Dennis schreef op zondag 10 november 2024 @ 21:32:
[...]
Nou, ik heb de meeste politici de woorden predisposities en atomisering nog nooit horen zeggen

. Los daarvan: waarom heb je het bij machtspolitiek continu over VVD of CDA, terwijl in beginsel alle politieke partijen naar macht streven? En daarnaast durf ik wel te verwedden dat ook binnen linkse partijen, zoals Volt, PvdD of GL-PvdA, sprake is van interne machtspolitiek. We hebben het trouwens gezien met Nilüfer Gündoğan bij Volt, Sebastiaan Wolswinkel bij PvdD en met Rood Rotterdam in de SP.
Politici volgen. Politiek volgt. We onderschatten dit heel serieus. We zien ze als leiders, maar ze volgen op de aanwezige dynamiek, en dan dus de perceptie daarvan - en dat is het product van een ecosysteem van consultancy, onderzoek, advies en zo meer.
Politici zijn mensen. De meeste mensen zullen een Hannah Arendt nog nooit gelezen hebben, misschien wel over gehoord hebben op school, misschien een docu gezien hebben. Maar niet bekend zijn met analyses voor extrapolatie van tegenwoordige omstandigheden bij vergelijking tussen gedragskaders toen en nu. Dat is specialistisch, beperkt aanwezig. En het is een flinke vraag of dat überhaupt in publiek debat terecht komt.
Bij de advieskringen van politiek is het vrijwel altijd gegarandeerd dat het er niet in terecht komt. Want, alles is prepped. Politici zijn er voor het verhaal dan wel het narratief, voor het gedragseffect. Maar de basis en de kaders daarvoor worden niet door hen gevormd. Bij conforme politiek, zelfs machtspolitiek, komt dat uit een selectieproces van wat is relevant.
En aangezien het in hoge mate om beeldvorming gaat bij bestuur en beleid, maar ook bij belangenbehartiging, is het hier en nu van veel hogere prioriteit dan wat over tien jaar volgt. Termijnanalyse is het domein van Onderzoeksinstellingen, en die zitten niet in die keten van advies en bepaling van kennis en focus voor politici.
Dit is iets wat in extreem hoge mate speelt bij de machtspolitieke partijen, en dat is prima verklaarbaar, want hun keten van selectie / advies wordt gevormd door special interests. Niet het collectieve belang staat voorop, maar het selectieve belang. En dat is gelieerd aan wat en wanneer het binnenkomt, dan moet actie / inactie volgen. Er is ruimte voor een termijnstrategie, maar die wordt bepaald vanuit geïnternaliseerd geloofsgedrag bij de cycli van verkiezingen. Niet door de complexe realiteit en het toetsen van het aanwezige geloofsgedrag.
Dit is niet de facto beperkt tot machtspolitieke partijen. Een PvdA heeft er ook heel lang last van gehad. Voornamelijk vanuit de gevolgen van de Derde Weg school. Bij andere oudere partijen zit het er ook, in hoge mate is het gewoon een product van selectieprocessen. Partijen moeten in essentie verkopen. Dus selecteer je verkopers.
Ik drijf het wat op de spits, maar je selecteert geen onderzoeker. Laat ik het zo zeggen.
Bij andere partijen, meer nieuwe of hele nieuwe, maar dan absoluut niet machtspolitieke partijen ligt dat wel anders. Bij een GL bijvoorbeeld is veel meer ruimte onstaan voor het breder inlezen. Bij een Volt kan ik opmerken dat er vaker buiten de Haagse advieskringen getreden wordt (wat ook verklaarbaar is, de partij is onderdeel van breder netwerk), waarmee men zich ook vaker in doet lezen in wat in de advieskringen gewoon niet voorbij komt.
En daar zit ook wel een factor van verjonging bij. Wat zich meer blootgesteld ziet aan gevolgen van wat voor hen kwam, zal ook meer laagdrempelig kijken naar het hoe, wat en waarom daarvan.
[...]
In simpel taalgebruik zeg je volgens mij dat de partijen die je hierboven noemt (jij gebruikt 'stromingen') ons vatbaar (een makkelijker woord voor predispositie) hebben gemaakt voor autoritarisme. En je hebt het over ideologie. Is dat dan het liberalisme?
Kortom: door het liberalisme in de VVD en het CDA zijn we nu op zoek naar autoritaire leiders. Is dat het?
De meeste stromingen van de afgelopen veertig jaar maken heel gericht gebruik van methodologie voor focus op cultuurverschuiving en gedragsverschuiving, en dan specifiek triggers die (zie inderdaad Karen Stenner) activeren voor predisposities - van inderdaad onder meer autoritarisme.
De politieke organisaties die dat paard bereden hebben, laat ik het zo zeggen, waren in den beginne zich hier heel goed van bewust. Maar goed, over de tijd heen volgt selectie van personen als nieuwe actoren, personen die juist gevormd zijn geworden in het narratief. Zij geloven. De oorspronkelijke architecten totaal niet.
En op gegeven moment wordt het geloofsgedrag ook intern dominant. En dan zit je dus met blinde vlekken voor hoe je zelf beïnvloed wordt door wat in zijn ontwerp puur narratief voor (ironie) gedragseffect was.
Het is niet onvergelijkbaar met wat we in de VS bij een Republikeinse Partij hebben zien gebeuren.
We hebben een lange periode gehad waarin machtspolitieke partijen dominant waren. Vanuit het internaliseren in algemene cultuur van narratieven die ontworpen zijn om machtspolitiek dominant te maken. Probleem is helaas dat dit allemaal terugvoert op vormen van denken waarbij het begrip van consequenties een non-topic is. Men wil de rekening niet, en dus is alles een oefening in afschuiven en doorschuiven.
Maar die rekening komt toch, dus is op gegeven moment de rek er uit. En dan moet je dus met meer afleiden, met erger afleiden en zo voorts. Je moet meer theater maken, minder op inhoud gaan. Je mag niet aangesproken worden op de rekening, dus ga je projecteren op anderen. En je gaat dus steeds meer bankieren op geloofsgedrag bij kiezers, en dus ga je de aanwezigheid daarvan stimuleren.
En dat komt keihard neer op een proces van activeren van predisposities, inderdaad.
Dit is niet vreemd. Het is niet uitzonderlijk, niet in de zin dat het een gekend fenomeen is. Machtspolitiek is, wanneer het dominant kan zijn, altijd een transitie naar autoritarisme. Zonder uitzondering.
Weet je, er was bij de VVD ooit een mantra van "regeren vanuit minderheid". Men had focus op specifieke belangen, niets meer, niets minder, de schoenmaker hield zich bij de leest. Daarmee moest men opereren in balans met andere politiek. Toen dat de deur uit ging, toen werd de machtspolitieke school dominant, en sloeg men de weg in van het moeten regeren, pur sang. Men moest dominant zijn en blijven. Het CDA heeft exact dezelfde weg afgelegd, en is zich zelf ook zo verloren. Er is niemand nog in leven uit de vorige tijd, simpel gezegd. Het institutioneel geheugen is dood, machtspolitiek is het enige waar men in gevormd is.
Dat heeft inderdaad consequenties.
Het is in zijn beginsel een resultaat van ooit ontworpen narratieven, en het product van machtspolitiek zelf gevormd in de gedragseffecten daarvan. Dat is de zure ironie, men is zelf blind voor het zelf ook beïnvloed zijn. En die gedragsdynamiek, dat ligt aan de basis van het renteniersdenken, en het escapisme bij consequenties, en dus het openzetten van de deur voor autoritarisme.
Het zijn keuzes.
[
Voor 3% gewijzigd door
Virtuozzo op 10-11-2024 22:07
]
Populisme: de weigering van complexiteit en de poging om simplistische antwoorden te formuleren op ingewikkelde vraagstukken middels gebruik van elke mogelijke prikkel van gedrag - i.p.v. moeite te doen voor gezonde participatie.