Financiële onafhankelijkheid - Deel 5

[Rukapul]

Shapeshifter schreef op zondag 12 april 2026 @ 13:55:
[...]

Het komt soms voorbij, ik ben er ook zo een die een tijdje "papadagen" heeft geprobeerd en daar ben ik gauw mee gestopt want dat beviel echt niet. Dus bij dezen, je hebt het nu van iemand gehoord.

Idem. In mijn geval halve dagen maar afschuwelijk.

Afgelopen vrijdag wel gewoon een vrije dag genomen.

[Sport_Life]

Kalentum schreef op zondag 12 april 2026 @ 13:41:
[...]


***members only***

Ik ben van 1900m3 naar 4500kWh gegaan door de warmtepomp. Goed geïsoleerde woning (dak rc6, rest rc3).
Huidige tarieven 1900*1,5 2850 vs 4500*0,7*0,24 = 756.
Plus vastrecht besparing 300 euro.

Met salderen >3k per jaar bespaart.
Na salderen nog zo'n 2500 euro per jaar. Waarbij een stijging van 10% 285 vs 75 euro is, dus veel minder gevoelig voor prijsstijgingen.

[ Voor 5% gewijzigd door Sport_Life op 12-04-2026 14:28 ]

[Sport_Life]

Shapeshifter schreef op zondag 12 april 2026 @ 13:55:
[...]

Het komt soms voorbij, ik ben er ook zo een die een tijdje "papadagen" heeft geprobeerd en daar ben ik gauw mee gestopt want dat beviel echt niet. Dus bij dezen, je hebt het nu van iemand gehoord.

Ik ben ook gestopt met papa dagen.. Vrij betekent voor mij ook echt vrij en niet 3 kinderen + vriendjes over de vloer.

[JURIST]

Members only:

Alleen zichtbaar voor ingelogde gebruikers. Inloggen

[Rubbergrover1]

Kalentum schreef op zondag 12 april 2026 @ 13:41:
[...]


***members only***

Je hebt gelijk, ik had verkeerd gerekend. Het oude gasverbruik was maar ongeveer 3300 m3, wat lager is dan ik dacht. Dan zit je bij de huidige gasprijzen in totaal dus rond de 5k en is de besparing wel wat minder.

[Sport_Life]

Rubbergrover1 schreef op zondag 12 april 2026 @ 17:18:
[...]

Je hebt gelijk, ik had verkeerd gerekend. Het oude gasverbruik was maar ongeveer 3300 m3, wat lager is dan ik dacht. Dan zit je bij de huidige gasprijzen in totaal dus rond de 5k en is de besparing wel wat minder.

3300m3 gasverbruik? Dat is echt heel hoog!
Grote woning met label F?

[Rubbergrover1]

Sport_Life schreef op zondag 12 april 2026 @ 17:34:
[...]

3300m3 gasverbruik? Dat is echt heel hoog!
Grote woning met label F?

Label (oude rekenmethode) viel bij verkoop mee, waren we ook verbaasd over. Wel groot en oud (grotendeels steensmuren, dus gebouwd nog vóór spouwmuren in zwang waren). Daarom flinke stookkosten.

[Rubbergrover1]

Shapeshifter schreef op zondag 12 april 2026 @ 13:55:
[...]

Het komt soms voorbij, ik ben er ook zo een die een tijdje "papadagen" heeft geprobeerd en daar ben ik gauw mee gestopt want dat beviel echt niet. Dus bij dezen, je hebt het nu van iemand gehoord.

Dan ruil je betaald werken in voor onbetaald werken ("oppassen" op de kinderen). Dat is wat anders dan een dag minder werken.

Na verloop van tijd schuift dat trouwens ook vanzelf op naar echt vrije tijd. Eerst als de kinderen een groot deel van de dag naar school gaan, vervolgens als ze ook na school hun eigen gang gaan.

[R.van.M]

Shapeshifter schreef op zondag 12 april 2026 @ 13:55:
[...]

Het komt soms voorbij, ik ben er ook zo een die een tijdje "papadagen" heeft geprobeerd en daar ben ik gauw mee gestopt want dat beviel echt niet. Dus bij dezen, je hebt het nu van iemand gehoord.

Haha.. ja maar dat is geen extra dag vrij. Dat is een extra dag gezeik 😉

[Rubbergrover1]

R.van.M schreef op zondag 12 april 2026 @ 18:35:
[...]

Haha.. ja maar dat is geen extra dag vrij. Dat is een extra dag gezeik 😉

En de dag erna weer uitrusten op je werk

[assje]

Ik heb dit weekend weer 25 uur voor bouwvakker gespeeld, morgen ook uitrusten op het werk 's avonds wel weer verder op de bouw uiteraard.

[R_Zwart]

R.van.M schreef op zondag 12 april 2026 @ 10:46:
[...]


Ik heb nog nooit iemand gehoord die minder is gaan werken en er spijt van had dus dat komt wel goed.

Ik wel, maar dat zal ook met de aard van het werk te maken hebben. Een collega van mij (met veel klantcontact) had bedacht om 4 dagen te gaan werken maar het kwam te vaak voor dat er op de vrije dag issues bij de klant waren die hij niet naar een andere dag kon verzetten. Hij probeerde dan die dag zo snel mogelijk te compenseren maar dat werkte in de praktijk niet. Dat betekende dus 80% salaris voor 90% werken. Hij is weer fulltime gaan werken en koopt vrije dagen bij voor de dagen dat de agenda het toelaat.

[Pannencouque]

Sport_Life schreef op zondag 12 april 2026 @ 14:30:
[...]

Ik ben ook gestopt met papa dagen.. Vrij betekent voor mij ook echt vrij en niet 3 kinderen + vriendjes over de vloer.

De essentie voor mij is dat ik ze nu eens naar school kan brengen en kan ophalen. In de tussenliggende tijd kan ik klussen. Dus ik heb iets meer 1:1-tijd met ze (waardoor ik ook eenvoudiger iets kan plannen in een weekend) en tijd om te klussen.

Als je ze de hele dag thuis hebt, heb je er inderdaad minder aan qua tijd voor jezelf. Maar dan nog kan 't mooi zijn.

[Pannencouque]

JURIST schreef op zondag 12 april 2026 @ 17:07:
***members only***

Klopt helemaal. Die heb die enorme sigaar toen laten lopen. Achteraf gezien compleet debiel gezien hoe goed de regeling was. Iets met een leuke uitdaging en een belang op/voor 't werk.

Maar het is nu te laat. Iets met gedane zaken...dus ik doe nu alsnog wat ik kan, al kost 't dan wat meer. Zie dingen nu ook in een wat ander perspectief. "De enige mensen die je overwerk herinneren zijn je gezinsleden." Nadat ik tot twee keer toe stank voor dank heb gekregen, heb ik besloten me goed te blijven inzetten voor m'n werk, maar wel binnen de gegeven tijd. Dat gedoe met gratis overwerk, daar trap ik niet meer in.

[Ferr9]

Minder werken, lijkt mij ook interessant maar ik kan het moeilijk rechtvaardigen voor mezelf. Tot vroegpensioen nog 5 jaar fulltime werken of 7 nog jaar parttime, dat soort afwegingen. Dan maar wat rustiger aan doen op vrijdag, zolang mijn beoordelingen goed blijven kan ik dit voor mezelf rechtvaardigen.

[Rogerthat]

Financieel is het even slikken: ~20% minder werken is ~15% minder inkomen. Minder beleggen dus. Maar goed — eigenlijk koop ik gewoon tijd terug. Zin in

Als het mogelijk is binnen je functie is minder werken bijna altijd fiscaal voordelig. En vrije tijd op jongere leeftijd is misschien wel meer waard dan als je ouder bent… in mijn functie werkte 5 om 4 dagen uiteindelijk niet, nu weer terug naar 40+ uur.

[Remco d]

Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

[Pr088]

Rubbergrover1 schreef op zondag 12 april 2026 @ 17:53:
[...]

Label (oude rekenmethode) viel bij verkoop mee, waren we ook verbaasd over. Wel groot en oud (grotendeels steensmuren, dus gebouwd nog vóór spouwmuren in zwang waren). Daarom flinke stookkosten.

Poeh! Wordt een extra binnenmuur creëren met isolatie dan niet een optie? Kost wat (geld en binnenruimte), maar dan ga je er flink op vooruit qua stoken, comfort en binnenleefklimaat.

[Stewie!]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Sommigen kunnen die activiteiten verrassend goed combineren met fulltime werken. Vooral sinds work-from-home flexibiliteit en beperkte zichtbaarheid gemeengoed is geworden.

Ik niet, ik heb daar zelf altijd mee geworsteld om die verdeling goed te maken en het is mij in mijn carriere nooit gelukt de driehoek van familie en vrienden, het werk en de eigen gezondheid in balans te krijgen. Heb dan ook bewust de keuze gemaakt mijn leven om te gooien en daar juist meer tijd in te investeren.

Ben bij elk schooltripje de enige vader die meegaat. Een luxe. Denk dat meer mannen graag hier meer aandacht aan zouden willen geven, maar ieder heeft zijn eigen problemen en visie, zou een ander dus niet egocentrisch noemen omdat ze andere afwegingen maken. Misschien verschuift de balans in een latere (of eerdere) fase de andere kant op.

Ik ben zelf al lang FO, de drempel naar fire, of fatfire, of hoe je de overtreffende stap daarna ook noemt, blijft toch hoog. Een dag minder werken, meerdere dagen minder werken, was voor mij een proces waar ik naartoe groeide in een periode van 5 jaar. En van de een op de andere dag was het toen klaar, op een manier dat ik alle verplichtingen afwijs en mijn leven helemaal anders heb ingedeeld. Vanaf mijn 40ste verjaardag heb ik alle tijd voor gezin, familie en vrienden en eigen gezondheid. Werk is beperkt tot investeringen die ik zelf kies. Die lifestyle keuzes zijn alleen maar mogelijk door het financieel onafhankelijk zijn, maar dat was ik 10 jaar daarvoor ook al. Ik wil maar zeggen: dat proces heeft tijd nodig en iedereen bewandelt zijn eigen weg. Terugkijkend is de stap om eerder te stoppen mijn beste beslissing ooit.

[JURIST]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

De ideale balans en thuissituatie is voor iedereen anders, maar je opmerkingen zijn ook in de bredere context van dit topic relevant: werk is een middel tot meer vrijheid, geen doel op zich.
Het lijkt me in dat licht vooral een trade-off tussen nu meer werken vs later of nu meer vrije tijd en langer doorwerken.
Maar één ding is vaak wel duidelijk: weinig mensen hebben terugkijkend spijt van te weinig werken, wel van te veel...

[Pr088]

Stewie! schreef op maandag 13 april 2026 @ 09:38:
[...]

Ben bij elk schooltripje de enige vader die meegaat. Een luxe. Denk dat meer mannen graag hier meer aandacht aan zouden willen geven, maar ieder heeft zijn eigen problemen en visie, zou een ander dus niet egocentrisch noemen omdat ze andere afwegingen maken. Misschien verschuift de balans in een latere (of eerdere) fase de andere kant op.

Is dat een luxe of een scheve verdeling in de opvoedtaken? Ik denk zelf na over kinderen met mijn partner. Mijn vrouw is bijna klaar met de laatste stappen in de opleiding tot specialist en gaat dan echt meer verdienen dan ik. Toch was haar eerste reactie in het gesprek over hoe we dat later zouden verdelen (werktijd / voor kinderen thuis zorgen / opvang): 'Misschien ga ik dan 3-3,5e dag werken?'. Terwijl ik ook gewoon van 5 naar 4 (of 3,5) kan.
Veel stellen zien wat hun ouders gedaan hebben, met veelal werkende vaders en kopiëren dat gedrag soms onbewust. Ik mag zelf ook graag werken en dan is de 'weg van de minste weerstand' om in te stemmen met een herkenbaar verdelingspatroon.

[Rubbergrover1]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Ik denk dat het vooral zit in het verschil tussen "vrije tijd" en "tijd met je kinderen doorbrengen". Ik denk dat er best wat mannen zijn die bij ouderschapsverlof denken aan lekker voordelig extra vrije tijd om te doen wat je zelf wil. En dán zal het vies tegenvallen als blijkt dat je 'gewoon' rekening moet houden met je kind en je dag veel meer wordt bepaald door het ritme van je kind dan door jouw eigen wensen.

Daarnaast vergt het een heel ander soort energie om er voor je kind te zijn dan om aan het werk te zijn. Er wordt wel grappend geschreven dat je op je werk kunt uitrusten van die dag ouderschapsverlof, maar daar zit zeker een kern van waarheid in. Het kost gewoon best energie om urenlang bijna de hele tijd er voor je kind te moeten zijn. Je kunt niet tussendoor even naar de koffieautomaat lopen om even je gedachten op iets anders te richten, je moet (zeker bij actieve peuters) continu alert blijven.

[Rubbergrover1]

Pr088 schreef op maandag 13 april 2026 @ 09:52:
[...]


Is dat een luxe of een scheve verdeling in de opvoedtaken? Ik denk zelf na over kinderen met mijn partner. Mijn vrouw is bijna klaar met de laatste stappen in de opleiding tot specialist en gaat dan echt meer verdienen dan ik. Toch was haar eerste reactie in het gesprek over hoe we dat later zouden verdelen (werktijd / voor kinderen thuis zorgen / opvang): 'Misschien ga ik dan 3-3,5e dag werken?'. Terwijl ik ook gewoon van 5 naar 4 (of 3,5) kan.

Het een sluit het ander ook niet uit. Je kunt gewoon allebei naar 4 of 3,5 dag gaan.

Maar de praktijk is inderdaad dat bij de grote meerderheid van de schooltripjes moeders meegaan. Dat komt echter óók doordat er nog best veel 'klassieke' gezinnen zijn, waarbij de vrouw niet werkt (en vaak ook niet wil werken). Dan zijn de activiteiten met school vaak de enige "zinvolle" tijdsbesteding naast het huishouden en de kinderen. Die ouders (vaak dus moeders) zijn er vaak als de kippen bij als er iets georganiseerd moet worden, zodat je als werkende ouder (m/v) die mee willen doen vanzelf tot de uitzonderingen behoort.

[Shapeshifter]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Ik kan je gedachtengang opzich wel volgen, maar ik denk dat je onbewust een aantal aannames maakt. De eerste dat je waarschijnlijk erg vanuit je eigen situatie redeneert, de tweede dat je op het moment dat je kiest voor kinderen alle informatie hebt die je nodig hebt om die keuze zinnig te maken en de derde dat daarna alles normaal verloopt (ergo, je kinderen zijn gemiddeld, gezond en normaal). Er zijn natuurlijk ook situaties waarin die aannames niet opgaan, zoals die van mij.

Ik ben jong getrouwd, ik was 20. Ik was 23 toen we ons eerste kind kregen, we hadden destijds geen reden om te denken dat dit een slecht idee zou zijn en de verwachting dat het leuk en waardevol zou zijn. Fast forward naar nu: drie kinderen, alle drie hoogbegaafd een met ADHD. Partner volledig uitgeschakeld door long COVID. We hebben het niet breed; zelfs als ik een papadag zou willen zou het te duur zijn. Ik werk 40 uur, nouja, mijn contract is 40 uur, ik werk 50+ uur ook omdat ik graag een promotie wil omdat het inkomen eigenlijk te laag is om "comfortabel" te kunnen leven. Daarmee bedoel ik dat de rekening rond deze tijd van de maand eigenlijk al leeg is en ik nog een week moet wachten op mijn salaris, niet dat ik graag op vakantie wil, want dat heb ik al jaren niet meer gedaan. Thuis mag ik het huishouden doen, maar dan ook echt alles, partner is daartoe niet in staat. De gemeente geeft geen thuis want mijn partner heeft immers een partner dus die kan mooi helpen. Verzekering helpt je niet, want de partner is toch niet ziek? Onze kinderen hebben heel veel aandacht nodig om mee te draaien in de samenleving, school is saai, alle mensen om ze heen zijn oerstom, zelf zijn ze natuurlijk al heel volwassen, maar al die verantwoordelijkheden en een beetje helpen in het huishouden is dan toch ook wel weer veel gevraagd. Ik vind het al moeilijk om me te verhouden tot incompetente volwassenen, laat staan kinderen. De jongste heeft door zijn ADHD ook de grootste moeite om zich sociaal te verhouden tot anderen. Hij is vorige week van school geschopt, niet meer welkom, zoek het maar uit. De gemeente geeft geen thuis want de school heeft toch zorgplicht. Als de jongste en de oudste tegelijkertijd thuis zijn is het constant strijd, de enige manier om dit te voorkomen is om ze fysiek te scheiden, maar als je er niet naast gaat staan zoeken ze elkaar op en gaan ze vechten. Mijn thuis is niet een plek waar ik tot rust kan komen of kan ontspannen, als er anderen thuis zijn wordt er continu geschreeuwd en gevochten. Als je verlangt dat mensen bijdragen aan opruimen of hun taken doen levert dat constante strijd op, het enige dat ze willen is achter een scherm zitten. Mijn partner moet gevoed worden, gewassen worden, als ze ergens naar toe moet dan moet ik haar daar brengen en in een rolstoel rond duwen.

Als je me nu vraagt: waarom heb je dan voor kinderen gekozen. Dan zal ik maar gewoon eerlijk antwoorden. Met de kennis die ik nu heb had ik dat inderdaad niet moeten doen. Met alle problematiek die ze hebben gehad vanaf het moment dat ze geboren werden heb ik er maar heel weinig uit kunnen halen. Ik kan maar een paar echt leuke momenten bedenken in de afgelopen 13 jaar. Het is vooral een last en een waar je ook niet zomaar meer vanaf komt. Mijn leven staat op pauze en het voelt voor mij alsof ik aan het wachten ben tot ze eindelijk het huis uit gaan en er weer wat ruimte voor mij ontstaat. Laat ik dan gelijk doorpakken. Met de kennis die ik nu heb had ik ook niet aan een partner moeten beginnen. Het begin was even leuk, maar de verhouding tussen wat ik er nu nog uit kan halen en wat het me kost is natuurlijk compleet zoek. In dat opzich beschouwd ben ik zo ongeveer de minst egoïstische persoon hier, want ik neem vrijwel geen tijd voor mijzelf; ik draag alleen maar bij aan de maatschappij of onderhoud 4 mensen. Naar de supermarkt gaan is voor mij een uitje, op de WC zitten een rustmoment, ik voel me bijna schuldig als ik 's avonds een half uur TV kijk want er moet nog zoveel gebeuren. Fysiek en mentaal zou het voor mij zoveel beter zijn om gewoon lekker te verdwijnen, emigreren naar een ander land ofzo, maar dan kies ik er dus voor om 4 mensen aan hun lot over te laten. Als ik in NL zou blijven zou ik geen woning kunnen vinden en me kapot betalen aan alimentatie, dus ik ervaar niet zoveel ruimte. Als ik mijn kinderen wat mee zou willen geven dan zou het zijn: begin alleen aan een partner als die gezond is, de intentie heeft gelijkwaardig bij te dragen op financieel vlak en laat kinderen lekker zitten, want hoe het bij mij gelopen is ben ik niet gelukkiger van geworden. Ik durf met hoge zekerheid te stellen dat ik zonder gezin al lang FO was geweest en een veel leuker, rijker en betekenisvoller leven zou hebben gehad. Ja, ik vind werken voor een not-for-profit met maatschappelijk oogmerk in een omgeving met hoog opgeleide volwassenen echt veel leuker dan thuis zijn en als ik nu op een sterfbed terecht zou komen dan zou ik, naast dat ik enorm opgelucht zou zijn, het ook jammer vinden dat ik niet nog meer heb kunnen werken (om nog maar eens een cliche de wereld uit te helpen). Wat ik heel erg hoop is dat het in de toekomst gewoon minder intensief wordt. Misschien negeren mijn kinderen mijn adviezen wel en kan ik over 15 jaar een opadag nemen en er ontzettend van genieten en denk ik er dan weer heel anders over, maar tot die tijd is het echt afzien, overleven en tanden op elkaar doorgaan. Tegelijkertijd ben ik er ook van overtuigd dat omdat mijn leven nu toch al ruk is, ik maar net zo goed zoveel mogelijk kan werken om vermogen op te bouwen voor later als het hopelijk minder ruk is (en niet alleen voor mij, maar ook voor mijn partner). Alleen jammer dat zelfs dat nu maar moeilijk gaat vanwege de almaar stijgende kosten en het achterblijven van fatsoenlijke loonsverhogingen (en een partner die amper bijdraagt).

Als laatste nog even dit. Wees je er ook bewust van dat er een groep is die FO inherent egoïstisch vindt. Zo iemand kiest er namelijk voor om niet te werken en zo dus kostbare capaciteit verloren te laten gaan (vrijwilligerswerk en onbetaald werk daargelaten) en dat in tijden van gigantische krapte op de arbeidsmarkt. Zo is er ook een groep mensen die het egoïstisch vinden als je geen kinderen op de wereld zet. Zo iemand kiest er namelijk voor om zichzelf niet te vervangen en zo gaat dus nog meer kostbare capaciteit verloren en dat in tijden van gigantische vergrijzing. Ik vind het zelf nogal wat om een groep of een individu voor egoïstisch of profiteur uit te maken zonder dat ik de situatie van diegene ken. Daarnaast is dat een moreel oordeel die vooral gebaseerd lijkt te zijn op eigen levensovertuiging, er is immers geen wet die mensen verplicht om te werken of om kinderen te hebben (of om je kinderen leuk te vinden), dus die dingen niet doen is toch niet direct moreel verwerpelijk? Sowieso kantelt volgens mij dat beeld. Als we als maatschappij echt willen dat zorg eerlijker verdeeld wordt tussen bijvoorbeeld mannen en vrouwen dan staat daar impliciet tegenover dat ook inkomen eerlijker verdeeld wordt. Vrouwen zullen dus ook meer moeten gaan werken en ook voor beter betaalde banen moeten gaan kiezen. Het zal normaal worden dat kinderen straks een groot deel van hun tijd in opvang doorbrengen. Sterker nog, misschien zal het op een gegeven als egoïstisch gezien worden als je dat niet doet...

[Tehh]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Ik sta wel achter wat je schrijft in je eerste kolom, maar tegelijkertijd worstel ik er ook mee. Ik heb wel een tijdje ouderschapsverlof gehad, maar in de praktijk was dit gewoon een vrijwillig loonoffer want ik werkte nog altijd meer dan 40 uur per week.

Toen hebben we thuis overlegd: wie gaat er voor carrière? Ik wilde wel (t)huis-man worden, of in elk geval terug naar 2,5/3 dagen per week. Maar mijn vrouw kon (o.a. vanwege de gevolgen van zwangerschap) het mentaal niet meer aan om fulltime te werken, en dus werk ik full-time en zij part-time (en daardoor heb ik een mooie carrière gemaakt).

FO/FMA is overigens niet iets wat ik voor mijzelf nastreef. We zijn getrouwd in gemeenschap van goederen, en ons enige nageslacht heeft ook gewoon een plek in onze plannen.

[superkoex9]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Ik 'schrok' ook eigenlijk van wat ik hier las hoewel ik daar niet perse een waardeoordeel bij heb. In het verleden ook wel gewerkt in de GGZ/verslavingszorg en randje jeugdzorg, ik heb daar helaas genoeg lijden gezien (zoals bij @Shapeshifter ) om niet zomaar te zeggen dat kinderen altijd een feest zijn. Ik werk 4 dagen en heb daarnaast nog met regelmaat een dag ouderschapsverlof. Meestal breng ik die dag door met (1 van) mijn kinderen. Ik geniet daar oprecht van.
Onze keuze is dan ook niet om volle bak te werken tussen 30 en 50 wanneer de kinderen klein zijn om vervolgens, zodra ze het huis uit zijn te kunnen stoppen of minderen. Ik wil nu genieten van mijn kinderen en ze zien opgroeien, daar heb ik wel een paar jaar langer werken voor over.

[Sport_Life]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Ik vind je reactie ook behoorlijk kortzichtig.

Ik ben júist minder gaan werken vanwege de kinderen, en mijn vrouw nog minder (26u), ondanks dat ze we dan financieel behoorlijk inleveren en beide prima/leuk werk hebben.
In tegenstelling tot hierboven hebben wij absoluut geen spijt van de keuze, maar ik heb gemerkt dat ik een veel leukere vader kan zijn wanneer ik ook toekom aan mijn eigen hobby's, een paar uur per week is voldoende. Daarnaast werken wij veel thuis, dus doordeweeks zijn we ook vaak op school te vinden voor allerlei activiteiten en gesprekken tussen het werk door.
En de weekenden zitten inderdaad vol met allerlei activiteiten samen met de kinderen .

Punt dat ik wilde maken is dat de klassieke 'papamiddag' vaak neerkomt op limonade inschenken met een koekje erbij voor 3-6 kinderen waarna ze bij goed weer buiten gaan spelen en bij regen in de thuisbioscoop een film kijken. Waarna ik dan maar weer ging werken..

Genoeg ouders die de papadag gebruiken om de hele dag op hun telefoon te zitten (ga maar eens op woensdag middag naar de speeltuin..).

[ Voor 14% gewijzigd door Sport_Life op 13-04-2026 14:28 ]

[assje]

In alle gesprekken over kinderen wordt het ook wel snel allemaal op één hoop gegooid. Die zwaar intensieve periode waar je full-time mee bezig bent duurt uiteindelijk maar een paar jaar.

Ik merk dat het met mijn dochters van nu 6 en 9 snel steeds eenvoudiger wordt. Vanaf 5 en 8 fietsen ze zelf naar school, dat scheelt al weer een kwartiertje in de ochtend. Ze gaan zelfstandig naar vriendjes/vriendinnetjes en spelen (zeker in de zomer) zelfstandig buiten/speeltuinen/vriendjes.

Wat vooral merkbaar wordt is dat je minder tijd hebt voor jezelf in de avond Vroeger konden we alles om 8 uur op bed hebben en hadden we nog een avond voor onszelf. Tegenwoordig is het voor de oudste vaak al richting 10 uur (lijkt op haar vader).

Wij werken 40 uur en 32 uur en daarnaast doen we een verbouwing zelf (met vlagen maar op het moment ook weer 20-30 uur per week) en ik heb het gevoel alsof ik alsnog volop tijd met mijn kinderen heb. Het hele concept "papadag" lijkt me dan ook voornamelijk relevant voor de periode tot de basischool.

[useruser]

49euro schreef op zondag 15 maart 2026 @ 15:36:
[...]

Slecht voorbeeld mijn inziens. Wat moet een 20 jarige nou met een auto van aanschafwaarde hoger dan 35k (want 200 euro premie). Dat is pas lifestyle inflation. Als onervaren bestuurder in het begin van zijn carrière een privat lease contract nemen om een duurdere auto te kunnen rijden. Terwijl hij de woningmarkt nog wilt betreden en volgend jaar misschien wel ergens anders werkt waarbij hij geen auto meer nodig heeft of krijgt aangeboden.

Wanneer je dat lease contract nu eens vergelijkt met de aanschaf van een tweedehands Ford Fiesta van 5 of 10 jaar oud, en waar nauwelijks meer op wordt afgeschreven. Dan durf ik te wedden dat hij er na 5 jaar financieel beter voor staat dan met een verplichting tot het betalen van 300 a 400 euro per maand.

Toen ik 20 was (granted, dat is meer dan 10 jaar geleden) kocht ik mijn eerste auto voor 950 euro en deed ik veel basic onderhoud zelf. Alleen een WA verzekering uiteraard. Beste beslissing die ik ooit heb gemaakt op vlak van auto's.
Nu rijd ik nog steeds in een betrouwbaar 2e handsje die alleen WA verzekerd is.

Sure, lease is een deel risico afdekking. Het is een stukje peace of mind dat je een nieuwe auto rijdt zonder onderhoudskosten etc. Maar het is zeker niet de goedkoopste oplossing.

[Kalentum]

Sport_Life schreef op maandag 13 april 2026 @ 14:10:
[...]

Ik vind je reactie ook behoorlijk kortzichtig.

Ik ben júist minder gaan werken vanwege de kinderen, en mijn vrouw nog minder (26u), ondanks dat ze we dan financieel behoorlijk inleveren en beide prima/leuk werk hebben.
In tegenstelling tot hierboven hebben wij absoluut geen spijt van de keuze, maar ik heb gemerkt dat ik een veel leukere vader kan zijn wanneer ik ook toekom aan mijn eigen hobby's, een paar uur per week is voldoende. Daarnaast werken wij veel thuis, dus doordeweeks zijn we ook vaak op school te vinden voor allerlei activiteiten en gesprekken tussen het werk door.
En de weekenden zitten inderdaad vol met allerlei activiteiten samen met de kinderen .

Punt dat ik wilde maken is dat de klassieke 'papamiddag' vaak neerkomt op limonade inschenken met een koekje erbij voor 3-6 kinderen waarna ze bij goed weer buiten gaan spelen en bij regen in de thuisbioscoop een film kijken. Waarna ik dan maar weer ging werken..

Genoeg ouders die de papadag gebruiken om de hele dag op hun telefoon te zitten (ga maar eens op woensdag middag naar de speeltuin..).

Ik denk niet dat @Remco d jou bedoelde .

[Mirved]

Vandaag weer papadag. 1 dag per week al ruim 4 jaar nu en zeker nog de komende 2 jaar. Heerlijk die kans om mijn kinderen te zien opgroeien, leuke dingen met ze te doen en ook gewoon eens 1 op1 met ze tijd door te brengen. Zeer blij dat ik de afgelopen 4 jaar al zoveel heb kunnen meemaken van het opgroeien van mijn kinderen.

[Remco d]

@Shapeshifter

Uiteraard ga ik met mijn reactie veel te kort door de bocht en zijn er vele nuances. Bedankt voor je uitgebreide reactie. Vanzelfsprekend bedoel ik niemand persoonlijk maar de serie opmerkingen viel me op, plus dat ik zulke opmerkingen om mij heen vaker hoor.

[Pannencouque]

Rogerthat schreef op zondag 12 april 2026 @ 22:03:
[...]

Als het mogelijk is binnen je functie is minder werken bijna altijd fiscaal voordelig. En vrije tijd op jongere leeftijd is misschien wel meer waard dan als je ouder bent… in mijn functie werkte 5 om 4 dagen uiteindelijk niet, nu weer terug naar 40+ uur.

Fiscaal voordelig is mooi, maar netto mis je het natuurlijk nog steeds
Ik merk inderdaad dat ik qua tijd nu gewoon knel zit. Het past te vaak net niet. Zou me kunnen voorstellen dat ik, wanneer de kinderen naar de middelbare school gaan, ik bijv. weer 0,9 ga werken of een baan vind met 4×9. En misschien vind ik 't ook wel prima zo.

Een deel van mijn takenpakket verandert niet, maar op dit moment is mijn werk zodanig ingericht dat ik redelijk kan kaderen. Ik moet alleen collega's even opvoeden dat ze op mijn vrije dag niet hoeven bellen. Denk dat ik de telefoon uit ga zetten en een aangepaste voicemail maak. M'n omgeving zal even moeten wennen dat ik de grenzen zo strak stel. Maar ja, ik neem niet voor niets vrij hè.

[Pannencouque]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Ik merk dus dat ik (te) veel mis. Dus het is win-win: ik kan thuis wat voor elkaar krijgen én ik zie de kinderen meer. Ik kan ze naar school brengen enzo. Nu ben ik alleen maar regelmatig om 17:30u bij de bso om ze mee te nemen en thuis na twee minuten aandacht de keuken in te duiken.
Dus ik koop nu tijd. En als ik dat kan afdekken met een relatief kleine investering, dan is dat waarschijnlijk de moeite waard.

En eerlijk is eerlijk: als ik de afgelopen jaren hierin geen goede financiële keuzes had gemaakt, was dit me nooit gelukt. Dus wat betreft blij dat ik jaren terug ben begonnen met beleggen en financieel slim ben gebleven. Anders had ik nu geen reserve/marge.

[ Voor 14% gewijzigd door Pannencouque op 14-04-2026 21:10 ]

[psychodude]

R.van.M schreef op zondag 12 april 2026 @ 10:46:
[...]


Ik heb nog nooit iemand gehoord die minder is gaan werken en er spijt van had dus dat komt wel goed.

Het zal voornamelijk afhankelijk zijn van het feit of minder werken ook daadwerkelijk het beloofde/veronderstelde verminderd werken betekend. In de ene beroepsgroep is dit natuurlijk ook wat makkelijker dan de andere. Afdwingen is uiteraard altijd mogelijk. Maar vooral de partij welk de gevolgen hiervan voelt, maakt natuurlijk nogal een verschil.

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 22:02:
Vanzelfsprekend bedoel ik niemand persoonlijk maar de serie opmerkingen viel me op, plus dat ik zulke opmerkingen om mij heen vaker hoor.

Niet geheel de strekking van dit topic uiteraard. En anno 2026 natuurlijk veel maatschappelijke druk om anders te willen doen laten geloven. Maar onder de streep is het natuurlijk gewoon zo dat ouderschap door veel mannen natuurlijk gewoon anders gevoeld/beleefd wordt dan voor veel vrouwen.

Papadagen, oppassen op de kinderen, etc. is daar natuurlijk gewoon een verlengde van. Je past niet op je eigen kinderen, je hebt evenzeer of evenmin een papadag als vrouwlief een "mamadag" heeft. Maar in de praktijk is dat verschil in perceptie en beleving er gewoon.

Alhier overigens ook hoor, dus daarin weinig anders. Deels ook een beetje hoe ik zelf gewoonweg opgevoed ben, zoals velen. Maar tegelijkertijd ook gewoon echt andere emoties. Voor mijn vrouw was het missen van onze dochter toen zij nog werkte, echt een ding. Ik had dat gevoel totaal niet.

Dat gezegd hebbende, vind ik tijd doorbrengen met de kinderen verder meestal wel leuk . Maar aangezien ik voltijd werk, zit een wat meer geforceerde papadag er bij mij dus ook niet in.

[Pannencouque]

psychodude schreef op woensdag 15 april 2026 @ 21:24:
[...]


Het zal voornamelijk afhankelijk zijn van het feit of minder werken ook daadwerkelijk het beloofde/veronderstelde verminderd werken betekend. In de ene beroepsgroep is dit natuurlijk ook wat makkelijker dan de andere. Afdwingen is uiteraard altijd mogelijk. Maar vooral de partij welk de gevolgen hiervan voelt, maakt natuurlijk nogal een verschil.

Ik heb in het verleden die last ook al eens terug op m'n bordje gekregen. En dat was een prima les waar ik dankbaar voor ben. Dit gebeurt me de komende tig jaar niet nog eens. In tegenstelling tot mijn collega van 64 die ik nu gewoon keihard dezelfde fout zie maken

Zo ben ik nog steeds blij dat ik me bij m'n sollicitatie voor m'n eerste serieuze baan heb laten piepelen op de salarisonderhandeling. Destijds was ik er achteraf heel zuur van, maar die les heeft zich bij elke onderhandeling daarna driedubbel uitbetaald

[ybos]

Pannencouque schreef op woensdag 15 april 2026 @ 21:37:
[...]

Zo ben ik nog steeds blij dat ik me bij m'n sollicitatie voor m'n eerste serieuze baan heb laten piepelen op de salarisonderhandeling. Destijds was ik er achteraf heel zuur van, maar die les heeft zich bij elke onderhandeling daarna driedubbel uitbetaald

Dat had ik de eerste keer met een nieuwe huurder voor een deel van onze bedrijfshal die we verhuren.
Kwam een oud baasje aan in een oude VW Caddy. Huurprijs was veel te hoog, konden ze niet betalen. Dus wat gezakt in de huur. Hij wilde ook de indexering schrappen. Zo scherp was ik nog wel, want dat houdt eig in dat hij elk jaar huurkorting krijgt. Uiteindelijk de prijs rondgemaakt (met de gedachte, die korting is prima, als het een paar maanden langer leegstaat kost mogelijk meer dan de korting).
Komt die beste man de volgende dag voorrijden om de sleutels te halen in een...
Bentley

Dat was voor mij ook een mooie les, het is gewoon een "spel" en poot stijfhouden.

[PnD]

@Shapeshifter Bedankt voor het delen van je verhaal. Altijd goed om zaken in perspectief te plaatsen.
Heel veel respect voor hoe je hoe je dit doet en volhoud. Ik hoop dat je dit in het echte leven ook doet en ook respect en waardering terug krijgt.

[ Voor 21% gewijzigd door PnD op 16-04-2026 11:27 ]

[ewrz]

Pannencouque schreef op dinsdag 14 april 2026 @ 21:09:
[...]

Een deel van mijn takenpakket verandert niet, maar op dit moment is mijn werk zodanig ingericht dat ik redelijk kan kaderen. Ik moet alleen collega's even opvoeden dat ze op mijn vrije dag niet hoeven bellen. Denk dat ik de telefoon uit ga zetten en een aangepaste voicemail maak. M'n omgeving zal even moeten wennen dat ik de grenzen zo strak stel. Maar ja, ik neem niet voor niets vrij hè.

Alle collega's opvoeden is soms lastig, deels is het ook opvoeden van jezelf. Daarmee bedoel ik jezelf dwingen om de telefoon weg te gooien in een la en er niet naar te kijken op je vrije dag. Dat voelt in het begin een beetje als het verzaken van je plicht maar uiteindelijk went dat en ben je ook echt vrij.

[de Peer]

ewrz schreef op vrijdag 17 april 2026 @ 20:34:
[...]


Alle collega's opvoeden is soms lastig, deels is het ook opvoeden van jezelf. Daarmee bedoel ik jezelf dwingen om de telefoon weg te gooien in een la en er niet naar te kijken op je vrije dag. Dat voelt in het begin een beetje als het verzaken van je plicht maar uiteindelijk went dat en ben je ook echt vrij.

Ik heb dat nooit begrepen. Hoezo verzaken van je plicht? Mijn telefoon staat uit en ik zou het bovendien hondsbrutaal vinden als ze me gaan bellen op mijn vrije dag.
Als je bereikbaar blijft en nog gaat opnemen ook dan vraag je er om.

[ewrz]

de Peer schreef op vrijdag 17 april 2026 @ 20:56:
[...]

Ik heb dat nooit begrepen. Hoezo verzaken van je plicht? Mijn telefoon staat uit en ik zou het bovendien hondsbrutaal vinden als ze me gaan bellen op mijn vrije dag.
Als je bereikbaar blijft en nog gaat opnemen ook dan vraag je er om.

Veel mensen voelen zich schuldig als ze berichten niet beantwoorden of niet op nemen als er gebeld wordt. Als je dat probleem niet hebt, prima, maar ik heb er meer mensen mee zien worstelen in het begin.

Afhankelijk van het soort bedrijf gaat ook niet iedereen bijhouden wie wanneer vrij is. Zou dat nooit van alleen collega's laten afhangen, zelf ook echt de beslissing nemen om niet bereikbaar te zijn.

[rube]

de Peer schreef op vrijdag 17 april 2026 @ 20:56:
[...]

Ik heb dat nooit begrepen. Hoezo verzaken van je plicht? Mijn telefoon staat uit en ik zou het bovendien hondsbrutaal vinden als ze me gaan bellen op mijn vrije dag.
Als je bereikbaar blijft en nog gaat opnemen ook dan vraag je er om.

In het algemeen mee eens, maar.....het is natuurlijk ook afhankelijk van je positie/functie/verantwoordelijkheden/beloning en kan niet altijd zwart wit gezien worden.
Bovendien hangt het er vanaf wie belt of je opneemt of niet, althans bij mij was dat wel zo .

[Tommie12]

Om effe terug te komen op de beursdip rond de oorlog in Iran. Het is ongelooflijk, maar vrijdag was die helemaal terug weg. Stil zitten als je geschoren wordt heeft weer eens geloond, en vooral paniek was niet nodig.
Sta nu al op 8% sinds 1 Jan….

Al verwacht ik dat het maandag weer rood wordt op de beurzen nu Iran heeft gezegd dat de straat weer dicht is….
Wat is Trump toch een vette loser in dit conflict….

[Scatman_II]

Tommie12 schreef op zaterdag 18 april 2026 @ 17:10:
Om effe terug te komen op de beursdip rond de oorlog in Iran. Het is ongelooflijk, maar vrijdag was die helemaal terug weg. Stil zitten als je geschoren wordt heeft weer eens geloond, en vooral paniek was niet nodig.
Sta nu al op 8% sinds 1 Jan….

Al verwacht ik dat het maandag weer rood wordt op de beurzen nu Iran heeft gezegd dat de straat weer dicht is….
Wat is Trump toch een vette loser in dit conflict….

Hier hetzelfde, van eind(je) in de min naar weer ruim in de plus met de NT fondsen - ik begrijp er niks meer van om eerlijk te zijn;
- Iran oorlog is bij lange na niet opgelost,
- natúúrlijk ging die zeestraat weer dicht,
- er wordt overal gewaarschuwd dat we nog jaren nasleep hebben van de grondstof tekorten,
- er wordt gesproken over langdurige recessies...
...maar in een paar dagen tijd verschijnt de warmtepomp waar ik net akkoord op heb gegeven als gratis (ok, virtueel) geld bij de aandelen

Qua warmtepompen en thuisaccu's (en EVs schijnbaar, maar die stond hier al) lijkt het wel 'druk' bij de leveranciers, dus blijkbaar is men wel zenuwachtig.

De grilligheid laat wat mij betreft wel zien dat lange termijn zorgen voor meer onafhankelijkheid rust geeft. Dus niet alleen in vermogen, maar ook in energievoorziening (zelf elektrisch opwekken en opslaan, elektrisch verwarmen), en zelfredzaamheid (zelf leren hoe je huis in elkaar zit zodat je zelf wat basisonderhoud kunt doen etc).

En tijd kopen: Vanaf mei een tijdje 3 dagen werken (met ouderschapsverlof), mede mogelijk gemaakt door de buffer

[ Voor 15% gewijzigd door Scatman_II op 18-04-2026 18:22 ]

[Sport_Life]

Hier gaat ie van +3,9 naar -1,7% naar +4,4% in 3,5 maand .
Ondertussen nog wel gewoon maandelijks ingelegd (plus een eenmalige extra).

BEV en warmtepomp hebben we al. Zit wel te kijken om de PHEV (vakantie auto) in te ruilen voor een bev maar dat slaat financieel nergens op..

[Pannencouque]

ewrz schreef op vrijdag 17 april 2026 @ 20:34:
[...]


Alle collega's opvoeden is soms lastig, deels is het ook opvoeden van jezelf. Daarmee bedoel ik jezelf dwingen om de telefoon weg te gooien in een la en er niet naar te kijken op je vrije dag. Dat voelt in het begin een beetje als het verzaken van je plicht maar uiteindelijk went dat en ben je ook echt vrij.

Is ook zo. Daarom de discipline om het ding weg te leggen, ze zoeken het maar uit .

Ik merk dat ik daarom ook twijfel of ik nog één stapje hoger op de ladder wil. Enerzijds ga ik wel 'aan' van de extra verantwoordelijkheden en het takenpakket. Anderzijds betekent het ook dat afschakelen eigenlijk nooit 100% kan, want dan zou ik de integraal eindverantwoordelijke zijn. Wil ik dat, voor een paar honderd euro per maand?

rube schreef op vrijdag 17 april 2026 @ 22:17:
[...]

In het algemeen mee eens, maar.....het is natuurlijk ook afhankelijk van je positie/functie/verantwoordelijkheden/beloning en kan niet altijd zwart wit gezien worden.
Bovendien hangt het er vanaf wie belt of je opneemt of niet, althans bij mij was dat wel zo .

Je komt op een gegeven moment inderdaad op een plek dat je betaald wordt naar functie en dat je niet meer afwezig kunt zijn. Je kunt niet altijd afwegen om men voor iets belangrijks belt of niet. En je kunt die telefoon dan dus ook niet in de la smijten.

[Rubbergrover1]

Pannencouque schreef op zondag 19 april 2026 @ 08:15:
[...]
Je komt op een gegeven moment inderdaad op een plek dat je betaald wordt naar functie en dat je niet meer afwezig kunt zijn. Je kunt niet altijd afwegen om men voor iets belangrijks belt of niet. En je kunt die telefoon dan dus ook niet in de la smijten.

Klopt, maar je zit dan hopelijk ook in de situatie dat je de meeste 'brandjes' snel kunt blussen (of eventueel degene die dat moet doen kunt inschakelen) en het werkelijk aanpakken van de problemen tot de reguliere werktijden kunt uitstellen.

Aan de andere kant, als ik naar mijn eigen werk kijk, dan is het daar zo dat de meeste mensen in het hogere management op hun vrije dagen voor de meeste zaken doorverwijzen naar ofwel een lagere manager/senior ofwel een collega-manager. Het gebeurt niet vaak dat er iets speelt waarvoor zij op hun vrije dag ook echt bereikbaar 'moeten' zijn. En wat niet door iemand anders kan worden opgepakt of een dag kan wachten. (Bij ons is het dus vrij normaal dat ook mensen in hogere posities vier dagen per week werken.)

[Requiem19]

Hier ging het pas over en ik denk dat de situatie nog steeds hetzelfde is zo te zien ;-).

Iedereen beoordeelt dit vanuit z’n eigen werksituatie.

Ik dus ook. Sommige banen kún je gewoon niet je telefoon uitzetten op vrijdag of op vakantie. Een partner/Director bij een Big 4 bijvoorbeeld gaat een cruciale review van een advies of een crunch call niet laten lopen op z’n vrije dag.

Als ik naar mijn N=1 situatie kijk:

1) PwC. Echt lastig om 4 dagen te werken, bijna iedereen die dit deed ging weer terug naar 5x8. En mensen die wel 4 dagen werken mailen/bellen stelselmatig op hun ‘vrije’ dag
2) Bol.com. Veel gestructureerder, daar werkte ik ook 4x8 met komst eerste kind en ging donderdag de laptop uit en keek ik maandag weer
3. Accell Group (eigenaar Sparta, Batavus, Lapierre, Raleigh, Babboe): zat in 10 landen, maar kon daar redelijk goed structureel 4x9 werken. Met name omdat de HQ functie minder ‘embedded’ was. Lokale finance teams wilden vooral veel zelf doen.
4. Top 10 global farmaceut. Volatiele workload, omdat er betere governance is en alle materiële zaken langs HQ moeten. Ook hier belt de VP gewoon in op z’n vrije dag als er stront aan de knikker is, omdat hij in het weekend aan de US CFO moet uitleggen waar we staan.

Hoe goed je wel/niet makkelijk 4 dagen kunt werken, hoe goed/makkelijk je grenzen kunt aangeven is niet universeel te zeggen. Het hangt af van je functie, type organisatie, werkcultuur en je plek binnen de organisatie. Waarbij er m.i. iig enigszins een relatie is tussen je beloning en welke flexibiliteit er van je verwacht wordt.

[Sissors]

Requiem19 schreef op zondag 19 april 2026 @ 09:14:
Hier ging het pas over en ik denk dat de situatie nog steeds hetzelfde is zo te zien ;-).

Iedereen beoordeelt dit vanuit z’n eigen werksituatie.

Ik dus ook. Sommige banen kún je gewoon niet je telefoon uitzetten op vrijdag of op vakantie. Een partner/Director bij een Big 4 bijvoorbeeld gaat een cruciale review van een advies of een crunch call niet laten lopen op z’n vrije dag.

Of je plant die review niet in op een dag dat een cruciale stakeholder erbij moet zijn, als diegene dan niet kan?

Qua tijdzones kan het wel een ding bij ons zijn, afhankelijk hoeveel je met Amerikanen samenwerkt en hoe hoog je in de boom zit, dat je soms niet ontkomt aan avonden wat doen. En aan ene kant zal hoger management echt wel bij ons ook veel bereikbaar moeten zijn. Maar je komt wel echt hoog in de boom uit moet dat allemaal zo kritisch zijn.

En zelfs dan van wat ik zelf zie is dat volgens mij vaak toch meer een geval van dat je had kunnen delegeren.

[Requiem19]

Sissors schreef op zondag 19 april 2026 @ 09:22:
[...]

Of je plant die review niet in op een dag dat een cruciale stakeholder erbij moet zijn, als diegene dan niet kan?

Qua tijdzones kan het wel een ding bij ons zijn, afhankelijk hoeveel je met Amerikanen samenwerkt en hoe hoog je in de boom zit, dat je soms niet ontkomt aan avonden wat doen. En aan ene kant zal hoger management echt wel bij ons ook veel bereikbaar moeten zijn. Maar je komt wel echt hoog in de boom uit moet dat allemaal zo kritisch zijn.

En zelfs dan van wat ik zelf zie is dat volgens mij vaak toch meer een geval van dat je had kunnen delegeren.

In een ideale wereld kun je alles plannen.

Bij een volatiele bedrijfssituatie niet. Denk in zo’n advieskantoorwereld aan:

1) er komt last minute additionele informatie
2) klant is niet tevreden over iets en wil onredelijk snel antwoord (en krijgt dat ook, want hij betaalt dik)
3) de junior heeft het opgebokt en de manager moet zelf alles fixen voor partner review
4) er is sws een onredelijk snelle termijn afgesproken (wNt klant betaalt dik)
5) er is een grote fuck-up die snel gefixt moet worden.

En tel dit rijtje maar door tot 20…. Zo’n advieswereld is ZO anders dan de IT wereld met sprint plans, PMO’s etc.

Volgens mij vinden sommige mensen het moeilijk om zich te verplaatsen naar zo’n veel chaotischere wereld, waarin de klant koning is en daarmee de chaos inherent blijft voortbestaan.

(Discl: geldt uiteraard niet voor de hele adviespraktijk).

[Sissors]

Nu werk ik zelf niet in de IT

Maar het volgende zit zeker een stuk(je) onderbuik in, gezien ik inderdaad geen ervaring heb met die wereld. En ik kan me prima voorstellen dat er soms iets echt kritisch is waar je dan toch wel verwacht wordt dat je op je vrije dag naar kijkt. Maar als dat bij veel van je vrije dagen gaat gebeuren, dan klopt er imo toch echt iets niet in de bedrijfsprocessen.

Gebaseerd wat ik in mijn omgeving zie heb je iig managers die vinden dat ze bij elke meeting moeten zijn, ook al hebben ze absoluut niks zinvols in te brengen. Als het allemaal precies op die vrije dag van een essentieel persoon moet, dan klinkt het ook gewoon als slechte planning. En nogmaals, uitzonderingen zijn altijd mogelijk, maar als dat regelmatig gebeurd? Dan lijkt het mij dat je toch iets verkeerd doet. En de klant wil vast snel antwoord, maar met de hoeveelheid die ze de big4 betalen zou je verwachten dat ze ook gedegen antwoord willen. En als een antwoord afhankelijk is van dat die ene persoon wel weer van zijn vrije dag wordt opgeroepen om toch nog snel een rush job erbij te doen, dan klinkt dat niet echt als een gedegen advies wat ze krijgen.

En dan vraagt mijn onderbuik af in hoeverre dit nodig is, en in hoeverre ze daar een cultuur hebben bedacht waarbij het nodig is. Omdat een ieder zichzelf echt essentieel vindt. Als diezelfde persoon een auto ongeluk heeft en die dag echt niet kan werken, stort dan het halve bedrijf in? Of blijkt het toch wel mee te vallen?

[Tommie12]

Sissors schreef op zondag 19 april 2026 @ 09:49:


En dan vraagt mijn onderbuik af in hoeverre dit nodig is, en in hoeverre ze daar een cultuur hebben bedacht waarbij het nodig is. Omdat een ieder zichzelf echt essentieel vindt. Als diezelfde persoon een auto ongeluk heeft en die dag echt niet kan werken, stort dan het halve bedrijf in? Of blijkt het toch wel mee te vallen?

Heel veel is cultuur en haantjesgedrag.
Al zijn er soms echt heel harde deadlines.
Paar jaar geleden werkte ik op hetzelfde kantoor als onze CEO. Als die wat vroeg, dan sprong iedereen, vakantie of niet.
Voor bepaalde rapporteringen zijn er ook externe harde deadlines zoals de ‘earnings releases’. Dan moet die rapportering paar uur voor beursopening buiten, en de calls met de analisten lopen dan door zodat de VP investor relations die dag bijna 24h in de weer was. Maar dat weet je op voorhand als je die job aan neemt.
En als de CEO de avond vooraf niet akkoord was met de drafts, dan werd het nachtje door gewerkt.

Maar dat zijn dan mensen die ook heel mooie salarissen hebben….

[Torgo]

Sissors schreef op zondag 19 april 2026 @ 09:49:
Nu werk ik zelf niet in de IT

Maar het volgende zit zeker een stuk(je) onderbuik in, gezien ik inderdaad geen ervaring heb met die wereld. En ik kan me prima voorstellen dat er soms iets echt kritisch is waar je dan toch wel verwacht wordt dat je op je vrije dag naar kijkt. Maar als dat bij veel van je vrije dagen gaat gebeuren, dan klopt er imo toch echt iets niet in de bedrijfsprocessen.

Gebaseerd wat ik in mijn omgeving zie heb je iig managers die vinden dat ze bij elke meeting moeten zijn, ook al hebben ze absoluut niks zinvols in te brengen. Als het allemaal precies op die vrije dag van een essentieel persoon moet, dan klinkt het ook gewoon als slechte planning. En nogmaals, uitzonderingen zijn altijd mogelijk, maar als dat regelmatig gebeurd? Dan lijkt het mij dat je toch iets verkeerd doet. En de klant wil vast snel antwoord, maar met de hoeveelheid die ze de big4 betalen zou je verwachten dat ze ook gedegen antwoord willen. En als een antwoord afhankelijk is van dat die ene persoon wel weer van zijn vrije dag wordt opgeroepen om toch nog snel een rush job erbij te doen, dan klinkt dat niet echt als een gedegen advies wat ze krijgen.

En dan vraagt mijn onderbuik af in hoeverre dit nodig is, en in hoeverre ze daar een cultuur hebben bedacht waarbij het nodig is. Omdat een ieder zichzelf echt essentieel vindt. Als diezelfde persoon een auto ongeluk heeft en die dag echt niet kan werken, stort dan het halve bedrijf in? Of blijkt het toch wel mee te vallen?

In Tech is het voornamelijk dat men zo snel mogelijk wil gaan en dat dingen niet altijd makkelijk schaalbaar zijn over oneindig veel mensen. Daarom zie je daar veel minder parttime werkenden. Ik werk zelf ook in een Tech bedrijf waar parttime werken binnen de ‘tech afdelingen’ niet gangbaar is. Werktijden zijn wel heel flexibel en de WFH policy ook. Maar dat komt ook omdat ons kantoor in Nederland is. In andere landen is het nog een stukje erger en hebben startups het soms over 996 bijvoorbeeld. (werken van 9 tot 9, 6 dagen per week)

[rube]

Sissors schreef op zondag 19 april 2026 @ 09:49:
Als diezelfde persoon een auto ongeluk heeft en die dag echt niet kan werken, stort dan het halve bedrijf in? Of blijkt het toch wel mee te vallen?

Dat valt reuze mee. Maar de VERWACHTING is vaak dat je voor belangrijke en urgente zaken wel beschikbaar bent. Want daar betalen ze tenslotte voor en dat is de mentaliteit.
Althans, dat is een beetje mijn ervaring in grote "global companies" in 150K+ posities. En als je voor jezelf werkt, dan is dat aan jezelf en het soort klanten/omgeving.
Werk je voor een lokaal opererend bedrijfje of organisatie zonder tijdsverschillen voor een 60K ofzo, dan ligt dat vaak anders.
Wat ik eerder ok al aangaf en hierboven ook werd gezegd: "het ligt eraan".

Maar afgezien daarvan, het ligt er natuurlijk ook aan wat je zelf wilt. Ik vond het heel lang niet erg om b.v. ook 's avonds en gedurende de vakantie de emails te volgen. En als er echt iets belangrijks was, daarop ook te reageren. Maar na een langere tijd merk je dat je wel altijd "aan" staat. Het heeft, nu ik de de "re" fase zit, ook best een tijd geduurd voor ik dat gevoel los kon laten.
Nu check ik elke dag of hier nog iets nieuws is gepost. Ook nu ik op vakantie ben

[Sissors]

rube schreef op zondag 19 april 2026 @ 10:14:
[...]

Dat valt reuze mee. Maar de VERWACHTING is vaak dat je voor belangrijke en urgente zaken wel beschikbaar bent. Want daar betalen ze tenslotte voor en dat is de mentaliteit.
Althans, dat is een beetje mijn ervaring in grote "global companies" in 150K+ posities. En als je voor jezelf werkt, dan is dat aan jezelf en het soort klanten/omgeving.

Ik werk zelf in de tech, en hoewel de meeste rond dat getal wel fulltime werken, is dat zeker niet iedereen. En natuurlijk, er wordt wat flexibiliteit verwacht, maar dat gaat wel beide kanten op.

Dus ja als er echt iets kritisch is, is het wel een beetje de verwachting dat je iets verschuift met je vrije dagen bijvoorbeeld. Maar als die "belangrijke" en "urgente" zaken zo vaak voorkomen dat eigenlijk een papadag oid gewoon niet mogelijk is, dan is dus alles gepromoveerd naar "belangrijk" en "urgent".

En voor je bij de groep aan komt waarvan verwacht wordt dat je ze in de vakantie kan storen zit je wel heel ver noorderlijk van de €150k.

Voor de duidelijkheid, ik geloof zeker dat er bedrijven zijn waarbij die papadag of andere vrije dag gewoon weinig zin heeft omdat er alsnog wordt verwacht dat je beschikbaar bent. Maar ik ben er ook van overtuigd dat in veruit het merendeel van die gevallen het meer een cultuur ding is binnen dat bedrijf, dan dat het objectief nou echt nodig is.

[R.van.M]

Tommie12 schreef op zondag 19 april 2026 @ 10:00:
[...]

Heel veel is cultuur en haantjesgedrag.
Al zijn er soms echt heel harde deadlines.
Paar jaar geleden werkte ik op hetzelfde kantoor als onze CEO. Als die wat vroeg, dan sprong iedereen, vakantie of niet.
Voor bepaalde rapporteringen zijn er ook externe harde deadlines zoals de ‘earnings releases’. Dan moet die rapportering paar uur voor beursopening buiten, en de calls met de analisten lopen dan door zodat de VP investor relations die dag bijna 24h in de weer was. Maar dat weet je op voorhand als je die job aan neemt.
En als de CEO de avond vooraf niet akkoord was met de drafts, dan werd het nachtje door gewerkt.

Maar dat zijn dan mensen die ook heel mooie salarissen hebben….

Bij ons is het wat minder hectisch maar daar komt nog eens bovenop dat ik bijna FO ben en binnen 2 jaar wil stoppen dus ik decline ook meetings van de CEO op m'n vrije dag 😊

[DeNachtwacht]

Ik denk dat het boven alles echt enorm cultuur afhankelijk is. Ik was echt een behoorlijke "voor de baas doe ik graag een extra stapje" medewerker, tot ik me realiseerde dat het werk bijna 24/7 door ging, ook in appgroepen etc. Grenzen vervagen met name daar heel snel omdat het daar natuurlijk ook over de borrel gaat, "wie gaat nog ff mee uit werk naar die nieuwe film" etc. en voor je het weet zit je in een cultuur waarin iedereen elkaar constant het signaal geeft 24/7 aan te moeten staan voor "brandjes". En je wordt dan zelf ook zo'n collega die altijd en op elk moment nog wel even wil helpen dus ik gaf het signaal ook te sterk zelf af.

Tip; bij overstap naar nieuwe werkgever kun je daarin echt zelf veel doen. Vanaf moment één 100% gemotiveerd en bereid tijdens de werkuren op de 4 werkdagen in de week, de overige 3 dagen geen enkele reactie meer gegeven op telefoontje / mailtje / vergaderingsverzoek van het werk. En dan merk je bijv. ook hoe veel problemen die "nú opgelost moeten worden!!!" als je maandag fluitend op kantoor komt gelukkig al opgelost zijn of uiteindelijk toch helemaal niet zo urgent bleken te zijn. Zolang men ziet dat je die overige 4 dagen topwerk aflevert en zeer gemotiveerd bent is er echt weinig dat mis kan gaan.

Maar ja het moeilijke is wel dat bovenstaand alleen echt goed werkt bij een baanwissel, als je dat van de ene op andere dag bij de plek waar je al werkt probeert (wat ik ook wel gedaan heb) krijg je constant "waarom reageer je niet op...", ook van leidinggevenden.

[The Third Man]

Dat brandjes verhaal herken ik ook van mijn vorige baan. Zat als component integrator bij een broadcasting tak van een provider een nieuw platform op te bouwen. Toen dat eenmaal live ging werden wij opeens ook de tweede of derde lijns support, want tja echte ops engineers aannemen is duur natuurlijk. Kreeg ik de directeur aan de lijn omdat er blokjes in beeld waren. Kon ik weer het buienradar screenshot terugsturen dat er onweer boven de headend locatie was (en dus verstoorde satellietontvangst), dat soort werk en kan er een boek over schrijven. En naast ops problemen ook dingen als zondag al berichten krijgen of je maandag “gelijk even dit wil oppakken”, omdat de manager niet stil kon zitten en alvast even ging bepalen (en dan ook gelijk communiceren) wat iedereen moest gaan doen. Voelde ook een beetje kinderachtig/laagdunkend, zet gewoon de tickets op kanban op volgorde en spreek af dat iedereen first thing daar naar kijkt.

Horendol werd ik er uiteindelijk van en heb mezelf voorgenomen nooit meer met baantjes in te stemmen waar bereikbaarheid voor storingsdiensten e.d. een onderdeel van is noch waar mensen op vrije dagen met je gaan communiceren. Ben toch echt van het soort dat de laptop dichtklapt en op hetzelfde moment een ander leven openklapt.

[assje]

Sissors schreef op zondag 19 april 2026 @ 10:55:
En voor je bij de groep aan komt waarvan verwacht wordt dat je ze in de vakantie kan storen zit je wel heel ver noorderlijk van de €150k.

Binnen mijn bedrijf is het bij de meeste vrij standaard; tijdens vakantie als er iets urgents is graag bellen want mijn mail lees ik niet. Zal dus ook een cultuur ding zijn want bij ons vrij standaard ook al onder de 150k. Zelf lees ik teams chats ook (selectief) door tijdens vakantie; alleen mail laat ik volledig los.

Is ook wel logisch voor een productieongeving. Als mijn fabriek in de brand staat stap ik direct in een vliegtuig vanaf vakantie.

[ Voor 8% gewijzigd door assje op 19-04-2026 12:37 ]

[ZieMaar!]

Modbreak:

Laten we maar weer ontopic gaan, des te sneller we allemaal niet meer bereikbaar hoeven te zijn tijdens onze vakanties .

En voor de volledigheid (mocht het niet duidelijk zijn): daarmee bedoel ik vooral dat die bereikbaarheidsdiscussie hierboven mag stoppen.

[ Voor 32% gewijzigd door ZieMaar! op 19-04-2026 20:57 ]

[Sissors]

-knip- dat was niet het punt en bij vragen —> DM

[ Voor 77% gewijzigd door ZieMaar! op 19-04-2026 20:30 ]

[Requiem19]

Ik denk dat het - ihkv FO - wel regelmatig zo is dat de beloning en functie een redelijk verband hebben met werkdruk/werkintensiteit/werk-stress/echte werk-uren.

Voor FO is een goed betaalde baan een snellere weg, maar ten koste van eigen tijd in het ‘nu’.

Ik vraag me dat ook regelmatig af voor mezelf. Het salaris is uitstekend, maar tegelijkertijd heb ik veel minder tijd doorgebracht met mn dochter van 1 dan met m’n zoonthe van bijna 4 toen hij 1 was. En dan merk je wel dat zij meer naar mama toetrekt.

Maar het is tegelijkertijd ook wel (mentaal?) ingewikkeld om bewust een stap terug te doen qua baan met minder werkdruk/ambitie/salaris. (En daarbij ben ik nu nagenoeg kostwinner).

Ik zie mezelf al ergens solliciteren:

‘Waarom heb je bij ons gesolliciteerd? Wat ontbreekt er in je huidige functie?’

‘Nou, ik wil vooral graag een baan met een betere work-life balance’.

Klinkt niet bruisend van ambitie he?

[oscar82]

Requiem19 schreef op zondag 19 april 2026 @ 15:10:
Ik denk dat het - ihkv FO - wel regelmatig zo is dat de beloning en functie een redelijk verband hebben met werkdruk/werkintensiteit/werk-stress/echte werk-uren.

Voor FO is een goed betaalde baan een snellere weg, maar ten koste van eigen tijd in het ‘nu’.

Ik vraag me dat ook regelmatig af voor mezelf. Het salaris is uitstekend, maar tegelijkertijd heb ik veel minder tijd doorgebracht met mn dochter van 1 dan met m’n zoonthe van bijna 4 toen hij 1 was. En dan merk je wel dat zij meer naar mama toetrekt.

Maar het is tegelijkertijd ook wel (mentaal?) ingewikkeld om bewust een stap terug te doen qua baan met minder werkdruk/ambitie/salaris. (En daarbij ben ik nu nagenoeg kostwinner).

Ik zie mezelf al ergens solliciteren:

‘Waarom heb je bij ons gesolliciteerd? Wat ontbreekt er in je huidige functie?’

‘Nou, ik wil vooral graag een baan met een betere work-life balance’.

Klinkt niet bruisend van ambitie he?

Is een bekende pull factor bij recruiters voor de overheid. Maw: werkgevers zijn zich ervan bewust dat er buiten de corporate wereld vaak een betere werk life balance is.
Als je er “maatschappelijke bijdrage” tegenover zet zit je denk ik prima. Soms is zelfkennis en überhaupt bewustzijn van drijfveren belangrijker dan blinde ambitie.

[de Peer]

Requiem19 schreef op zondag 19 april 2026 @ 15:10:


Ik zie mezelf al ergens solliciteren:

‘Waarom heb je bij ons gesolliciteerd? Wat ontbreekt er in je huidige functie?’

‘Nou, ik wil vooral graag een baan met een betere work-life balance’.

Klinkt niet bruisend van ambitie he?

Ligt ook aan je mindset. Ik vind er niets vreemd aan en zou dit best kunnen zeggen eigenlijk.

Waarom zou je bruisend van ambitie moeten zijn en 80u per week moeten werken, en van/voor wie?

[ Voor 9% gewijzigd door de Peer op 19-04-2026 17:39 ]

[Rubbergrover1]

Requiem19 schreef op zondag 19 april 2026 @ 15:10:
Maar het is tegelijkertijd ook wel (mentaal?) ingewikkeld om bewust een stap terug te doen qua baan met minder werkdruk/ambitie/salaris. (En daarbij ben ik nu nagenoeg kostwinner).

Ik zie mezelf al ergens solliciteren:

‘Waarom heb je bij ons gesolliciteerd? Wat ontbreekt er in je huidige functie?’

‘Nou, ik wil vooral graag een baan met een betere work-life balance’.

Klinkt niet bruisend van ambitie he?

Hangt er ook vanaf hoe je het brengt. Je kunt het ook omdraaien, dat je niet wil werken bij een werkgever die de boel niet goed op orde heeft en van brandje naar brandje werkt (extreem gezegd). Dat het niet zozeer gaat om puur die work-life balance, maar dat je wil werken bij een organisatie (of sector) waar met goede lange termijn planningen gewerkt wordt/kan worden. In plaats van dat het schering en inslag is dat de plannen die je voor komende week hebt niet zullen uitkomen omdat er te vaak iets met "spoed" tussendoor kwam.

Daarnaast heb je ook onderscheid tussen een iets slechtere work-life balance doordat je in een meer verantwoordelijke functie terecht komt of een slechte work-life balance vanwege de aard van het werk/cultuur. (Deze twee liepen in voorgaande, afgesloten, discussie wat door elkaar heen.) Aan dat laatste kun je juist met een baanverandering vaak wel iets veranderen.

[Sport_Life]

Requiem19 schreef op zondag 19 april 2026 @ 15:10:
Ik denk dat het - ihkv FO - wel regelmatig zo is dat de beloning en functie een redelijk verband hebben met werkdruk/werkintensiteit/werk-stress/echte werk-uren.

Voor FO is een goed betaalde baan een snellere weg, maar ten koste van eigen tijd in het ‘nu’.

Ik vraag me dat ook regelmatig af voor mezelf. Het salaris is uitstekend, maar tegelijkertijd heb ik veel minder tijd doorgebracht met mn dochter van 1 dan met m’n zoonthe van bijna 4 toen hij 1 was. En dan merk je wel dat zij meer naar mama toetrekt.

Maar het is tegelijkertijd ook wel (mentaal?) ingewikkeld om bewust een stap terug te doen qua baan met minder werkdruk/ambitie/salaris. (En daarbij ben ik nu nagenoeg kostwinner).

Ik zie mezelf al ergens solliciteren:

‘Waarom heb je bij ons gesolliciteerd? Wat ontbreekt er in je huidige functie?’

‘Nou, ik wil vooral graag een baan met een betere work-life balance’.

Klinkt niet bruisend van ambitie he?

Ik zou eens beginnen met een voorstel naar je huidige werkgever om van 40u naar 36u te gaan, op basis van ouderschapsverlof mag een werkgever dit ook niet weigeren volgens mij.
En dan ook echt aan 36u houden, als je dat niet redt dan vraag je een collega (junior/medior) erbij.

[psychodude]

de Peer schreef op zondag 19 april 2026 @ 17:38:
[...]

Ligt ook aan je mindset. Ik vind er niets vreemd aan en zou dit best kunnen zeggen eigenlijk.

Waarom zou je bruisend van ambitie moeten zijn en 80u per week moeten werken, en van/voor wie?

Sector, setting en bedrijfscultuur gaan hierin natuurlijk gewoon meest bepalend zijn. Maar financiële beloning zal naar alle waarschijnlijkheid "passend" zijn in deze.

Zo is het binnen de eigen sector niet ongewoon om mensen bepaalde keuzes te zien maken voor een bepaalde work-life balance welk volledig begrepen worden, juist ook binnen de in dit geval ziekenhuizen waar men komt te solliciteren. Het ene ziekenhuis is tenslotte gewoon het andere niet. Academisch, STZ, groot perifeer niet STZ of klein streek ziekenhuis. Er zitten hierin wezenlijke verschillen in uiteindelijke werkdruk als medisch specialist. Met name op het vlak van onregelmatigheid.

Waarin de keuze om veel uur te werken, veel ambitie te hebben, enkel en alleen de eigen zou moeten zijn. Het absoluut aantal uren als genoemd even buiten beschouwing gelaten. Is het natuurlijk al snel wel zo dat je tot een x-aantal uur in de week meer kunt presteren dan met een parttime factor over x. Hoe groot die ambitie is, is verder natuurlijk gewoon volstrekt persoonlijk. Indien je het allemaal wel prima vindt, hoef je natuurlijk ook niet verder door te groeien en kun je je dus op andere zaken richten.

Requiem19 schreef op zondag 19 april 2026 @ 15:10:
Ik vraag me dat ook regelmatig af voor mezelf. Het salaris is uitstekend, maar tegelijkertijd heb ik veel minder tijd doorgebracht met mn dochter van 1 dan met m’n zoonthe van bijna 4 toen hij 1 was. En dan merk je wel dat zij meer naar mama toetrekt.

Los van de rest, heb ik zelf rond die leeftijd juist minder tijd doorgebracht met de oudste dan met de jongste. Maar trekt ondanks dat, de oudste nog altijd meer naar mij toe .

Buiten dat om, met de huidige werkgever niet gewoon te bespreken 4 x 9 i.p.v. 5 x 8? Of anderszins alternerende weken 5 x 8 en 4 x 8?

[Rubbergrover1]

psychodude schreef op maandag 20 april 2026 @ 09:28:
[...]


Sector, setting en bedrijfscultuur gaan hierin natuurlijk gewoon meest bepalend zijn. Maar financiële beloning zal naar alle waarschijnlijkheid "passend" zijn in deze.

Wat passend is hangt nu juist heel sterk af van de eigen wensen en het eigen perspectief. Voor de een zal continue bereikbaarheid niet echt een issue zijn en zal bv 10% meer salaris een prima compensatie daarvoor zijn. Voor een ander zal de vrije tijd 'heilig' zijn en zal een kwart meer salaris nog niet voldoende zijn om dat ongemak te compenseren. (Cijfers willekeurig.) Wat hier "passend" is, is dus niet een vast gegeven.

Zo is het binnen de eigen sector niet ongewoon om mensen bepaalde keuzes te zien maken voor een bepaalde work-life balance welk volledig begrepen worden, juist ook binnen de in dit geval ziekenhuizen waar men komt te solliciteren. Het ene ziekenhuis is tenslotte gewoon het andere niet. Academisch, STZ, groot perifeer niet STZ of klein streek ziekenhuis. Er zitten hierin wezenlijke verschillen in uiteindelijke werkdruk als medisch specialist. Met name op het vlak van onregelmatigheid.

Belangrijk lijkt me daarbij óók hoe er met die onregelmatigheid wordt omgegaan. Bij de ene organisatie/sector/functie worden daarbij duidelijke en expliciete afspraken gemaakt, waarbij ook meteen duidelijk is of en hoe die tijd wordt gecompenseerd (in tijd en/of geld). Terwijl bij andere organisaties/sectoren/functies het meer een ongeschreven regel is dat je bereikbaar bent voor spoedklusjes. En hangt het sterk af van de houding van het management (en ook deels van je eigen houding) of je daar een redelijke compensatie voor krijgt.

[Sport_Life]

Ben ook wel benieuwd om hoeveel salaris het nou gaat, rond de 100k zou ik zeggen dat je niet meer dan je contract uren moet gaan werken of anders tijd voor tijd, als je rond de 150k of hoger zit wordt er volgens mij ook wel verwacht dat je overuren zijn 'inbegrepen'.
In het eerste geval kun je ook vrij makkelijk bij een andere organisatie terecht waar wel gewoon 32/36u mogelijk is, in het tweede geval weet ik het niet (geen ervaring mee ).

Ik heb zelf trouwens 3 kinderen en de oudste trekt meest naar mij, de middelste naar ons beide en de jongste naar mijn vrouw. Volgens mij meer afhankelijk van karakter.

[ Voor 30% gewijzigd door Sport_Life op 20-04-2026 10:51 ]

[Loek92]

Requiem19 schreef op zondag 19 april 2026 @ 15:10:
Klinkt niet bruisend van ambitie he?

Jawel, de ambitie om minder te gaan werken

Ik zit daar ook wel een beetje mee. Ik ben juist een pot op aan het bouwen zodat ik in mijn volgende baan minder kan gaan werken, en ook graag een 'mindere' functie. Dat zal bij sommige bedrijven best lastig zijn aangezien ik dan als 'overgekwalificeerd' aangemerkt zal worden, maar ik wil gewoon weer de werkvloer op ipv management...

[Jebus4life]

Rubbergrover1 schreef op maandag 20 april 2026 @ 08:26:
[...]

Hangt er ook vanaf hoe je het brengt. Je kunt het ook omdraaien, dat je niet wil werken bij een werkgever die de boel niet goed op orde heeft en van brandje naar brandje werkt (extreem gezegd). Dat het niet zozeer gaat om puur die work-life balance, maar dat je wil werken bij een organisatie (of sector) waar met goede lange termijn planningen gewerkt wordt/kan worden. In plaats van dat het schering en inslag is dat de plannen die je voor komende week hebt niet zullen uitkomen omdat er te vaak iets met "spoed" tussendoor kwam.

Dit is inderdaad een hele goeie - heb ik al meermaals aangehaald als je plots nodig bent om iets recht te trekken.
Dan sprong ik quasi altijd gewoon in (want ik ben een teamplayer) - maar als je nadien een paar keer duidelijk laat vallen dat dat toch wel wat te frequent voorvalt en hint dat er "iemand" zijn zaken/processen/DR/planning/whatever niet op orde heeft dan bellen ze plots nadien iemand anders als het brandt.

Je moet die bijdehandse opmerkingen natuurlijk wel in de juiste audience doen. Ik ken er genoeg die engineer to engineer graag klagen, dan gaat er natuurlijk niets veranderen. Maar dat moet je natuurlijk doen als owner of het hoger management het hoort/ziet. Dat moet absoluut niet agressief of gemeen zijn, maar gewoon naast je neus weg of als future improvement van het proces; je wilt niet weten hoeveel een simpele "guys, this is the x number of time we had this same type of request/incident where we needed to shifts peoples agenda's - this is becoming a trend we need to break. Where in the process is this going wrong and how do we avoid this going forward?" in gang kan zetten.

Ook leuk omdat de volgende keer dat het gebeurd je die mail gewoon kunt oprakelen om wat harder op de wonde te duwen dat er blijkbaar mensen zijn die hun spul niet op orde hebben

[ Voor 14% gewijzigd door Jebus4life op 20-04-2026 13:06 ]

[Requiem19]

Sport_Life schreef op maandag 20 april 2026 @ 10:46:
Ben ook wel benieuwd om hoeveel salaris het nou gaat, rond de 100k zou ik zeggen dat je niet meer dan je contract uren moet gaan werken of anders tijd voor tijd, als je rond de 150k of hoger zit wordt er volgens mij ook wel verwacht dat je overuren zijn 'inbegrepen'.
In het eerste geval kun je ook vrij makkelijk bij een andere organisatie terecht waar wel gewoon 32/36u mogelijk is, in het tweede geval weet ik het niet (geen ervaring mee ).

Ik heb zelf trouwens 3 kinderen en de oudste trekt meest naar mij, de middelste naar ons beide en de jongste naar mijn vrouw. Volgens mij meer afhankelijk van karakter.

Members only:

Alleen zichtbaar voor ingelogde gebruikers. Inloggen

Ik zie veel goedbedoelde adviezen, maar heb persoonlijk niet het echt het idee dat de meeste aansluiten op de belevingswereld van mijn werkveld / positie en vooral op hoe ik zelf in elkaar zit. Op de suggestie om eens te kijken naar een baan bij de overheid na dan. Daar kan ik nog wel een soort van logische overstap in zien vanuit m'n eigen belevingswereld vanuit principële overwegingen en daarmee gewoon een eerlijk verhaal vertellen in je sollicitatie.

Een bewuste stap terug doen en meer focussen op 'life' ipv 'work' heeft voor mij ook nog wel meer overwegingen. Mis je dan de intensiteit bijvoorbeeld niet? Wordt het niet saai? Is er een kans dat ik op auto-pilot ga en uit gemakzucht mezelf niet meer ontwikkel? Juist die lastige situaties die je tegenkomt zijn achteraf vaak het meest invloedrijk bijvoorbeeld.

Het is ook absoluut niet een groot persoonlijk dilemma, maar soms probeer je tijdens een wandeling in de avond eens uit te zoomen van de dagelijkse dingen naar hoe het gaat in je leven en of je tevreden bent op het pad waar je op zit.

[Rubbergrover1]

Requiem19 schreef op maandag 20 april 2026 @ 13:17:
[...]
Een bewuste stap terug doen en meer focussen op 'life' ipv 'work' heeft voor mij ook nog wel meer overwegingen. Mis je dan de intensiteit bijvoorbeeld niet? Wordt het niet saai? Is er een kans dat ik op auto-pilot ga en uit gemakzucht mezelf niet meer ontwikkel? Juist die lastige situaties die je tegenkomt zijn achteraf vaak het meest invloedrijk bijvoorbeeld.

Dat is toch juist de essentie van een goede work-life balance? Dat het evenwicht juist en in balans moet zijn. Dus niet volop in het werk en geen tijd voor het leven, maar ook niet alleen met 'life' bezig zijn en te weinig werkinhoud.

[Wozmro]

De balans zal een leven lang zoeken en proberen zijn.

Wat je eventueel kan proberen is voorzichtig de(je) grenzen opzoeken en observeren of er klachten/opmerkingen komen. Op dat moment kan je nog altijd bijsturen, je bent niet verplicht om alle opmerkingen van collega's/leidinggevenden preventief voor te blijven.

[Tommie12]

Requiem19 schreef op maandag 20 april 2026 @ 13:17:
[...]


***members only***


Ik zie veel goedbedoelde adviezen, maar heb persoonlijk niet het echt het idee dat de meeste aansluiten op de belevingswereld van mijn werkveld / positie en vooral op hoe ik zelf in elkaar zit. Op de suggestie om eens te kijken naar een baan bij de overheid na dan. Daar kan ik nog wel een soort van logische overstap in zien vanuit m'n eigen belevingswereld vanuit principële overwegingen en daarmee gewoon een eerlijk verhaal vertellen in je sollicitatie.

Een bewuste stap terug doen en meer focussen op 'life' ipv 'work' heeft voor mij ook nog wel meer overwegingen. Mis je dan de intensiteit bijvoorbeeld niet? Wordt het niet saai? Is er een kans dat ik op auto-pilot ga en uit gemakzucht mezelf niet meer ontwikkel? Juist die lastige situaties die je tegenkomt zijn achteraf vaak het meest invloedrijk bijvoorbeeld.

Het is ook absoluut niet een groot persoonlijk dilemma, maar soms probeer je tijdens een wandeling in de avond eens uit te zoomen van de dagelijkse dingen naar hoe het gaat in je leven en of je tevreden bent op het pad waar je op zit.

Die stap terug is in veel gevallen toch moeilijker dan gedacht.
In een bepaalde hogere positie heb je niet allen de authoriteit en het aanzien, maar ook de mogelijkheid om dingen te beslissen, dingen te veranderen en mensen te leiden. Daar raak je aan gewoon. En mensen kijken naar je op en verwachten dat je hun voorstellen bevesigd of bijstuurt.

Doe je die stap terug, dan moet je voor veel meer dingen terug toelating gaan vragen, en eerst overleggen of je wel iets kan doen. Dat kan bij sommige mensen behoorlijk tegen vallen en soms valt het ook moeilijk als die nieuwe baas ineens jonger en soms minder competent is. Die maakt ook fouten die jij zelf zou voorkomen.

Sinds ons bedrijf overgenomen is, en de structuur aangepast heb ik in principe dezelfde job gehouden, maar minder speelruimte gekregen, en dat heeft me toch al bakken frustraties opgeleverd. Ik heb er echt enorm aan moeten wennen, en ik pas nu echt "The subtle art of not giving a fuck." toe. Ik kies veel meer welke battles ik aan wil gaan, en waar ik me gewoon bij neer leg. Sommige dingen worden nu zo ver van mij beslist en lijken soms idioot... Daar kon ik me 3 jaar geleden een heel weekend aan ergeren tot op het randje van burnout. Nu bepaal ik veel meer voor mezelf (en mijn team) waar we voor gaan, en wat we "laten" gaan.
Dat levert me een hoop gemoedsrust op.
Daarom vind ik (nog) een stap terug zetten een lastige gedachte.

[Fr33z]

Wozmro schreef op maandag 20 april 2026 @ 13:49:
De balans zal een leven lang zoeken en proberen zijn.

Wat je eventueel kan proberen is voorzichtig de(je) grenzen opzoeken en observeren of er klachten/opmerkingen komen. Op dat moment kan je nog altijd bijsturen, je bent niet verplicht om alle opmerkingen van collega's/leidinggevenden preventief voor te blijven.

En t leuke is: die balans zal ook nog weer aan veranderingen onderhevig zijn. Als je leven weer een ander seizoen ingaat en je bijv ineens zorg voor zieke ouders hebt of jonge kinderen. Of je motivatie/energie is gewoon anders geworden. Etc etc. Het vergt gewoon continu (wat) bijsturen. Hier erg blij met werk dat erg flexibel.is en mee op-/afschaalt obv hoe het met me gaat en waar ik energie voor heb. Heb rollen opgepakt en ook weer laten gaan. Ik herken het verhaal van 'een stap terug doen en minder beslissen' niet echt. Ja het is wel.anders maar ben er na een paar weken wel weer aan gewend.

[psychodude]

Rubbergrover1 schreef op maandag 20 april 2026 @ 10:11:
[...]

Wat passend is hangt nu juist heel sterk af van de eigen wensen en het eigen perspectief. Voor de een zal continue bereikbaarheid niet echt een issue zijn en zal bv 10% meer salaris een prima compensatie daarvoor zijn. Voor een ander zal de vrije tijd 'heilig' zijn en zal een kwart meer salaris nog niet voldoende zijn om dat ongemak te compenseren. (Cijfers willekeurig.) Wat hier "passend" is, is dus niet een vast gegeven.

Oneens. Op persoonlijk vlak sure. Maar uiteindelijk heb je je natuurlijk redelijkerwijs te conformeren. Indien de bedrijfscultuur 5x8 is, weinig ruimte voor parttime binnen bepaalde beroepsgroepen en veel bereikbaarheid verlangd, dan kun je natuurlijk wel 28 uur willen werken en beroepen op onbereikbaarheid, maar is het gewoonweg geen match.

Rubbergrover1 schreef op maandag 20 april 2026 @ 10:11:
Belangrijk lijkt me daarbij óók hoe er met die onregelmatigheid wordt omgegaan. Bij de ene organisatie/sector/functie worden daarbij duidelijke en expliciete afspraken gemaakt, waarbij ook meteen duidelijk is of en hoe die tijd wordt gecompenseerd (in tijd en/of geld). Terwijl bij andere organisaties/sectoren/functies het meer een ongeschreven regel is dat je bereikbaar bent voor spoedklusjes. En hangt het sterk af van de houding van het management (en ook deels van je eigen houding) of je daar een redelijke compensatie voor krijgt.

Hier zal al snel variatie op bestaan. Binnen de eigen beroepsgroep zie je dat ook terug. Binnen vrije vestiging, is de vorm van compensatie een doorgaans niet echt eigen keuze, maar democratisch verkozen beleid binnen een vakgroep en/of MSB. Waarin keuzes beide kanten uit kunnen vallen, d.w.z. compensatie in tijd of geld. En onregelmatigheid tot op zekere hoogte, vast staat. D.w.z. geroosterd aanwezigheidsdienst of bereikbaarheidsdienst. Maar ook daarbuiten, komt het met enig regelmaat voor dat door zekere superspecialisatie er ook hier buiten alsnog een beroep op mij gedaan wordt. Hier staat compensatie in tijd voor tegenover.

In loondienst is één en ander weer net iets anders georganiseerd. Met nota bene door een tweetal CAO's, verschillend tussen academisch en niet-academisch.

Er is verder veel om te doen, over het algemeen genomen is het sentiment dat voornamelijk compensatie in tijd onvoldoende is. Maar er is ook gewoon een heel praktisch dilemma, waarbij herschikking in vorm van compensatie of staan op recht van onbereikbaarheid, onder de streep de patiënt het meest benadeeld.

Tegelijkertijd, haal ik in mijn geval ook nog altijd gewoon veel voldoening uit mijn werk. Juist ook de meer super specialistische zorg.

Sport_Life schreef op maandag 20 april 2026 @ 10:46:
Ben ook wel benieuwd om hoeveel salaris het nou gaat, rond de 100k zou ik zeggen dat je niet meer dan je contract uren moet gaan werken of anders tijd voor tijd, als je rond de 150k of hoger zit wordt er volgens mij ook wel verwacht dat je overuren zijn 'inbegrepen'.
In het eerste geval kun je ook vrij makkelijk bij een andere organisatie terecht waar wel gewoon 32/36u mogelijk is, in het tweede geval weet ik het niet (geen ervaring mee ).

Members only:

Alleen zichtbaar voor ingelogde gebruikers. Inloggen

[Rubbergrover1]

psychodude schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 08:17:
[...]


Oneens. Op persoonlijk vlak sure.

Dat is toch juist precies waar het om gaat? Of de beloning voor jou passend is. En dat je daarom wel of niet deze keus maakt.

Maar uiteindelijk heb je je natuurlijk redelijkerwijs te conformeren. Indien de bedrijfscultuur 5x8 is, weinig ruimte voor parttime binnen bepaalde beroepsgroepen en veel bereikbaarheid verlangd, dan kun je natuurlijk wel 28 uur willen werken en beroepen op onbereikbaarheid, maar is het gewoonweg geen match.

Dan heb je het eerder over 'marktconform', wat iets anders is dan of de beloning in jouw optiek passend is.

Er is verder veel om te doen, over het algemeen genomen is het sentiment dat voornamelijk compensatie in tijd onvoldoende is. Maar er is ook gewoon een heel praktisch dilemma, waarbij herschikking in vorm van compensatie of staan op recht van onbereikbaarheid, onder de streep de patiënt het meest benadeeld.

Het lijkt mij vooral van belang dat er duidelijkheid is en dat je weet waar je aan toe bent. Dat het in jouw werk in elk geval grotendeels wel op papier staat is mooi, maar is dus niet iets wat overal zo is. Er zijn sectoren waarbij hierover helemaal niets op papier staat, maar waarbij het bij organisatie X in de bedrijfscultuur als vanzelfsprekend wordt gezien dat je wekelijks 50+ uur werkt en altijd bereikbaar bent. Terwijl het bij organisatie Y zo is dat 40 uur ook echt 40 uur is. Ik zou het zelf wel prettig vinden om hier enige duidelijkheid over te hebben (voor beide kanten).

[psychodude]

Rubbergrover1 schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 08:46:
[...]

Dat is toch juist precies waar het om gaat? Of de beloning voor jou passend is. En dat je daarom wel of niet deze keus maakt.

[...]

Dan heb je het eerder over 'marktconform', wat iets anders is dan of de beloning in jouw optiek passend is.

[...]

Het lijkt mij vooral van belang dat er duidelijkheid is en dat je weet waar je aan toe bent. Dat het in jouw werk in elk geval grotendeels wel op papier staat is mooi, maar is dus niet iets wat overal zo is. Er zijn sectoren waarbij hierover helemaal niets op papier staat, maar waarbij het bij organisatie X in de bedrijfscultuur als vanzelfsprekend wordt gezien dat je wekelijks 50+ uur werkt en altijd bereikbaar bent. Terwijl het bij organisatie Y zo is dat 40 uur ook echt 40 uur is. Ik zou het zelf wel prettig vinden om hier enige duidelijkheid over te hebben (voor beide kanten).

Vragen welk je tijdens een sollicitatiegesprek stelt lijkt mij… Anyway, heb het gevoel dat we hier redelijk langs elkaar heen praten en het verder soortgelijk eens zijn.

Natuurlijk is het de eigen keus waar je komt te werken. Maar daar waar je zit, zal niet direct richting jouw wensen conformeren op moment dat dit buiten de bedrijfscultuur valt.

[Rubbergrover1]

Tommie12 schreef op maandag 20 april 2026 @ 14:35:
[...]


Die stap terug is in veel gevallen toch moeilijker dan gedacht.
In een bepaalde hogere positie heb je niet allen de authoriteit en het aanzien, maar ook de mogelijkheid om dingen te beslissen, dingen te veranderen en mensen te leiden. Daar raak je aan gewoon. En mensen kijken naar je op en verwachten dat je hun voorstellen bevesigd of bijstuurt.

Dat zal ook van de werkcultuur afhangen. En misschien zit er ook nog wel een verschil tussen B en NL in de perceptie van 'aanzien' hebben. Ik heb de indruk dat bij veel organisaties in NL je toch niet te veel kapsones moet hebben. En toch vaak gezien wordt als 'gewoon' een van de werknemers die in toevallig in een hogere functie zit.

Doe je die stap terug, dan moet je voor veel meer dingen terug toelating gaan vragen, en eerst overleggen of je wel iets kan doen. Dat kan bij sommige mensen behoorlijk tegen vallen en soms valt het ook moeilijk als die nieuwe baas ineens jonger en soms minder competent is. Die maakt ook fouten die jij zelf zou voorkomen.

Ik denk dat hier ook het verschil terugkomt tussen de klassieke 'baas' en de moderne manager. Even simpel gezegd is de belangrijkste taak van de manager dat de dingen gedaan worden en kunnen worden. Dus kijken wie het meest geschikt voor bepaalde taken is, wie daar tijd voor heeft en zorgen dat iedereen de dingen die hij zou moeten en willen doen, ook kan doen. Zonder te veel ruis. Dat betekent vooral ook heel veel aan de mensen zelf overlaten, omdat die specialisten vaak het beste weten hoe dingen gedaan moeten worden. Dus van dat voor veel meer dingen terug toelating gaan vragen, en eerst overleggen of je wel iets kan doen is bij ons weinig te merken.

Maar even terug naar die keus van een stap terug doen an sich. Als je het idee hebt dat de work-life balans niet (meer) goed is en je de overweging maakt of je een andere, minder "verantwoordelijke" functie zou willen hebben, dan denk ik dat je vaak al een stapje verder bent. En (onbewust) al het idee hebt dat je in een rol zit die niet helemaal bij je past. Dat is een belangrijk aspect in deze discussie. Als je je helemaal op je plek voelt in een (op papier) vijfdaagse functie met ook buiten werktijd nog bereikbaarheid, dan is dat helemaal geen probleem. En zul je ook niet snel het idee hebben dat er iets mis is met je work-life balans. Dan zul je inderdaad ongelukkig worden als je dat gaat afschalen. Maar juist als je het idee hebt dat die work-life balans uit balans geraakt is, dan is het niet gek als je een functie zou willen met iets minder uren en/of iets minder bereikbarheid.

[Rubbergrover1]

psychodude schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 09:01:
[...]


Vragen welk je tijdens een sollicitatiegesprek stelt lijkt mij… Anyway, heb het gevoel dat we hier redelijk langs elkaar heen praten en het verder soortgelijk eens zijn.

Natuurlijk is het de eigen keus waar je komt te werken. Maar daar waar je zit, zal niet direct richting jouw wensen conformeren op moment dat dit buiten de bedrijfscultuur valt.

En daarom is het juist heel belangrijk om je hier al van bewust te zijn op het moment dat je een andere baan zoekt. En daar ging het nu net om. Dat als je (mentaal) een stap terug wil doen qua baan met minder werkdruk/ambitie/salaris, dit iets is waar je ook op kunt selecteren en op kunt letten.

[VidaR-9]

Requiem19 schreef op maandag 20 april 2026 @ 13:17:
[...]
Ik zie veel goedbedoelde adviezen, maar heb persoonlijk niet het echt het idee dat de meeste aansluiten op de belevingswereld van mijn werkveld / positie en vooral op hoe ik zelf in elkaar zit. Op de suggestie om eens te kijken naar een baan bij de overheid na dan. Daar kan ik nog wel een soort van logische overstap in zien vanuit m'n eigen belevingswereld vanuit principële overwegingen en daarmee gewoon een eerlijk verhaal vertellen in je sollicitatie.

Een bewuste stap terug doen en meer focussen op 'life' ipv 'work' heeft voor mij ook nog wel meer overwegingen. Mis je dan de intensiteit bijvoorbeeld niet? Wordt het niet saai? Is er een kans dat ik op auto-pilot ga en uit gemakzucht mezelf niet meer ontwikkel? Juist die lastige situaties die je tegenkomt zijn achteraf vaak het meest invloedrijk bijvoorbeeld.

Ik vermoed dat ik in een redelijk vergelijkbare situatie zit qua work/life. Ik heb ook overwogen om een stapje terug te doen op professioneel niveau zodat ik meer tijd en rust privé zou hebben. Uiteindelijk er echter voor gekozen om te blijven en ook financieel voelt het wel als de jaren waar ik grote stappen kan maken voor de langere termijn. Maar ik ben wel veel bewuster voor echte privé tijd gaan kiezen. En dat betekent dan dus ook dat ik bijvoorbeeld op vakantie gewoon niet bereikbaar ben, waar ik vroeger vaak nog wel mails bij las, etc. Meer focus op de kwaliteit van mijn privé tijd dan de kwantiteit. Ik ben liever 1 dag helemaal vrij dan 2 dagen waarbij ik beide dagen toch mijn mails in de gaten moet houden. Puur persoonlijke voorkeur, ken zat mensen waarbij dat juist andersom is.

Uiteraard heb je soms periodes waarbij dit niet zo stellig kan; maar dat wordt bij mij dan gelukkig ook wel weer afgewisseld met periodes dat dit juist wel goed kan. Het enige nadeel is dat veel van die periodes onvoorspelbaar zijn in wanneer en hoe lang ze duren - echt een peil op te trekken.

[Wozmro]

Rubbergrover1 schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 09:06:
[...]

En daarom is het juist heel belangrijk om je hier al van bewust te zijn op het moment dat je een andere baan zoekt. En daar ging het nu net om. Dat als je (mentaal) een stap terug wil doen qua baan met minder werkdruk/ambitie/salaris, dit iets is waar je ook op kunt selecteren en op kunt letten.

Ik vraag me af in hoeverre je dat kan inschatten bij een sollicitatiegesprek.

In mijn ervaring en sector is een sollicitatiegesprek ook deels een verkooppraatje van de werkgever. Alles kan, is flexibel, bespreekbaar,...

En dat is ook wel zo maar je moet voortdurend aandachtig zijn voor je eigen grenzen, de baas zal het niet in je plaats doen. Hier moet je zelf zeggen: en nu is de werkdag ten einde, anders ben je om 12h 's nachts nog bezig met administratie.
Mijn situatie is dan ook wel dat je grotendeels alleen op de baan werkt en ook nog een deel thuis.

Het is ook nooit een probleem, je moet het gewoon communiceren. Maar toch zijn er daar al veel ex-collega's op afgehaakt.

[JURIST]

Mijn ervaring is dat je makkelijk wordt meegezogen in de (internationale) omgeving waarin je werkt (concurrentie etc), waardoor minder werken en betere balans makkelijker gezegd is dan gedaan.
Het punt is alleen dat je tijd niet meer terug krijgt en mensen hebben aan het einde van hun leven vooral vaak spijt van te lang en te veel werken. De kunst is natuurlijk om een optimum te vinden.

[Rubbergrover1]

Wozmro schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 10:25:
[...]


Ik vraag me af in hoeverre je dat kan inschatten bij een sollicitatiegesprek.

In mijn ervaring en sector is een sollicitatiegesprek ook deels een verkooppraatje van de werkgever. Alles kan, is flexibel, bespreekbaar,...

Dat is ook zeker waar. Goede 'research' naar de organisatie waar je solliciteert is dan wel noodzakelijk, maar niet altijd even makkelijk. Maar bij sommige bedrijven (en sectoren) is het wel bekend dat er bovengemiddeld veel "flexibiliteit" wordt verwacht.

[pirke]

Ik lees hier de hele discussie over wel of niet minder werken en papa dagen. Zelf werk ik al jaren 4 dagen en neem 12 weken vakantie per jaar: als de kinderen vrij zijn wil ik dat ook zijn. En dan met de camper samen door Europa touren.

Financiële onafhankelijkheid is leuk, maar het is voor mij geen doel op zich; het is een middel om een doel te bereiken. Dat doel is zoveel vrije tijd kunnen nemen als ik zelf wil. Het zou erg tegenstrijdig zijn om in de reis naar FO zo hard mogelijk te willen werken en dat doel compleet te negeren.

Als je kunt kiezen tussen geen leven en alleen maar werken tot je 45e en daarna stoppen met werken, of een fijne balans hebben en stoppen met je 55e, wat kies je dan? Rustig afbouwen of in één klap het roer omgooien? Mijn keuze is duidelijk

Voor wat betreft netto vermogen zijn we recent door de 1M grens gegaan. 70% daarvan zit in het huis (waarde-hypotheek), de rest in cash en beleggingen. Liabilities zoals de camper hebben we niet meegerekend. We zitten nu (in Frankrijk vakantie is ideaal voor reflectie) na te denken of we deze verdeling wel ok vinden of niet. Als we die 1M tegen 8% zouden beleggen is dat 80k om van te leven, dat is 1,5x wat we nu jaarlijks uitgeven. Ik heb altijd gedacht dat we kleiner zouden gaan wonen als de kinderen het huis uit gaan (~15 jaar nog) en dan de overwaarde gebruiken om te stoppen, maar misschien moeten we dat plan gaan heroverwegen... Helemaal met een aankomende reorganisatie waar het maar de vraag is of ik kan blijven of niet. Aan de andere kant scheelt het een gigantische slok als we het uit de VRH kunnen houden, en rendement op het huis (waardestijging) was de laatste jaren ook niet verkeerd. Ach, lekker even alles laten bezinken en nog even lekker vd zon genieten.

[Shapeshifter]

pirke schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 15:09:
Als je kunt kiezen tussen geen leven en alleen maar werken tot je 45e en daarna stoppen met werken, of een fijne balans hebben en stoppen met je 55e, wat kies je dan? Rustig afbouwen of in één klap het roer omgooien? Mijn keuze is duidelijk

Ja dan zou ik toch gaan voor optie 1, lekker knallen en vroeg stoppen. Zoveel mensen zoveel wensen. Enige nadeel is dat zelfs met flink knallen ik nog maar net mijn broek kan ophouden, laat staan veel opbouwen voor FO. Dus voor mij zou het dan zijn werken tot 55 en dan eindelijk kunnen stoppen of door moeten tot 70+... Zou ik toch weer dezelfde keuze maken.

[PlasticPimple]

pirke schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 15:09:
Ik lees hier de hele discussie over wel of niet minder werken en papa dagen. Zelf werk ik al jaren 4 dagen en neem 12 weken vakantie per jaar: als de kinderen vrij zijn wil ik dat ook zijn. En dan met de camper samen door Europa touren.

Financiële onafhankelijkheid is leuk, maar het is voor mij geen doel op zich; het is een middel om een doel te bereiken. Dat doel is zoveel vrije tijd kunnen nemen als ik zelf wil. Het zou erg tegenstrijdig zijn om in de reis naar FO zo hard mogelijk te willen werken en dat doel compleet te negeren.

Als je kunt kiezen tussen geen leven en alleen maar werken tot je 45e en daarna stoppen met werken, of een fijne balans hebben en stoppen met je 55e, wat kies je dan? Rustig afbouwen of in één klap het roer omgooien? Mijn keuze is duidelijk

Voor wat betreft netto vermogen zijn we recent door de 1M grens gegaan. 70% daarvan zit in het huis (waarde-hypotheek), de rest in cash en beleggingen. Liabilities zoals de camper hebben we niet meegerekend. We zitten nu (in Frankrijk vakantie is ideaal voor reflectie) na te denken of we deze verdeling wel ok vinden of niet. Als we die 1M tegen 8% zouden beleggen is dat 80k om van te leven, dat is 1,5x wat we nu jaarlijks uitgeven. Ik heb altijd gedacht dat we kleiner zouden gaan wonen als de kinderen het huis uit gaan (~15 jaar nog) en dan de overwaarde gebruiken om te stoppen, maar misschien moeten we dat plan gaan heroverwegen... Helemaal met een aankomende reorganisatie waar het maar de vraag is of ik kan blijven of niet. Aan de andere kant scheelt het een gigantische slok als we het uit de VRH kunnen houden, en rendement op het huis (waardestijging) was de laatste jaren ook niet verkeerd. Ach, lekker even alles laten bezinken en nog even lekker vd zon genieten.

Ik denk dat veel mensen wel iets soortgelijks zouden willen, maar dat de meesten het niet voor elkaar krijgen. Twaalf weken vakantie is voor weinig mensen weggelegd (laat staan dat je partner het ook nog eens voor elkaar krijgt) en je moet toch vaak al behoorlijk wat carrière gemaakt hebben om van vier dagen in de week ruim te kunnen leven.

Als je, zoals de meeste mensen, het met 5/6 weken vakantie per jaar moet doen, is het vaak een stuk rationeler om te knallen. Zeker als het je ambitie is om tijdens je pensioen veel te reizen.

[pirke]

PlasticPimple schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 15:22:
[...]

Ik denk dat veel mensen wel iets soortgelijks zouden willen, maar dat de meesten het niet voor elkaar krijgen. Twaalf weken vakantie is voor weinig mensen weggelegd (laat staan dat je partner het ook nog eens voor elkaar krijgt) en je moet toch vaak al behoorlijk wat carrière gemaakt hebben om van vier dagen in de week ruim te kunnen leven.

Als je, zoals de meeste mensen, het met 5/6 weken vakantie per jaar moet doen, is het vaak een stuk rationeler om te knallen. Zeker als het je ambitie is om tijdens je pensioen veel te reizen.

Wij leven van iets meer dan 4k per maand, zeg 4,5 incl vakanties. Met 2 parttime banen zou dat voor iedereen moeten lukken lijkt mij. 25k bruto inkomen is door heffingskorting ook bijna 25k netto en dan ben je er al. Dan krijg je ook nog allerlei toeslagen die wij niet krijgen.

12 weken vakantie is inderdaad sneller een uitdaging. We hebben allebei 8 weken (incl ADV), mijn vrouw kan onbeperkt bijkopen en ik heb een tijd voor tijd regeling. Contract voor 32 uur, maak er vaak 34-36 en die uren spaar ik op. Mocht dat niet voldoende zijn kan ik tot 2 weken bijkopen, in de praktijk vaak niet nodig. Als ik gemiddeld 35 uur maak in de weken dat ik wel werk komt dat uit.

Als je ambitie is om veel te reizen tijdens je pensioen, waarom dan wachten tot je pensioen? Er is zelfs een significante kans dat je je eigen AOW datum niet haalt...

[Rubbergrover1]

pirke schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 15:09:
Als we die 1M tegen 8% zouden beleggen is dat 80k om van te leven, dat is 1,5x wat we nu jaarlijks uitgeven.

Maar dan heb je aan woonlasten waarschijnlijk ook wel heel wat meer dan nu. Ook als je veel goedkoper gaat wonen. Die extra zak geld bovenop je huidige uitgaven gaan dan waarschijnlijk dubbel en dwars weer op aan extra woonlasten.

Ik heb altijd gedacht dat we kleiner zouden gaan wonen als de kinderen het huis uit gaan (~15 jaar nog) en dan de overwaarde gebruiken om te stoppen, maar misschien moeten we dat plan gaan heroverwegen... Helemaal met een aankomende reorganisatie waar het maar de vraag is of ik kan blijven of niet. Aan de andere kant scheelt het een gigantische slok als we het uit de VRH kunnen houden, en rendement op het huis (waardestijging) was de laatste jaren ook niet verkeerd.

Daarnaast heeft een mooi huis vaak een "dubbel rendement". Niet alleen de waardestijging, maar ook het extra woongenot dat je kwijt kunt raken als je goedkoper zou gaan wonen.

[pirke]

Rubbergrover1 schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 18:47:
[...]

Maar dan heb je aan woonlasten waarschijnlijk ook wel heel wat meer dan nu. Ook als je veel goedkoper gaat wonen. Die extra zak geld bovenop je huidige uitgaven gaan dan waarschijnlijk dubbel en dwars weer op aan extra woonlasten.

[...]

Daarnaast heeft een mooi huis vaak een "dubbel rendement". Niet alleen de waardestijging, maar ook het extra woongenot dat je kwijt kunt raken als je goedkoper zou gaan wonen.

Je hebt helemaal gelijk, hypotheek nu is 1500, daarvoor krijg je tegenwoordig geen fatsoenlijke huurwoning voor. Daarentegen loopt de rentevaste periode over een paar jaar af, wat de maandlasten weer doet stijgen. En woongenot is zeker een factor, maar of dat het zwoegen op kantoor waard is als er ook alternatieven zijn?

[PlasticPimple]

pirke schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 18:23:
[...]


Wij leven van iets meer dan 4k per maand, zeg 4,5 incl vakanties. Met 2 parttime banen zou dat voor iedereen moeten lukken lijkt mij. 25k bruto inkomen is door heffingskorting ook bijna 25k netto en dan ben je er al. Dan krijg je ook nog allerlei toeslagen die wij niet krijgen.

12 weken vakantie is inderdaad sneller een uitdaging. We hebben allebei 8 weken (incl ADV), mijn vrouw kan onbeperkt bijkopen en ik heb een tijd voor tijd regeling. Contract voor 32 uur, maak er vaak 34-36 en die uren spaar ik op. Mocht dat niet voldoende zijn kan ik tot 2 weken bijkopen, in de praktijk vaak niet nodig. Als ik gemiddeld 35 uur maak in de weken dat ik wel werk komt dat uit.

Als je ambitie is om veel te reizen tijdens je pensioen, waarom dan wachten tot je pensioen? Er is zelfs een significante kans dat je je eigen AOW datum niet haalt...

Ja, maar in het voortraject heb je dan al wel behoorlijk carrière gemaakt of iets anders gehad waardoor je die netto waarde van 1 miljoen hebt opgebouwd. Eer je op dat punt komt, ben je wel even bezig. Nu heb je minder nodig om zo te kunnen gaan leven, maar als je bijv net een huis koopt heb je wel flink hogere lasten.

Qua reizen heb ik vooral reisdoelen die wat minder compatibel zijn met het jaarschema dat ons door de schoolvakanties opgelegd wordt. Wij willen liever wat langduriger reizen, denk aan een keer een paar maanden ergens in een grote stad wonen of een keer uitgebreid de tijd nemen om een heel land te leren kennen.

[Torgo]

PlasticPimple schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 19:06:
[...]
Je dan al wel behoorlijk carrière gemaakt of iets anders gehad waardoor je die netto waarde van 1 miljoen hebt opgebouwd.

Als je je huis (overwaarde+aflossing) mee telt ben je er al snel als je op de goede tijd, op de goede plek een huis hebt gekocht en netjes hebt afgelost.

[Rubbergrover1]

Torgo schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 20:45:
[...]


Als je je huis (overwaarde+aflossing) mee telt ben je er al snel als je op de goede tijd, op de goede plek een huis hebt gekocht en netjes hebt afgelost.

Voor een woning met deze overwaarde, wat impliceert dat de woningwaarde flink boven modaal ligt, zal de prijs in het verleden ook al wel flink boven modaal hebben gelegen. En had je in de regel ook op dat moment al wel een behoorlijke baan moeten hebben.

[pirke]

Huis is ergens tussen de 1 en 1.1M waard, vrijstaand met redelijke lap grond, half uurtje van een paar grote steden. 8 jaar geleden voor 400k minder gekocht. Toen was dat dubbel modale waarde, nu nog steeds. Relatief is er niks veranderd... Hypotheek is nog 350k die open staat. Heb geen overwaarde van een vorige woning gebruikt, wel ruim 150k spaargeld toen gebruikt om in een lagere rente categorie te komen en de maandlasten betaalbaar te houden, en een paar keer wat extra afgelost.

Ik sta ook met verbazing te kijken naar de woningmarkt vandaag de dag. Tussenwoningen en 2 onder 1 kappers gaan hier weg voor bijna vergelijkbare bedragen waar we 8 jaar geleden dit huis voor gekocht hadden. Echt absurd.

Maar goed, ik heb in 2010 ons vorige huis gekocht, vlak na de 2008 piek, en de prijzen waren toen al gezakt maar gingen toen nog veel verder omlaag. Pas 8 jaar later kwam het weer boven water, uiteindelijk heb ik het aankoopbedrag+kk ervoor teruggekregen. Die ervaring leert me dat het vooral papieren vermogen is en dat het alle kanten op kan. Het wordt pas concreet als je gaat verkopen. En als we nu teruggaan naar een modale woning is dat een leuk bedrag dat vrijkomt. Aan de andere kant is er nog steeds flinke krapte, dus een diep dal verwacht ik niet de komende paar jaar. Trump wakkert de inflatie aan om zijn staatsschuld makkelijk minder waard te maken, dat is effectiever dan aflossen op dat bedrag. En inflatie zorgt voor hogere huizenprijzen, dus lekker aanhouden is ook een prima strategie.

Een andere optie is de hypotheek ophogen en met het geld gaan beleggen. Hier ben ik zelf geen voorstander van. Effectief is dat hetzelfde als met spaargeld gaan beleggen terwijl je nog een hypotheek hebt, maar het voelt toch anders. Puur naar de getallen kijkend loont het wel, maar het gevoel moet ook kloppen. Ik heb liever een afbetaald huis dan potentieel extra rendement. Als de stront tegen de ventilator vliegt (2008) is lage maandlasten en weinig hefboom erg fijn om goed te slapen 's nachts.

[Tehh]

Qua beleggen met hypotheek houd ik wel rekening met de rentevaste periodes.
Ik heb een deel wat in 2028 uit de vaste periode loopt met 1,7%, als dan de rente hoog staat wil ik misschien wel liever dit deel (deels) aflossen, dus richting 2028 ga ik wel wat meer cash aanhouden.

[mitsumark]

Als de rente de 7-8% nadert misschien, anders blijft het bij mij gewoon belegd.

[Sport_Life]

pirke schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 15:09:
Ik lees hier de hele discussie over wel of niet minder werken en papa dagen. Zelf werk ik al jaren 4 dagen en neem 12 weken vakantie per jaar: als de kinderen vrij zijn wil ik dat ook zijn. En dan met de camper samen door Europa touren.

Financiële onafhankelijkheid is leuk, maar het is voor mij geen doel op zich; het is een middel om een doel te bereiken. Dat doel is zoveel vrije tijd kunnen nemen als ik zelf wil. Het zou erg tegenstrijdig zijn om in de reis naar FO zo hard mogelijk te willen werken en dat doel compleet te negeren.

Als je kunt kiezen tussen geen leven en alleen maar werken tot je 45e en daarna stoppen met werken, of een fijne balans hebben en stoppen met je 55e, wat kies je dan? Rustig afbouwen of in één klap het roer omgooien? Mijn keuze is duidelijk

Voor wat betreft netto vermogen zijn we recent door de 1M grens gegaan. 70% daarvan zit in het huis (waarde-hypotheek), de rest in cash en beleggingen. Liabilities zoals de camper hebben we niet meegerekend. We zitten nu (in Frankrijk vakantie is ideaal voor reflectie) na te denken of we deze verdeling wel ok vinden of niet. Als we die 1M tegen 8% zouden beleggen is dat 80k om van te leven, dat is 1,5x wat we nu jaarlijks uitgeven. Ik heb altijd gedacht dat we kleiner zouden gaan wonen als de kinderen het huis uit gaan (~15 jaar nog) en dan de overwaarde gebruiken om te stoppen, maar misschien moeten we dat plan gaan heroverwegen... Helemaal met een aankomende reorganisatie waar het maar de vraag is of ik kan blijven of niet. Aan de andere kant scheelt het een gigantische slok als we het uit de VRH kunnen houden, en rendement op het huis (waardestijging) was de laatste jaren ook niet verkeerd. Ach, lekker even alles laten bezinken en nog even lekker vd zon genieten.

Bij ons een beetje hetzelfde, kinderen gingen tot voor kort niet naar de opvang, sinds enkele maanden 1 dag in de week.
Betekent ook alle schoolvakanties vrij dus we zitten nu ook lekker in Frankrijk. Echt perfect, lekker weer en niet zo druk als in de zomer. Met 'studiedagen' van de kinderen bij elkaar ruim 2,5 week weg.
Voor de zomervakantie (volgend jaar) zat ik inderdaad ook te denken om een camper te huren voor 4-5 weken.
Ik heb onbeperkt vakantiedagen en mijn vrouw werkt 26u dus kan makkelijk schuiven.

Members only:

Alleen zichtbaar voor ingelogde gebruikers. Inloggen

[ Voor 17% gewijzigd door Sport_Life op 22-04-2026 10:45 ]

[Rubbergrover1]

pirke schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 21:42:
Die ervaring leert me dat het vooral papieren vermogen is en dat het alle kanten op kan. Het wordt pas concreet als je gaat verkopen. En als we nu teruggaan naar een modale woning is dat een leuk bedrag dat vrijkomt.

Dan zou ik vooral ook kijken naar het bijbehorende 'woongenot'. In de regel betekent een veel goedkopere woning ook erg 'ander' woongenot. Als dat bij je past, dan is goedkoper gaan wonen een prima optie. Maar als je veel meerwaarde ziet in je huidige (vrijstaande) woning ten opzichte van een tussenwoning, dan is er een redelijke kans dat je zo'n verhuizing toch als een achteruitgang ziet. En daar regelmatig spijt van krijgt.

Wij houden er ook rekening mee dat we "later" nog wel willen verhuizen. Maar daarbij houd ik er terdege rekening mee dat de nieuwe woning niet goedkoper zal uitpakken dan onze huidige woning. (Maar dat zal niet noodzakelijk zo zijn.) Dat is dan een heel andere situatie. Die (papieren) overwaarde zal dan waarschijnlijk linea recta naar de nieuwe woning gaan. En dan is er ook minder noodzaak om die overwaarde te cashen als de waardes hoog zijn. Enerzijds jammer om niet te cashen, anderzijds geeft het ook wel rust.

[rube]

mitsumark schreef op dinsdag 21 april 2026 @ 22:41:
Als de rente de 7-8% nadert misschien, anders blijft het bij mij gewoon belegd.

Wanneer rentes naar 7 a 8% gaan, zullen aandelen ook naar lagere k/w verhoudingen gaan en "goedkoper" worden met meer kans op flinke waardestijgingen in de toekomst (mits rentes later weer op een lager punt staan). Dus dan beter juist extra aandelen kopen i.p.v. verkopen tegen (lagere) waarderingen.

Rube mompelt iets met kijken in de toekomst en voorspellingen zonder garanties