Welke film(s) heb je laatst gezien en wat vond je? [Deel 28]

[wmterhaar]

Fangs (1981)
Tweakers: N/A | IMDb: 5.4 | Genre: Comedy, Horror, Musical | Runtime: 100 min | MPAA: N/A Hier viel ineens mijn oog op in de Cineville agenda. De vraag met dit soort cultfilms is dan: "Is het een leuke cultklassieker of gewoon bagger?" Dus even wat opgezocht op YouTube. Toen vond ik dit en heb daarna uiteraard met gezwinde spoed mijn kaartje gereserveerd: Het begint als een regelrechte, bijna scène-voor-scène kopie van The Rocky Horror Picture Show. Dat is ook het deel met de meest goede liedjes. De soundtrack met een soort Egyptische musicaldisco is gewoon heel goed. De twee mannelijke hoofdrolspelers, Ali El Haggar, de Arabische Cillian Murphy, en Ahmed Adaweya hebben ook beide Anyab als meest populaire film op Letterboxd, maar wel uitgebreide discografieën op Spotify. Shebl heeft ook de achtergrondmuziek ook gewone alle beste thema's gestolen: James Bond, Pink Panther en ook heel effectief het Jaws-thema. Maar ondanks dat de film van voor de opkomst van het islamisme is, was de hele genderqueerthematiek van Rocky Horror waarschijnlijk toch nog wat te heftig voor Egypte. Daarom is Dr. Frank-N-Furter vervangen door Dracula (Adaweya). In eerste instantie probeert de "emir el-zalam" Mona (Mona Gabr), de Janet van deze versie te stelen van Ali (El Haggar), de Brad, maar wat later wordt het een serie sketches waarin Ali en Mona worden belaagd door de "vampiers" in de Egyptische maatschappij, mensen als taxichauffeurs, dokters en loodgieters die je afzetten op erg herkenbare wijze. De van The Rocky Horror Picture Show overgenomen verteller (Hassan Al-Imam) kan hier lekker los gaan. In het derde deel gaan we dan weer terug naar het kasteel, waar de andere vampier en de knecht van Dracula, Shalaf (Ahdy Sadek), in opstand komen tegen zijn tirannie, terwijl Ali en Mona in de chaos proberen te ontsnappen. Dit lijkt sterk op een metafoor voor de Egyptische dictatuur. Hier gooit Shebl er voor de lol nog wat Batman-referenties in, met stripballonnen over het beeld en zo. De hele film is duidelijk voor heel weinig geld gemaakt en grotendeels charmante huisvlijt. Maar vaak is het binnen die beperkingen toch gewoon behoorlijk professioneel. El Haggar en Adaweya zijn zoals gezegd gewoon goede zangers, met een lange carrière. Dat kan niet worden gezegd van de dansers. En af en toe is er een scene waarin de montage, camerahoeken en mise-en-scène behoorlijk gelikt zijn. Daar staan dan weer een hoop scenes die vrij amateuristisch zijn tegenover. Eén keer lijkt een duur stukje film - special effect met rookmachine! - kwijt te zijn geraakt of mislukt en zijn er een paar seconden van de acteurs die het missende stuk tegen een zwarte achtergrond spelen in gemonteerd. Dat amateurisme is niet altijd onbedoeld, regelmatig gaat de film ook duidelijk bewust voor vette camp. Een karakter doet op een gegeven moment bijvoorbeeld zijn Rocky Horror Picture Show t-shirt aan. Ik vind 1981 behoorlijk vroeg voor dat soort fourth wall doorbrekende meta-humor en ik had het zeker niet verwacht in Egypte (mijn vooroordeel.) De indruk die ik kreeg was van een film gemaakt door mensen met behoorlijk wat talent en veel goede ideeën, maar met (te) weinig ervaring en geld. Maar het belangrijkste is dat elke scene op een aanstekelijke wijze uitstraalt dat iedereen de grootste rol had tijdens het maken er van. (Nou ja, behalve de dieren. Dit is geen no animals were harmed during the production of this movie film. In het begin wordt meteen een kip geslacht en ik heb grote twijfels over het lot van een stel ratten en slangen.) (Gezien in OT301 Ventilator Cinema)
8 / 10

_{Genereer je eigen UBB code review}

[TekkenLord]

Once Upon a Time in America (1984)
Tweakers: N/A | IMDb: 8.3 | Genre: Crime, Drama | Runtime: 229 min | MPAA: R Het is 11 uur ‘s nachts. Ik heb het net bekeken. Voor de 4 of 5de keer, schat ik zo. Het wordt neergezet als een epische misdaadfilm. Ik denk dat het veel meer is dan dat. Afhankelijk van welke levensfase je zit, zie je ook bepaalde elementen anders. Is het een misdaadfilm pur sang? Waarschijnlijk niet. Maar misdaad als spiegel voor de samenleving, absoluut wel. Is de Amerikaanse Droom wel zo een bereikbaar ideaal? Om Frank Costello te quoten uit The Departed (2006): No one gives it to you, you have to take it. Dat verklaart ook de meedogenloosheid van de personages. Toen ik het eerst zag (begin jaren 90) had ik een meer coming of age gevoel. De vriendschap en broederschap spraken me aan, ondanks de meedogenloze en gewetenloze acties. Het is wij tegen de wereld. Het einde snapte ik niet zo goed toen. Wat later en misschien wat wijzer en met wat meer levenservaring, het verlies van onschuld is wat me opvalt. Kinderen die misdadigers worden. Je liefde voor iemand niet kunnen uiten en dan teruggevallen op iets wat je hebt gemaakt: geweld. De wereld is niet zo zwart wit. Kunnen we de misdaden en gedrag goed praten? Dat niet, maar je begrijpt het en voelt de menselijkheid hoe moeilijk dat ook is. Bij de laatste keer vorige week (zo een 35 jaar later dan de eerste keer), draait de film voor mij eigenlijk vooral over het verloop van tijd en herinneringen. Herinneringen die dromen zijn geworden al dan niet met de hulp van opium. Dromen over een beter leven, een beter bestaan. Dromen over hoe het had kunnen zijn. Misschien dromen over verlangens, schuld, wroeging, spijt, verkeerde keuzes, liefde… Bij al de keren dat ik deze film heb gezien, blijft het een film in schoonheid terwijl je meestal naar verachtelijke karakters kijkt. Het lijkt een tegenstrijdigheid, maar misschien geeft dat de menselijkheid weer en dat raakt. De scene bij de Brooklyn Bridge geeft dat treffend weer. Zoals ook dat beeld op de film poster zelf. De muziek door Ennio Morricone is meeslepend. Je kunt eigenljk geen film van Leone voorstellen zonder Morricone. Beeld en klank completeren elkaar volledig. De cast is geweldig: vooral de chemie tussen Robert de Niro en James Woods. Ook de jongere versies zijn goed ingevuld vind ik. Net als All Along The Watchtower (Bob Dylan), eindigt de film met een scene waar het eigenlijk zou moeten beginnen (in een chronologische volgorde). Dat versterkt het gevoel van een oneindige cirkel. Wat is een droom en wat is nog werkelijkheid? In deze 4 uur durende magnum opus van Sergio Leone, vervaagt zowel tijd en plaats. In mijn review Heat (1995) verwees ik naar Internal Affairs (2002) en de continue hel in het boeddhisme. Noodles zit/zat in een oneindige hel van wroeging en spijt, waar zelfs opium geen verlichting kan brengen. Het is een aanrader vooral voor degenen die de tijd willen en durven te nemen. Het is traag en misschien ook warrig. Maar wat een beelden, acteurs/actrices en muziek. En wat een verhaal of was het toch een droom? Ondertussen zet ik Once Upon A Time in America in mijn Blu Ray speler.
10 / 10

_{Genereer je eigen UBB code review}

[ Voor 0% gewijzigd door TekkenLord op 30-10-2026 19:51 . Reden: Correctie van een zin ]