its_me_ schreef op maandag 9 maart 2026 @ 21:22:
Vandaag met een Iraanse collega van mij gesproken over de oorlog tegen het Iraanse regime. Onder meer haar ouders maar ook andere familie en vrienden zijn in Iran.
Ze vertelde met een anekdote dat de oorlog die nu gaande is nodig is om het land en de regio vooruit te helpen. Ze was dus eigen "blij" met de aanval vanuit Israël en de VS. Ze vertelde dit verhaal wel met tranen in de ogen vanwege alle pijn die de burgers van het land moeten leiden. Maar deze pijn was in haar ogen dus noodzakelijk om in de toekomst als land beter te worden en uiteindelijk echte vrijheid te krijgen.
Heftig verhaal, maar ook enigszins hoopvol.
Benieuwd of er nog andere Iraniërs zijn in dit topic en wat hun beelden zijn.
Wat ik hieronder deel is nadrukkelijk niet eerstehands. Het is in deze draad soms makkelijk voor velen om het land te
reduceren tot een leider versus andere leider, een regime tegen een hardliner — terwijl er ~90 miljoen mensen achter schuilgaan die daar niet om gevraagd hebben. Het bevredigt misschien iemands
eigen frame — maar de regimes en de bevolking zijn niet hetzelfde.
Ik kan het me eerlijk gezegd niet voorstellen. 45 jaar onder een regime dat je niet hebt gekozen. Misschien een tiende van de bevolking is verbonden aan het systeem — de IRGC, de Basij, de elite die ervan profiteert. De rest krijg je dan mee heeft geen stem. Vrouwen die op straat worden geslagen om een hoofddoek, mensen die verdwijnen als ze protesteren. Het leeft echt onder Iraniërs — de rijkdom van hun land die opgaat aan milities en buitenlandse oorlogen, terwijl ze zelf worstelen met hun vrijheid, hun toekomst, hun waardigheid.
Als je dan beelden ziet van Iraniërs die staan te juichen wanneer regimefaciliteiten worden geraakt — wat ik meekrijg dat is écht niet omdat ze van de VS houden. Dat is hoe diep de woede naar dit regime zit. En als je dan eerlijk mag zijn, geen van de betrokken partijen heeft echt het beste voor met die 90 miljoen — niet de VS met her willen uitschakelen van het regime samen met Israël, niet China en Rusland. En wat doen wij — wij hebben er hier vanaf de zijlijn ook een handje van de mond vol te hebben over Trump, maar als Europa een fractie van die energie in eigen geopolitieke slagkracht had gestoken, hadden we nu niet vanaf de zijlijn hoeven toekijken. Er zijn verscheidene presidenten aan hem voorafgegaan en wij hebben al die tijd op soft power geleund.
En zoals @
cleef hierboven laat zien — er zijn ook Iraniërs die
woedend zijn op de VS en Israël en hun cultuur zien verdwijnen. En die hoor je minder snel en het contrast lijkt me onderling sterk met de mensen die op de Dam de dood van Khamenei vieren. Maar dat is juist het punt: die 90 miljoen laten zich niet vangen in één sentiment. Juist die versimpeling tot
platitudes is een dooddoener voor een echte discussie.
Iran is een eeuwenoude beschaving — van het zoroastrische Perzië tot vandaag — laten we niet vergeten dat er een geweldige mensen die zichzelf nog steeds met hun roots identificeren van voor de Shah. En van wat ik bij deze mag delen uit mijn bescheiden ervaring — ze willen niets liever dan teruggaan. Terug naar hun familie, hun thuis, hun land. Niet het land van de IRGC of de Basij, maar
hun land. Maar onthoud wel dat ondanks deze perceptie de Iraanse cultuur niet monolitisch is. Het is daarom lastig om dat met zekerheid door te trekken naar iedereen die daar nog woont, maar velen wachten al 45 jaar op dat moment.
NL: Marstek Venus-E v2, 5.12 kWh (154.215) | MG ZS '19 44.5kWh | ZP 2.925 kWp Z | HW P1 + sockets | Pi5 met HA