mphilipp schreef op zondag 26 juni 2011 @ 11:21:
[...]
Evengoed blijf ik me - zoals bekend - verzetten tegen de 'regel' dat elke motorrijder
moet vallen. Ik zeg niet dat ik nooit zal vallen, maar ik ga er niet van uit. Dat zijn 2 verschillende dingen. Het gaat om de state of mind. Als je er vooraf al in berust dat het een keer gebeurt, wordt het op enig moment een self-fulfilling prophecy.
Ik zou dat mbt discussie "mooie" nieuwe bike vs ouwe brik op z'n kop willen zetten:
Als je rijdt op een motor waarbij het geen cosmetische of financiele ramp is als dat ding omdondert rijdt het zoveel ontspannender. Kleine foutjes boeien niet, waardoor de kans op een grote fout allicht ook afneemt. Niet dat ik zo'n totale brokkenpiloot ben, slechts een keer rijdend onderuitgegaan, en dat was toen ik willens en wetens uit koppigheid stapvoets een ijsplaat op reed
en dan nog heb ik met de ervaring van toen een paar weken later bij vergelijkbaar weer wel de boel op ijs overeind gehouden. Verder bij stilstand paar keer geprutst met bok. Tja, kan gebeuren. Gelukkig de laatste tijd niet meer
Op moment dat je weet dat je stomme beginnersfouten met pakweg bok/standaard niet gaat maken kun je evt overwegen veel geld te stoppen in een mooie fiets, maar als ik soms de drama hoor van mensen die honderden EUR schade hebben van iets stoms als de bocht uit een berging ongelukkig nemen blijf ik iig bij lelijke oude meuk

Het is niet zo dat ik hiermee op een verkapte manier wil proclameren dat ik een hele goede motorrijder ben, want ik ben verre van perfect. Ik maak zat fouten, kom ook wel een keer verkeerd op een bocht aan (concentratieverlies) of wat dan ook. Maar gelukkig heb ik al lang gemerkt dat ik geen last heb van 'paniekreacties' als meteen keihard de remmen inknijpen oid. Anders was ik al lang een paar keer keihard op mijn plaat gegaan, want volgens mij zijn 9 van de 10 valpartijen van motorrijders door henzelf veroorzaakt. Is het niet in eerste instantie, dan wel in tweede. En vervolgens heeft 3/4 daarna niet eens door dat zij het zelf deden.
Doet me denken aan een zondagsrijder op een R100RT (met duo achterop) die ik vandaag bij Valburg tegenkwam. Ondanks dat het blijkbaar een local was (ging bij Dodewaard van de snelweg af en had geen baggage mee) zat hij te prutsen tot en met bij spitsstrook op de A50 Ewijk-Valburg en voorsorteren voor afrit richting A15. Hij was voorgesorteerd voor rechtsaf (Nijmegen-Noord/Arnhem), ik reed met de auto links naast'm omdat ik naar het westen moest op de A15. Opeens beseft hij blijkbaar dat hij toch de andere richting de A15 op wil, en probeert hij naar links te komen zonder te kijken. Dan ziet hij mij blijkbaar en knijpt hij al wiebelend hard in de remmen, waardoor auto achter'm in de problemen komt. Nu wordt het leuker: hij besluit om mij alsnog (rechts) in te halen om voor me uit te komen. Ik hou gas in waardoor het hem letterlijk millimeters voor het verdrijvingsvlak lukt - waarna hij op de rem moet omdat er iemand voor me reed die een stuk langzamer ging
Met een beetje pech had hij zich hier op vijf manieren te pletter kunnen rijden in minder dan 15 seconden (tegen mijn zij, zelf onderuit ivm wiebelende remactie, tegen de motorkap van degene achter hem, wederom tegen mijn zij bij z'n inhaalactie en tegen de achterkant van degene voor me), waarbij hij bij zeker twee van die acties (hard remmen vs achterligger en mij rechts inhalen) z'n veiligheid liet afhangen van de reactie van anderen.
En al die situaties waren volstrekt onnodig geweest als hij gewoon aandacht had gehad voor de wegbewijzering, of als dat niet lukte gewoon eerst te kijken voor te handelen. In plaats daarvan ging hij van paniekreactie naar paniekreactie en mag zich gelukkig prijzen dat niemand anders evenzeer in paniek schoot...