Een aardige analyse van de complete clusterfuck die de Vredesduif en Peace President Trump van de oorlog tegen Iran gemaakt heeft.
Je weet wel, de Best Dealmaker Ever, die nooit een oorlog zou beginnen?
Komt er nou wel of niet een akkoord tussen de VS en Iran? Is er nu wel of niet een wapenstilstand (Amerika bombardeert immers gewoon door)? Gaat de Straat van Hormuz nu wel of niet snel open? Had deze oorlog wel zin? Niemand die het weet. Eén ding is wel zeker: de grote verliezer is hier Donald Trump. En natuurlijk het Iraanse volk.
Deze oorlog kan binnen twee of drie dagen afgelopen zijn’
Dat zei president Trump 85 dagen geleden, toen de oorlog twee dagen oud was. Later werd het binnen ‘twee of drie weken’, nog later binnen ‘vier of vijf weken’. Soms is de oorlog morgen afgelopen („Of anders....”), soms ‘op elk moment’ dat Trump het wil. Op andere dagen was de oorlog zelfs al afgelopen, maar had niemand het in de gaten. „We hebben in het eerste uur gewonnen”, zei Trump. Of: „Het regime is gedecimeerd, maar ik wil nog niet stoppen.” En begin april zei hij: „We hebben gewonnen, oké? Ze zijn militair verslagen.”
Er kwamen al meerdere deadlines voorbij, de ene nog dreigender dan de andere. Begin april eiste Trump bijvoorbeeld dat de Straat van Hormuz weer open moest. Zo niet, dan zou ‘de hel op ze (het Iraanse regime, red.) neerdalen’. Ook in maart was het raak: ‘Als de straat niet binnen 48 uur opengaat, zal de VS hun energiecentrales vernietigen.’ En weer op een ander moment: ‘Dinsdag wordt het Energiecentrale Dag en Bruggen Dag in Iran. Je hebt nog nooit zoiets gezien! Open de fucking Straat, stelletje klootzakken!’ De Straat van Hormuz is nog altijd gesloten door Iran, met alle wereldwijde gevolgen voor de energievoorziening van dien.
‘Iran zal nooit kernwapens hebben’
Dat zei president Trump al in 2017 tegen de Israëlische premier Netanyahu. Een jaar later zegde hij de nucleaire deal op die zijn voorganger Obama met Iran had gesloten om juist dat te bereiken. Die deal voorzag in strikte beperkingen van het kernprogramma in ruil voor verlichting van de zware sancties die Iran waren opgelegd.
In de zomer van vorig jaar vielen de VS en Israël de kerninstallaties van Iran aan. Het resultaat, volgens Trump: „Monumentale schade. ‘Vernietiging’ is de juiste term.” Aan het begin van de huidige oorlog kwam Trump opnieuw aanzetten met de nucleaire dreiging van Iran. Die was blijkbaar toch niet ‘vernietigd’. Volgens hem had Teheran de activiteiten weer hervat, al zeiden verschillende inlichtingendiensten wat anders.
Inmiddels lijkt het erop dat in een toekomstig akkoord gewoon weer afspraken worden gemaakt over het verrijken van uranium, een harde eis van Iran. Toen nota bene Trumps oud-minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo hier fijntjes op wees, en daarbij ook de naam Obama noemde, kreeg hij de volgende reactie van Witte Huis-woordvoerder Steven Cheung: „Pompeo heeft geen idee waar the fuck hij het over heeft. Hij moet z’n stomme bek houden en het echte werk overlaten aan de professionals.”
‘Het uur van jullie vrijheid is nabij’
Dat zei president Trump tegen het Iraanse volk, meteen na de eerste aanvallen op Iran op 28 februari. Dit was zijn letterlijke boodschap: „Tegen het grote en trotse volk van Iran zeg ik vanavond dat het uur van jullie vrijheid nabij is. Als wij klaar zijn, kunnen jullie de macht overnemen. Die behoort jullie toe. Het is waarschijnlijk de enige kans die jullie in de komende generaties krijgen.”
Sindsdien is er vanuit het Witte Huis weinig gezegd tegen het Iraanse volk. Waar Trump vóór de oorlog waarschuwde dat hij geweld van het regime tegen demonstranten niet zou tolereren, zijn er sindsdien duizenden Iraniërs vermoord. De mensen die naar Trump hebben geluisterd en de straat op zijn gegaan om tegen de ayatollahs te protesteren, hebben daar een hoge prijs voor betaald.
Soms uitte Trump zijn bekommernis om het Iraanse volk op een wat vreemde manier. Op 7 april, toen het regime zich nog steeds niet had overgegeven, ging de president los op zijn eigen medium Truth Social: ‘Vannacht gaat er een hele beschaving sterven, om nooit meer terug te komen. Ik wil niet dat dit gebeurt, maar het zal waarschijnlijk toch zo gaan.’ De afsluiting van zijn post was dan weer wel positief: ‘God zegene het Grote Volk van Iran’
Waarnemers zien zelfs dat Iran een toekomstig akkoord aan het dicteren is. ‘De voorwaarden van Teheran zijn die van een overwinnaar’, schrijft Robert Kagan in The Atlantic. ‘Ze eisen herstelbetalingen, geen beperkingen voor het verrijken van uranium, controle over de Straat van Hormuz en een eind aan alle sancties.’
Het ‘nieuwe regime’ is inderdaad bezig om de Straat van Hormuz weer in handen te krijgen, zo signaleert het Institute for the Study of War. ‘Het dwingt olie-importerende landen tot afspraken over ongehinderde doortocht. En tegelijk vraagt het een ‘veiligheidstoeslag’ van schepen die geen onderdeel van zo’n deal zijn. Het zijn maffiapraktijken: de Iraanse marine beschermt je tegen aanvallen van de Iraanse marine.’
De conclusie van dit alles:
Omdat zo ongeveer niets is gelopen zoals hij het voor zich zag, heeft Trump niet zo veel meer te kiezen. Zo meteen ligt er een voorstel voor een akkoord en omdat ook hij wil dat er een eind komt aan alle ellende, zet hij gewoon zijn handtekening. Hij gaat dat verkopen als een daverende overwinning, maar het is in feite een grote nederlaag.
Bron en meer info:
Hoe Trump de oorlog tegen Iran op bijna alle fronten verliest
Het is ongekend. Maar ik denk dat gezien de ellende die de VS aangericht heeft, hier Iran wel terecht als winnaar aangemerkt kan worden.
Wellicht wint hiermee Trump volgens jaar wél de zo vurig gewenste Nobelprijs voor de Vrede? En ach, zo niet, dan kan de FIFA hem nogmaals de FIFA Peace Prize aanbieden?