Dan heb je toch vier decennia aan neoliberalisme, laisser-faire en machtspolitiek gemist. Er ligt een behoorlijke tijdlijn aan beslissingen tot gebruik van problematiek.
We hebben er zelfs terminologie voor in politieke wetenschappen, economie en sociologie.
Mensen die zich vestigen in een ander land, kiezen daar vaak voor om zichzelf of hun familie een beter leven te geven. Op welke manier je dit ook bekijkt is integratie een belangrijk onderdeel daarvan.
Yup, totaal menselijk. Maar kijk uit hier, want fixatie op symptoom ligt net zo op de loer als de stap naar iets wat heel erg dicht bij victim blaming ligt. Zonder intentie, puur vanuit beredeneren binnen aanwezige perceptie.
Integratie is een organisch proces, maar dan wel een van generaties op generaties. Waarbij er geen sprake is van assimilatie, maar van synergistische processen - logisch ook want “cultuur” is geen constante, het is juist proces van constante verandering naar iets nieuws.
Dat zit al heel basaal ingebouwd in hoe de volgende generatie afzet tegen de vorige en nieuwe processen, normen, kaders en prioriteiten schept
Wil je niet een paar eeuwen wachten, en ondertussen het aanwezige bestel (dus niet “cultuur”, maar bestel van regels, normen, afspraken e.d.) overeind houden voor collectieve functionaliteit en het zekeren van collectieve vrijheden (dus paal en perk aan grensoverschrijdend gedrag) dan zul je moeten investeren in processen daarbij.
En dan komt het: als we dan de tijdlijn opstellen van handelingen, dan vallen er een aantal dingen op.
1. Er ligt een kloof tussen alle narratieven van rechts-conservatief beleid & bestuur en de realiteit van handelen.
2. De realiteit van handelen is niet geweest het investeren, maar het gebruik van spanningsvelden en het scheppen van bottlenecks daarbij.
Dit is in zijn volledigheid verklaarbaar vanuit aanwezige ideologische structuren. Echter niet vanzelfsprekend of laagdrempelig zichtbaar, want er zit cumulatieve marketing omheen over al die jaren waar wij als bevolking ook al die tijd in hoge mate bij gevolgd hebben. In algemene zin ligt er een uitdaging van kunnen weten, en een drempel voor willen weten, want als samenleving zijn perikelen niet enkel product van machtspolitiek, maar ook gevolg van het als burgers daar een eigen aandeel bij hebben.
Ja, dit ligt gevoelig. Absoluut.
Denk eens aan hoe integraal het concept van schaarste is bij het genormaliseerde marktdenken

Bottlenecks, het beperken van middelen voor mechanismen die er zijn om als kader te functioneren, zijn heel makkelijk idee van effectiviteit, van aanpakken, van optimaliseren - met alle gedragseffect van dien. En als we eenmaal op een lijn van denken volgen, dan is op onze schreden terugkeren absoluut niet vanzelfsprekend

Kijk dan eens naar een COA op de tijdlijn. Meer geld, maar meer beperkingen. Vervolgens concentratie opleggen, terwijl distributie spanningsvelden juist doet verminderen. Dit is niet enkel nogal een confrontatie met perceptie van perikelen als vluchtelingen of arbeidsmigratie pur sang, kijk voor de grap eens naar de tijdlijn van beslissingen bij een woningmarkt (maar ben niet verbaasd als je dan Geert tegenkomt die meedeed aan lobby en in weerwil van publieke uitingen meestemde aan groots plan voor het prijsgeven van Nederlandse woningmarkt aan buitenlandse investeerders).
Ik zei het al, het ligt gevoelig. Kloven tussen perceptie en realiteit.
Het is een kwestie van zowel individueel als collectief eigenbelang om gewoon eerlijk te zijn over hoe we hier gekomen zijn - een ervaren probleem wat rust op het masseren van perceptie, meer dan op realiteit van data (zie dat eerder gesignaleerde issue van correlatie tabellen - gereedschap voor perceptie).
Begrijp me niet verkeerd hier: het is terdege reëel dat mensen problematiek ervaren. Het gevoel is echt. En er zijn ook stukken problematiek die aanwezig zijn. Maar, het is als onderwerp gereedschap om ons naar de hand te zetten. En dan wordt het pas echt gevoelig, want dat wat we aangrijpen om zowel perceptie als realiteit van perikelen “aan te pakken” is niets anders dan meer, maar erger, dan hetzelfde wat over al die jaren heen perikelen gemaakt, gevormd en gebruikt heeft.
Dit is de rauwe en harde ironie bij het onderwerp van PVV. Het is het natuurlijke verlengde van traditioneel rechts-conservatief gestoeld op machtspolitiek en laisser-faire politiek.
Dat is al een enorme confrontatie met meetbare realiteit voor velen. Maar dit is nog niet eens het echt zure.
Immers, wat volgt wanneer “traditionele” politiek dergelijke lijnen volgt, is een cyclus naar autoritarisme - en dat is een historische constante waar uiteindelijk de kiezers die toestemming geven aan die cyclus een even zo harde prijs betalen als zij die bij dat proces het vijandsbeeld worden.
Neem dit niet van mij aan.
Lees een paar geschiedenisboeken, lees wat publicaties en blogs van experts in cycli van machtspolitiek intern toegepast, van autoritarisme, van rechts-conservatief en de varianten van alt / radicaal / extreem. Historische constante. We kunnen juist in deze tijden zelfs heel goed lering trekken van andere landen op exact dezelfde lijnen, die net iets verder zitten in de verschuivingen daarbij dan wij hier.
Ik besef terdege dat het moeilijk is, al was het maar juist omdat mensen zich vanuit hun gevoel aan iets verbinden. Dat is ontzettend krachtig, dat nestelt zich ontzettend diep.
De menselijke reflex is dan om ons te concentreren op de details van symptoom en perceptie, terwijl we eigenlijk juist heel rustig en kalm terug moeten lopen op de tijdlijn. En daarbij goed te kijken naar het patroon van beslissingen, en vervolgens de netwerken van de politieke actoren daarbij tegen het licht te houden.
Populisme: de weigering van complexiteit en de poging om simplistische antwoorden te formuleren op ingewikkelde vraagstukken middels gebruik van elke mogelijke prikkel van gedrag - i.p.v. moeite te doen voor gezonde participatie.