Interessant om jullie reacties te lezen, vooral omdat een aantal dingen behoorlijk overeenkomen met wat ik hier inmiddels zelf heb gemeten.
Ik heb Claude Code ondertussen een aantal gecontroleerde live-tests laten uitvoeren op de AC2400. De regeling loopt hier via Home Assistant/P1 met Gielz als enige writer. We hebben eerder al gezien dat
exact 0 W najagen niet per se beter wordt door sneller te regelen. De Zendure heeft namelijk zelf grofweg 2–3 seconden nodig om een nieuw vermogenscommando daadwerkelijk te volgen. Als je ondertussen alweer nieuwe correcties stuurt, ga je juist stapelen en pendelen.
Dat sluit dus wel aan bij de reacties hier over deadband, 5 seconden bijsturen en het feit dat een P1 nu eenmaal niet kan voorspellen wat de waterkoker/inductie een seconde later doet.
Ik heb nu specifiek verschillende NOM-doelen live laten testen bij een ontlaadcap van 800 W:
- 0 W → MAE 15,5 W, p95 36 W
- −50 W → MAE 20,8 W, p95 59 W
- −100 W → MAE 9,9 W, p95 17 W
- −150 W → MAE 8,8 W, p95 19 W
- −200 W → MAE 23,1 W, p95 61 W
Waarbij negatief dus bewust een beetje terugleveren betekent.
−100 W kwam er voorlopig als beste compromis uit: gemiddeld ongeveer −109 W op de P1, geen gemeten netimport in dat testvenster, weinig writes en geen command stacking. −150 W was ongeveer even stabiel, maar levert natuurlijk structureel 50 W meer terug. Bij −200 W begon het juist duidelijk onrustiger te worden.
Belangrijke kanttekening: die bias-test was bij vrij rustige huishoudbelasting. Het echte voordeel van bijvoorbeeld −100 W — dat je bij een plotselinge laststap eerst die 100 W buffer “opeet” voordat je uit het net gaat importeren — moet ik nog langer testen tijdens normaal gebruik/koken.
Ook hogere ontlaadlimieten geprobeerd. De AC2400 zelf blijkt daarbij niet het probleem:
- 1200 W: accu leverde 20 minuten stabiel ~1200 W
- 1600 W: daadwerkelijk 1599 W gehaald
Alleen was mijn testbelasting (airco + boiler) hiervoor eigenlijk te grof. Bij 1200 W zat de accu continu tegen de cap en bij 1600 W waren er maar 49 seconden waarin de regelaar werkelijk vrij kon regelen. Dus fysiek
kan hij het prima, maar ik kan nog niet zeggen dat NOM boven 800 W net zo stabiel is. Die 49 seconden op 1600 W zagen er eerder wat minder mooi uit.
Eerder had ik 800 en 1200 W Smart Matching (dit gaat via Gielz) ook al eens direct vergeleken. In dat specifieke venster was 800 W heel rustig, terwijl 1200 W duidelijk meer overshoot gaf. Dat lijkt dus ook te passen bij de ervaringen hier: hoe groter de vermogensstappen, hoe belangrijker deadband/hysterese en vooral rekening houden met de reactietijd van de inverter.
De Omnibattery-instellingen hierboven vind ik daarom ook interessant. Die combinatie van o.a.
deadzone, richtingshysterese, Kp/Kd en begrensde vermogensstap is precies het soort demping waar ik hier ook tegenaan loop.
Voorlopig denk ik daarom dat de beste richting hier wordt:
niet obsessief op exact 0 W sturen, maar bijvoorbeeld rond
−100 W, met een fatsoenlijke deadband en rekening houdend met de ~2–3 s actuatorvertraging. Daarna wil ik nog kijken of een hogere ontlaadcap, bijvoorbeeld 1200/1600 W, stabiel kan blijven bij een beter doseerbare belasting.
De opmerking dat je met een goed ingeregelde Zendure uiteindelijk maar enkele Wh per kwartier netto uit het net haalt is in ieder geval interessant — dat lijkt me een veel nuttiger maatstaf dan ieder P1-sample exact op 0 proberen te krijgen. 🙂