Die onderste twee heb ik hier ook. Culture Club want... dat moet je gewoon hebben als je van de 80s houdt

Hetzelfde geldt ook wel voor Pat Benatar, maar die specifieke plaat vind ik echt verschrikkelijk. Ik had hem vorig jaar hier op een platenbeurs op de kop getikt, maar de audiokwaliteit vond ik niet heel denderend. Ik zag ook pas thuis dat het een livealbum is. Die kunnen goed zijn (Live in Paris '79 van Supertramp en Stop Making Sense van The Talking Heads heb ik thuis en die klinken echt fantastisch), maar Live from Earth not so much. Ik heb er 5 euro voor betaald volgens mij, maar zelfs daar baalde ik van.
Ik ben vandaag vol goede moed aan m'n DIN > RCA avontuur begonnen. Wel met wat spanning want je gaat toch wat flinke permanente wijzigingen aanbrengen op een apparaat dat 50 jaar oud is. Daarbij ben ik niet heel ervaren als het gaat om houtbewerking of electronica, en dat waren net twee takken van sport die hier aan bod kwamen. Eerst vanmorgen een set forstnerboren gehaald omdat de RCA-plugs niet lang genoeg waren om door de gehele plint heen te gaan, dus die moesten verzonken worden. Alles netjes uitgemeten, uitgetekend en markeringen aangebracht. Voor wie een uitgebreid verslag wil,
check deze post op MFBfreaks.
Lang verhaal kort: stukje bij beetje de gaten geboord zodat ik niet teveel materiaal weg zou halen, vervolgens de plugjes bevestigd. Voor de aarde-plug wat washers gemaakt met plastic zodat het qua stijl gelijk zou zijn met de RCA-plugs. Intern wilde ik alles netjes solderen maar zat enorm te kloten met de soldeerbout, dus besloten het lijmpistool tevoorschijn te toveren. Minder sjiek, maar werkt ook, en je ziet het toch niet dus prima.
En dan komt het moment supreme. Ik had m'n phono-voorversterker naar beneden gehaald en aan de speakers gehangen. Speler in elkaar gezet (maar met m'n stomme hoofd de scharnieren van de kap vergeten, dus hij moest daarna nog een keer half uit elkaar

), alles aangesloten, aan gezet en wat me meteen opviel: geen brom. Totale stilte. Kon een heel goed teken zijn, maar kon ook betekenen dat er ergens iets goed mis was. Naald op de plaat laten zakken (Dutch College Swing Band

) en aan gezet. En geluid! Uit beide speakers, in stereo en kraakhelder (voor zover mogelijk met de naald die eigenlijk aan vervanging toe is).
Ik ga even iets quoten uit m'n gelinkte topic:
Ik heb vroeger (en nu nog steeds wel 's) vaak te horen gekregen dat ik iets niet zou kunnen, of dat ik iets niet moet proberen omdat het dan wellicht fout gaat. "Je weet niet wat je doet" en "straks maak je het kapot". Op een gegeven moment ga je daar in geloven. Met veel dingen die ik doe moet ik dan ook enorm vechten tegen dat stemmetje. Vechten tegen het 'doe het nou niet, dat lukt je niet'. Iets simpels als een gat in de muur boren om een foto op te hangen kan ik weken uitstellen omdat ik bang ben voor 'wat als', terwijl het dan uiteindelijk een klusje van niks is.
Dat stemmetje is er gaandeweg dit project ook. Ik werk met spul waar ik weinig verstand van heb en doe in principe maar wat. Gaat niet altijd goed, zoals jullie hier ook over hebben kunnen lezen, maar het moet echt héél raar lopen wil iets onherstelbaar beschadigd zijn. Nu met ongeveer de laatste stap, de RCA-plugs, was dat stemmetje zowat aan het schreeuwen. In de plint boren van een 50 jaar oude speler terwijl je niet veel ervaring hebt met houtbewerking. Een kabel permanent verwijderen. De kabel intern deels strippen. Nieuwe verbindingen maken... Ook mensen hier die (terecht, denk ik) hun twijfels hadden.
Toen ik geluid hoorde; goed geluid... De ontlading die ik toen had en de vreugde die ik toen voelde heb ik heel lang niet gevoeld. Het voelde als een enorme fuck you naar alle keren dat ik te horen heb gekregen dat ik iets niet zou kunnen, of iets niet zou moeten proberen. Een middelvinger naar iedereen die me klein probeerde te houden. Ergens bizar dat dat op m'n 37e nog zoveel met me doet, maar geeft ook wel aan dat dat best diep zit (wat ik zelf wel wist... maar ook niet?). M'n vader, voor wie dit cadeau is (samen met m'n moeder), was een van die personen die tot de dag vandaag dat stemmetje voedt. Onbewust, denk ik... hoop ik, maar hij was vroeger vaak de persoon die zei dat ik iets moest laten omdat ik het toch niet zou kunnen. Het stomme is dat hij wel altijd de persoon is naar wie ik ga als ik ergens over twijfel, of vragen heb. En de persoon die verbaast reageert als ik iets gedaan heb qua klussen, wat goed gegaan is. Normaliter zou ik dat met een project als deze ook gedaan hebben, maar dat ging nu natuurlijk niet. Om dit dan voor elkaar te krijgen zonder zijn hulp, en zonder zijn twijfels over mijn kunnen voelt echt zo ongelofelijk fijn.
Dit cadeau is dus een oprecht cadeau, maar ook wel een middelvinger. Ik ben trots op mezelf