Yaksa schreef op donderdag 6 augustus 2026 @ 19:31:
Dat die kweker nauwelijks rondkomt is voor een deel de consument zelf aan te rekenen. 'We' willen geen appels/peren met een plekje of andere 'afwijking'. En we betalen er lang niet genoeg voor. Voor een deel is dat ook de 'schuld' van de supermarkten, die willen (als voorbeeld) zes volkomen gelijke appels op een schaaltje in plastic kunnen aanbieden, in plaats van een veilingkist met appels die je zelf mag pakken en afwegen. Groente / fruit winkels zijn er bijna niet meer, op een paar biologische na.
Even heel cru gezegd, maar als een ondernemer (om het even welke) niet rond komt, is het zelden maar dan ook heel zelden de schuld van de klant.
Natuurlijk heeft de teler liever dat zijn appels bij de supermarkt liggen dan dat hij ze moet verkopen aan de stroopkoker, de cidermaker, de taartenbakker, enzovoorts. Want de supermarkt betaalt meer dan de stroopkoker, de cidermaker en de taartenbakker. Daar staat dan natuurlijk ook tegenover dat de supermarkt hogere eisen stelt aan de geleverde kwaliteit.
Tegelijkertijd staat het de ondernemer vrij om de appels zelf tot stroop te koken, cider te maken of taarten te bakken.
En natuurlijk is het aan de ondernemer om diens kosten in verhouding te brengen met diens opbrengsten.
Om het maar even in Gen-Z-taal te zeggen: dit is een skill issue.
Koddige anekdote: Een paar jaar geleden was ik op reis naar Japan met onder andere een jonge teler die op het punt stond het bedrijf van zijn ouders over te nemen, en aan het begin van de reis het verhaal over 'supermarkten/consumenten deugen niet' van zijn ouders papegaaide.
Nadat hij in Japan bij het eerste de beste tankstation de appels had gezien, en iets later de boomgaarden, is hij daar op teruggekomen.
We zullen het maar even niet hebben over de relatie tussen mestfraude en
drugsafval.
We zullen het ook maar niet hebben over
Wouwse Plantage en dat de betreffende agrariër écht niet wist aan wie hij zijn lege stal had verhuurd.
We hebben het ook nooit over de drugslabjes.
Weet u, men roept wel eens dat georganiseerde criminaliteit problemen van De Grote Stad zijn. Maar vergist u zich niet, het gedrag en dynamiek van mensen in een volksbuurt in een redelijk grote stad is hetzelfde als gedrag en dynamiek van mensen in een landelijk dorpje. Het enige verschil is de oppervlakte.
De mensen in het hechte volksbuurtje weten echt wel dat die bijstandsmoeder, die met haar kinderen op vakantie naar Bali gaat, bijklust. Men denkt alleen dat 'het maar plantjes' zijn, totdat er een keer iets ontploft en iedereen bijzonder verbaasd is als er een zakelijk conflict over teveel gefactureerde grammen in de straat uitgevochten wordt.
Hetzelfde speelt zich af op het platteland, waar de mensen in het hechte landelijke dorpje echt wel een vermoeden hebben dat 'het rommelboertje' op de hoek - met een rommelig erf die iedere ochtend zijn 'dertig dames' de wei in stuurt - bijklust, als hij opeens in een glimmende Dodge door het dorp rijdt. Maar als op een dag een heel politieteam in de straat staat om een cocaïnewasserij in een half vervallen schuur op te ruimen, kijken ze ook allemaal heel verbaasd.
Het sentiment: "Maar bij ons (in het dorp) is geen zware criminaliteit" is een levensgevaarlijke. Immers, óf dat is zo, óf dat betekent dat er grote blinde vlekken zijn. Hoe het ook zij, dit zal altijd lieden aantrekken die graag in die blinde vlekken verpozen.
Quelle chimère est-ce donc que l'homme? Quelle nouveauté, quel monstre, quel chaos, quel sujet de contradiction, quel prodige!