| The Social Reckoning (2026) | ![]() |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Biography, Drama | Runtime: N/A | MPAA: N/A De “Partito Fascista Repubblicano” had een logo met rood en groen erin, terwijl de NSDAP iets met rood had. Felle kleuren die de toon lekker fel aanzetten. Kijk ernaar en je wordt al bijna kwaad omdat de kleur zo hard tegen je ogen slaat, dus wie had durven denken dat de laatste golf van fascisme geproduceerd zou worden op een blauwe golf met een Fris logo waar groot een F van… uh, Facebook in te lezen is? Filmliefhebbers onder ons zullen absoluut weten wie Leni Riefenstahl was. Geniaal qua talent, volledig gestoord in haar liefde voor Nazi’s. En het maken van een film? Dat ging bijvoorbeeld als volgt: Hier wil ik niet mee insinueren dat Zuck een soort Riefenstahl is. Nee, zeker niet. Hij lijkt meer de AI te zijn die hij probeert te maken. De beste man is al vele jaren in opspraak. Niet vanwege zijn voorkomen, maar door zijn gedrag. Zo ook gisteren weer: Zuck wil wel jouw server afschrapen, maar jij mag niets van Zuck afnemen tenzij je er gretig voor betaalt en natuurlijk alleen als het binnen zijn visie past. Dat is een probleem. Hij eigent zich zo middelen toe die hij niet heeft. En jij als MKB’er of particulier betaalt er letterlijk voor door de kosten voor die server op te hoesten. Dat dit soort gedrag al veel langer gaande is bleek eerder uit gelekte publicaties, nieuws en films zoals The Social Network van David Fincher. Met schrijfwerk van o.a. Aaron Sorkin werd uit de doeken gedaan hoe Zuck gewetenloos met mensen omgaat: “They ‘trust me’. Dumb f*cks”. Zuck heeft nooit te kennen gegeven dat hij voor zijn medemens leeft. Mensen zijn voor hem een gereedschap om “het leven beter te maken”. Het probleem van dit soort mensen is daarentegen dat het leven altijd en alleen beter kan worden gemaakt voor de ingroup en de volgende generatie. Ben je niet rijk geboren en leef je nu? Sucks to be you. Misschien krijgen je kinderen het beter. Wacht, nee toch niet. Ze moeten Facebook-blauwe ogen hebben om gebruik te mogen maken van de betere wereld. Met hetzelfde type drogredenering laat deze nieuwste film, The Social Reckoning, zien dat hij nog altijd actief is in het actief mismaken van de wereld om hem heen. En mensen doen er graag aan mee, zoals Mikey Madison als whistleblower en ex-Facebook-werknemer Frances Haugen meerdere keren roept: ”I love my job! It’s all about connecting people!”. Het 60 Minutes-interview met Haugen vertelt echter dat tijdens haar sollicitatie bij Facebook juist niet echt pro-desinformatie zou zijn geweest en minder naïef lijkt te zijn, waardoor ik niet zeker weet wat ik van deze filmuitingen moet denken. Het kapsel van mevrouw Haugen komt in de film ook niet overeen. Klein detail, wel een stap verder richting de vraag hoe je dit als kijker moet interpreteren. Wat voegt het werkelijk toe? Als het goed is weet je namelijk al dat Facebook slecht is. En waarom dat zo is. Wat in de afgelopen jaren gelekt is weet de gemiddelde persoon die hierin geïnteresseerd is ook wel enigszins. Daarmee vraag ik mij af wat de meerwaarde van deze film is, want qua acteerwerk op de automatische piloot is het redelijk matig en het regiewerk van Fincher voor deel één was stukken beter te noemen. Is het de bedoeling dat mensen worden gewaarschuwd voor de uitwerking van social media? De film laat zien dat o.a. Facebook een productiemachine is geworden voor extremisme. Er komen nog net geen Nazi’s van de digitale lopende band rollen. Het is nu niet alleen meer je gekke oom. Het is je moeder, het is je vader, het is je broertje. Zij krijgen “nieuws” mee via dit soort platforms en denken heel neutraal in het leven te staan, maar ondertussen praten ze na wat ze op dit soort media lezen: “migranten eten je katten!”. Het is wellicht mogelijk bedoeld als een relatief zwakke waarschuwing voor een situatie die inmiddels het begin van potentiële wereldoorlogen mogelijk helpt te maken. De situatie in Myanmar in Zuid-Oost Azië, Poetin en zijn poging om als massamoordenaar delen van het Europese continent weer als vanouds te annexeren, Trump, de verdere opkomst van extremisten in het Midden-Oosten die wereldhandel op grote schaal onmogelijk maken, de opkomst van China als wereldmacht… het rommelt wereldwijd en gasten zoals Zuck roeren er met liefde in terwijl het gepeupel erover twittert dankzij de steeds harder aanwezige perverse prikkels die de vertaling vanuit scheve denkbeelden en desinformatie naar de werkelijkheid nog makkelijker mogelijk maken. Denk niet na, reageer met emotie! Jeremy Strong zet wel een sterke rol neer als Zuck en je zou bijna geloven dat hij het echt is. Mikey Madison, Billy Magnussen, Betty Gilpin, Bill Burr, Portia Doubleday (mr. Robot!) en de resterende acteurs zijn leuk om op het scherm voorbij te zien komen. Maar door de achtergrond doet het eigenlijk weinig. De uitwerking van het verhaal is ondanks de aanwezigheid van Sorkin matig en dat steekt misschien wel meer dan het feit dat de veelal totaal geschifte leiders bij dit soort grote techbedrijven vrij hun werk mogen doen zonder verantwoording af te leggen en erger te voorkomen, want hoewel de film afsluit met de conclusie dat 43% van de volwassenen (wereldwijd of in de VS?) zijn nieuws via Facebook meekrijgt heb je daar eigenlijk weinig aan. Bah, zo trap ik zelf ook in de opgewekte woede. Leve de revolutie dan maar? Ik stel voor dat er een nieuwe vlag komt in aardbeirood om de ernst van fruit te benadrukken. Wie geen kiwi’s duldt zou het de komende jaren moeilijk gaan krijgen, want onder mijn leiding zouden mensen in veelvoud de perverse prikkels van harige kiwibillen voorbij zien komen. Gelukkig zijn kiwi’s gezonder dan Facebook. En dus deze film. | |
Dat zit wel Schnorr.

















:strip_exif()/f/image/rNDmPi3MnXZFB2GxPnZeLduX.jpg?f=fotoalbum_large)
:no_upscale():strip_icc():strip_exif()/f/image/uBE1BFqZDq7gE0uRTfCNjo2o.jpg?f=user_large)










