In het kader van de 100e verjaardag van Marilyn Monroe vertoonde Eye
The Seven Year Itch. Je weet wel, van de opwaaiende jurk. Maar die foto komt dus niet uit de film
leer ik van Eye:
"The Seven Year Itch is in New York opgenomen, en dat heeft Billy Wilder geweten. Duizenden mensen verzamelen zich wanneer Wilder de beroemde scène wil opnemen waarin Monroes jurk opwaait boven een metrorooster, tot groot ongenoegen van Monroes toenmalige echtgenoot, honkballer Joe DiMaggio. Na verschillende mislukte takes wordt de scène uiteindelijk in de studio gedraaid. De beroemde foto komt dan ook niet uit de film zelf."
Maar eigenlijk ben ik dus helemaal geen grote fan van Marilyn Monroe. Ze speelt in alle films ik die met haar gezien heb ongeveer hetzelfde karakter, een extreem naïeve seksbom met een gouden hart, en doet dat met veel maniertjes. Heel veel maniertjes. Het irriteert me behoorlijk snel en ik verwonder me altijd hogelijk dat dit ooit aantrekkelijk of sexy gevonden werd. Maar ik ben wel een fan van Billy Wilder en
The Seven Year Itch was één van zijn klassiekers die ik nog niet gezien had, dus toch maar gaan.
Ik moet ook zeggen: topregisseurs als Wilder (naast
The Seven Year Itch ook
Some Like It Hot), Howard Hawks (
Gentlemen Prefer Blonds) en John Huston (
The Misfits) hebben allemaal klassiekers gemaakt met Monroe, dus die zagen wel iets in haar, dus wie ben ik om wat anders te vinden? En ik moet toegeven ook dat hoewel ik in die films Monroe ook vaak vrij irritant vind, die soort eindeloze positieve naïeve energie in films met toch een wat cynische ondertoon toch wel een soort positief contrasterende effect heeft, een beetje zoals Todd in
BoJack Horseman. (Zou ik de eerste zijn die die vergelijking maakt?)
The Seven Year Itch is ook weer precies zo. Richard Sherman (Tom Ewell, erg goed) stuurt zijn vrouw (Evelyn Keyes) en kind naar Maine voor zomervakantie, terwijl hij in het smoorhete New York achterblijft omdat hij moet werken. Dat was blijkbaar een gebruikelijk arrangement in die tijd, net als dat het als een algemeen bekend gegeven wordt gepresenteerd dat de mannen dat gebruikten om eens flink de bloemetjes buiten te zetten. Richard neemt zich voor dat niet te doen, maar heeft wel heel veel fantasieën waarin hij van middelmatige
salaryman verandert in onweerstaanbaar alfmamannetje. Hoewel die fantasieën dan meestal worden gestoord omdat realiteitsbesef zich er in opdringt, vaak in de vorm van zijn vrouw. Die fantasieën zijn het sterkste deel van de film.
Maar dan lijkt zijn fantasie werkelijkheid te worden, want het appartement boven het zijn blijkt voor de zomer te worden gehuurd door Marilyn Monroes karakter, van wie we nooit de naam te weten komen, waarschijnlijk om het soort 'generieke mannenfantasie'-gehalte te benadrukken. Ze komen in contact omdat ze Sherman bijna vermoordt met een tomatenplant die door haar onhandigheid van het balkon valt.
Dit is het punt waarop Monroe vol op het orgel gaat met hele act. En dat was toch weer even doorbijten voor me. Maar inmiddels weet ik: op de langere termijn werkt het en Wilders films lijken in het begin ook vaak wel erg kluchtig en flauw, maar langzamerhand krijgen ze heel stiekem inhoudelijk substantie en blijken ze slim in elkaar te zitten en ze worden daardoor eerder grappiger dan minder grappig dan in hun kolderieke begin.
Dat geldt ook weer voor
The Seven Year Itch. Dus gewoon weer geslaagd, hoewel luchterige films als deze en
Some Like It Hot het toch voor mij toch nooit zullen halen bij Wilders toppers als
Sunset Boulevard,
Ace in the Hole of
The Apartment.
Oh, en hoe middelmatig Richard Sherman ook mag zijn, hij was wel zijn tijd ver vooruit op het punt van het inzien van de gevaren van frisdrank met nul natuurlijk ingrediënten en hij heeft een goede smaak in muziek. Dat 2e pianoconcert van Rachmaninov moet ik toch echt een luisteren.
(Gezien in Eye Filmmuseum)
/u/150339/crop69fe47cd35aea.png?f=community)
9 / 10:strip_icc():strip_exif()/u/2077060/crop6918710027089_cropped.jpg?f=community)
7 / 10