Vooral deze snede wil ik u niet onthouden:
"Het veiligheidsdenken is zozeer onderdeel geworden van het Israëlische dna, dat een bestaan zonder existentiële externe dreiging voor sommigen ondenkbaar geworden is, of zelfs onwenselijk."
Dit is iets wat al langer bekend is (ook
reeds door ondergetekende regelmatig aangehaald), echter zitten we nu te kijken naar het logische gevolg van zulk denken na decennia van toepassing: wild om zich heen willen slaan.
Die neiging om wil om zich heen te willen slaan is niet een teken van macht, maar juist een teken van het afbrokkelen ervan.
Laten we wel eerlijk zijn: niet alleen Rusland en China denken in termen van invloedsferen. Turkije doet dat ook. Iedereen die recentelijk nog eens in Centraal-Azië, de Balkan of delen van Oekraïne is geweest ziet daar de gevolgen van.
Daar zeuren wij niet over, want Turkije is een betrouwbare NAVO-partner, en wij houden zelf ook onze mond over de Fransen en hun invloedsfeer.
Maar met het afbrokkelen van de Pax Americana zien ze dat in Israel toch ineens in een heel ander licht.
Als de Iran oorlog afgelopen is, weten we alvast wat de volgende brandhaard wordt. Alhoewel Turkije een andere kaliber is dan de voorgaande vijanden.
Nee,
twijfel er niet aan dat er zoiets stoms gedaan wordt, ondanks het afbrokkelen van de Ankara-Tel-Aviv As.
Maar een Israel, dat naarstig op zoek is naar een nieuwe veiligheidsparaplu, wil graag nog iets van soevereiniteit over houden, en niet als schatplichtig protectoraat eindigen. Dat gaat wat moeilijker als degene naar wie ze lonkend keken - Saudi-Arabië - ineens handjeklap gaat doen met die andere grote invloedsfeer in de regio.
Even iets anders, aan de oostkant van Iran rommelt het een beetje.
Fighting in Iran’s Saravan draws attention to border with Pakistan
In Beloetsjistan sluimert sinds de tijd dat de Britten over het Indiase subcontinent regeerden nog een grensgeschil, en dat lijkt weer enigszins op te laaien.
Het vermoeden is, is dat groeperingen aan de Iraanse kant van de grens, inmiddels spullen en steun en training van de Amerikanen krijgen. Wellicht aangezien de Koerden zich niet nog weer een keer voor het karretje van de Amerikanen wilden laten spannen.
U denkt wellicht, wat een uithoek. Maar als u op
een kaart gaat kijken ziet u dat het aardig in de buurt van Hormuz ligt.
De addertjes onder het gras zijn natuurlijk dat veel van die groeperingen niet al te frisse types zijn. Onder andere aan Al-Qaeda gelieerde groepen. Maar Al-Qaeda schijnt tegenwoordig weer bon ton te zijn.
Als blijkt dat de Amerikanen hier hun vingers in hebben zitten, zou dat ook betekenen dat ze de zegen hebben van de
ISI, de oppermachtige Pakistaanse inlichtingendienst, waarvoor de Amerikanen uitzonderlijk veel ontzag hebben.
Quelle chimère est-ce donc que l'homme? Quelle nouveauté, quel monstre, quel chaos, quel sujet de contradiction, quel prodige!