Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat een invasie ophanden is.
Spoorwegen en bruggen zijn strategische doelen in die zin dat het voorkomt dat een leger snel goederen en materieel kan verplaatsen.
Stel dat men van plan is om toch die canisters uranium op te gaan halen, dan is tijd de belangrijkste factor. Tijd om een landingsstrip te maken. Tijd om materieel en mensen in te vliegen. Tijd om al dat spul weer af te tanken. Tijd om de canisters op te gaan halen die 300 meter onder de grond zitten. Enzovoorts.
Dan wil men niet hebben dat de Iraniërs die tijd gebruiken om al hun materieel die kant uit te sturen.
Dan zou ik inderdaad Kharg alvast bombarderen en net alsof gaan doen alsof ik dát in ga nemen, in de hoop dat de Iraniërs niet door die gambit (om maar even in schaaktermen te blijven) heen prikken.
Of, en daar zie ik de Amerikanen ook wel voor aan. Ze doen allebei.
Het grote probleem is dat men in Amerika denkt dat de ruimte voor Iran om verder te escaleren nu wel op is. Maar die is nog lang niet op.
Dat wij morgen 3,50 aan de pomp moeten gaan betalen, vakantievluchten geschrapt worden, en de oogst op het land staat te verpieteren. Dat doet ons eigenlijk nog niet eens zoveel pijn (ondanks de reacties op facebook). Een inwoner van een Golfstaat die morgen wakker wordt en ontdekt dat er
geen water meer uit de kraan komt, heeft daarentegen heel direct een groot probleem.
Quelle chimère est-ce donc que l'homme? Quelle nouveauté, quel monstre, quel chaos, quel sujet de contradiction, quel prodige!