Het is al een paar keer eerder langsgekomen in dit topic. Maar er zijn sterke aanwijzingen dat de Arabische landen geen actoren maar factoren zijn.HEY_DUDE schreef op woensdag 18 maart 2026 @ 14:37:
Je zou maar Sjeik zijn en met Trump en Israel (Abraham) akkoorden hebben gesloten om rust in de regio te bewerkstelligen. De golf staten zijn tegen Iran en waren ook altijd fel tegen Israel. Vraag me af of ze hun positie t.o.v. Israel de komende jaren niet gaan herzien.
Dat zou dus betekenen dat dit - en ik ken de heersers van de Golfstaten als berekenende mensen die goed geld over hebben voor goed advies - voor een deel ingecalculeerd risico is.
Als u zich bedenkt dat het doel van deze oorlog níet is om een regime change in Iran te bewerkstelligen, of een oude vete van Netanyahu in te lossen, maar om hegemonie in de regio uiteindelijk ten voordele van een Saudi-Arabië en de Golfstaten, dan ziet het er ineens heel anders uit.
De Abrahams akkoorden waren heel veel, maar het waren eigenlijk een begin van een verschuiving van het machtsevenwicht in de richting van Saudi-Arabië. Logisch, zij hebben er samen met Qatar veel geld voor betaald.
Even wat stukje achtergrond.
De Israeli's zijn fantastisch op tactisch en actie-niveau. Van exploderende piepers tot het Iran in smokkelen van een geavanceerd kanon met AI-richtkijker, ze doen het.
Op strategisch niveau zijn ze daarentegen compleet gehandicapt. Dat is geen waardeoordeel, dat is slechts een observatie. Deels komt dat door het gebrek aan strategische diepte (kijkt u eens op de kaart), deels uit vergevorderd pragmatisme in combinatie met een buitengewoon goed ontwikkelde overlevingsdrang (voortgekomen uit de as van de Holocaust).
Waar ze wél heel goed in zijn, is zien dat er een andere wind begint te waaien.
Zo maakten ze de overstap van de Sovjet-Unie naar Amerika als belangrijkste benefactor toen Stalin in een plas van zijn eigen plas zijn laatste adem uit aan het rochelen was, omdat ze wisten dat er een andere wind ging waaien.
En een paar decennia geleden begon men ook te vermoeden dat de onverdeelde aandacht van Amerika wel eens af zou nemen, en dat Amerika wel eens onttroont zou worden als primus inter pares in de wereld.
En Israel ontleent bestaansrecht uit het feit dat ze sterk lijken. En sterk lijken doet men nu eenmaal door hele sterke vrienden te hebben (de Thailand-strategie: klein maar te sterke vrienden om gekoloniseerd te worden, en een neus om mogelijke vijanden tegen elkaar uit te spelen).
Want bedenkt u wel, Israel is een fort. Een fort geboren uit het idee "nooit meer vluchten". Nooit meer vluchten omdat de Duitsers in een gek pasje marcheerden. Nooit meer vluchten omdat de Tsaar iets had gezegd dat verkeerd viel bij de Kozakken. Nooit meer vluchten omdat een Poolse edelman Christus in zijn oor hoorde fluisteren. Nooit meer vluchten omdat de Reconquista's over de Pyreneën komen. Nooit meer vluchten omdat er een pest-epidemie in West-Europa is.
Een fort, dat een flinke slotgracht heeft in de vorm van omringt worden door allemaal landen die niet vriendelijk genoeg zijn om warme broodjes met de Europeanen te bakken, maar wel krijgshaftig genoeg om de hakken in het zand te zetten, mochten de Europeanen weer eens in een gek pasje gaan marcheren.
Ja, daar mag u wat van vinden, maar zo ziet men het aldaar wel.
En hier komt Saudi-Arabië ineens om de hoek kijken. Want de Israeli's hadden bedacht dat als ze nou eens dicht aan schurken tegen Saudi-Arabië, en tegen China, ze niet alleen hele sterke nieuwe beschermheren hebben, maar - en dan zouden ze het slim moeten spelen - niet schatplichtig hoeven te zijn aan een van die twee. Want in tegenstelling tot Amerika, dwingen zowel Saudi-Arabië als China een mate van schatplichtigheid af.
Echter, het probleem is dat men sinds de Corona-pandemie China compleet heeft verprutst. Hierdoor ziet China Israel vooral als een wingewest en onbeduidende tussenstop op de Silk Road.
En in Riyad en Doha weten ze dit ook. Nu is het ijzer heet om te smeden: beschermheer & weldoener in ruil voor schatplichtigheid en een onvermijdelijke verschuiving van het machtsevenwicht in de regio. En een mooiere gelegenheid dan nu is er niet. Een aftakelend Amerika dat de ogen op Azië wil houden. Een Netanyahu die niet alleen te koop is, maar ook wanhopig is (en als extra bonus democratie en mensenrechten ook maar lastig vind).
Het enige waar ze géén rekening mee hebben gehouden, is dat Iran nu sterker lijkt dan vóór de aanval.
Zij zijn het immers die nu bepalen wie door de straat van Hormuz mag varen. Zij zijn het immers die nu bepalen of de Israeli's vanavond in hun eigen bed mogen slapen.
Scorched earth, own earth.Techkeizer schreef op woensdag 18 maart 2026 @ 20:42:
Damn, ik lees in dit bericht alleen maar "Israël valt aan en Israël dood" etc. Waar is dat land mee bezig? Natuur vernietiging en maar bombarderen en politici vermoorden. Ze zijn hoogstpersoonlijk de wereld negatief aan het veranderen.
Als het gereedschap niet doet wat ik wil, dan moet ik het gereedschap maar kapotmaken.
Netanyahu zit inmiddels in die fase dat hij zoiets heeft van: als ík dit land niet kan leiden, dan heeft dit land geen bestaansrecht meer.
Quelle chimère est-ce donc que l'homme? Quelle nouveauté, quel monstre, quel chaos, quel sujet de contradiction, quel prodige!
:strip_exif()/f/image/mFRQpfQzJsZLlbLNqP54gsEi.png?f=user_large)