Binnenkort komt "Spaceballs: The New One" uit. In ieder geval, dat beweren ze steeds.:
[...]
Er is maar 1 parodie die niet te evenaren is: Spaceballs
https://www.imdb.com/titl...nm_0_in_0_q_space%20balls
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
These are my principles. If you don't like them, I have others.
Het lijkt mij een vreselijke film, als in de materie en dat dit bestaat. Geld verdienen over de ruggen van anderen en een ongewenste cultuur teweegbrengen.:
Paul Theroux > Louis TherouxGenereer je eigen UBB code review
Louis Theroux: Inside the Manosphere (2026) [Afbeelding: Louis Theroux: Inside the Manosphere (2026)] Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Documentary | Runtime: N/A | MPAA: N/A Louis from the BBC zoals hij bij ons thuis heet is een interviewer die met name Amerikaanse fringe subcultures in beeld brengt. Zijn docu’s zijn soms shockerend, soms grappig en altijd interessant. Inside the Manosphere is zijn eerste film in samenwerking met Netflix. Als ouders van een 9 en 10-jarige stond de docu hoog op de kijklijst omdat we steeds meer in aanraking dreigen te komen met de nare vrouwonvriendelijke figuren die zich hierin bewegen.Inside the Manosphere hanteert bijna dezelfde aanpak die Theroux's documentaires altijd gekenmerkt heeft. Zoals altijd komt hij vriendelijk, open maar direct over en geeft hij zijn onderwerpen met subtiele vragen de ruimte om zichzelf de prut in te praten tot ze over hun woorden struikelen. Maar in deze docu pakt hij het wat scherper aan en is hij wat confronterender dan ik van hem gewend ben. Dat past ook wel goed bij het onderwerp want wat een verschrikkelijke subculture is dit, als je het dat nog kan noemen gezien het hoge profiel dat het inmiddels heeft. Dit zijn mensen die sexisme, mysogynie, narcisme en inhaligheid tot een soort verwrongen kunstvorm hebben verheven.Theroux is niet de eerste die dergelijke types aan de kaak stelt, minder bekende documentarians gingen hem voor en de manosphere is ook in de media genoeg aanwezig. Dat is ook niet vreemd als je geconfronteerd wordt met de reikwijdte: Er gaan miljarden dollars om in de content die zij creëren en de succesvolle exponenten ervan hebben miljoenen followers op social media. Met name puberjongeren en twintigers voelen zich aangesproken door deze types.Het inzicht voor ons was echter niet hoe ontzettend walgelijk de denkbeelden van deze mensen zijn. Quotes als 'I dictate when I wanna put my dick in your mouth, bitch.' en het verdedigen van het concept 'one-sided monogamy' vliegen over het scherm en je wenkbrauwen gaan ervan omhoog maar, helaas, dat was niet zo zeer nieuw voor ons. Het deprimerende is meer hoe ontzettend veel mensen dit blijkbaar ok vinden. Maar wat vooral boeiend was is dat deze figuren dit deels vanuit overtuiging doen, maar ondertussen vooral bezig zijn met het genereren van content. Het is een business model; het monetiseren van hate-spewing. Ze zijn continu bezig met zichzelf te (laten) filmen en angles te vinden om hun hersendode kijkpubliek te vermaken. Een scene waarin een aantal dames zich laten beledigen door een podcaster illustreert dit: Zij genereren hier ook weer content mee voor hun eigen followers. Je laten vernederen voor geld. Triest.In de interviews prikt Theroux echter snel door het stoere front heen: Er is geen sprake van enige consistentie in de overtuigingen en alle tegenstrijdigheden worden met non-sequiturs weggeduwd. Een vlogger die als een pimp OnlyFans models managed zegt zelf dat als zijn dochter dat zou doen hij haar zou onterven. Als Theroux daarop doorvraagt dan is het antwoord dat hij het niet eens is met het OnlyFans business model maar hij doet het om geld te verdienen dus dat kan hij los zien van wat hij er moreel van vindt; gevraagd waarom hij niet liever een goed mens zou willen zijn laat de kerel volledig vastlopen en resulteert in gebrabbel. In een ander interview blijkt ook dat deze subculture enorme overlap heeft met allerlei uitgekauwde conspiracy theories, dus niks menselijk is ze vreemd zullen we maar zeggen. Ze zijn zelfs niet vies van een onbekende man op straat in elkaar slaan en dit te livestreamen. Alles voor clicks.Wat ik miste in de docu is meer aandacht voor het pov van de dames. Vriendinnen en de moeder van een van de vloggers worden geïnterviewd en dit leidt steevast tot forse barsten in het stoere verhaal van de kerels. Helaas verkent Theroux dit niet zoveel als hij had kunnen doen. De zoektocht naar de oorsprong van dit gedrag met de conclusie dat deze mannen uit gebroken families komen voelt slap aan en graaft niet diep genoeg.De laatste interviewscene is een goede capstone: Theroux interviewed een vlogger die dit interview ongevraagd laat livestreamen op TikTok. Zijn followers voeden hem tijdens het interview met irrelevante maar agressieve vragen waarmee hij Theroux in een hoek probeert te jagen. Theroux laat open en eerlijk zien dat hij zelf hier het initiatief verliest, en illustreert hier perfect mee hoe dit soort types op moreel bankroete manier communiceren.Inside the Manosphere laat weinig nieuws zien maar het is een goede intro voor mensen die een overview willen hebben van deze helaas grote subculture die veel jeugd negatief beïnvloedt. Het laat zien hoe weinig inhoud er achter zit, dat het vooral gedreven wordt door geld, enabled wordt door social media (god kunnen we die rotzooi in de ban doen...) maar biedt helaas weinig aanknopingspunten voor de toekomst.[Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding]7 / 10
[...]
Jack Quaid deed het m.i. heel verdienstelijk in Novocaine en Companion.
Je vergeet het opvallend zichtbare spierpak van Dwayne
Dat zit wel Schnorr.
Het viel me wel op dat hij groot was, zelfs voor zijn doen. Ik dacht eerst aan een goede steroide cycle voor de film, maar dat het om een SPIERpak ging was mij niet direct opgevallen. Achja, een spierpak of een flinke cycle (Chris Hemsworth kuch), het is beide cheating.:
[...]
Je vergeet het opvallend zichtbare spierpak van Dwayne
Een echt spierpak dus en geen pak met spieren. Of nouja, het is hoe je het interpreteert. Live-action was het toch al sowieso niet!
| Wildwood (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 8.7 | Genre: Animation, Adventure, Fantasy | Runtime: 130 min | MPAA: PG-13 De camera beweegt omhoog, en een zandstenen stad temidden van een donker bos komt in beeld; en het vage déjà vu gevoel dat me al even aan het bekruipen was kwam scherp in focus. Laika, de studio die ons het prachtige Coraline gaf, heeft zich bij het maken van Wildwood laten inspireren door Marten Toonder. Nou ja, misschien niet. Maar het had gekund. De wereld die zich in deze film ontvouwt is een fantasie, vol kleurrijke anthropomorphe, humoristische karakters, maar met een donkere ondertoon die onze eigen wereld reflecteert. Net als ik dat zo goed ken uit de Bommelverhalen. Prue (Peyton Elizabeth Lee), een tienermeisje uit Portland, Oregon, ziet vol afgrijzen toe hoe haar kleine broertje ontvoerd wordt door een troep kraaien en meegenomen wordt naar de wildernis aan de overkant van de rivier. Het mannetje is ontvoerd door Countess Alexandra (Carey Mulligan), die een verbond heeft gesloten met duistere krachten om haar overleden zoon terug te krijgen, koste wat kost. Prue moet de ontoegankelijke wildernis trotseren en de hulp van haar inwoners zien te krijgen om haar broertje te redden. Ik ben een enorme fan van Coraline, die stop-motion films naar een hoger plan tilde, maar Wildwood brengt dit genre echt naar een niveau dat met woorden onmogelijk te beschrijven is. Het is moeilijk jezelf te overtuigen dat dit geen CG is, zo natuurlijk komen de bewegingen over. Het is een ding om dat in actiescenes te doen, maar het is vooral indrukwekkend in de scenes die gedreven worden door dialogen. Gezichtsanimaties en body language zijn zo subtiel en zo vol expressie dat je weigert te geloven dat het stop-motion is. De makers van de film wisten denk ik dat hun meeterwerk dit gevoel zou oproepen want In de aftiteling geven ze een heel kleine maar verhelderende inkijk in dit monnikenwerk. Maar wat heb je aan een technisch hoogstandje als de rest niet in orde is? Gelukkig levert Wildwood hier ook. Dit is een PG-13 rated animatie en de film verdient die met het oppakken van serieuze thema’s als de dood, acceptatie van de realiteit, het verlies van kinderlijke onschuld en de gewaarwording dat ouder worden niet de antwoorden oplevert waar je als kind naar op zoek bent. Het begint al met de eerste scene van de film, die als een schok komt en je je laat realiseren dat je hier geen Pixar of Disney aan het kijken bent. Ik noemde Toonder al; dat is voor velen misschien geen ijkpunt, maar Wildwood roept ook paralellen op met Princess Mononoke, The Lord of the Rings en Alice in Wonderland. Het klinkt ambitieus om zoveel diverse invloeden te citeren en in mindere handen was het denk ik niet meer geworden dan een rommelige homage. Maar Laika en regisseur Travis Knight trappen niet in die valkuil; ze slagen erin om de essentie van die kunstwerken te doorgronden en hun eigen spin daaraan te geven. Is Wildwood dan perfect? Verre van, helaas. Het belangrijkste minpunt is denk ik dat de film teveel wil doen in de toch al rijkelijk lange runtime. Er zijn geen saaie momenten, maar veel karakters krijgen te weinig ruimte. De relatie tussen Prue en haar ouders bijvoorbeeld is centraal in de film en vitaal om Prue's link met de wildernis uit te leggen maar wordt gehaast afgedaan. Andere karakters verschijnen en verdwijnen te snel zonder dat ze een duidelijke arc hebben of zelfs relatie tot het plot. Beste voorbeeld is Owl Rex (Richard E. Grant), die eigenlijk alleen maar een Mr. Exposition is en dan weer verdwijnt. Less was duidelijk more geweest hier. Beter misschien om die tijd te gebruiken om het emotionele hart van de film iets meer ruimte te geven. Of om de vele prachtige vergezichten van de Pacific Northwest, een gebied waar ik zelf een persoonlijke band mee heb, meer te laten ademen. Dit zijn geen nitpicks helaas en daarom geen echte top score. Niettemin een uitzonderlijke knappe en boeiende film die het verdient om door velen ervaren te worden. | |
    8.5 / 10 | |
These are my principles. If you don't like them, I have others.
[ Voor 64% gewijzigd door Dr. Strangelove op 05-11-2026 21:21 ]
These are my principles. If you don't like them, I have others.
| The Assistant (2020) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.3 | Genre: Drama | Runtime: 87 min | MPAA: R Jane (Julie Garner) werkt in Manhattan in het kantoor van een grote filmstudio. Ze is de assistent van de baas van de studio en moet er voor zorgen dat diens dag vlekkeloos verloopt en dat aan alle grillen wordt voldaan. Ook grillen die bij Jane ongemak oproepen, of erger. Regisseur Kitty Green interviewde voor The Assistent een hoop medewerkers van Miramax en het mag dan ook geen verrassing zijn dat de baas, die in geen enkele scene zichtbaar is, en alleen als een soort donkere wolk boven Jane en haar collega’s hangt, gemodelleerd is op Harvey Weinstein. The Assistent is een film die een bijzondere aanpak neemt in het aan de kaak stellen van grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer. Alles wordt gefilmd vanuit Jane’s oogpunt, en ook het geluid is beperkt tot wat Jane kan horen. Gesprekken over de telefoon, in liften, in koffiecorners, alles zien en horen we slechts vanuit haar perspectief. Dat Jane zich beweegt in een bijzonder toxische omgeving wordt snel duidelijk; zij krijgt niet alleen te maken met een gebrek aan respect maar ook het egocentrisme en het manipulatieve gedrag van haar collega’s. Meest boeiende is echter om te zien hoe binnen een organisatie een cultuur levend gehouden wordt waarin mensen dit van elkaar accepteren en wegkijken van wat overduidelijk niet correct is. Meest illustratief is de scene waarin Jane bij HR baas Wilcock (Matthew McFadyen) poogt duidelijk te maken dat haar baas zich misdraagt. Wilcock maakt snel duidelijk waar dit toe kan leiden en dat dit misschien onverstandig is om een punt van te maken. You know, for your future. The Assistent is een knappe, kleine, venijnige film over workplace dynamics met herkenningspunten voor iedereen die in een kantoor werkt. Niet teveel echter hoop ik, want dan heb ik medelijden met je. | |
 8 / 10 | |
These are my principles. If you don't like them, I have others.
"Guns fire bullets, or shells, or plasma, DID I MENTION I NEED AMMO?"
Sterker nog, mijn favoriete bioscopen zijn vaak de "klassieke" waar je aan een "tafeltje" zit en tijdens de voorstelling gewoon eten en drinken kunt laten bezorgen. Ja, het haalt je deels uit de film, maar zeker bij "sfeerfilms" past het vaak uitstekend. Van dat mooie rode velours op de wanden, luxe zetels, drankje erbij.:
Filmhuis Den Haag. Geen reclame voor de film, geen pauze.
Maandag weer daarheen voor Wild Horse Nine. Daar kijk ik echt heel erg naar uit.
Overigens, ik weet niet hoe oud je bent, maar pauzes waren tot een eind in de 00s heel normaal bij veel bioscopen in NL. In de VS en UK was ik altijd blij dat we die skipten maar gemiddeld gezien in de 35 jaar dat ik regelmatig de bioscoop bezoek is er in Nederland vaker wel dan niet pauze.
Anyway, om daar je bioscoopbezoek vanaf te laten hangen, tja. Er zijn ergere dingen in de wereld. Thuis heb ik kinderen en een kat die de voorstelling onderbreken, en dat ontneemt me het plezier ook niet
| You are the film (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Sci-Fi | Runtime: N/A | MPAA: N/A Toneelschrijver Madoka (Marika Itô) en rockmuzikant Kazuma (Kai Inowaki) hebben allebei gedoe in hun groep. Ze kennen elkaar niet, maar ze hebben als hangout elk in een kroeg aan de weerskanten van filmhuis Tollywood. Beiden krijgen ze van hun barman de tip om te ontspannen door naar een lokaal gemaakte film die daar draait te gaan. Het blijkt dat ze in elkaars film zitten en ook met elkaar kunnen praten. Omdat ze het synopsis van elkaars film hebben kunnen ze elkaar tips geven, maar daardoor verandert het verhaal. Dat is nog tot daar aan toe als het bij realistisch drama blijft, maar het ontspoort op een gegeven moment aan beide kanten naar fantasy- c.q. misdaadfilm. De trefwoorden waarmee je Kimi wa eiga het beste kunt omschrijven zijn 'melig' en vooral 'studentikoos'. (Update: het blijkt dan ook een film gemaakt door een studententheater genaamd Europe Kikaku.) Maar als je daarvoor in de stemming bent, dan is het best een leuke film. Er zit een lekker tempo in, het zit behoorlijk ingenieus in elkaar (zonder ooit wereldschokkend te worden) en een groot deel van de grappen landt gewoon. 68 minuten is ook wel de juiste speelduur. Als dit ooit op streaming verschijnt, voorzie ik wel een toekomst voor deze film als stonerstudentenculthit. En ik moet zeggen: ook wel een leuke opzet die ze hebben met die twee bars - de één om je vol te gooien, de ander meer koffiehuisachtig - aan weerszijden van het filmhuis en dan die grote vintagewinkel beneden. Als ik daar in de buurt zou wonen, zou ik er wel vaak te vinden zijn. Ook geleerd: in Japan kun je als souvenir uitgebreide programmaboekjes van films in de bioscoop kopen met een samenvatting van het hele plot en een hoop achtergrondinformatie, een beetje vergelijkbaar met een museumcatalogus. En Japans voor staatsgreep is 'coup d'état'. Alleen toen ik het opzocht op 100% zeker te zijn, blijk dat de (Romanji) spelling 'Kūdetā' is. (Gezien op Imagine Festival) | |
 7 / 10 | |
[ Voor 10% gewijzigd door wmterhaar op 07-11-2026 10:13 ]
Ergens ben ik er wel benieuwd naar maar ik haat de US versies.. with a passion. Gaat dit verder dan een paar slechte (menselijke) karakters die we volgen, GZ dat eerst slecht lijkt, er een sterkere tegenstander komt en GZ ineens gaat helpen?:
Nu in de pauze van Godzilla minus zero, hoofdsponsors bestaan uit, "het verbond voor dove oren" "tinnitus 101" en "de oorstichting" want wat staat het geluid allejezus hard 😬😬
Verder is dit weer een grafisch pareltje, veel beter te kijken dan de Amerikaanse versies van dit "monstergenre"
"Guns fire bullets, or shells, or plasma, DID I MENTION I NEED AMMO?"
| Ingrid Goes West (2017) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.6 | Genre: Comedy, Drama, Horror | Runtime: 98 min | MPAA: R Het idee achter deze film – wat het probeert te zeggen over sociale media, influencers, isolement en de schijnvertoning van levens – is uitstekend (in de zin dat deze trends natuurlijk het tegenovergestelde van uitstekend zijn). De uitvoering is echter behoorlijk matig. Er zijn echt wel betere films over dit onderwerp gemaakt. Zie bijvoorbeeld mijn lijst: https://letterboxd.com/joshuajghill/list/social-media/ | |
 6 / 10 | |
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
Het lijkt erop dat wij echt tegengestelden zijn op dat gebied. Het interesseert me geen moer hoe de zaal eruit ziet, als je maar fatsoenlijk zit en goed beeld en geluid hebt. Iemand die steeds versnaperingen de zaal in komt brengen op bestelling, dat heb ik ooit 1x geprobeerd en het irriteerde me mateloos. Als ik iets wil eten of drinken haal ik het vooraf of in de pauze (als die er is. Komisch genoeg vind ik een pauze bij een slechte film altijd fijn. Bij een goede film haalt de pauze me onnodig uit het verhaal
). Volk dat af en aan loopt haalt me compleet uit de film. Maar ik vind het ook altijd irritant als ik met mijn maatje thuis een film kijk en hij zet em om het halfuur op pauze om te roken.
| Macario (1960) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 8.3 | Genre: Drama, Fantasy, Mystery | Runtime: 91 min | MPAA: N/A Mexico, 18e eeuw. (Denk ik. In ieder geval zijn er pruiken.) Als arme houthakker Macario (Ignacio López Tarso) het brandhout bij de bakkerij komt afleveren, zijn ze daar net bezig met een bijzondere bestelling: het gebruik van de ovens voor het bereiden van zes kalkoenen voor lokale machthebber Don Ramiro (Mario Alberto Rodríguez) voor Mexico's feestdag Día de Muertos vanwege een probleem met de schoorsteen in Don Ramiro's huis. Bij het zien van zoveel overdaad knapt er iets bij de arme en altijd hongerige Macario: hij gaat helemaal niets meer eten totdat hij een keer genoeg eten kan krijgen om zich helemaal vol te schransen. Zijn liefhebbende vrouw (Pina Pellicer, beetje apart dat ondanks een grote rol haar naam nooit wordt genoemd) snapt hem gelukkig helemaal en steelt een kalkoen van Don Ramiro, die ze met hem meegeeft zodat hij hem in alle rust in het bos kan opeten, zonder dat zijn vijf bloedjes van kinderen het eten uit zijn mond kijken. De oneindige honger van de kinderen is een soort running gag in deze film, waarbij de kindacteurs helemaal los gaan. Alleen wordt Macario als hij aan zijn kalkoen wil beginnen eerst lastig gevallen door de duivel en vervolgens door God. Maar Macario is slim en weet ze af te wimpelen. Maar dan komt de Dood (Enrique Lucero). Die heeft erge honger (goede casting van de hologige Lucero) en Macario denkt: "Die kalkoen krijg ik nu toch niet op", dus hij deelt hem. Tot zijn verrassing blijft hij niet alleen leven, maar krijgt hij zelfs een beloning voor zijn vrijgevigheid van de Dood: water waarvan één druppel elke zieke kan genezen. Tenminste, als Macario de Dood aan de voeten van de zieke ziet staan. Als het aan het hoofdeinde is, dan is er niets meer aan te doen en mag Macario niet helpen. Als je nu net als ik bent, dan denk je dat je wel weet hoe het ongeveer verder gaat: het succes van zijn wonderen stijgt Macario naar het hoofd en hij gaat het water toch verkeerd gebruiken. Maar nee, niets van dit alles, want... spoiler: Macario is de eerste Mexicaanse film die een Oscar-nominatie kreeg. Trouwens ook één voor de Gouden Palm. Het is nu een soort Mexicaans cultureel erfgoed, want de Mexicaanse ambassade gaf zelfs een borrel ter ere van de vertoning van de gerestaureerde versie op Imagine. Misschien dat wat A Wonderful Life is voor Amerikaans Kerstmis, Macario is voor Día de Muertos? A Wonderful Life en ook A Matter of Life and Death zijn wel een beetje ijkpunten voor het soort film dat Macario is: een moraliteit die niet te zwaar op de hand is. Sterker nog, de droge en soms vrij zwarte humor van de film is zijn sterkste punt. Maar het hele vlotte, maar toch slimme script van dat regisseur Roberto Gavaldón met Emilio Carballido schreef verdient lof, ook vanwege de enorme humaniteit zonder sentimentaliteit die er in zit. De fraaie zwartwitcinematografie van de hoog aangeschreven Gabriel Figueroa maakt het plaatje compleet.:gifsicle():strip_exif()/f/image/yAwUJvg2rT9sFW8OydOtyeMc.gif?f=user_large) Weer typisch een voorbeeld van film die laat zien waarom ca. 1955-1965 toch wel één van mijn favoriete periodes, zo niet mijn favoriete periode uit de filmgeschiedenis is. (Gezien op Imagine Festival) | |
 9 / 10 | |
| The Peril at Pincer Point (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Comedy, Drama, Mystery | Runtime: 83 min | MPAA: N/A Geluidsman Jim Baitte (Jack Redmayne) wordt naar het mysterieuze eiland Pincer Point gestuurd om een cateringmedewerkster te vinden van wiens stem de regisseur van de film waarvoor hij werkt dusdanig onder de indruk is, dat hij haar stem moet hebben voor een voiceover. Als Baitte daar is, dan kan hij ook meteen wat nautische geluidseffecten opnemen, want wat hij eerder met de Franse slag heeft gemaakt, lijkt nergens op. Standaard plugins gebruiken, hoe durf je! Op Pincer Point aangekomen, blijkt de medewerkster verdwenen, wat iets te maken lijkt te hebben met een zeemanslegende over een kapitein Telson. Net als een Imagine film die ik eerder zag, Kimi wa eiga, straalt The Peril at Pincer Point heel erg "studentenproject"/"beginnende filmmakers" uit. Het verschil is dat Kimi wa eiga is gemaakt door een toneelgroep, dus met focus op het script en het acteren, terwijl TPaPP duidelijk gemaakt is door mensen die meer affiniteit met de technische kant van het filmmaken hebben. Dat is helaas te merken aan het verhaal. Dat lijkt half geïmproviseerd. Het zijn grotendeels variaties op dingen uit de Pirates of the Caribbean films en The Secret of Monkey Island videospellen op hun flauwst, met wat afgezaagde grappen over de filmindustrie erbij. In de beste Engelse panto traditie moeten rare accenten en slechte pruiken compenseren voor gebrek aan scherpte in de grappen en acteertalent bij de acteurs. De meeste aandacht is duidelijk gaan zitten in het visuele, en zoals te verwachten in een film over een geluidsman, het geluid. TPaPP is gefilmd in een soort surrealistische, retro zwart-wit stijl. Het doet een beetje denken aan Hundreds of Beavers, maar leunt wel duidelijk meer in de richting van Duits expressionisme. Het ziet er vaak best mooi uit. Daarmee kunnen we regisseurs Noah Stratton-Twine en Jake Kuhn misschien wel zien als de opvolgers van hun roemruchte landgenoot Ridley Scott: filmmakers met talent die wel een goed script van een ander en goede acteurs nodig hebben om te kunnen excelleren. (Gezien op Imagine Festival) | |
 4 / 10 | |
| Deep Water (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 5.4 | Genre: Action, Drama, Horror | Runtime: 106 min | MPAA: R Deze film leek in de trailers leuk/spannend, een vliegtuig wat neerstort met een haai op de loer terwijl iedereen gered moet worden. Het begin bouwt wel redelijk op. Maar zodra het fout gaat in de lucht, gaat het letterlijk en figuurlijk hard neerwaarts met de film. Het verhaal slaat nergens meer op, de CGI is echt tenenkrommend beroerd en dat zorgt ook juist dat het centrale element van de film, de haai, zwaar geanimeerd overkomt, alsof je naar een mislukte B film kijkt. Na een half uur dus maar weer afgezet. | |
 2 / 10 | |
Mijn laatste reviews: Xiaomi Mi 9T | Mpow H12
| Ernest & Celestine (2014) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.8 | Genre: Animation, Adventure, Comedy | Runtime: 80 min | MPAA: PG Een hartverwarmende Franse feelgood-animatiefilm met aquareltekeningen. En een duister randje. Hoewel een groot deel van de charme voortkomt uit die hartverwarmende benadering en de schitterende tekeningen, zijn het juist het realisme en de maatschappijkritiek die de film boven het maaiveld doen uitsteken. | |
 7.5 / 10 | |
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
| Cinco minutos más (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: N/A | Runtime: N/A | MPAA: N/A Deze film werd door het publiek het hoogste gewaardeerd op Imagine 2026. Ik zag hem pas op de reprisedag van de hoogst scorende films, maar mijn keuze is het zeker niet. Toni (Berto Romero, ook de scriptschrijver) en Bárbara (Belén Cuesta) hebben wat huwelijksproblemen. Dus wordt zoontje Héctor gestald bij oma en gaan ze een weekendje bijpraten in een digitale detox villa op het platteland. Net als ze de rondleiding krijgen van verhuurder Carlos (Javier Cámara) komt de wereld in een tijdlus van 5 minuten, van 18:30 tot 18:35. Wel een tijdlus waarbij wat verbruikt is of kapot gaat, zowel bij levende wezens als dingen, niet terugkomt. Een rondleiding door een afgelegen vakantievilla lijkt de ideale plek om zo een lus uit te zitten, maar dat blijkt minder waar: al snel wordt het een enorme geweldsorgie. Wat je in meer of minder mate altijd hebt bij films met tijdlussen is, dat als je er over na gaat denken het niet klopt. Dat is onvermijdelijk en niet erg als het een beetje binnen de perken wordt gehouden, zeker als het zoals gaat om een zwarte komedie, zoals deze film. Maar Cinco Minutos Más maakt er echt te veel een rommeltje van. spoiler: Erger is nog dat de karakters vaak nogal inconsistent zijn en vooral door de telkens toenemende drang tot escalatie van het plot gedreven lijken te reageren. Voor wat betreft wat er is aan karakterisatie, is Toni is ook wel een heel standaard schlemiel met een onsuccesvol uitgeverijtje, terwijl Bárbara een bijna retro te noemen hysterica is. Carlos is verreweg het leukste karakter, een makelaarstype met foute grappen. Maar die wordt ook gespeeld door de Spaanse topacteur Javier Cámara (hoop Almódovar klassiekers, The Young en The New Pope), die er een lekkere kluif aan heeft. Eigenlijk is zijn rol de enige reden waarom ik de film nog zou aanraden. Wel ook dus weer de veel voorkomende modernefilmkwaal van alleen maar onsympathieke karakters.Ik noemde dus die regel dat alles wat kapot gaat, bij de herstart nog steeds kapot is. Behalve de eerste keer, waar de hoofdpersonen uitvinden dat ze in een tijdlus zitten doordat een schoteltje dat kapot gevallen is, weer heel is. En als je weet dat iemand lopend met een geweer op je afkomt vanaf een vaste locatie, wat al dik vier minuten duurt, dan hoef je die persoon niet te gaan opwachten; de andere kant opgaan is simpeler en veiliger. Het bontst maakt de film het tegen het einde, als iemand wakker wordt die door het grootste deel van de tijdlus heen geslapen zou hebben. Maar hoe kan die dan in een latere iteratie wel wakker worden? Dat klopt zo erg niet, dat de hoofdpersonen er iets van zeggen. Eerlijk gezegd is het als je het zo openlijk doet, het eigenlijk wel grappig. Verder is iedereen de hele tijd aan het schreeuwen en wordt er flink met de camera geschud, waardoor het ook gewoon een vermoeiende film om te kijken is. Maar dat is mijn mening; veel mensen hebben er klaarblijkelijk dus van genoten. (Gezien op Imagine Festival) | |
| 4 / 10 | |
| Godzilla Minus Zero (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Action, Adventure, Drama | Runtime: 119 min | MPAA: N/A Een zeer waardige opvolger van het origineel Gozilla Minus One. Het verhaal sprak me persoonlijk aan omdat ik net terug ben uit Japan en echt de tranen uit mn kop heb staan janken bij Hiroshima. En dit kwam heel erg aan bod bij deze film. Iets minder monster gevecht, maar wel heel "hoe gaan we dit oplossen" film. (en een beetje f u gevoel naar de USA) Ook de soundtrack, als Godzilla ergens komt the main theme. Kippenvel. | |
| 8 / 10 | |
XR is een Terroristische Organisatie.
| The Christmas Quest (2024) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.4 | Genre: Adventure, Romance | Runtime: 84 min | MPAA: TV-G Een archeologe wordt door rijke man gevraagd om een legendarische schat op IJsland te zoeken. Een schat waar haar moeder ook al naar op zoek is geweest. Om de puzzels die ze tegen gaat komen heeft ze iemand nodig met kennis van het Oud Noors, en de enige die ze kent en beschikbaar is, is haar ex-man. Samen gaan ze op zoektocht uit. Maar er lijken ook andere kapers op de kust. Ik dacht mooie IJslandse locaties te gaan zien, maar dat blijft beperkt tot beelden van Reykjavik. Het verhaal zelf is al niet bijster interessant, maar het springt ook van de hak op de tak. Een soort temu-versie van Lara Croft meets Indiana Jones. Chemie tussen hoofdrolspelers ontbreekt in mijn ogen en de karakters zijn nog minder dan een-dimensionaal. | |
 4.5 / 10 | |
| Wild Horse Nine (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Comedy, Crime, Drama | Runtime: N/A | MPAA: N/A Topfilm weer van Martin McDonagh. Ben je bekend met zijn vorige films dan weet je wat ongeveer kunt verwachten. Specifiek plaats en verhaal, check Bijzondere karakters, check Leuke dialogen, check Afgelopen vrijdagavond in de bios gezien, met welgeteld 15 mensen in de zaal merk je direct dat dit niet een heel breed publiek aantrekt. John Malkovich speelt de sterren van de hemel maar ook Sam Rockwell doet het erg goed. Heb een paar keer echt moeten lachen. Het verhaal is bijzonder te noemen, zonder hier veel op in te gaan.. CIA agents on a special mission. Op begin denk je waar gaat dit naar toe maar het wordt met elke scene steeds meer duidelijk. Erg van genoten, 8/10 | |
 / 10 | |
| Godzilla Minus Zero (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Action, Adventure, Drama | Runtime: 119 min | MPAA: N/A Godzilla Minus Zero voelt voor mij toch meer gekunsteld dan Minus One. Het doel was nu duidelijk een verhaal verzinnen waarbij we de hoofdpersonages, en dan bedoel ik niet Godzilla zelf, kunnen hergebruiken. In Minus One voegde de menselijke kant van het verhaal echt een extra laag toe. Nu werd er mijns inziens iets te veel op het sentiment gedrukt met erg lange, en misschien wel overbodige, scènes. Visueel zag het er echt goed uit. Veel angstaanjagender dan we kennen van de Amerikaanse versies. Als het vorige deel al de Oscar kreeg, dan is deze film ook weer zeker een kanshebber. Het geluid stond bij ons ook op standje 11, maar de effecten en muziek klonken wel goed. Hoewel de film meteen met actie begint, duurt het toch vrij lang voordat we daarna weer iets te zien krijgen. Dan komen we bij wat mij betreft het grootste minpunt van deze film is: te weinig Godzilla! Dat is uiteindelijk toch waar voor we komen, maar je moet eerst de halve film door voordat je honger een beetje gestild wordt. Al met al een prima vervolg, waarbij ik me zeker vermaakt heb, maar niet beter dan Godzilla Minus One. | |
| 7 / 10 | |
| 1917 (2020) |  |
| Tweakers: 5.1 | IMDb: 8.2 | Genre: Drama, War | Runtime: 119 min | MPAA: R Er zijn weinig films die meerdere keren kijk, maar deze staat wel op die lijst. Vooral de manier filmen maakt het - voor mij - een fijne film, de shots lijken een aan een geschakelde manier van filmen te zijn. En hier en daar nog wat bekende acteurs verstopt, zoals Colin Firth en Mark Strong | |
| 8 / 10 | |
| Oppenheimer (2023) |  |
| Tweakers: 6.1 | IMDb: 8.2 | Genre: Biography, Drama, History | Runtime: 180 min | MPAA: R Ik geef films niet snel een 9 of 10, maar dit is er zo een. Toen der tijd in de bios gezien (gelukkig), en dit weekend weer eens gecheckt. Uitleggen waar het over gaat hoeft denk ik niet aangezien de meeste hier deze vast al gezien hebben, of voorbij hebben zien komen. Wat een meesterwerk van Nolan op gebied van het technisch en filmaspect. Bijna alles klopt gewoon. Prachtige beelden, geluid, kleurgebruik, acteerwerk (ijzersterke Murphy als Oppenheimer). Als een film ervoor zorgt dat ik na het kijken meer wil weten over het onderwerp dan zit het goed. Is de film voor iedereen? Nee, zeker niet. Veel conversatie scenes met hier en daar een opbouw naar wat groters, en uit eindelijk het aller grootste klap moment . Twee punten die mij zijn bij gebleven waar ik vraagtekens bij zet.spoiler: 1. De explosie van de atoombom test. De opbouw naar de ontploffing was echt super, insane. Maar dan een soort tegenvallend klein ogende explosie... hoe is het mogelijk dat dit er doorheen gekomen is? 2. Oppenheimer spreekt een aantal "Nederlandse" zinnen tijdens zijn studie in Leiden. Hoe krijgen ze het voor elkaar om met deze productie niet een aantal correcte Nederlandse zinnen te schrijven en te leren aan Murphy? Was een soort mislukt Duits/Nederlands/Scandinavisch? Merkwaardig dat dit door niemand gecheckt is. | |
 9.5 / 10 | |
Sorry, maar wie reviewt er dan ook een Hallmark film?
Hay 365 dias en un año y 366 occasiones para festejar (Boliviaans spreekwoord)
Ja, erg he. Dacht dat het nog wel wat kon zijn vanwege IJsland, zag toen pas dat het een Hallmark film. Ach, met kerst in aantocht is er geloof ik elke dag een kerstfilm op rtl8. En vrouwlief heeft er daarvan een aantal opgenomen.:
[...]
Sorry, maar wie reviewt er dan ook een Hallmark film?
Hangt van de film af. Een komedie is wel leuk om in een volle zaal te zien; samen lachen is altijd leuker dan alleen. De rest, don't care so much. En soms voegt een (bijna) lege zaal ook wat toe.
These are my principles. If you don't like them, I have others.
Haha begrijp ik helemaal, heb het hier ook vaak zat gehoord. Ik ga best goed op zulke films mits het script goed is, en dat is hier top-notch. The Assassination of Jesse James is er nog zo een
Zeker, maar bij mij is het precies andersom. Ik zit veel liever met een broodtrommeltje met 2 man om 17u in de bios dan op primetime. Vorige week naar Clayface geweest, ik heb tijdens de film onderhand meer licht van de diverse telefoons gezien dan van het doek.
Nomen nescio
En dan tijdens het voorfilmpje vragen aan mensen om de telefoon op silent te zetten.
These are my principles. If you don't like them, I have others.
Bedankt voor de tips.
Je ziet het veel (jonge) mensen doen inderdaad. Alsof ze door de hype van anderen naar een film zijn gegaan, het niets aan vinden en dan maar op de telefoon gaan staan loeren. Bij meerdere films; The furious, Backrooms (dit is geen film voor de jeugd) en Obsession. Verlaat dan lekker de zaal..:
[...]
Zeker, maar bij mij is het precies andersom. Ik zit veel liever met een broodtrommeltje met 2 man om 17u in de bios dan op primetime. Vorige week naar Clayface geweest, ik heb tijdens de film onderhand meer licht van de diverse telefoons gezien dan van het doek.
* Bra-Jo snapt niet waarom mensen 15 euro uitgeven om in 't donker te gaan zitten tiktokken...
Oh ja, Kerstfilm... daar heb ik geen kaas van gegeten.:
[...]
Bedankt voor de tips.
Maar het ging deze keer natuurlijk om een kerstfilm zonder al te veel diepgang.
Helaas had deze dan helemaal geen diepgang
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
AopenHX08 ZM400B Athlon64-X2-3800+ ArticFreezer64pro Asrock939Dual-Sata2 2x512MbDDR400 GigabyteR9700pro SBAudigy2 Inspire6700modded PCTVpro ADSL 6Mb/768 NEC2500a Pioneer105DVDrom iiyamaVMPro450 CanonIP4000 LogitechG5 200GbWD7200 80GbWD7200 WinXPhome
| Chirudo (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Horror | Runtime: 88 min | MPAA: N/A De tegenhanger op Imagine dit jaar van 5 Minutos Más: dat was de publieksfavoriet waar ik weinig mee kon, AnyMart is de film die nergens hoog scoort (niet in de Imagine publieksenquête, noch op Letterboxd of IMDb) die in mijn top 3 van het jaar komt. (De originele titel is Chirudo, wat zoiets als gekoeld of koelafdeling lijkt te betekenen.) De film tikt ook werkelijk alle hokjes aan van waar ik van houd in een film:
Verder ontsnapt Sakai aan de kapitalistische hellscape door tuinieren en Ogawa wil haar eigen mooie kapsalon, waar ze creatieve kapsels kan maken. Ze heeft ook stiekem, tegen bedrijfsbeleid in, highlights. Ik vond dat een soort ontroerende kleinheid hebben. Tijdens het kijken kreeg ik het idee dat Yusuke vast wel een liefhebber van Playtime is en dat blijkt volgens dit interview inderdaad zo te zijn. Tenminste ik neem aan dat 'Jack Tachi (My Uncle)' is wat de automatische vertaling maakt van 'Jacques Tati (Mon Oncle)'. De andere naam die Yusuke noemt is Roy Anderson en dat was wel een 'duh!'-momentje, want eigenlijk ligt die invloed er in AnyMart best wel dik bovenop. Dat maakt wel dat mijn twee favoriete films van dit jaar gemengd ontvangen films zijn met een grote Roy Anderson invloed: naast AnyMart namelijk Digger. Het rare is dat ik de films van Anderson eigenlijk meer rationeel bewonder dan dat ik ze echt heel goed vind, hoewel er wel altijd een paar fantastische visuele momenten in zitten. (Gezien op Imagine Festival) | |
 10 / 10 | |
delete nvm > Even snel een betere versie gemaakt van de Trinity test scene:Genereer je eigen UBB code review
Oppenheimer (2023) [Afbeelding: Oppenheimer (2023)] Tweakers: 6.1 | IMDb: 8.2 | Genre: Biography, Drama, History | Runtime: 180 min | MPAA: R Ik geef films niet snel een 9 of 10, maar dit is er zo een. Toen der tijd in de bios gezien (gelukkig), en dit weekend weer eens gecheckt.
Uitleggen waar het over gaat hoeft denk ik niet aangezien de meeste hier deze vast al gezien hebben, of voorbij hebben zien komen.
Wat een meesterwerk van Nolan op gebied van het technisch en filmaspect. Bijna alles klopt gewoon. Prachtige beelden, geluid, kleurgebruik, acteerwerk (ijzersterke Murphy als Oppenheimer). Als een film ervoor zorgt dat ik na het kijken meer wil weten over het onderwerp dan zit het goed.
Is de film voor iedereen? Nee, zeker niet. Veel conversatie scenes met hier en daar een opbouw naar wat groters, en uit eindelijk het aller grootste klap momentspoiler:1. De explosie van de atoombom test. De opbouw naar de ontploffing was echt super, insane. Maar dan een soort tegenvallend klein ogende explosie... hoe is het mogelijk dat dit er doorheen gekomen is?
2. Oppenheimer spreekt een aantal "Nederlandse" zinnen tijdens zijn studie in Leiden. Hoe krijgen ze het voor elkaar om met deze productie niet een aantal correcte Nederlandse zinnen te schrijven en te leren aan Murphy? Was een soort mislukt Duits/Nederlands/Scandinavisch? Merkwaardig dat dit door niemand gecheckt is.[Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding]9.5 / 10
Spoilers uiteraard https://streamable.com/s1lhbh
[ Voor 7% gewijzigd door Westland1940 op 09-11-2026 20:13 ]
Ik had gehoopt (en hoop nog steeds) hem aankomend weekend te zien in IMAX in Eindhoven maar op donderdag, vrijdag én zaterdag gewoon helemaal geen enkele screening. Zondag enkel 4DX om 10.00 uur in de ochtend
Nieuwe film, een best grote, in vol ornaat in de app dat het nu te boeken is en dan dit. Tilburg Centrum heeft wel IMAX, maar niet op vrijdag, zaterdag om 11 uur in de ochtend en zondag om 20.30 pas. De Vue in Eindhoven speelt hem überhaupt niet af in de Dolby Cinema zaal, dus subpar ervaring én een pauze dus no thanks. Al hebben die nog geen tijden online voor aankomend weekend dus dat kan nog veranderen. Maar het valt me wel vies tegen.Kijk eens naar de enige gelukte kleurenfoto van de Trinity explosie of het filmmateriaal ervan, die komt zeer sterk overeen met wat je in Oppenheimer ziet.:Genereer je eigen UBB code review
Oppenheimer (2023) [Afbeelding: Oppenheimer (2023)] Tweakers: 6.1 | IMDb: 8.2 | Genre: Biography, Drama, History | Runtime: 180 min | MPAA: R Ik geef films niet snel een 9 of 10, maar dit is er zo een. Toen der tijd in de bios gezien (gelukkig), en dit weekend weer eens gecheckt.
Uitleggen waar het over gaat hoeft denk ik niet aangezien de meeste hier deze vast al gezien hebben, of voorbij hebben zien komen.
Wat een meesterwerk van Nolan op gebied van het technisch en filmaspect. Bijna alles klopt gewoon. Prachtige beelden, geluid, kleurgebruik, acteerwerk (ijzersterke Murphy als Oppenheimer). Als een film ervoor zorgt dat ik na het kijken meer wil weten over het onderwerp dan zit het goed.
Is de film voor iedereen? Nee, zeker niet. Veel conversatie scenes met hier en daar een opbouw naar wat groters, en uit eindelijk het aller grootste klap momentspoiler:1. De explosie van de atoombom test. De opbouw naar de ontploffing was echt super, insane. Maar dan een soort tegenvallend klein ogende explosie... hoe is het mogelijk dat dit er doorheen gekomen is?
2. Oppenheimer spreekt een aantal "Nederlandse" zinnen tijdens zijn studie in Leiden. Hoe krijgen ze het voor elkaar om met deze productie niet een aantal correcte Nederlandse zinnen te schrijven en te leren aan Murphy? Was een soort mislukt Duits/Nederlands/Scandinavisch? Merkwaardig dat dit door niemand gecheckt is.[Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding]9.5 / 10
Ik had `m in Kinepolis Den Bosch gekeken. Wel in Laser Ultra, maar geen extra groot formaat dus (denk ik).:
[...]
Ik had gehoopt (en hoop nog steeds) hem aankomend weekend te zien in IMAX in Eindhoven maar op donderdag, vrijdag én zaterdag gewoon helemaal geen enkele screening. Zondag enkel 4DX om 10.00 uur in de ochtend
Edit: vrijdag 1 screening bij de Vue en zaterdag eentje, beide keren niet in de Dolby Cinema zaal. Gaar.
Ik zie dat de Vue in Den Bosch hem zaterdag draait op een tijd die uitkomt (want ik moet rond de middag eerst de intocht kijken met de kleine
) dus gaan we daar maar voor. Als het is heeft de Vue overdag ook geen pauzes in de film. Wel een rete klein zaaltje, maar beter dan niks.
| Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves (2023) |  |
| Tweakers: 7.5 | IMDb: 7.2 | Genre: Action, Adventure, Comedy | Runtime: 134 min | MPAA: PG-13 De dagen worden weer korter en de avonden langer dus dat betekent dat het thuis film seizoen ook weer is gestart. Van het weekend afgetrapt met deze. We hadden zin om een comedy te kijken echter niet de standaard animatie films met standaard grapjes. Van (ex) collega's altijd leuke verhalen gehoord over D&D en aanverwante en nooit de tijd genomen om het zelf te spelen. We gingen er beide blank in en dat viel niet tegen. De humor is leuk gedaan, niet al te droog en voor zover ik er dingen vanaf weet doet het wel recht aan D&D hoe het 'echt' is. We hebben er van genoten | |
| 7 / 10 | |
| Verity (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Crime, Drama, Mystery | Runtime: 114 min | MPAA: R Verity lijkt op heel veel vlakken op the Housemaid (2025): een rijk, succesvol koppel in een groot huis (met Anna Hathaway) huurt een vrouw in (Dakota Johnson), die toevallig erg veel lijkt op de vrouw des huizes. De nieuwe vrouw gaat ook in het huis wonen, 'sexual tension' tussen de man en de nieuwe vrouw, hier en daar een ontblote boezem, en een vergelijkbare 'thriller' met een twist. Echter is het allemaal wat minder dan Housemaid, de hoofdrol is voor Dakota en het is wel een beetje een nepo-baby vind ik. Niet heel slecht, maar ze heeft het acteren ook niet ge-erfd van haar moeder Melanie Griffith Ook een beetje zwak is dat na een plottwist op het eind het nog steeds allemaal erg onduidelijk/onlogisch is, en ze in de laatste minuten via een gevonden brief het plot gaan uitleggen met een voice-over wat er allemaal gebeurt zou zijn. De pacing in de film is ook niet altijd even lekker.Van de andere kant kijkt het ook wel aardig weg, maar zoals eerder gezegd, je kan beter Housemaid kijken | |
 5.5 / 10 | |
Door je review ben ik wel benieuwd naar "the housemaid", maar kan je een Letterboxd of imdb link geven naar de juiste film, ze zijn nogal veel films blijkbaar met die naam:Genereer je eigen UBB code review
Verity (2026) [Afbeelding: Verity (2026)] Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Crime, Drama, Mystery | Runtime: 114 min | MPAA: R Verity lijkt op heel veel vlakken op Housemaid: een rijk, succesvol koppel in een groot huis (met Anna Hathaway) huurt een vrouw in (Dakota Johnson), die toevallig erg veel lijkt op de vrouw des huizes. De nieuwe vrouw gaat ook in het huis wonen, 'sexual tension' tussen de man en de nieuwe vrouw, hier en daar een ontblote boezem, en een vergelijkbare 'thriller' met een twist.
Echter is het allemaal wat minder dan Housemaid, de hoofdrol is voor Dakota en het is wel een beetje een nepo-baby vind ik. Niet heel slecht, maar ze heeft het acteren ook niet ge-erfd van haar moeder Melanie Griffith
Van de andere kant kijkt het ook wel aardig weg, maar zoals eerder gezegd, je kan beter Housemaid kijken[Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding][Afbeelding]5.5 / 10
Haha het Se7en verhaal doet mij denken aan toen ik als begin tiener met een paar vrienden en een vader van hen naar Casino Royale ging. Een lege zaal naast een stel dat meer met hun zelf bezig was, de vader die halverwege ging slapen, en wij als jochies die in ongeloof stonden te kijken toen die prachtige Aston Martin over de kop ging:
[...]
Hangt van de film af. Een komedie is wel leuk om in een volle zaal te zien; samen lachen is altijd leuker dan alleen. De rest, don't care so much. En soms voegt een (bijna) lege zaal ook wat toe.
Se7en gezien in een bijna lege gigantische zaal. Ik als tiener alleen en drie oudere mannen die ook allemaal alleen zaten. Perfecte combi van setting en film. Niet geslapen die nacht
Ook een keer dinsdagmiddag naar The Dark Knight geweest paar maanden na de premiere. Ik was de enige. Projectionist deed ook de bar. Toen ik M&Ms kwam kopen zei hij: 'Zullen we de rest van de pauze maar overslaan?' 'Even naar het toilet.' 'Uitstekend meneer, als U weer zit zet ik hem weer aan.' Best service ever
| Wild Horse Nine (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Comedy, Crime, Drama | Runtime: N/A | MPAA: N/A -Lee: “How are the kids?” -Margie: “Who cares?” Ik heb m afgelopen zaterdag in een uitverkochte zaal in het Louis Hartlooper gezien, in Utrecht. Fantastisch! John Malkovich (als Chris) en Sam Rockwell (als Lee) leveren een fantastisch samenspel af als bitchende CIA-agenten die van Santiago naar Paaseiland worden gestuurd. Malkovich past naadloos in het universum dat McDonagh heeft geschapen. Hij is heerlijk vermakelijk als de spraakzame, gehaaide veteraan Chris, die 68 dodelijke slachtoffers op zijn naam heeft staan, al lijkt hij dat, en vrijwel al het andere, te vergeten naarmate zijn fysieke en mentale gezondheid hem in de steek laten. Rockwell is briljant als Lee, die in feite fungeert als Chris' babysitter; de humor zit hem vooral in de stomverbaasde reacties van Rockwell op alles wat er uit Chris' mond komt. Ondanks de voortdurende frustratie voel je het onderlinge respect en de wederzijdse genegenheid. Het is een genot om naar deze twee te kijken. De bijrollen zijn eveneens ijzersterk bezet met onder meer Steve Buscemi, Parker Posey en Tom Waits. Mariana Di Girólamo is voortreffelijk als Monica, een opstandige studente op het eiland, die een onverwachte maar diepgaande band opbouwt met Chris. Haar karakterontwikkeling is fantastisch, wat mij betreft. Het script is van topniveau en de film prachtig gevangen in de adembenemende omgeving van Paaseiland. Al met al is het een melancholische, bitterzoete 'hangout movie' met hier en daar een flinke dosis geweld. Toch laat de film je uiteindelijk achter met één cruciale vraag: Are there dinosaurs in heaven? | |
| 9 / 10 | |
[ Voor 8% gewijzigd door EraZor op 10-11-2026 11:26 ]
| The Gorge (2025) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.7 | Genre: Action, Adventure, Horror | Runtime: 128 min | MPAA: PG-13 The Gorge gaat over een grote kloof in de grond die bewaakt moet worden vanuit 2 torens. Ieder jaar wordt de wacht gewisseld en in deze film komt er aan de west kant een mannelijke agent en aan de oost kant een vrouwlijke agent. Het verhaal begint met een beetje romantiek tussen de 2 personen die proberen te communiceren door dingen op papier te schrijven. (De torens staan te ver uit elkaar om anders te kunnen communiceren). Later loopt dit uit in een 13-in-een-dozijn actiefilm. Niets aan deze film is memorabel, maar het biedt prima popcorn-vermaak voor een vrijdag avond. | |
| 6 / 10 | |
Roses are red, violets are blue, unexpected '{' on line 32.
| True Romance (1993) |  |
| Tweakers: 6.2 | IMDb: 7.9 | Genre: Crime, Drama, Romance | Runtime: 119 min | MPAA: R In 1993 was de naam Quentin Tarantino nog geen household name. Buiten het arthouse circuit had niemand van Reservoir Dogs gehoord, Pulp Fiction was nog in de maak. Voor Hollywood insiders was het blijkbaar al wel duidelijk dat hij wat in zijn mars had, want Tony Scott, een grote naam, pikte Tarantino’s script op. Clarence (Christian Slater) en Alabama (Patricia Arquette) komen elkaar in de bioscoop tegen en het is liefde op het eerste gezicht. Zij is net een carrière als callgirl gestart maar Clarence doet haar dat vergeten. Hij rekent op radicale wijze af met haar verleden en komt daarbij in het bezit van een grote koffer vol cocaine. Hiermee willen ze een nieuw leven beginnen, maar in de wereld van Tarantino gaat dat niet zo makkelijk. True Romance deed het niet heel goed aan de box office in 1993, maar kreeg volop de aandacht in de nasleep van Pulp Fiction; zoals zovele fans van die film heb ik True Romance toen ook gekeken, maar er was niet veel blijven hangen in de 30 jaar die dat pakweg geleden is. Inmiddels is de film een bona fide cult classic geworden. Tijd voor een re-view. Tony Scott is zeker niet mijn favoriete regisseur; zijn visueel luide stijl spreekt mij weinig aan, maar de combinatie met Tarantino's script is eigenlijk gewoon goud. Dit is van de eerste tot de laatste minuut een achtbaanrit (halverwege de film mag je dat letterlijk nemen even) met een scenario dat aan elkaar hangt van de welbekende licht absurde dialogen, geweld en idiote karakters die op geen enkel moment verstandige keuzes kunnen maken. En wat een cast om dit allemaal uit te beelden: Slater en Arquette leveren hier career-best performances die heel goed bij hun in mijn optiek relatief beperkte range passen. De supporting cast is echter waar veel van de draw van True Romance vandaan komt. Haal even diep adem: Dennis Hopper, Val Kilmer, Gary Oldman, Brad Pitt, Christopher Walken, Samuel L. Jackson, James Gandolfini. En dan beperk ik me tot de echte A-listers want er loopt nog een heel stel andere bekende gezichten rond. Het is een cast om je vingers bij af te likken en het mooiste, ondanks dat sommige rollen niet meer dan 1 of 2 scenes zijn, allemaal raken ze de bulls-eye. De Sicilian scene tussen Hopper en Walken is de stuff of legend; Oldman zet een van de meest memorabele bad guys van de 90s neer; en Brad Pitt laat zien meer dan een mooi mannetje te zijn. Gandolfini landde met deze film zijn legendarische rol in The Sopranos. Het is twee uur genieten. Dit is zeker een ondergewaardeerde film denk ik, in elk geval dat was het bij mij heel lang. Blij dat ik hem opnieuw gekeken heb. | |
| 8.5 / 10 | |
These are my principles. If you don't like them, I have others.
| La Llorona (2020) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.6 | Genre: Crime, Drama, Horror | Runtime: 97 min | MPAA: Not Rated De Guatemalteekse ex-dictator Enrique Monteverde (Julio Díaz) moet terecht staan voor de genocide op het Ixil-volk in de jaren '80 (Echt gebeurd.) Zijn dochter Natalia (Sabrina de la Hoz), die arts is, is met haar dochter Sara (Ayla-Elea Hurtado), tijdelijk ingetrokken bij haar vader en moeder Carmen (Margarita Kénefic) ter ondersteuning. Dit ook omdat Enrique, die van zijn sigaretten en whiskey houdt, een beetje begint te dementeren. Op een avond meent hij een huilende vrouw te horen. Er loopt ook water. Hij gaat er op af met zijn pistool en schiet daarbij bijna Carmen neer. De inheemse staf koppelt die aan een spookverhaal en neemt massaal ontslag. De uitzondering is Valeriana (María Telón) (waarom vinden we later uit). Zij gaat nieuw personeel regelen. Ondertussen wordt Enrique veroordeeld, maar meteen ook vrij gesproken door een hogere rechtbank, waar hij blijkbaar nog mannetjes heeft. Dat leidt tot massale protesten rond de villa van de Monteverdes. Gecombineerd met dat gerucht dat het spookt, leidt dat er toe dat maar één persoon van de door Valeriana gerekruteerden komt opdagen: Alma (María Mercedes Coroy), een zwijgzame jonge vrouw met een soort trieste schoonheid en Ringu-haar. Ze heeft wel een goede klik met Sara. Door de protesten zit de hele familie opgesloten in de villa, terwijl het aantal rare incidenten, waarbij altijd water betrokken is, alleen maar toenemen. Hierdoor lopen de interne spanningen steeds verder op. De drie generaties vrouwen worden daarbij steeds meer op het feit dat de pater familias een monster is gedrukt. La Llorona is een ijzersterk magisch-realistisch drama dat een zwarte bladzijde uit de geschiedenis koppelt aan een spookverhaal. Altijd riskant, want het gaat al snel afbreuk doen aan de zwaarte van het onderwerp, maar Jayro Bustamante pakt het thema 'spoken van de geschiedenis' perfect op. Het begin is wel wat stroef door alle expositie nodig om het verhaal op te zetten. De film ziet er ook zeer fraai uit. Omdat vanwege de protesten, waarbij ook stenen worden gegooid, de gordijnen en luiken dicht zijn, is de chique villa van de Monteverdes gebaad in een zeer fotogeniek halfduister. De sfeer is telkens spookachtig en mysterieus, zonder ooit voor goedkoop effectbejag te gaan. Ook de acteurs doen het prima. Kénefic was voor mij de uitblinker als ijzige kakmadam bij wie hoe langer hoe meer deuken in het pantser van leugens en verdraaiingen - en overdag ook fysiek van makeup en haarlak - dat ze voor zichzelf over haar man heeft opgebouwd komen, maar de hele cast is sterk, inclusief de jonge Hurtado. Jammer dat deze film door Covid in Nederland de bioscoop niet gehaald heeft (over een familie die in zijn eigen huis zit opgesloten!) , hoewel Cinéart hem wel aangekocht had. De vertoning op Imagine was daarom de eerste kans de film hier in de bioscoop te zien, maar hij is wel beschikbaar via VoD. Net als een andere Imagine-film, No Rest for the Wicked, is dit een prima spookverhaal voor liefhebbers van drama die menen dat ze helemaal niets met horror hebben. Ik kan me alleen maar bij @josh-hill en @autje aansluiten in mijn aanbeveling van deze film. (Gezien op Imagine Festival) | |
| 8 / 10 | |
These are my principles. If you don't like them, I have others.
| Arkipelag (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Comedy, Drama | Runtime: 108 min | MPAA: N/A Tijd voor het schoolreisje van een Zweedse klas 'met wat uitdagingen'. Oftewel: er is een chatgroep van de leerlingen waarin het hard tegen hard gaat met de meest racistische verwensingen. De leraren gaan niet mee, want vakantiekamp Arkipelag heeft gekwalificeerd personeel. Wel worden drie ouders gevraagd mee te gaan. De vrijwilligers zijn nerdy vader Bill (Gustaf Skarsgård, daar is er weer één!), midlifecrisis hitsige vader Pontus (Linus Wahlgren) en alfaman vader Bobo (Fares Fares). Het gekwalificeerde personeel blijkt een stel studenten (wel muzikaal talent) en al snel hebben de vaders door dat ze de Lord of the Flies-achtige toestanden onder de leerlingen met zijn drieën zullen moeten oplossen. Vooral leerling Kenneth (Olof Olingdahl) lijkt de kop van jut. Dat brengt oud zeer boven bij Bill, terwijl Pontus vooral bezig is het versieren van de knapste begeleider (Molly Nutley) en Bobo obsessief zijn overwicht toont, niet alleen op de leerlingen maar ook op Bill en Pontus. Technisch goed gemaakte film van Alex Schulman, die blijkbaar vooral bekend is als romanschrijver en hier een hit schijnt te hebben gehad met De overlevenden. Vooral het gedrag van zowel leerlingen als ouders is zeer herkenbaar. Pesterijtjes die uit de hand lopen en dan weer door een leerling worden gefilmd en doorgestuurd naar een ouder, die het in de oudergroep gooit, waar het een rel wordt waarbij iedereen om het hardst schreeuwt dat het zo erg is; dat soort dingen. Ondanks dat ik zelf geen kinderen heb, is het allemaal erg herkenbaar en niet eens heel erg overdreven, misschien lichtelijk geconcentreerd. Zweden staat cultureel natuurlijk ook best dicht bij Nederland, wat helpt, hoewel onvermijdelijk de muzikaliteit in Zweden ontelbaar veel hoger is. Het is wel duidelijk een schrijversfilm, maar met Zweedse natuur in Zweeds zomeravondlicht heb je verder niet veel visuele opsmuk nodig om een goed uitziende film te krijgen. Maar helaas dit is ook zo een film die vol op het cringe-orgel van het sociale ongemak gaat voor de humor. En daardoor voelde het voor mij allemaal erg groezelig, een soort genieten van al de bekrompenheid en wreedheid die je te zien krijgt en je daar dan wel erg boven verheven voelen. Alleen maar vervelende mensen dus ook. Het is bijna een soort literaire reality-tv. Als ik dan bijvoorbeeld het op veel punten vergelijkbare Das Lehrerzimmer ernaast leg, dan is dat ook een film vol imperfecte mensen die elkaar het leven zuur maken, maar dan zonder dat het een soort ouderwetse kermisfreakshow wordt. En bij Michael Haneke, iemand die ook graag de wreedheid net onder de oppervlakte van de burgersamenleving toont, komt het woord 'cringe' niets eens in het woordenboek voor. Die is meer een wetenschapper die er een fel, koud licht op zet. Enfin, het is een Warner Bros. film - ik had geen idee dat die ook een Zweedse tak hebben - dus ik neem aan dat dit op een gegeven moment wel de wereld over gaat. (Gezien op Imagine Festival) | |
| 6 / 10 | |
| The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry (2024) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.9 | Genre: Drama | Runtime: 108 min | MPAA: N/A Ik hou van wandelen en ik hou nog meer van wandelen in Engeland. Dus een film over een man die spontaan 500 mijl gaat lopen en langs allerlei mooie plekken komt, met Jim Broadbent in de hoofdrol? Sounds good to me. Harold Fry krijgt een brief van een oude collega; zij ligt in een hospice en neemt afscheid van hem. Harold wil terugschrijven maar als hij de brief wil posten voelt dit niet goed; hij besluit haar op te gaan zoeken en begint een wandeling dwars door het land. Dit leidt, niet geheel onverwacht, tot onbegrip van zijn vrouw Maureen (Penelope Wilton). Als dit als een vage premise voor een verhaal voelt, then you nailed it. Een dergelijk verhaal kan misschien in een comedy (de film voelt soms als een feature length versie van een van de episodes uit Forrest Gump), maar niet in een drama, want dat is deze film toch echt. Dit wordt echt duidelijk als we meer leren over het falende huwelijk van Harold en Maureen, en vervolgens de reden dat ze uit elkaar gegroeid zijn. Het is allemaal goed bedoelde gravitas maar helaas komt het ook allemaal erg fake over en dat ligt allemaal aan het volledig implausibele plot. Geen enkel element komt geloofwaardig over. De interacties met de mensen die Fry tegenkomt op zijn reis niet, zijn wandeling zelf niet (in elk geval niet voor iemand die zelf veel wandelt), zijn keuzes en besluiten niet. En daarmee raakt de film me dus ook niet. Blijft over een prima stuk acteerwerk van Broadbent en Wilton, en mooie plaatjes van Engeland. Voor mij genoeg om er nog net een voldoende uit te slepen, maar zoals een wandelaar zou zeggen, your mileage may vary. | |
| 6 / 10 | |
These are my principles. If you don't like them, I have others.
| The Vanishing (1988) |  |
| Tweakers: 8 | IMDb: 7.6 | Genre: Mystery, Thriller | Runtime: 107 min | MPAA: Not Rated Ik was niet direct onder de indruk van deze Nederlandse film uit 1988. Maar na een tijdje merkte ik hoe knap de film in elkaar zit en hoe subtiel het creepy verhaal wordt gepresenteerd. De alledaagse details maken het geheel nog duisterder. Tegelijkertijd zorgde vooral de taal-humor ("I must eat shit!") ervoor dat ik op de grond rolde van het lachen. De film volgt geen lineaire tijdlijn en kent meerdere hoofdpersonages. In het begin is het onduidelijk wat het verband is met een van deze personages en waarom hij zich zo vreemd gedraagt, maar dit wordt gaandeweg stukje bij beetje onthuld. Bovendien zitten er door de hele film talloze hints verstopt, die aan het einde allemaal samenkomen tot een sluitend verhaal. Het is werkelijk een meesterlijk geconstrueerde psychologische thriller. Ook een sterk einde, al had ik ergens wel verwacht dat het zo zou aflopen. | |
| 9 / 10 | |
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
| Wild Horse Nine (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Comedy, Crime, Drama | Runtime: N/A | MPAA: N/A Inderdaad sterk acteerwerk van John Malkovich en Sam Rockwell. Maar of het genoeg is voor een Oscar, dat weet ik nog niet zo zeker. Het enige punt wat ik totaal niet snap: spoiler: [textalign=justify]Lee die hun baas uiteindelijk dood schiet. Waarom? Ja, om Chris z'n vertrouwen te winnen. Maar die gozer ligt al op het randje van de dood en is over 5 minuten vergeten wat je gedaan hebt. Totale onzin om dan zoiets uit te halen imo.[/textalign] Buiten dat punt is het een prima film met een stel acteer kanonnen die lekker hun ding doen. Maar ik ben niet zo omver geblazen als sommige anderen hier, een 8 of 9 gaat me te ver. | |
| 7.5 / 10 | |
| Wild Horse Nine (2026) | |
| Tweakers: N/A | IMDb: 0 | Genre: Comedy, Crime, Drama | Runtime: N/A | MPAA: N/A Wild Horse Nine is een enigmatische titel die in Martin McDonagh’s nieuwste film ook niet echt wordt toegelicht. Toepasselijk eigenlijk, omdat je je ook twee uur blijft afvragen waar je naar op weg bent. Uiteindelijk wordt dat duidelijk. En onderweg verveel je je geen moment. Lee (Sam Rockwell) is met Chris (John Malkovich), zijn collega en, het is niet helemaal duidelijk, vriend, werkzaam voor de CIA in Chili in 1973. Chris is in de nadagen van zijn carrière en heeft heel wat op zijn kerfstok. Die kerfstok weegt, als goed katholiek, zwaar. Vooral omdat Chris stervende is en zich afvraagt of de vele misdaden die hij begaan heeft voor zijn land hem geen toegang tot het hiernamaals zullen ontzeggen. Terwijl hij en Lee de regering van de democratisch gekozen Salvador Allende destabiliseren is hij ter compensatie lief voor de motten in zijn kledingkast. ‘I care more about the moths of Chile than I do about the people of Chile.’ De baas van Chris en Lee, MJ (Steve Buscemi), heeft andere zorgen; Chris gebruikt de laatste dagen die hij heeft op Paaseiland om de big heads te zien, maar ook om zijn memoires te schrijven. Memoires waar onthullingen in zitten over een bepaalde dag in Dallas in november 1963 waarvan MJ absoluut niet wil dat ze bekend worden. Net zoals in McDonagh’s eerdere film The Banshees of Inisherin spelen thema’s als vriendschap, afrekenen met het verleden, en de weerstand van het individu tegen het noodlot een rol. Dit wordt weerspiegeld in de vele mooie en vaak hilarische scenes tussen Lee en Chris (inclusief een aan Pulp Fiction denkende name drop van ons eigen kikkerland), waarin Chris vergeetachtig pontificeert over zijn verleden maar ook aan iedereen die wil (en niet wil) luisteren graag vertelt hoe slecht hij wel niet is. Lee moet hem aan de leiband houden en speelt daarmee de straight man tegenover Chris’ onvoorspelbare en amusante gedrag. Rockwell doet, zoals hij dat zo ontzettend goed kan, zulk mooi werk door naadloos te schakelen tussen frustratie, empathie en koelbloedigheid. Een van mijn favoriete acteurs. Ook de supporting cast is sterk; Mariana di Girolamo overtuigt als linkse studente die onwetend op ramkoers ligt met een bijzondere donkere toekomst; Buscemi is vooral komisch in zijn optreden maar de twee kanten van zijn karakter, aan de ene kant een onhandige broddelaar, aan de andere kant een absolute meedogenloze hufter, persifleren erg treffend het optreden van de Verenigde Staten op het internationale toneel en geeft de film daarmee een zeer hedendaags tintje. Maar dit is uiteindelijk de film van John Malkovich. Altijd een eigengereid acteur, en ik moet zeggen dat ik een hoop van hem eigenlijk niet gezien heb terwijl hij toch op mijn mentale lijstje staat als een van de beste die er rondlopen. Hij heeft volgens mij ook in veel rommel gespeeld, maar hier maakt hij zijn reputatie meer dan waar. Dit is werkelijk een schitterende performance; samenwerking met McDonagh is denk ik een match made in heaven. In de nadagen van zijn carrière een rol spelen die zowel introspectie als extravert gedrag vraagt is hem op het lijf geschreven. Het moet gek gaan wil hij hier niet een welverdiende Oscar voor gaan oppikken. Werkelijk een fantastische film, met stip op 1 om mijn favoriet van het jaar te worden. | |
| 9 / 10 | |
These are my principles. If you don't like them, I have others.
Gebaseerd op het boek het Gouden Ei van Tim Krabbé. Populair in mijn generatie voor de boekenlijst op de middelbare omdat het kort en spannend was
These are my principles. If you don't like them, I have others.
Ik was zo "slim" om juist de dikke pillen van A.F.Th. te lezen.:
[...]
Gebaseerd op het boek het Gouden Ei van Tim Krabbé. Populair in mijn generatie voor de boekenlijst op de middelbare omdat het kort en spannend was
Verwarrend genoeg dus uitgebracht als Spoorloos, uitgegeven in de VS als The Vanishing en een paar jaar later geremaked in de VS in 1993 als, opnieuw, The Vanishing.
Persoonlijk tintje; The Vanishing kwam op mijn pad omdat ik Sandra Bullock fan was in 1995 en de film toen opgezocht heb. Ze speelde maar een kleine rol (haar pre-Speed periode) en de film is ondanks het talent van Jeff Bridges en Kiefer Sutherland niet echt een hoogvlieger. Spoorloos schijnt beter te zijn, met geloof ik een einde dat trouw is aan het boek, wat de remake absoluut niet is. Blijkbaar te donker voor Hollywood. Beiden van dezelfde regisseur trouwens, George Sluizer.
jungletrain.net - 24/7 drum & bass radio
| Project Hail Mary (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 8.2 | Genre: Adventure, Comedy, Sci-Fi | Runtime: 156 min | MPAA: PG-13 Als groot scifi-fan kon ik niet wachten op deze nieuwe verfilming van een boek Andy Weir. Ik zet dan ook regelmatig films op als The Martian met Matt Damon, Interstellar met Matthew McConaughey en Last but not least natuurlijk de fenomenale Sam Rockwell in Moon. "SpaceHorror" zoals Event:Horizon en Sunshine staan ook regelmatig op mijn menu. Er zijn er natuurlijk veel meer, maar gemiddeld genomen zijn de drie eerstgenoemde wel de usual suspects als men het over een vergelijkje gaat hebben. Here's the kicker.......dat vergelijkje gaat vrij snel op zijn kant. Het recept is vrij bekend......er is weer een arme drommel ergens alleen op een planeet (of schip) op zich zelf aangewezen en ook PHM is best doorspekt met de verplichtte actiescenes waarin de protagonist zich, tegen beter weten in en ook tegen alle aardse en buitenaardse wetten in, zich uit fenomenaal penibele situaties moet weten te redden. Her en der word flink leentjebuur gedaan natuurlijk (zoals een variantje van het communiceren door Mark Watney in The Martian) maar hoe kan het ook anders, alles is al wel zo'n beetje gedaan in films anno 2026. De flashbacks zijn leuk gedaan en steken goed in elkaar spoiler: Verwacht echter geen 2de The Martian of Moon ofzo, die zijn echt een stukje serieuzer bedoelt met wat grappige scenes maar PHM doet daar echt een flink schepje bovenop.met nog een leuke verrassende twist. Ik kwam niet meer bij toen: spoiler: Ik heb een hoop moeten lachen om deze film, ik vond hem echt heel erg leuk. Bovenverwachting zelfs."Rocky" in zijn kooi bij Ryland Grace aanklopte en als een halve wervelwind door dat ruimteschip heen stuiterde. Ook de "robot"-stem is erg leuk gedaan, prima match met het karaktertje van Rocky. Ryan Gosling, ik ben wel fan hoor. Die 8 is dik verdiend. | |
| 8 / 10 | |
“I have not failed. I’ve just found many ways that won’t work” - Thomas Edison
Schrikbarend slecht is wat overdreven maar het is niet een film die ik nog eens op zal zetten nee. Behalve misschien om me te herinneren hoe cute Sandra Bullock was in haar jonge jaren:
[...]
Ik was zo "slim" om juist de dikke pillen van A.F.Th. te lezen.
Met als resultaat dat de leraar concludeerde dat ik de boeken niet gelezen had (hij vroeg bijvoorbeeld naar een personage dat maar op 1 bladzijde voor kwam). Moet ik er wel bijzeggen dat hij altijd al een hekel aan mij had gehad toen ik bij hem in de straat had gewoond, dus wellicht speelde dat mee. En dat ik geen samenvatting van de boeken had gemaakt, dus ik wist het inderdaad ook niet echt meer.
Ik heb de remake niet gezien, maar iedereen zegt dat die echt schrikbarend slecht is (zie ook de score @ Letterboxd). Maar Spoorloos is toch echt wel een meesterwerk, en daar is Kubrick het volgens mij ook mee eens (of hij vond het i.i.g. de engste film die hij ooit gezien had, maar dat heb ik zelf helemaal niet, wellicht vanwege mijn autisme of gewoon omdat het een oude film is).
[ Voor 3% gewijzigd door Dr. Strangelove op 11-11-2026 11:59 ]
These are my principles. If you don't like them, I have others.
These are my principles. If you don't like them, I have others.
Kennelijk is 'ie toch blijven hangen.:
Zat nog even wat terug te lezen over wat anderen hier over True Romance gezegd hebben. Kom ik deze tegen van @P-Rock
P-Rock in "Welke film(s) heb je laatst gezien en wat vond je? [Deel 28]"
Ik ontken plagiaat maar dat is beat for beat exact hetzelfde verhaal als ik geschreven heb, tot de score aan toe
| Elizabeth (1999) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 7.4 | Genre: Biography, Drama, History | Runtime: 124 min | MPAA: R Ik heb mijn schoonmoeder op bezoek en die houdt van period drama’s. Excellent excuus om Elizabeth weer eens uit de kast te trekken en van Cate Blanchett’s breakthrough te genieten. De Engelse koningin Mary zit wankel op de troon terwijl het land verdeeld is tussen aanhangers van het katholieke en protestantse geloof. De katholieke factie die haar steunt is doodsbang dat bij haar overlijden haar protestantse halfzus, prinses Elizabeth, de touwtjes in handen krijgt. Na Elizabeth’s kroning neemt de druk op haar toe om te trouwen en voor een erfgenaam te zorgen, terwijl er complotten gesmeed worden om haar van de troon te stoten. Geregisseerd door Shekhar Kapur op een bijzonder visueel uitbundige manier is Elizabeth op veel fronten een erg goede film, zoals ik het mij herinnerde van mijn laatste viewing zo’n 15 jaar terug. Er wordt veel gefilmd op indrukwekkende locaties als York Minster en Durham Cathedral, licht en donker worden effectief ingezet om stemmingen en karakteriseringen te tekenen en de kostuums zijn erg indrukwekkend en naar verluid historisch ook spot-on. De muziek van David Hirschfelder, aangevuld met veel bekende en minder bekende klassieke werken maakt het af. Voeg daarbij een sterke cast met naast een star-making turn van Blanchett ook Geoffrey Rush, Christopher Ecclestone, Joseph Fiennes, Richard Attenborough en een hele lang lijst van mensen die voor kenners van Britse cinema en TV welbekend zijn en het valt te verklaren waarom Elizabeth zowel een kritisch als een bescheiden commercieel succes werd. De film was genomineerd voor veel prijzen en won er ook heel wat. Toch had ik wat moeite met Elizabeth dit keer. Om te beginnen neemt de film erg veel vrijheden met de historische realiteit. Het karakter van Elizabeth, haar vriendschap met Robert Dudley, de verschillende complotten die tegen haar bestonden en het lot van veel van de mensen om haar heen: Eigenlijk is er geen scene waar je geen commentaar op kan hebben. Voor sommigen hoeft dat geen issue te zijn; problematischer echter is dat het scenario ook niet heel sterk in elkaar steekt en dat werd me duidelijk gemaakt door mijn vrouw en schoonmoeder, die allebei niet dom zijn maar toch moeite hadden om de rode draad te volgen. En ik begrijp dat; het script heeft een hoog ‘en toen gebeurde dit’-gehalte, waarbij de connectie tussen scenes vaak niet heel duidelijk is. Samen met eerder genoemde positieve en negatieve punten laat het een gevoel achter dat je meer naar een sprookje dan een degelijk historisch verhaal hebt zitten te kijken. Elizabeth blijft voor mij een prima film, maar levert wel een half puntje in op wat ik er vroeger van vond. | |
| 8.5 / 10 | |
En dat kan best zijn door jouw post want hij is heel lang niet op mijn radar geweest. Maakte in elk geval weinig indruk toen ik hem voor het eerst zag (enige dat was blijven hangen was die schrikbarend harde scene tussen Virgil en Alabama...).:
[...]
Kennelijk is 'ie toch blijven hangen.
[...]
[ Voor 70% gewijzigd door Dr. Strangelove op 12-11-2026 09:40 ]
These are my principles. If you don't like them, I have others.
| The Dog Stars (2026) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.5 | Genre: Action, Adventure, Drama | Runtime: 118 min | MPAA: R The Dog Stars: een Ridley Scott op automatische piloot Ik dacht dat de naam van Ridley Scott voor zékere kwaliteit stond, als je naar zijn oeuvre kijkt, kan je dat bijna niet anders veronderstellen. Maar ik was mis, het is dus geen film die hetzelfde niveau behaald als Alien, The Martian of Black Hawk Down. Slecht is de film niet. Ik denk niet dat Ridley Scott een echt slechte film kan maken. Daarvoor is hij te veel vakman. De lege landschappen zien er prachtig uit, de vliegscènes zijn verzorgd en technisch klopt alles. Elordi en Brolin doen wat ze moeten doen. Maar de film voelt ongeïnspireerd aan, alsof hij gemaakt werd omdat de rechten klaarlagen en niet omdat er iets te vertellen viel. De personages blijven dimensieloos: mooi in beeld gebracht, maar zonder kern. Als je een gewone film wil zien, die ok is, maar ook niet meer als dat, zoek niet verder, maar geef er geen voorrang aan, want dat is hij niet waard | |
| 6 / 10 | |
| Empire Records (1995) |  |
| Tweakers: N/A | IMDb: 6.7 | Genre: Comedy, Drama, Music | Runtime: 90 min | MPAA: PG-13 Soms kom je een film tegen die je ergens gemist hebt. Bij deze film snap ik dat wel, een jaren 80 film uit de jaren '90 met tieners, muziek en een vaag verhaal. Maar toch die vibe. De cast is al opmerkelijk met Witherspoon en Liv Taylor. Heerlijke film voor als je iets met die dames en muziekwinkels hebt - en zoals ik nu de griep. Niet moeilijk, wel vermakelijk. | |
 6.5 / 10 | |
🎸 Niets is zo permanent als een tijdelijke oplossing | Een goed probleem komt nooit alleen | Als oesters ongehoorde dingen riepen
/u/150339/crop69fe47cd35aea.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/23145/dr.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/316560/crop5654db90d2cb8_cropped.jpeg?f=community)
/u/1199540/crop677c3c8f2c048_cropped.png?f=community)
/u/237439/cloudy-small-orange.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/27939/crop6a1547d39ff0c_cropped.jpg?f=community)
:strip_exif()/u/1321968/crop6ad5632aa5bbc_cropped.webp?f=community)
/u/45865/crop62338715be02f.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/2077060/crop6918710027089_cropped.jpg?f=community)
/u/56000/neuken.png?f=community)
:strip_exif()/u/287167/crop67439a339b375_cropped.webp?f=community)
/u/503905/crop5fb2f8a0df890_cropped.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/294512/images.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/88819/larry_new.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/222525/images.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/1050321/crop5f6ccb4a427c2_cropped.jpeg?f=community)
/u/28318/crop59d5ed176e52f_cropped.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/54503/oogmoon.jpg?f=community)
/u/2537466/crop6af38e1c46615_cropped.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/383827/Untitled-2.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/250018/crop5ca28fcb65805_cropped.jpeg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/25009/crop65f1e3109d1b7_cropped.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/15817/NoOne2.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/149150/Androider.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/6147/Image1.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/74178/crop59de25c8f3c4c_cropped.jpeg?f=community)
/u/554190/crop5da505815651c.png?f=community)
:strip_exif()/u/3157/sail4L_S70.gif?f=community)
![[Afbeelding: Louis Theroux: Inside the Manosphere (2026)]](https://www.jeroensomhorst.eu/ubbgenerator/images/a20fe98ba4f7ae3633a4915d92ad6a8c.jpg){kind=link}
![[Afbeelding: Moana (2026)]](https://www.jeroensomhorst.eu/ubbgenerator/images/040ced7724b5a4a65b2eae127cef1a5c.jpg){kind=link}
