CornermanNL schreef op dinsdag 19 mei 2026 @ 16:55:
[...]
Blijven meedraaien in de maatschappij is ongelijk aan de beloning op je arbeidsinzet, meer inkomen brengt na een bepaalde drempel niet significant meer geluk. Interessant om mee te draaien draait voornamelijk om zingeving en energie.
De meeste mensen met vermogen die ik ken hebben een tijdje sabbatical gehouden, sommige meerdere jaren en zijn toch weer begonnen met "werken", nu zijn we hier in dit topic erg geneigd om werken te beschouwen als noodzakelijk kwaad om de finishlijn maar te halen. (Ik generaliseer uiteraard, maar die tendens is er wel).
Ruimte om na te streven wat je werkelijk leuk vindt en de juiste prikkels geeft in uitdaging en balans houden is de eeuwige puzzel. In onze hyperactieve en op productie en resultaat gerichte maatschappij is dat niet zomaar te vinden. FO (of geld in zijn algemeenheid) geeft ruimte om risico's te nemen en echt uit te zoeken wat je leuk vind, kan, en wat de juiste verhouding aan inspanning en ontspanning geeft om bezig te blijven en gezond te zijn.
Vermogen belasten om de werkprikkel te activeren is geen goede uitgangspositie. Zeker niet omdat we juist geheel zijn afgestapt op collectief voor elkaar zorgen naar als individu voor jezelf zorgen in de afgelopen decennia. Niet voor niets is FO zo "populair" geworden, of in ieder geval snel rijk worden. Omdat veel mensen de risico's echt wel voelen maar ze niet kunnen plaatsen qua oorsprong. Als we collectief veel beter voor elkaar hadden blijven zorgen dan had
vermogen en snel rijk worden niet de hoofdmoot geworden, maar nuttig bezig zijn zou een vanzelfsprekendheid zijn. Want bij een goede werk/prive balans hoeft echt niemand te stoppen voor zijn pensioen, of zelfs maar met pensioen. Dan draagt "werk" gewoon bij aan het algehele geluksgevoel. Geluk is dus niet frictieloos en stressvrij in deze. We hebben als samenleving en individu al heel lang een heel verknipte relatie met geld en waarde. Simpel gesteld ben je alleen iets waard als je genoeg verdiend met arbeid. Want er "moet" wel "hard" gewerkt worden. Of dat nuttig is, bijdraagt aan de samenleving en het welzijn van de werkende (eigenlijk actieve) mens is geen vraag meer. En dat is een van de problemen. Laat ik het zo zeggen, de boog moet altijd iets gespannen zijn om leuk te leven, zonder frictie geen geluk.
Ik voel aan dat je post bedoeld is om tegenargumenten te geven voor mijn positie, maar je doet het tegenovergestelde eigenlijk... Ik heb een aantal zaken in vet gezet en licht ze hier graag toe:
De meeste mensen met vermogen die ik ken hebben een tijdje sabbatical gehouden
Leuk, maar het lijkt me oneerlijk dat enkel mensen met vermogen dit kunnen. Waarom is de balans tussen inkomens- en vermogenbelasting niet fijner? En ja, ik ben me bewust van het feit dat vermogen in principe is opgebouwd door inkomen (waar belastingen op gehoffen zijn), maar vermogen rendeert en inkomen kost geld (teveel geld). Op deze manier promoten we het hoarden en dat is net wat we niet willen. Voor alle duidelijkheid, iedereen met een vermogen van <1 miljoen is niet het issue, maar om te vermijden dat hele delen van de bevolkingen gedeactiveerd worden, kunnen we een 1% vermogensbelasting invoeren, en voor alles boven 1 miljoen bv 2%. Geen gigantische tax, maar daar kan de inkomensbelasting al met 50% naar beneden.
Ruimte om na te streven wat je werkelijk leuk vindt
En zo komen we bij het volgende punt, want door de hoge inkomensbelasting is dat momenteel niet mogelijk. Er zijn jobs die gewoon niet leuk zijn, punt, maar die willen mensen gerust doen als ze veel verlof hebben en genoeg geld verdienen. Door ervoor te zorgend dat je vermogen kan opbouwen (waar je weinig taxen op heft) en ervoor te zorgen dat je ruimte hebt om je dromen na te jagen. Zelfs al is het maar voor een deel van je leven, je wijdt een stuk aan vermogen opbouwen en een stuk aan dromen. Nu is dit niet mogelijk voor veel mensen, het is van paycheck to paycheck elke maand opnieuw.
Vermogen belasten om de werkprikkel te activeren is geen goede uitgangspositie.
Dat is niet wat ik zeg... Ik wil vermogen belasten om werken te doen lonen. En
alle werk moet lonen zodat mensen hun dromen kunnen najagen, maar ook de ruimte hebben om vrijwilligerswerk te doen, of voor een ziek familielid kunnen zorgen zonder in financiele miserie terecht te komen.
vermogen en snel rijk worden niet de hoofdmoot geworden
Het is de hoofdmoot geworden door cumulatieve interesten, overgewaarde beurzen en onroerend goed, maar vooral door het feit dat eens je dat punt hebt bereikt, je ruimte hebt om te doen wat je wil. Een beetje zoals je vrijheid kopen ten tijde van slavernij... En ik ben akkoord, mensen zoeken naar zingeving en zullen dat wel vinden ook als je hen de ruimte geeft.
Ik ben akkoord dat geld boven een bepaalde grens niet meer bijdraagt aan het geluksgevoel, maar veel mensen halen die grens momenteel niet omdat inkomen te hard belast wordt en omdat die grens elke dag verder opschuift.
Ik ben ook op zoek naar financiele onafhankelijkheid en ik ben er bijna, maar ik heb veel geluk gehad en ik heb hard gewerkt (wat een troep, dat zegt iedereen), maar nogmaals: het probleem zit em niet in de gewone bevolking met een vermogen van 1 miljoen of minder. Het zit hem in personen en bedrijven die vermogen hoarden zoals Smaug.