DevWouter schreef op woensdag 7 april 2021 @ 15:49:
[...]
@
LA-384
In Nederland wordt al jaren de politiek in de media behandeld zonder een journalistieke of analystische insteek. Het merendeel is opinie (praatprogramma's waar iedereen zonder tegenspraak zijn mening mag verkondigen) of basis verslaggeving ("kamerlid zegt X").
Inderdaad, en daar wringen wat schoenen.
De reden waarom dat kwaliteitsmedia er ook niet op inspringen is omdat er ook geen behoefte is. De Nederlandse bevolking vetrouwt zonder(!) reden de politiek terwijl een gezond systeem zou zijn dat de bevolking de politiek vetrouwt met(!) reden.
Maar daar ligt nogal een aanname, meerdere zelfs. Ook een complicatie, maar daarover verder meer.
Om binnen termen van wat Wijffels en Willink aanwijzen, er is een markt. Sterker nog, er is een functionele behoefte die vaak geuit wordt. Met regelmaat is het een onderwerp op de redacties die ik ken. Het komt ook naar voren in onderzoeken van Kieskompas, Ipsos, ProDemos et alii.
De burger wil het best weten. De burger ziet ook best dat het nut heeft. Met name de afgelopen tien jaar zeer zeker op lokale en regionale niveaus, kwesties van inspraak, ruimtelijke ordening, gemeentelijke belastingen, zonnepanelen langs de snelweg. Ook op verdere niveaus is het een patroon, een website als 1848.nl was tien jaar geleden nog iets van een handjevol journalisten geweest, tegenwoordig wordt het buiten journalistiek meer gebruikt dan daarbinnen. Behoorlijk draagvlak, en daar ligt nota bene de focus op de saaie kost van detail.
Hier ligt een heel serieus discussie en verkenning voor de vraag “maar waarom is het er dan niet”. Het antwoord op die vraag zit hem in aard en netwerk van ecosysteem van ons medialandschap, alsmede een bijzonder fenomeen wat in de topics over perikelen meermaals voorbij gekomen is. Het is een ongewenste gedragslijn, en dus wordt zo veel mogelijk ruimte ervoor beperkt. Een vraag mag geen fenomeen worden. Toezicht, welke vorm of bron dan ook, is de facto ongewenst.
Een soort Nederlandse PlayBook focus zoals bijvoorbeeld bekend in de VS op grassroots niveau, met wekelijks hapklaar wie wat waar waarom doet zou een politieke nachtmerrie zijn. Met flink wat narratieven binnen media van “het is al zo moeilijk, alles is gratis, concurrentie kapot, opinie is een merk, merk vereist bereik - ga zo door”.
Het podcast fenomeen zoals door anderen aangestipt is het enige, maar het is niet consumptief geschikt. Format, methodologie, verwerking e.d. - talloze factoren waarom dat een niche blijft, maar als belangrijkste, al die zaakjes verworden uiteindelijk tot merk. Zie de valstrik van Substack. Dat is pas versplintering. Ruis.
Wat men nu ook ziet met de verkiezing van kamervoorzitter is dat politici zelf geen vertrouwen hebben dat het eerlijk verloopt en dat men vermoed dat er onderlige afspraken zijn. Met als gevolg dat verschillende mensen bezig zijn om in kaart te brengen wie, wat en wanneer iets gedaan heeft. Helaas zijn veel van die mensen geen journalisten.
Het bijna grappige is dat men op die manier juist weer in de richting gaat van ontwerp. Het is een stelsel van georganiseerd wantrouwen. Ja maar vertrouwen! Not the point, exactly the pitfall.
Populisme: de weigering van complexiteit en de poging om simplistische antwoorden te formuleren op ingewikkelde vraagstukken middels gebruik van elke mogelijke prikkel van gedrag - i.p.v. moeite te doen voor gezonde participatie.