r(t)(en). spoiler: De film kijkt lekker weg en heeft een mooi open einde. Na het kijken is de kans best groot dat je beseft hoe het is om in de voetsporen van een doof persoon te treden. Ik kan deze film aanraden. Bijvoorbeeld: tijdens de bevalling had de arts een mondkapje op en dit werd eraf gerukt omdat Ángela niet kon liplezen. Dit weergeeft een van de dingen waar doven tegenaan liepen in de coronapandemie. | |
| 9 / 10 | |
:strip_icc():strip_exif()/u/238894/wouter-typografie-tweakers2.jpg?f=community)
:strip_exif()/u/34468/crop62a08047ef355_cropped.webp?f=community)
/u/215060/crop60c87cf439ed8_cropped.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/2370468/crop6901c511c81b0_cropped.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/250018/crop5ca28fcb65805_cropped.jpeg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/2077060/crop6918710027089_cropped.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/15817/NoOne2.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/21673/crop65674aee06c6d_cropped.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/33115/crop5d88889e7c133_cropped.jpeg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/83088/icon%25203.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/65843/chef60x60.jpg?f=community)
/u/554190/crop5da505815651c.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/23145/dr.jpg?f=community)
/u/237439/kerstmuts02.png?f=community)
/u/786649/crop5770cd29ce284_cropped.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/134224/crop565f06e682bb1_cropped.jpeg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/37638/crop5bec1b167ba00_cropped.jpeg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/168777/crop68f8f033b4e5f_cropped.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/26427/YyRIk.jpg?f=community)
/u/1758342/crop64dd08b09e2fe.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/149150/Androider.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/5300/heksje-icoon.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/323917/crop6015484c3f012_cropped.jpeg?f=community)
:strip_exif()/u/287167/crop67439a339b375_cropped.webp?f=community)
:strip_exif()/u/1254458/crop6744558839b05_cropped.webp?f=community)
![[Afbeelding: Happy Old Year (2019)]](http://www.jeroensomhorst.eu/ubbgenerator/images/b746e3ed31892f38e368b3f011b9c7a6.jpg){kind=link}
