Ik denk dat je twee zaken door elkaar haalt: wetenschappers (en wat zij allemaal zeggen) en wetenschap.
In de wetenschap is alles per definitie waar
en mogelijk onwaar, je gaat met wetenschappelijk bewijs dat onderbouwen en weerleggen. Dan ontstaat consensus en zo komen we als beschaving verder qua kennis. Het kan altijd dat een theorie later toch niet waar blijkt te zijn, de wetenschap staat daar praktisch altijd voor open. De bewijslast is dan aan de beweerder, maar de wetenschap gaat niet zeggen "professor X zegt dat dat onzin is, dus jouw bewering kan niet waar zijn". Nee, die zegt "ok laat maar zien dan". Dat is waarom er constant wetenschappelijke publicaties verschijnen, daarmee laat men wat zien.
Dat wat een wetenschapper zegt is iets wezenlijk anders. Het is geen onderdeel van de wetenschap. Het kan ook net zo fout zijn als wat de pakketbezorger of een journalist beweert. De kans is kleiner, logisch, maar dat hangt enorm van de context af. Zat wetenschappers die in bepaalde gekleurde media behoorlijk boude uitspraken doen die niet conform de consensus zijn. Dat is hun goed recht, maar logischerwijs ook kortzichtig om dan te zeggen "die wetenschapper weet wel waar ie het over heeft, dus wat hij zegt zal wel kloppen". Dat is punt waar ik me op richtte, dat is de Argument From Authority: aannemen dat iets inhoudelijk klopt door de bron die het beweert.
Dus ja, wetenschappelijke publicaties die iets onderbouwen, I'm all for it. Een wetenschapper die iets op persoonlijke titel beweert: prima, maar dat is wel iets anders en niet automatisch een waarheid. Het is een bewering. Kritisch blijven denken.
Ik zou zeggen dat de bewijslast waarom zo iemand het dan fout ligt bij jou ligt. Want nu maak je er wel heel simpel vanaf. Je geeft geen bronnen of andere bewijs. Je strooit met termen zonder te onderbouwen en eigenlijk is het allemaal gevoel.
https://wetten.overheid.nl/BWBR0005537/2026-08-15/#Hoofdstuk4_Titeldeel4.2_Afdeling4.2.1_Artikel4:21Artikel 4:21- 1 Onder subsidie wordt verstaan: de aanspraak op financiële middelen, door een bestuursorgaan verstrekt met het oog op bepaalde activiteiten van de aanvrager, anders dan als betaling voor aan het bestuursorgaan geleverde goederen of diensten.
- 2 Deze titel is niet van toepassing op aanspraken of verplichtingen die voortvloeien uit een wettelijk voorschrift inzake:
- 3 Deze titel is niet van toepassing op de aanspraak op financiële middelen die wordt verstrekt op grond van een wettelijk voorschrift dat uitsluitend voorziet in verstrekking aan rechtspersonen die krachtens publiekrecht zijn ingesteld.
- 4 Deze titel is van overeenkomstige toepassing op de bekostiging van het onderwijs en onderzoek.
Dat is de basis voor wat een subsidie is en inhoudt. Het is iets wat verstrekt wordt. Ik koop een warmtepomp, doe een aanvraag bij een subsidieloket en krijg X euro op m'n bankrekening. Of iets soortgelijks. Er vloeit dan geld van de staat, uit een potje, naar mijn rekening. Bij de HRA is dat niet het geval. Er vloeit dan minder geld van mijn inkomen naar de staat.
Mogelijk. Want dat is nog zo'n punt. Als een huizenbezitter geen HRA krijgt, kan die misschien andere zaken financieel gaan wijzigen om alsnog goedkoop uit te zijn. Het is dus niet een gegeven dat als je de HRA afschaft, het gemiste bedrag nu opeens wel binnenkomt. Belastingplichtigen, Tweakers bovenal, doen er alles aan om het gunstigst uit te komen. Daar is dit topic ook mede voor bedoeld.
Dus ik ben benieuwd naar je bewijslast is, ik kan namelijk wel redelijk veel rapporten erbij trekken waarin staat dat HRA gewoon niet goed is en niet werkt. Dus ben benieuwd.
Ik kan me prima vinden dat de HRA om allerlei complexe redenen averechts werkt (voor mij is dat het tegenovergestelde van "gewoon niet goed is"). Ik kan me ook vinden in een aanpak voor de huizenmarkt die de mogelijkheid open laat om HRA daarin te betrekken, niet meer dan logisch.
Maar dat staat voor mij geheel, en compleet, los van dit soort zaken
- HRA een subsidie noemen
- beweren dat HRA uit een bepaalde portemonnee van een ander komt
- beweren dat als je aan een maatregel iets verandert, positief of negatief, het automatisch ten koste gaat van een ander (zero-sum)
Juist dát zijn gevoelszaken. Tenzij je kan aanwijzen dat in de rijksbegroting, jaar na jaar de verantwoordelijken daadwerkelijk zeiden "die HRA, die strepen we weg tegenover wat we van die huurders binnenkrijgen", alsof ze met een soort "wat kunnen we aan een andere groep koppelen" spelletje aan het doen zijn. In plaats van wat er, zoals bij elk budgetoverleg, gebeurt: wat krijgen we binnen, wat moeten we betalen, hoe gaan we dat gedekt krijgen. En dus, dat terwijl men dat doet, zogenaamd zou zeggen "oei die belastingmaatregel, als we die verlagen, dan gaan we automatisch bij een gespiegelde groep verhogen hoor!". Dat is wat er met die zero-sum wordt beweerd. Dat is toch totaal niet realistisch...
Ik vind het toch vrij merkwaardig dat je niet tegen diegenen die
daarmee komen zegt "leuk en aardig, maar dat is puur een gevoelszaak".
[
Voor 5% gewijzigd door
The Third Man op 06-09-2026 18:32
]