Maar dat hangt uiteraard sterk met elkaar samen. Op het moment dat het slechter gaat met de rendementen, terwijl de uitkeringen gelijk blijven, dan neemt verhoudingsgewijs het deel van het vermogen dat jaarlijst wordt "opgegeten" toe. En dan gaan mensen klagen dat hun pensioenpot wordt opgegeten door de mensen die nu pensioen krijgen. Dus is voor veel mensen een te sterke daling van het vermogen niet gewenst.
En ook vanuit de regelgeving worden daar flinke grenzen aan gesteld. Vooral omdat er rekening moet worden gehouden met de pot die voor al die toekomstige uitkeringen nodig is. En het dus niet alleen gaat om die paar procent van het vermogen die in een jaar wordt uitgekeerd, maar het gaat om tientallen procenten die voor de lopende uitkeringen voor de toekomst gereserveerd is. Als grofweg de helft van het vermogen voor de huidige lopende uitkeringen gereserveerd is, en je wil daar niet direct aan tornen, dan betekent ieder procent negatief rendement dat de pot voor nog niet lopende uitkeringen er met 2 procent op achteruit gaat.
Dat maakt dat het in stand houden van het vermogen veel hogere prioriteit heeft dan mogelijke groei van het vermogen. Terwijl juist die collectieve pot maakt dat je zulke risico's veel beter kunt nemen en spreiden. Maar als je weinig buffer hebt, kun je ook weinig risico's nemen en blijft het rendement achter. De vraag die dan overblijft is of het rendement
in relatie tot het risico goed of slecht is. Volgens mij valt die vraag vaak toch wel positief uit voor de pensioenfondsen.
In het nieuwe stelsel slaan we door naar de andere kant. Omdat de uitkeringen in principe meer afhangen van het rendement, betekent een slechter rendement niet meteen dat dit dubbel zo hard aankomt bij de opbouwende groep. En zou je meer risico kunnen nemen. Tegelijk stappen we juist weer af van die collectieve pot, zodat het voordeel van het spreiden van risico's over groepen en door de tijd weer teniet wordt gedaan.
[
Voor 4% gewijzigd door
Rubbergrover1 op 13-07-2026 09:06
]