Het Grote Vinyl Topic deel 4

[Dagg]

Als jullie platen kopen, letten jullie dan op de persingen of maakt het allemaal niet veel uit wat je koopt er van uitgaand dat we niet praten over remasters? Waar zou je volgens jullie op moeten letten of juist niet op moeten letten?

[Adlermann]

Dagg schreef op dinsdag 22 september 2026 @ 15:14:
Als jullie platen kopen, letten jullie dan op de persingen of maakt het allemaal niet veel uit wat je koopt er van uitgaand dat we niet praten over remasters? Waar zou je volgens jullie op moeten letten of juist niet op moeten letten?

Ik let vaak op eerste persingen, en dan maakt het mij niet altijd uit of ik hele specifieke varianten heb. Maar de eerste persingen zijn vaak gewoon beter omdat ze van betere tapes afkomen (ipv kopieën). Maar wat je wel hebt is dat elk land/ regio z'n eigen mastering heeft en dat kan best schelen. Ook was de kwaliteit van het vinyl in landen zoals Frankrijk (maar extreem dun soms) en Nederland/Duitsland wel weer wat beter. Het gros is hier (op mijn plank) gewoon een mengelmoes van Black Sabbath op eerste (of ish) US, NL, DE en FR pressings, maar ook een beetje vertigo swirl UK. Iron Maiden gewoon EMI europe of USA. Maar ik heb ook heel veel UK import op (NEAT, EBONY, LARK). Op road-runner heb ik weer een hele verzameling van slayer, raven, manowar, witchfynda , tokyo blade, etc. (ik weet niet of ze allemaal uit NL komen trouwens).

Daarnaast zijn eerste UK/US pressings van rock/metal vaak niet te betalen omdat ze echt verzamelaarswaarde hebben. Vaak heeft het ook wel zin om bijvoorbeeld een net iets latere te nemen. Maar bij Iron Maiden maakt het weer minder uit wat dat werd veel centraler gedaan en vaak gewoon dezelfde mastering gebruikt (iig in de europese landen / en of UK). Maar let wel op, als er latere generatie tapes worden gebruikt bij latere herpressingen/ masters dan is het bronmateriaal ook steeds minder goed. Dus dat ga je na een tijdje wel horen hoor. Er zit soms groot verschil tussen. Remasters doe ik alleen de speciale remasters die niet van een digitale born komen (zoals rhino hi-fidelity voor sabbath, maar ook Patrick W. Engel voor High Rollers Records voor bands zoals cloven hoof en tokyo blade).

Ik heb zojuist een Black Sabbath Vol 4. gekocht op WWA, maar met de originele Vertigo Stampers (UK) (120 euro inclusief heffingen). Die is substantieel goedkoper. Maar ik heb ook een echte first pressing Uk gekocht (277 euro, inclusief importheffingen). En deze was redelijk goedkoop. Ik heb ook nog een NEMS (utopia mastering) van vol 4. Die klinkt ook aardig, maar is toch erg mak vergeleken met de porky editie.
Ik ga de best klinkende houden, en dan verkoop ik de rest weer of stuur ik terug naar de winkel in de UK. Het zijn e-bay auctions en de verkopers gebruiken toch zo vaak blaat taal dat je gewoon items niet als omschreven kan gebruiken. Doe ik bij catawiki ook. IK haal zo altijd nog wel 50% van de biedingsprijs af (bij catawiki) of bij ebay dan een full refund (dreigen) en dan kan je onderhands ook nog wel 50% eraf krijgen.

[Toshirou]

Voor mij alleen bij oudere albums reissues en dan vaak moderne persingen die zijn gemaakt van de originele tape. En anders Japanse reissues, deze klinken ook vaak gewoon goed.

Meer dan €50 album voor een enkel album, mij niet gezien!

[Adlermann]

Toshirou schreef op dinsdag 22 september 2026 @ 18:44:
Voor mij alleen bij oudere albums reissues en dan vaak moderne persingen die zijn gemaakt van de originele tape. En anders Japanse reissues, deze klinken ook vaak gewoon goed.

Meer dan €50 album voor een enkel album, mij niet gezien!

In principe hanteer ik die 50 euro ook (ruwweg). Maar ik wilde voor 1 plaat (vol 4.) een uitzondering maken. De mastering is zo volledig anders van de britse versie (ik heb die hier thuisliggen, maar moet weg). Daarnaast is hij grotendeels zelf geproduceerd door Black Sabbath ten tijde van grote hoeveelheden drugs, drank en experimenteren met 'knippen' en 'plakken 'van muziek over de tapes dat de eerste master tape al effecten op delen een x-gen kopie was. Deze porky cut is echt qua dynamisch bereik en accent behoorlijk verschillend...

Maar vaak heb je echt veel verschil zitten tussen masterings tussen landen (ik koop meestal 2 kopieen en ik hou de beste vaak). Bijvoorbeeld Mob Rules van Black Sabbath (NL vs West-Duitsland) klinkt de west-duitse versie behoorlijk minder goed (heel modderig als een enkele brei)...

Ik heb een paar japanse imports van deep purple (met obi!) die klinken echt wel goed, maar weer beduidend anders dan de europese versies. Daarnaast heb ik per ongeluk nog new old stock uit japan van highway star en een andere single.. Die moet ik nog even verpatsen aan iemand (highway star heb ik opengemaakt om te kijken...)... Die andere zit nog dicht. Heel bizar een stukje vinyl inserts uit de jaren 70 die nog volledig wit en NM zijn lol.

[ Voor 33% gewijzigd door Adlermann op 22-09-2026 19:05 ]

[Malle-piet]

Dark side of the moon europese persing klint kaal vooral de heartbeat op het begin 1e nummer vrijwel onhoorbaar in het diepste laag, de USA persing is deze bijna voelbaar en klankmatig vol detail.

[mr_petit]

Dit is misschien wel een interessant testje voor een aantal van jullie om te doen:
Deze blindtest heb ik welliswaar voor een ander forum in elkaar geknutseld (naar aanleiding van een vraag over jvc draaitafels), maar toch leerzaam.
Dit is een vergelijk tussen een JVC QL-Y55F draaitafel en een Technics SL-1401 draaitafel.
Het zijn welliswaar beide quartz DD tafels met een S arm, maar daar stoppen de gelijkenissen dan ook.
De QL-Y55F heeft een electromagnetisch gedempte arm, heeft een houten plint en een coreless motor, en een ander (afaik) verschil is dat een sl-1401 is een subchassis speler.
Voor deze test heb ik files van @teot gebruikt uit een 2 jaar oude post.
Dit is de test:
https://acidtest.io/?test...6qi384gl&st=mrkcwp6o&dl=0
Je moet dus eerst naar sample X luisteren en daarna aangeven of dat A of B is.

Voor een statistisch significant verschil moet je minimaal 8 of 9 van de 10 goed hebben (puristen zeggen geloof ik 18 van de 20, maar dan wordt de test erg lang)
Ik had 9 van de 10
https://acidtest.io/?shar...A0S40Lm84VFpxDWhEWH1MwWfN

2 jaar geleden kon ik ook al statistisch verschil horen, maar dat was met een programmatje wat ik lokaal draaide. Ik dacht deze versie die iedereen kan doen toch ook maar even te posten.
Ik denk dat ik ook wel 10/10 kan scoren als ik m'n best doe.
Ik ben benieuwd wat jullie scoren en wat jullie van het verschil danwel gelijkenis vinden.
En of jullie ook kunnen aangeven of er eentje ook echt beter klinkt of dat dat eigenlijk niet aan te geven is.
Omdat ik zelf de samples niet gemaakt heb kan ik ook niet echt zeggen of de verschillen echt in de draaitafel zitten of in afstelling/whatever.

[Ken Wood]

Dagg schreef op dinsdag 22 september 2026 @ 15:14:
Als jullie platen kopen, letten jullie dan op de persingen of maakt het allemaal niet veel uit wat je koopt er van uitgaand dat we niet praten over remasters? Waar zou je volgens jullie op moeten letten of juist niet op moeten letten?

Voor mij maakt het niet zo veel uit of het de eerste of de laatste persing is, als hij maar goed klinkt. Eerste persingen klinken inderdaad vaak beter dan latere, maar lang niet altijd of de prijs staat niet in verhouding tot de winst in kwaliteit. Ik let er meestal wel op of de persing dicht tegen de originele opnames zitten. Het label speelt hierbij ook een rol. Bepaalde labels kun je blind kopen (Acoustic Sounds, Tone Poet, Mofi). Verder zijn de reviews op Discogs ook een goede bron van informatie net als https://dr.loudness-war.info/ en op het Steve Hoffman-forum worden ook eindeloos ervaringen uitgewisseld over specifieke persingen.

[mr_petit]

Ken Wood schreef op woensdag 23 september 2026 @ 09:18:
[...]
Eerste persingen klinken inderdaad vaak beter dan latere,

Denk je?

Mijn ervaring is vooral dat Nederlandse en Duitse persingen vooral goed klinken, en daarna Engelse persingen. Daarna pas Amerikaanse persingen, en daarna pas Zuid-Europese persingen, Zuid-Amerikaanse persingen en Aziatische persingen (Japan uitgezonderd).
Dus dat het veel meer landafhankelijk is dan 'eerste persing' afhankelijk.

Maar dat zal ook heel erg afhankelijk zijn van de artiest.
Het is wel zo dat Nederland natuurlijk heel lang een hele grote primaire distributiehub is geweest voor grote labels (EMI, Polygram) en Duitsland natuurlijk ook (BMG), dus met dito moderne perserijen en snijstudio's. Zo zijn vele europese artiesten in europa op DMM gesneden, maar in de US (en ook zuid europa) nog op traditionele laquers.
Ik heb online (met andere buitenlandse forummembers) regelmatig rips zitten vergelijken en kwam dan tot de conclusie dat mijn album een DMM is en die van hun dan bijv. niet. En dat zijn dan echt enorme verschillen in het geluid.
Ik vraag me ook af of de echt 1e persing wel de beste is, want de 'eerste persing' is vaak een soort van testpersing in kleine oplage, en daarna komen pas de globale wereldwijde distributiepersingen. Die komen natuurlijk van dezelfde master, maar worden dus dikwijls op andere apparatuur gesneden.
Uiteindelijk is platen vergelijken extreem lastig omdat het vroeger het primaire medium was en er uiteindelijk ontzettend veel versies waren. Zo had ik in 1 van mijn vergelijken dezelfde nederlandse persing (zelfde jaartal) als iemand anders in Portugal, maar mijn versie bleek alleen de A kant hetzelfde te zijn, en de B kant had toch een ander deadwax nummer. Dus het is vaak echt een mengelmoes.
Maar goed, het zit ook niet zo ontzettend in mijn interessehoek. Dat zou natuurlijk anders zijn als ik sommige bedragen voor platen zou betalen wat ik hier soms langs zie komen, maar dat zou ik nooit doen.
Ik zou nooit €200 of €500 of zoiets voor een plaat betalen. De gemiddelde prijs die ik voor mijn meeste platen betaald heb is denk ik iets van €1,25
...andere tijden...

Ken Wood schreef op woensdag 23 september 2026 @ 09:18:
[...]
en op het Steve Hoffman-forum worden ook eindeloos ervaringen uitgewisseld over specifieke persingen.

Maar eigenlijk altijd zonder daadwerkelijke samples/blindtesten. Dus ben je afhankelijk van wat 'iemand' op 'een forum' zegt. Dat is verre van objectief. Net als de comments in discogs.
Mijn ervaring is namelijk dat heel vaak mensen met de meest uitgesproken meningen op forums vaak totaal doof zijn en als eerste keihard door een blindtest heenvallen.

[ Voor 38% gewijzigd door mr_petit op 23-09-2026 10:07 ]

[Ken Wood]

@mr_petit Misschien moet ik 'eerste' vervangen door 'vroege'. Mijn ervaring is dat persingen uit de jaren '70 en met name '80 beter klinken dan recente persingen. Misschien omdat dit de hoogtijdagen waren van vinyl. De kwaliteit van vinyl is tegenwoordig lang niet altijd goed. Veel ruis, warp, gekraak etc. Ik zou ook niet snel een album uit die jaren nieuw kopen zonder dat aan die persing iets wezenlijks is toegevoegd (zoals een goede remaster vanaf de originele tapes). Met name van albums die tijdens verschijnen in grote oplagen zijn uitgebracht. Die koop je nu tweedehands voor een paar euro (misschien twee tientjes voor een heel goed exemplaar) en zijn dikke prima.

[Adlermann]

Ken Wood schreef op woensdag 23 september 2026 @ 10:36:
@mr_petit Misschien moet ik 'eerste' vervangen door 'vroege'. Mijn ervaring is dat persingen uit de jaren '70 en met name '80 beter klinken dan recente persingen. Misschien omdat dit de hoogtijdagen waren van vinyl. De kwaliteit van vinyl is tegenwoordig lang niet altijd goed. Veel ruis, warp, gekraak etc. Ik zou ook niet snel een album uit die jaren nieuw kopen zonder dat aan die persing iets wezenlijks is toegevoegd (zoals een goede remaster vanaf de originele tapes). Met name van albums die tijdens verschijnen in grote oplagen zijn uitgebracht. Die koop je nu tweedehands voor een paar euro (misschien twee tientjes voor een heel goed exemplaar) en zijn dikke prima.

Het zit hem vaak niet in de persing zelf, maar in de mastering daarvoor. Zolang je dezelfde mastering gebruikt dan maakt het weinig uit, afgezien van de kwaliteit van vinyl. Maar zodra een nieuw label een nieuwe mastering ging maken, dan kon het volledig anders zijn. Zaken zoals black sabbath zijn in europa grotendeels opnieuw gemasterd, en daarom zit er verschil tussen. Iron Maiden had dat minder, dat was gewoon vanuit EMI standaard voor heel europa.

Maar ook de kwaliteit van het vinyl speelt een rol. Nederland, Duitsland en zelfs Frankrijk gebruikten altijd vers vinyl (virgin plastic!). De VS heel erg recycled vinyl (dus vermalen oude platen, inclusief de labels). Noise floor ligt daar veel hoger. Ook de noise floor van brits vinyl lag vrij hoog (misschien dat daarom ook de boel wat 'overdreven' gemastered werd daar).

Ik heb dus bijvoorbeeld een budget NEMS van sabbath (en dan nog de betere uit 76), maar die heeft een heel andere balans van geluid. Niet slecht ofzo, maar mist de agressieve distorted blues rock overdrive focus van de britse eerste persingen.

Maar de fatsoenlijke persingen beginnen hier wel zeldzamer van te worden (en de vraag gaat omhoog..), tien jaar geleden kon je ze voor een prikkie kopen.

Maar ik heb dat maar bij een paar albums; de meeste zaken die ik heb zijn 25-50 euro. Op marktplaats maak je de beste deals merk ik al wel. Binnenkort moet ik een aantal dubbele verkopen, ik koop meestal gewoon de voorraad van een bepaalde aanbieder helemaal op van een bepaalde band.

[ Voor 9% gewijzigd door Adlermann op 23-09-2026 11:47 ]

[Malle-piet]

In de periode van de olie crisis in de jaren 70 waren de persingen ronduit slecht, vinyl zo dun als een A4-tje, de 180 grams waar een enkele lp een dubbele is geworden, zijn nu wel voor mij de beste kwaliteit kwa muziek.

[mr_petit]

Adlermann schreef op woensdag 23 september 2026 @ 11:43:
[...]

Het zit hem vaak niet in de persing zelf, maar in de mastering daarvoor. Zolang je dezelfde mastering gebruikt dan maakt het weinig uit, afgezien van de kwaliteit van vinyl. Maar zodra een nieuw label een nieuwe mastering ging maken, dan kon het volledig anders zijn.

Maar wat bedoel je precies met 'mastering' en wat bedoel je precies met 'persing'?
Waar valt de snijstap van de lacquer bijvoorbeeld onder?

Want in je black sabbath Mob rules voorbeeld van nederlands vs west duitsland...
alleen al van de 'nederlandse versie' zijn er 6 verschillende versies uit '81, en de duitse vergelijkbaar. En dan is er ook nog eens een 'europese' release met een aantal versies

[ Voor 24% gewijzigd door mr_petit op 23-09-2026 17:52 ]

[JimmyNL]

Ik vind dit wel een interessant verhaal. Alleen vraag ik me vaak af, hoe ID je dat nou op bijvoorbeeld Discogs? Ik kom meestal niet verder om eerst op jaar te filteren, dan op kenmerken als land, labels, runout etc. Maar vaak hou je dan nog een behoorlijke batch over, zeker als er na het pinpointen wel 20 verschillende runouts nog genoemd worden. Is er een mooi stappenplan om dit nauwkeuriger te doen of hebben jullie een eigen volgorde?

[Adlermann]

mr_petit schreef op woensdag 23 september 2026 @ 17:32:
[...]

Maar wat bedoel je precies met 'mastering' en wat bedoel je precies met 'persing'?
Waar valt de snijstap van de lacquer bijvoorbeeld onder?

Want in je black sabbath Mob rules voorbeeld van nederlands vs west duitsland...
alleen al van de 'nederlandse versie' zijn er 6 verschillende versies uit '81, en de duitse vergelijkbaar. En dan is er ook nog eens een 'europese' release met een aantal versies

Het is relatief eenvoudig. Mixing, gebeurt in de studio en daar worden de sporen samengevoegd tot een liedje (en dan in stereo). Dit is is echter nog niet geschikt voor de buitenwereld. Laten we zeggen dat dit op tape is gebeurd. De eerste versie is de master tape. Deze master tape (of ene kopie daarvan). Gaat naar de mastering engineer. Die maakt de definitieve geluidsbeeld zoals het op vinyl moet gaan klinken. (dus een eigen variant van de master tape).

Dus balans aanpassen, hoog, laag , midden aanpassen. Dit is een verandering van klank, maar niet meer een verandering van het liedje. En vanaf deze mastering wordt dan lakplaat gemaakt voor de persingen. De lakplaat maken is onderdeel van de mastering voor vinyl.

Dat masteren kan dus op verschillende manieren, bij bands zoals Black Sabbath werd de mastering dus heel anders anders gedaan op verschillende perslocaties.

De verschllende varianten per jaar per land zijn vaak kleine varianten, bv in de verpakking of een repress omdat een plaat is uitverkocht. Een repress klinkt vaak hetzelfde als de originele master. Van een lakplaat, wordt 1 vader gemaakt (kan maar 1x), en van een vader worden meerder moeders gemaakt en van moeders worden stampers gemaakt. En alles slijt. Als er van een vader geen nieuwe moeder meer gemaakt kan worden dan moet je opnieuw een lakplaat maken en die zal altijd weer heel iets anders klinken. Maar klinkt wel redelijk hetzelfde, want het klankbeeld was hetzelfde. Maar dan moeten wel de aantekeningen van de eerste mastering gevolgd worden. Maar dat is een volledig handmatig proces! (of was).


Je kan dit terug zien in de dead wax: 6360050 1Y // 1 eerste lakplaat voor kant 1 (//2 voor kant 2). Volgens mij staat er soms ook ergens welke moeder het precies was


Als de rechten van een album werden verkocht aan andere productiemaatschappij, dan moesten die dus zelf opnieuw een klankbeeld maken, en de lakplaat, en de vader en de moeder. Dit was een ander bedrijf en daardoor kreeg je een heel ander geluid.

En dat is dus ook wat met remastering wordt bedoeld (wat je veel hebt gezien vanaf 1998). het klankbeeld werd veranderd van de muziek. In 1998 begonnen de loudness wars en werd he dynamisch bereik van muziek kleiner gemaakt (dingen die zacht klonken werden versterkt in signaal zodat het HARD ging klinken). Maar daardoor comprimeer je eigenlijk de muziek.

Wat kleine onzorgvuldigheden kunnen erin geslopen zijn, maar het globale beeld klopt wel

[mr_petit]

Adlermann schreef op woensdag 23 september 2026 @ 19:11:
[...]

Het is relatief eenvoudig. Mixing, gebeurt in de studio en daar worden de sporen samengevoegd tot een liedje (en dan in stereo). Dit is is echter nog niet geschikt voor de buitenwereld. Laten we zeggen dat dit op tape is gebeurd. De eerste versie is de master tape. Deze master tape (of ene kopie daarvan). Gaat naar de mastering engineer. Die maakt de definitieve geluidsbeeld zoals het op vinyl moet gaan klinken. (dus een eigen variant van de master tape).

Dus balans aanpassen, hoog, laag , midden aanpassen. Dit is een verandering van klank, maar niet meer een verandering van het liedje. En vanaf deze mastering wordt dan lakplaat gemaakt voor de persingen. De lakplaat maken is onderdeel van de mastering voor vinyl.

Het is helemaal niet zo simpel, want je verhaal is niet helemaal duidelijk.
In deze uitspraak:

Het zit hem vaak niet in de persing zelf, maar in de mastering daarvoor. Zolang je dezelfde mastering gebruikt dan maakt het weinig uit, afgezien van de kwaliteit van vinyl.

Reken je hier in dit specifieke voorbeeld het snijden tot de persing of tot de mastering?

Ik ben zelf van mening dat het snijden zelf vaak een enorm verschil geeft (wat de cutting engineer dus bepaald), en dat de mastering (die van de master engineer afkomt) volgens mij heel vaak hetzelfde is. Uiteraard zullen er uitzonderingen op zijn, maar ik kan me niet voorstellen dat PRS nederland van het '81album Mob rules een andere mix kreeg aangeboden van Vertigo dan dat PRS duitsland kreeg
Maar wat er in de snijkamer gebeurt behoort imo niet tot het masteringproces, omdat daar ook geen kopie van wordt gemaakt (behalve de laquer natuurlijk)
Zo heb ik dat ook niet geleerd op mijn opleiding tot geluidstechnicus. Zodra het van de master engineer afkomt, is het de master. Uiteraard wordt er (als ze hun vak verstaan) hedentendage wel verschillende masters voor CD/streaming en vinyl gemaakt (vanwege de loudness war)

Maar goed, in dit soort discussies is er uiteindelijk eigenlijk maar 1 constante, en dat is dat niemand die hier een uitspraak over doet er zelf bij was, dus blijft het allemaal speculatie.
Het beste is om per album daadwerkelijke geluidsfragmenten te verspreiden zodat mensen zelf eraan kunnen testen/luisteren/whatever.

[ Voor 9% gewijzigd door mr_petit op 23-09-2026 20:12 ]

[Adlermann]

mr_petit schreef op woensdag 23 september 2026 @ 20:09:
[...]

Het is helemaal niet zo simpel, want je verhaal is niet helemaal duidelijk.
In deze uitspraak:

[...]

Reken je hier in dit specifieke voorbeeld het snijden tot de persing of tot de mastering?

Ik ben zelf van mening dat het snijden zelf vaak een enorm verschil geeft (wat de cutting engineer dus bepaald), en dat de mastering (die van de master engineer afkomt) volgens mij heel vaak hetzelfde is. Uiteraard zullen er uitzonderingen op zijn, maar ik kan me niet voorstellen dat PRS nederland van het '81album Mob rules een andere mix kreeg aangeboden van Vertigo dan dat PRS duitsland kreeg
Maar wat er in de snijkamer gebeurt behoort imo niet tot het masteringproces, omdat daar ook geen kopie van wordt gemaakt (behalve de laquer natuurlijk)
Zo heb ik dat ook niet geleerd op mijn opleiding tot geluidstechnicus. Zodra het van de master engineer afkomt, is het de master. Uiteraard wordt er (als ze hun vak verstaan) hedentendage wel verschillende masters voor CD/streaming en vinyl gemaakt (vanwege de loudness war)

Maar goed, in dit soort discussies is er uiteindelijk eigenlijk maar 1 constante, en dat is dat niemand die hier een uitspraak over doet er zelf bij was, dus blijft het allemaal speculatie.
Het beste is om per album daadwerkelijke geluidsfragmenten te verspreiden zodat mensen zelf eraan kunnen testen/luisteren/whatever.

Samenvatting: in de jaren 60/70 was mastering zowel de definitieve klankbepaling op basis van de mix tape, als de eerste cut maken en dat ging hand in hand. Het heette vroeger ook Disc Mastering. Tegenwoordig wordt er een centrale master gemaakt die naar de fabrieken wordt gestuurd. Er was vroeger geen centrale master, alhoewel EWI in de jaren 80 dit al ging centraliseren. De wereld was vroeger niet zo gecentraliseerd als nu :)

Vertigo stuurde in de jaren 70 de mixtape rond (of een kopie), en die werd per fabriek opnieuw gemasterd. Bij Black Sabbath, werd de mastering gedaan bij elke pressing plant, op basis dezelfde mixtape. Dus ze kregen ruwweg inderdaad dezelfde mixtape, maar in Nederland has je een andere mastering engineer, dan in de UK en in Duitsland etc. Dus Mixtape (bron) --> mastering tape (laten we dit zo noemen) --> lakcut. Maar bij vinyl (vroeger) is het proces van mastering voor de lakcut extreem op elkaar afgestemd ivm de fysieke machines. In de jaren 60-70 waren de cut engineer en de master engineer vaak dezelfde persoon. Dus bij Vertigo was er voor de bronmix meerdere masterings, en elke regio had dus een eigen master. Mastering stond oorspronkelijk ook voor Disc Mastering en dus, dus het snijden hoorde er vroeger ook bij. Maar dat ging hand in hand. Het eindproduct van de master, was de lakcut.

Bij deze werkwijze heb je dus al snel een ander klankbeeld in de verschillende regio's. En ja ook bij het snijden heb je weer geluidsverschil, het blijft een fysiek proces, dus ook daar zijn machines heter, kouder. (het is ook niet voor niets dat het tegenwoordig wat handiger gaat)

Bij Vol 4, is in de UK de eerste master disc gemaakt door George "Porky" Peckham, en die heeft een heel ander geluid gemaakt dan bijvoorbeeld in Nederland of Duitsland. Die mastering engineerings waren / zijn onbekend. De fabriek in Nederland kreeg een (kopie) van de mixtape en moest die zelf gaan geluidstechnisch masteren voor hun eigen master disc. En die maakten andere keuzes.

Er waren vroeger ook regios' die gewoon een kopie van een kopie van de mixtape kregen, en die waren dus al behoorlijk slecht (want je verliest heel veel kwaliteit relatief snel). Dus tijdens het masteren voor productie moest daar ook weer rekening mee worden gehouden. Daarom klinkt japans vinyl vaak ook zo anders bij vintage zaken. Andere keuzes, maar ze kregen ook ander bronmateriaal.

(hier staat een stukje geschiedenis, maar het internet is volledig stuk aan het gaan met alle ai rotzooi, dus. goede resultaten vinden wordt lastiger) https://www.auldworks.com/articles/mastering.htm

[ Voor 31% gewijzigd door Adlermann op 23-09-2026 21:24 ]

[mr_petit]

Adlermann schreef op woensdag 23 september 2026 @ 20:46:
[...]

Samenvatting: in de jaren 60/70 was mastering zowel de definitieve klankbepaling op basis van de mix tape, als de eerste cut maken en dat ging hand in hand. Het heette vroeger ook Disc Mastering. Tegenwoordig wordt er een centrale master gemaakt die naar de fabrieken wordt gestuurd. Er was vroeger geen centrale master, alhoewel EWI in de jaren 80 dit al ging centraliseren. De wereld was vroeger niet zo gecentraliseerd als nu :)

Vertigo stuurde in de jaren 70 de mixtape rond (of een kopie), en die werd per fabriek opnieuw gemasterd.

Ok, maar dat zijn nogal wat uitspraken. Stuurde Vertigo bij al hun artiesten en al hun albums in de hele jaren 70 een kopie van de mixtape rond die dan per fabriek gemasterd werd, of deden ze dat 'wel eens'?
Heb je daar ook een verifieerbare bron van?
Die link van je betreffende mastering 'then and now' is natuurlijk wel erg globaal, en, zoals het bijna altijd gaat, komen namen als Bob Ludwig, Bernie Grundman en companen voorbij, maar dat betekend alleen maar dat het door een amerikaan geschreven werd en betrekking heeft op amerika. Maar ging dat ook zo bij Polygram?
Dus ik blijf bij mijn stelling dat eigenlijk iedereen die er uitspraken over doet er niet zelf bij was.
Dus dingen heel stellig beweren zonder asterisk...
Zelf reken ik dus snijden niet tot het masteren omdat het dus niet vastgelegd wordt behalve in de laquer zelf. Dus geen traceerbaarheid.
Die klankverschillen is dus niet alleen of een machine heter is of niet, maar ook hoe de snijtechnicus omgaat met de feed etc. Dus die snijtechnicus bepaalt voor een groot gedeelte de klank, sterkte van het signaal etc op basis van z'n vaktechnische prestaties. En een andere snijtechnicus in een ander land doet het weer anders. Sterker nog, zoals ik al schreef, die kan wel een heel ander type/merk snijtafel hebben. Zelfs een snijtafel gebaseerd op een heel ander proces. En die verschillen zijn heel groot.
In de USA zijn bijvoorbeeld nauwelijks DMM's gesneden. Die hele ontwikkeling is vrijwel volledig aan hun voorbij gegaan. Ze zijn altijd op die oude VMS 60 en 70 blijven hangen.
Er zijn dus wel behoorlijk wat verifieerbare verschillen bekend waarbij dus USA uitgaves (danwel zuideuropese uitgaves, danwel xxx uitgaves) met een compleet ander proces gesneden zijn dan bijv exemplaren uit NL, DE of UK.
Maar dat verschilt dus allemaal per plaat. Ik zal nooit zeggen dat dat voor een heel label gedurende een heel era geldt. Dat is namelijk niet hard te maken.

[Dagg]

Zijn er mensen die ervaring hebben met alle twee de Audio-Technica AT-VM745xML en AT-VM750xSL?

Ik ben benieuwd of wat ik lees online dat de SL beter is in het weergeven van details in de groeven dan de ML die dan weer aan het eind van de plaat minder ssss weet weer te geven. Is dat iets wat merkbaar is?

Als upgrade vanaf mijn M2 Blue was ik ook aan het kijken naar Nagaoka maar qua prijs lijkt er haast niet te twisten aan een Audio-Technica.

[Duclaasie]

Ik heb de SL niet gehoord, maar laatst wel een 745xML ingebouwd en dat is gewoon een top MM element. De S met Shibata tip zal waarschijnlijk een iets andere klankbalans hebben, maar voor dit gekeken je aan beide geen buil vallen. Uiteindelijk moet het ook gewoon matchen met je DT en de rest van je set.

[Morales79]

Dagg schreef op dinsdag 22 september 2026 @ 15:14:
Als jullie platen kopen, letten jullie dan op de persingen of maakt het allemaal niet veel uit wat je koopt er van uitgaand dat we niet praten over remasters? Waar zou je volgens jullie op moeten letten of juist niet op moeten letten?

Deze vraag beantwoorden is voor mij inmiddels zo'n beetje de kern geworden van deze hobby! Als ik terugkijk op hoe ik ooit begon met verzamelen, keek ik echt nergens naar. Ik vond een album leuk, zag 'm liggen in de winkel of op een beurs, en nam 'm mee. Geen moment gelet op matrixnummers, wie de mastering had gedaan of uit welk jaar de persing kwam.

Inmiddels ben ik wel wat dieper dat bekende konijnenhol in gezakt en is mijn benadering een stuk gerichter geworden.

Als muziek oorspronkelijk analoog is opgenomen, wil ik het in de basis op vinyl hebben. En áls ik het op vinyl koop, ga ik op zoek naar de best mogelijke persing voor een goeie prijs. Bij moderne heruitgaves is dat gelukkig redelijk overzichtelijk dankzij fantastische AAA-series (volledig analoog). Denk aan de Tone Poet en Classic Series van Blue Note, de Acoustic Sounds reeksen, of de Rhino High Fidelity en Rhino Reserve series. Als je daar namen als Kevin Gray, Chris Bellman of Ryan K. Smith bij ziet staan, weet je dat het met de bron en de mastering wel goed zit.

Bij vintage uitgaves wordt het een wat leukere puzzel. Waar staat de originele mastertape? Een Amerikaanse plaat uit de 70s zoek ik het liefste als originele US-snijding. En als dat onbetaalbaar wordt, zoek ik naar een Europese persing die gebruik maakt van metalwork export oftewel een Europese persing waar de Amerikaanse master-stempel (zoals ⁠STERLING⁠, ⁠TML⁠, ⁠RL⁠ of ⁠VAN GELDER⁠) gewoon in de deadwax staat doorgedrukt. Dan heb je de originele mastering op vaak wat stiller Europees vinyl.

Toch is mastering maar de helft van het verhaal; de fysieke persing zelf is minstens zo belangrijk. Je kunt de mooiste snijding vanaf de mastertape hebben, maar als de plaat een hoge ruisvloer heeft of vol tikken zit, valt de ervaring alsnog in het water. Het gaat mij echt om die combinatie van een geweldige mastering én stil vinyl.

Voor alles wat niet binnen dat analoge vinylplaatje valt (denk aan digitaal opgenomen albums, popreleases of albums waar de vinylpersing gewoon matig of absurd duur is) pak ik het tegenwoordig heel anders aan. Ik heb dit jaar namelijk geïnvesteerd in een echt goede cd-speler. Die haalt de digitale harshness er zo goed uit, terwijl-ie wel super transparant blijft, dat de geluidskwaliteit heel dicht tegen dat analoge gevoel aankomt. Waardoor je soms het verschil nog nauwelijks kunt horen, en een vinylpersing écht superieur moet zijn om die meerprijs nog te kunnen verantwoorden. Om die reden ben ik tegenwoordig ook weer heel actief cd's aan het kopen voor precies die groep releases.

Kortom: het is ongemerkt een behoorlijke studie geworden vergeleken met hoe ik begon. Maar de juiste bron en drager bij het juiste album zoeken is voor mij wel de manier gebleken om te zorgen dat iedere keer als ik een plaatje opleg, dat het ook echt een meerwaarde heeft.

[Ken Wood]

Morales79 schreef op zondag 27 september 2026 @ 19:25:
[...]

(...)Voor alles wat niet binnen dat analoge vinylplaatje valt (denk aan digitaal opgenomen albums, popreleases of albums waar de vinylpersing gewoon matig of absurd duur is) pak ik het tegenwoordig heel anders aan. Ik heb dit jaar namelijk geïnvesteerd in een echt goede cd-speler. Die haalt de digitale harshness er zo goed uit, terwijl-ie wel super transparant blijft, dat de geluidskwaliteit heel dicht tegen dat analoge gevoel aankomt. Waardoor je soms het verschil nog nauwelijks kunt horen, en een vinylpersing écht superieur moet zijn om die meerprijs nog te kunnen verantwoorden. Om die reden ben ik tegenwoordig ook weer heel actief cd's aan het kopen voor precies die groep releases.

(...)

Dat betekent dan toch dat je alle nieuwe releases alleen nog maar op cd koopt? Alles wordt tegenwoordig toch digitaal opgenomen en als dat niet gebeurt vindt in het verdere productieproces wel ergens digitalisering plaats voordat de muziek op een drager belandt.

Verder heb ik mijn twijfels over een cd-speler die de digitale klank eruit kan halen, maar volgens mij is dat meer iets voor een ander topic.

Ik snap wel de overweging om cd's te kopen hoor. Ik heb zelf ook een cd-speler staan en de prijzen van vinyl staan in geen verhouding tot die van de cd. Wat ik vooral jammer vind is dat er weinig aandacht wordt besteed aan de verpakking. Veel zit in digipaks, dat vind ik echt drie keer niets.

[Morales79]

Ken Wood schreef op maandag 28 september 2026 @ 08:53:
[...]

Dat betekent dan toch dat je alle nieuwe releases alleen nog maar op cd koopt? Alles wordt tegenwoordig toch digitaal opgenomen en als dat niet gebeurt vindt in het verdere productieproces wel ergens digitalisering plaats voordat de muziek op een drager belandt.

Verder heb ik mijn twijfels over een cd-speler die de digitale klank eruit kan halen, maar volgens mij is dat meer iets voor een ander topic.

Ik snap wel de overweging om cd's te kopen hoor. Ik heb zelf ook een cd-speler staan en de prijzen van vinyl staan in geen verhouding tot die van de cd. Wat ik vooral jammer vind is dat er weinig aandacht wordt besteed aan de verpakking. Veel zit in digipaks, dat vind ik echt drie keer niets.

Nee, ik koop wel degelijk nieuwe releases op vinyl en ik ben ook niet altijd 100% consistent qua analoog opgenomen opnames, maar er zijn zeker specifieke artiesten waar ik enorm fan van ben die bewust wel analoog opnemen. Denk bijvoorbeeld aan Gillian Welch en Dave Rawlings, of iemand als Jonathan Wilson, die ook produceert voor o.a. Father John Misty. Zij opereren allemaal vanuit een eigen studio vol vintage analoge apparatuur en blijven heel trouw aan de 100% analoge route. Dit is ook zo bij bepaalde moderne jazz labels.

Daarnaast zijn er voorbeelden van wat grotere, bekendere artiesten die voor bepaalde albums bewust kiezen voor een analoog proces en daarom dit soort producers opzoeken. En je hebt natuurlijk ook reissues van digitaal opgenomen albums die wel door mensen als Kevin Gray gedaan worden, daar maar ik best een uitzondering voor. Laats nog Cat Power - Moon Pix gekocht in de reissue door Kevin Gray. Weet eerlijk gezegd nieteens of het album in 1998 analoog of digitaal was opgenomen. Recenter werk zoals Foxes in the snow van Jason Isbell koop ik ook blind op vinyl, ookal is het wsnlk digitaal opgenomen. Maar de muziek zelf is volledig akoestisch.

Wat betreft de CD speler, je kunt er een eindeloos debat over voeren. Ik heb een Luxman D-03x gekocht en ben erg blij met de sound. Laten we het daar maar bij laten want dit is idd niet het juiste topic ervoor.

edit:
Ik ben er nog even wat verder in gedoken mbv Gemini om te kijken naar modernere releases uit het digitale tijdperk (vanaf ongeveer 1990), maar die toch bekendstaan om hun strikte AAA-productieproces. Dit is een lijst met albums die aan die criteria voldoen en binnen de audiogemeenschap als absolute referenties worden gezien:

• Tom Petty “Wildflowers” (1994)
  • Genre: Singer-songwriter / Americana / Rock
  • Proces: Opgenomen en gemixt door Rick Rubin, Tom Petty en Mike Campbell naar 1/2-inch analoge mastertapes. De vermaarde vinyl-mastering (o.a. door Chris Bellman) is rechtstreeks vanaf deze analoge tapes gesneden.
  • Waarom bijzonder: Geldt als een van de best klinkende rock/Americana-platen ooit. De dynamiek van de akoestische gitaren en de ruimtelijkheid van de zang komen op vinyl vele malen beter tot hun recht dan op de digitale cd.
• D'Angelo “Voodoo” (2000)
  • Genre: Neo-Soul / 70s Funk
  • Proces: In een tijdperk waarin R&B en hiphop al vrijwel 100% digitaal waren, dook D'Angelo met engineer Russell Elevado de Electric Lady Studios in. Alles is op 2-inch tape opgenomen via vintage consoles, afgemixte naar 1/2-inch tape en puur analoog naar vinyl gesneden.
  • Waarom bijzonder: De diepe, organische bas van Pino Palladino en de drumgrooves van Questlove klinken immens warm, ruimtelijk en gelaagd.
• Norah Jones “ Come Away With Me” (2002 / Analogue Productions AAA)
  • Genre: Jazz / Vocal Pop
  • Proces: Origineel opgetekend op analoge multi-track tape. Met name de specifieke heruitgave op Analogue Productions (gesneden door Kevin Gray direct vanaf de originele mastertapes) is een puur AAA-productie.
  • Waarom bijzonder: Een van de bekendste audioreferentieplaten van deze eeuw. Haar stem staat kaarsrecht en natuurlijk in de ruimte, ondersteund door een rijke, akoestische piano en contrabas.
• The White Stripes “ Elephant (2003)
  • Genre: Garage Rock / Blues
  • Proces: Opgenomen in Toe Rag Studios in Londen zonder enige apparatuur van na 1963. Op de hoes staat niet voor niets: "No computers were used during the writing, recording, mixing, or mastering of this record."
  • Waarom bijzonder: Het bewijs dat een AAA-productie niet gepolijst hoeft te zijn om audiokwaliteit te hebben. De drums en overstuurde gitaarversterkers hebben een zeldzaam directe, ongecomprimeerde impact.
• Red Hot Chili Peppers “ Stadium Arcadium (2006)
  • Genre: Funk-Rock / Alternatief
  • Proces: Volledig op 30ips analoge tape opgenomen en analoog gemixt door Andrew Scheps en Ryan Hewitt. De vinyl-mastering is door Steve Hoffman en Kevin Gray (en later Chris Bellman) rechtstreeks vanaf de analoge mix-tapes op lakschijven gesneden.
  • Waarom bijzonder: Terwijl de cd-release zwaar leed onder de Loudness War, is de AAA-vinylpersing een legendarische audioreferentie met een gigantische dynamiek en diepe bas.
• Gillian Welch “ The Harrow & The Harvest (2011)
  • Genre: Acoustic Americana / Folk
  • Proces: Opgenomen op analoge tape. Omdat commerciele snijstudio's destijds vaak digitale vertragingslijnen (digital delay lines) gebruikten, kochten Gillian Welch en Dave Rawlings een vintage Neumann VMS-70 snijbank om de hele keten op hun eigen Acony label 100% analoog te houden.
  • Waarom bijzonder: Wordt gezien als de maatstaf voor akoestische snaren en vocalen. Bizarre detaillering in de houtresonantie van de gitaarkasten en de ruimte rondom de stemmen.

[ Voor 48% gewijzigd door Morales79 op 28-09-2026 11:23 ]

[JimmyNL]

@Morales79 ik ben daar als 'beginnende' vinyler eens ingedoken, met name het album Wildflowers en Stadium Arcadium. Als ik bijvoorbeeld bij ROV kijk, dan zie ik dat ze Wildflowers aanbieden als de 2 LP, voor 195,95, release 07-11-25. En dan ook het andere album Wildflower & All the rest als 3 LP, voor 64,95. Dat is dan uiteraard in beiden gevallen een heruitgave en een verschillend album. Maar als je de beoordeling puur doet op het feit dat het hetzelfde bronmateriaal heeft en mastering (of begrijp ik dat laatste verkeerd) en dat het enkel opnieuw is geperst, hoe zet zich dat dan af tegen wat je oren krijgen. Dat een origineel album uit 1994 meer waard is begrijp ik volledig. Maar als je die verzamelaar niet bent, wat zou dan de motivatie zijn om toch voor het album van 200 euro te kiezen ipv die van 65? Want beiden zijn heruitgaven.

[Morales79]

@JimmyNL Die uitgave van €195,- is een recente One-Step persing en eigenlijk alleen interessant als je op een super high-end setup de allerlaatste procentjes eruit wilt persen. Er is geen goede reden om niet gewoon de 2020 3LP AAA-reissue voor €65 (veel goedkoper te vinden nog via Discogs) te pakken, die heeft exact dezelfde mastering en je krijgt er nog een hele LP aan extra materiaal bij.

[ Voor 12% gewijzigd door Morales79 op 30-09-2026 09:55 ]

[Fred G.]

Pffff, wat ingewikkeld allemaal...
Ik koop gewoon wat LP's en gooi die op de Dual.
Uiteraard kijk ik voor aankoop de staat van de LP, en bij tweedehands online [wel eens via Disgogs gekocht] moet je dan maar mazzel hebben. En ja, sommige klinken veel minder, en ik heb bijvoorbeeld een Level 42, waarvan ik mij iedere keer verbaas over het prachtige geluid wat die levert. Eur 2,50 ergens op een een platenbeursje hier in de buurt.

Maar wel leuk om -voor mij als leek- waar jullie puristen naar kijken, en voorwaarden stellen voor aanschaf en dergelijke.

Grt Fred

[Viking Kvinne]

@Fred G.

Zo sta ik er ook een beetje in. Mijn 7'' singles zijn voor de jukebox. Die jukeboxen staan nu niet bepaald bekend om hun perfecte stereo geluid. De weergave moest foutloos gebeuren, met zware naalddruk wat wel ten kostte ging van de single. Maakte niet veel uit, na een paar weken werden ze toch vervangen.

Mijn jukebox draait op een door mij ingestelde lichtere naalddruk omdat ik zuinig op al mijn vinyl ben.

De LP's draaien op een Technics SL1210 Mk2 en een Audio Technica LP140 wat een Technics kloon is.

Beide voorzien van een Audio Technica element, De Technics heeft een 540 ML eronder zitten, en de Audio Technica een 340 ML , ipv van de mee geleverde spijker.

[ivo1969]

Gisteren een Sony ps 212a gekocht voor onderdelen, maar eerst maar eens gekeken wat er aan de hand was, want tja ze rook niet oksel fris en eigenlijk bekend geurtje.
En ja de knal Bon Bon van 0,01 uf was niet meer oksel fris , dus vervangen.
Potmeters schoongemaakt , micro switch schakelaar ingespoten en voila madame spint weer als een nieuwe.

[InsanelyHack]

rcor schreef op vrijdag 4 september 2026 @ 00:14:
Voor wie nog opzoek is naar een mooie Thorens TD-166 MKII:
v&a aangeboden: Platenspeler Thorens TD-166 MK II
Niet van mij en ik heb er ook geen belang bij, maar ik zag deze toevallig te koop staan hier bij V&A...

Ik heb deze TD166 ook ooit gehad. Daar is mijn vinyl Rebirth eigenlijk mee begonnen. Ik las in de advertentie, dat er een brom soms te horen is. Er is een officiële advies-mod om dit volgens mij op te lossen. Het betreft een stencil ooit uitgegeven door Thorens zelf. Volgens mij staat het hier ergens.

https://www.vinylengine.com/turntable_forum/viewtopic.php?t=102376

Ik weet dat die mod perfect werkte en de TD166 zoveel beter maakte.

[ Voor 4% gewijzigd door InsanelyHack op 01-10-2026 22:14 ]

[ivo1969]

InsanelyHack schreef op donderdag 1 oktober 2026 @ 22:13:
[...]

Ik heb deze TD166 ook ooit gehad. Daar is mijn vinyl Rebirth eigenlijk mee begonnen. Ik las in de advertentie, dat er een brom soms te horen is. Er is een officiële advies-mod om dit volgens mij op te lossen. Het betreft een stencil ooit uitgegeven door Thorens zelf. Volgens mij staat het hier ergens.

https://www.vinylengine.com/turntable_forum/viewtopic.php?t=102376

Ik weet dat die mod perfect werkte en de TD166 zoveel beter maakte.

Brom in stekkertje? Als het de tulp plug is , beiden er afknippen en nieuwe solderen , of nog beter nieuwe audio kabel met nieuwe pluggen monteren, condensator vervangen en gaan met die banaan.
En scharnieren is ook wel oplossing voor .

[rcor]

Momenteel gespot in V&A:
Een Audio Technica Soundburger (AT-SB727):
v&a aangeboden: Audio Technica AT-SB727 - Sound Burger

En een leuke instap platen speler die nog niet zo oud zal zijn. De Audio Technica AT-LP120X-USB:
v&a aangeboden: Audio-Technica AT-LP120X-USB

[ivo1969]

rcor schreef op vrijdag 2 oktober 2026 @ 06:57:
Momenteel gespot in V&A:
Een Audio Technica Soundburger (AT-SB727):
v&a aangeboden: Audio Technica AT-SB727 - Sound Burger

En een leuke instap platen speler die nog niet zo oud zal zijn. De Audio Technica AT-LP120X-USB:
v&a aangeboden: Audio-Technica AT-LP120X-USB

De soundburger is nieuw 229 euro dus 190 euro 1 jaar oud is wel hoge vraagprijs

[InsanelyHack]

ivo1969 schreef op donderdag 1 oktober 2026 @ 23:52:
[...]

Brom in stekkertje? Als het de tulp plug is , beiden er afknippen en nieuwe solderen , of nog beter nieuwe audio kabel met nieuwe pluggen monteren, condensator vervangen en gaan met die banaan.
En scharnieren is ook wel oplossing voor .

En neem dan gelijk even de officiële Thorens modificatie mee. Die is speciaal om “ground loops” te voorkomen. Kanaalscheiding wordt meteen een bak beter althans in mijn beleving/ ervaring.

[JimmyNL]

Vandaag was ik in het kader van het Haarlem Vinyl Festival bij een rondleiding door de Artone studio en de perserij van Record Industries. Zondermeer iets om op je bucketlist te zetten als vinyl liefhebber. Er was ook veel gelegenheid om vragen te stellen en er werd heel veel nader uitgelegd. Opnames maken was strikt verboden omdat er véél albums lagen die nog niet in de winkel liggen of nog niet bekend zijn gemaakt als release. Extra leuk om te zien uiteraard maar geen foto's dus ;-).

Bijzonder was de demo waarbij ze live een lacquer en DMM maken. Zowel op nitrocellulose als op koper dus en waarom ze kiezen voor koper (meestal hoge tonen, klassiek etc.) en voor de oorspronkelijke variant. Dat werd direct van een master gedaan, in dit geval van Sade. Op deze schijf lieten ze tegelijk een element meedraaien zodat je met een kleine vertraging van een kwart rotatie het slijpwerk kon luisteren. En daarmee kon je dus goed het verschil horen tussen master, lacquer en DMM.

Hierna volgde het hele productie proces, inclusief de drukkerij waar alle hoezen gemaakt worden, runout codes worden gestampt, kwaliteitscontroles, het creëren van kleuren in platen voor het persen, tot aan de allerlaatste stap, de logistiek. Mooie gesprekken gehad bij de kwaliteitscontroles en weer veel geleerd, ook over de zin en vooral onzin van peperdure audiophile pressings werd zeer goed laten zien maar ook vertoond, zowel op het oor maar ook met metingen. Op de afdeling kwaliteitscontrole waren diverse ruimten ingericht met studio monitor geluid, zo neutraal mogelijk. Daarbij hadden ze per ruimte andere elementen om te kunnen ontdekken of een afwijking bij een bepaald element wel of niet naar voren kwam. Dat is best bizar, er is een oplage van 40.000 platen per dag en daar wordt continu van elke batch steekproefsgewijs geluisterd. Er zitten daar mensen fulltime de hele dag muziek te luisteren. Niet of de muziek mooi klinkt (immers is dat afhankelijk van de mastering) maar puur of het technisch goed gelukt is met zo min mogelijk bijgeluiden. Deze mensen vertelden ook dat het een behoorlijk intensieve job is en lang niet voor iedereen geschikt.

Al met al dus zéér de moeite waard. En dat een goed geperste plaat 40 euro mag kosten begrijp je na een bezoek ook meteen ;-).

Het is elk jaar alleen op de vrijdag van dit festival dus hou het in de gaten, de vvk is meestal een paar maanden van te voren.

[Morales79]

Mooie gesprekken gehad bij de kwaliteitscontroles en weer veel geleerd, ook over de zin en vooral onzin van peperdure audiophile pressings werd zeer goed laten zien maar ook vertoond, zowel op het oor maar ook met metingen.

Interessant hoor, wat zeiden ze specifiek over deze zin en onzin dan?

[ Voor 13% gewijzigd door Morales79 op 02-10-2026 22:51 ]

[mr_petit]

JimmyNL schreef op vrijdag 2 oktober 2026 @ 22:22:
ook over de zin en vooral onzin van peperdure audiophile pressings werd zeer goed laten zien maar ook vertoond, zowel op het oor maar ook met metingen.

Ik denk dat MFSL daarover ook genoeg heeft laten zien. (toen het uitkwam dat ze dus altijd een digitale rip gebruikte)
Echt de hele wereld van die hard analoogfreaks (dus dat alles in de keten analoog moest zijn) zijn daarmee in het ootje genomen. En hun portemonnaie ook (die platen zijn? €80+ oid?)
Was ook zeer vermakelijk om alle berichten te zien/lezen van de die hard analoogfreaks die daarna hun gezicht/reputatie probeerden te redden (denk aan Fremer en dat soort gasten)
Maar het gaat natuurlijk nog verder, er zijn zelfs labels die niet alleen vinden dat de hele keten analoog moet zijn, maar dat alle versterking (incl mengpaneel etc) ook nog eens met buizen moet plaatsvinden...Leuk om als hobby te doen hoor, maar het gaat wel een beetje mank als daar een vorm/toon van superieure kwaliteit aan verbonden wordt. Imo staat kwaliteit vrijwel los van of het analoog of digitaal of buizen of whatever is.

[ Voor 14% gewijzigd door mr_petit op 03-10-2026 01:38 ]

[InsanelyHack]

mr_petit schreef op zaterdag 3 oktober 2026 @ 01:34:
[...]

Ik denk dat MFSL ..... Imo staat kwaliteit vrijwel los van of het analoog of digitaal of buizen of whatever is.

Ik denk dat je hier wel een belangrijk punt overslaat. MoFi zelf valt hier natuurlijk ook gewoon wat te verwijten.

Het probleem is voor mij niet eens dat ze DSD gebruikten. Ze wisten dondersgoed dat een groot deel van hun klanten dacht dat die platen volledig analoog waren. Daar werd ook uitgebreid over geschreven en dat beeld hebben ze jarenlang gewoon laten bestaan. Niet zo vreemd natuurlijk als je voor die platen €80, €100 of nog meer vraagt.

Achteraf is het natuurlijk wel grappig dat blijkbaar vrijwel niemand kon horen dat er DSD tussen zat. Dat zegt volgens mij vooral iets over het hele idee dat volledig analoog automatisch beter zou zijn.

Sterker nog, technisch vind ik zo'n DSD256 tussenstap eigenlijk helemaal niet zo gek. Zo'n originele mastertape is ook geen heilige graal die eeuwig hetzelfde blijft. Magnetische tape wordt ouder, slijt en iedere keer dat je hem afspeelt ben je weer afhankelijk van de tapemachine, koppen, afregeling enz.

Als je zo'n master op het moment dat hij nog in goede staat is een keer heel goed naar DSD256 overzet, heb je die toestand wel vastgelegd. Dat bestand is over 30 jaar nog precies hetzelfde. Die mastertape is ondertussen weer 30 jaar ouder. Dan kun je je zelfs afvragen wat op dat moment nog het dichtst bij het origineel zit.

Dus wat mij betreft was DSD256 helemaal niet het probleem bij MoFi. Ze hadden gewoon vanaf het begin moeten zeggen: we halen de originele master uit de kluis, maken daar een hoogwaardige DSD256-transfer van en gebruiken die voor de mastering. Prima verhaal wat mij betreft.

Het probleem was dat ze dat verhaal niet vertelden terwijl ze heel goed wisten dat hun klanten dachten dat ze een volledig analoge plaat kochten. Laat de klant dan gewoon zelf bepalen of hij daar €100 voor over heeft.

En dan nog iets: bij het snijden van vinyl wordt al heel lang gebruikgemaakt van systemen die vooruitkijken naar wat er aan muziek aankomt om de groefafstand te bepalen. Dat kan digitaal aangestuurd zijn zonder dat het audiosignaal zelf digitaal wordt, maar er zijn ook systemen waarbij wél een digitale delay in de audioketen zit. Dus zelfs bij de term "volledig analoog" moet je soms al behoorlijk goed kijken wat daar precies mee bedoeld wordt. Maakt het er allemaal niet slechter van, maar wel een stuk minder zwart-wit dan sommige analoogpuristen het voorstellen.

[Yalopa]

mr_petit schreef op zaterdag 3 oktober 2026 @ 01:34:
[...]


Maar het gaat natuurlijk nog verder, er zijn zelfs labels die niet alleen vinden dat de hele keten analoog moet zijn, maar dat alle versterking (incl mengpaneel etc) ook nog eens met buizen moet plaatsvinden...Leuk om als hobby te doen hoor, maar het gaat wel een beetje mank als daar een vorm/toon van superieure kwaliteit aan verbonden wordt. Imo staat kwaliteit vrijwel los van of het analoog of digitaal of buizen of whatever is.

Mischien gaat het voor deze mensen het niet over superieure kwaliteit, maar om een bepaalde sound, warmte, vervorming, wolligheid, LoFi- ness...

[InsanelyHack]

JimmyNL schreef op vrijdag 2 oktober 2026 @ 22:22:

Al met al dus zéér de moeite waard. En dat een goed geperste plaat 40 euro mag kosten begrijp je na een bezoek ook meteen ;-).

Dat laatste zie ik toch iets anders. Dat het maken van een goede plaat geld kost geloof ik onmiddellijk, maar €40 is inmiddels ook gewoon wat de markt bereid is te betalen.

Vinyl is weer populair geworden en de prijzen zijn daar gewoon in meegegaan. Tegelijkertijd zijn de oplages groter geworden, zijn er perserijen bijgekomen en wordt er weer flink geïnvesteerd in productiecapaciteit. Normaal gesproken zou je verwachten dat schaalvergroting en concurrentie uiteindelijk ook iets met de prijs doen. Bij muziek lijkt het alleen bijna altijd maar één kant op te werken namelijk de kant waar de vraag is.

Een LP die 10 à 15 jaar geleden €20-25 kostte zit nu doodleuk tegen de €40 en bij een beetje “audiophile” uitvoering gaan we zonder blikken of blozen naar €60, €80 of €100+. Ik geloof niet dat de productiekosten in dezelfde verhouding zijn gestegen.

Dat een plaat een behoorlijk ingewikkeld product is om goed te maken: absoluut. Maar volgens mij betalen we tegenwoordig vooral ook gewoon de prijs die gevraagd kán worden omdat vinyl hot is. Dat is toch iets anders dan dat een plaat €40 móét kosten om hem fatsoenlijk te kunnen produceren.

[mr_petit]

InsanelyHack schreef op zaterdag 3 oktober 2026 @ 14:19:
[...]

Ik denk dat je hier wel een belangrijk punt overslaat. MoFi zelf valt hier natuurlijk ook gewoon wat te verwijten.

Het probleem is voor mij niet eens dat ze DSD gebruikten. Ze wisten dondersgoed dat een groot deel van hun klanten dacht dat die platen volledig analoog waren. Daar werd ook uitgebreid over geschreven en dat beeld hebben ze jarenlang gewoon laten bestaan. Niet zo vreemd natuurlijk als je voor die platen €80, €100 of nog meer vraagt.

Over dat punt heb ik gewoon niet over gesproken omdat dat geen audiofiel punt is en daarom imo niet zo belangrijk is.
Er is inderdaad in de US een class action lawsuit geweest waarin een overeenkomst gesloten is dat Mofi 25 miljoen betaald.
Met inderdaad als reden dat die albums nu minder waard (zouden) zijn. En dat geeft dus ook gelijk aan dat het hele analoog vs digitaal, voor mensen die dat belangrijk vinden, dus een subjectieve bubble is.
Het is een soort van aandeel, waarbij de marktwaarde geen relatie heeft tot de nominale waarde (dus zeg maar de geluidskwaliteit).
Zelf vind ik dat als je daarop inkoopt dat dat het risico van de koper is (net als aandelen) omdat het een bepaalde speculatie betreft, maar ja, procederen is duur dus daarom is er waarschijnlijk een settlement getroffen. Die settlement was dat je òf je plaat kon terugsturen en je geld terug kon krijgen, òf een 5% refund, òf een 10% korting bij volgende aankopen. Ik vraag me af hoeveel mensen daadwerkelijk hun plaat terug gestuurd hebben.
Dat alles is dus gelijk het bewijs dat of een album goed klinkt of niet, totaal niets te maken heeft met of het hele proces analoog gehouden is. Het is gebakken lucht.
Maar als je mijn persoonlijke mening vraagt: mensen die daarop inkopen/inkochten en daardoor naar hun mening de boot zijn ingegaan: ja die lach ik wel keihard in hun gezicht uit. Een plaat kopen met het oog op wat hij waard zou kunnen zijn en niet op hoe hij klinkt en dan achteraf huilie huilie.

Of een plaat goed klinkt of niet is volledig te wijten aan de competentie van de geluidstechnici en de gebruikte snij en pers apparatuur. Niet aan welk coderingsproces er gebruikt is.
Wat ik vooral grappig vind is dat mensen die zich daarop concentreren en dat belangrijk vinden vaak al richting de 50 gaan, of soms al decennia ouder. Die hebben dus niet door hoe slecht hun oren thans al zijn vergeleken met dat van kinderen of tieners.

Sterker nog, technisch vind ik zo'n DSD256 tussenstap eigenlijk helemaal niet zo gek. Zo'n originele mastertape is ook geen heilige graal die eeuwig hetzelfde blijft. Magnetische tape wordt ouder, slijt en iedere keer dat je hem afspeelt ben je weer afhankelijk van de tapemachine, koppen, afregeling enz.

Het is niet alleen het afspelen, maar ook temperatuurveranderingen etc. Ik ben tijdens mijn opleiding geluidstechniek (da's al wel meer dan 25 jaar geleden dus ruim voor de hele vinylboom) bij een aantal labels/studio's/maatschappijen geweest die geconditioneerde geluidskluizen hadden voor hun masters, en die zeiden destijds allemaal dat een master nooit die kluis verlaat en dat er altijd een kopie van wordt gemaakt. Het zou ook raar zijn dat je de primaire master van een topplaat gaat opsturen omdat iemand een re release wil maken met alle risico van dien.
Dan kan je dat beter digitaal doen. Al zal dat per label natuurlijk kunnen verschillen.

[ Voor 14% gewijzigd door mr_petit op 03-10-2026 20:07 ]

[mr_petit]

Yalopa schreef op zaterdag 3 oktober 2026 @ 15:32:
[...]

Mischien gaat het voor deze mensen het niet over superieure kwaliteit, maar om een bepaalde sound, warmte, vervorming, wolligheid, LoFi- ness...

Dus het moet slechter klinken?

[Yalopa]

Wat jij slechter vind, kan een ander beter klinken vinden. Laten we even terug gaan naar de jaren 80, begin jaren 90. De tijd dat geheugen een pak duurder was dan nu, onbetaalbaar eigenlijk. De tijd dat samples versneld opgenomen werden in de 8 bits sampler zodat er 50% meer in die 5 seconden RAM kon, om ze later vertraagd af te spelen, en op pakweg 7-8 seconden uit te komen... De tijd dat hiphop nog vet klonk, net omdat het me zo'n beperkte middelen opgenomen is, dat die beperkingen en eigen sound creërden..

Maar ook in guitar muziek waar men met opzet het signaal overstuurd om een specifiek geluid te krijgen. Audiofiel gezien is die gitaar verkracht, maar rock zonder distortion zou gewoon geen rock meer zijn.

Voor mannen zoals Lee Scratch Perry, King Tubby etc was de mengtafel een instrument. die consoles waren echt geen $1000000 kostende bakken vol Neve spullen, neen het waren dingen met quirks die in een basic studio stonden.

Audiofiel beter != muziekaal beter.

[mr_petit]

Yalopa schreef op zaterdag 3 oktober 2026 @ 20:26:
Wat jij slechter vind, kan een ander beter klinken vinden.
.....
Maar ook in guitar muziek waar men met opzet het signaal overstuurd om een specifiek geluid te krijgen. Audiofiel gezien is die gitaar verkracht, maar rock zonder distortion zou gewoon geen rock meer zijn.
...
Audiofiel beter != muziekaal beter.

Ik schrijf het ook met smiles hè
Ik bedoel, ik heb zoals ik al schreef ooit een opleiding tot geluidstechnicus gevolgd, en weet dus donders goed hoe bepaalde 'tekortkomingen' van apparatuur gebruikt worden om een bepaalde sound te creëren.
Ook al in de jaren 90 (zeg maar de hoogtijdagen van overtuiging van het digitale tijdperk) werden in studio's gewoon taperecorders enigszins overstuurd gebruikt bij opnames om de compressie die tape dan heeft te gebruiken als een klankeffect ipv een state of the art digitale compressor plugin met een miljoen instellingen.
Maar met alleen 'analoog' te gebruiken creëer je dat effect niet. Analoge geluidsverwerking heeft (indien vakkundig gebruikt) eigenlijk al ruimschoots voldoende specificaties om het oor te boven te gaan. Dus dat is niet de reden. Als je 'analoog' gaat gebruiken voor een bepaalde sound, dan ga je eigenlijk al op zoek naar bepaalde deelprocessen die zwakte vertonen (zoals die overstuurde taperecorder) om die zwakte uit te buiten en te gebruiken als 'klank'. Dat is een reden, en past ook prima in een voor de rest anderszins digitaal verwerkingsproces. Ik bedoel, ook op een digitale mengtafel kan je een analoge send/return maken...voor zover die er natuurlijk al niet op zit.
Er zijn eigenlijk 3 primaire redenen om je opnameproces digitaal te houden:
1. technische overhead/kwaliteitswaarborg: qua vervorming, ruis etc is digitaal echt veruit superieur. Dat houdt niet in dat je uiteindelijke resultaat minder ruis of vervorming heeft, het betekent dat je dat in eigen hand hebt. Wil je het wel of niet, dat is dan een keuze. Bij analoog is dat niet altijd het geval (vooral zachte en harde signalen mixen). Digitaal betekend meer controle over de kwaliteit en resultaat van het eindproduct. Dat staat los van het gebruik van bepaalde analoge apparaten in het proces om een bepaald klankeffect te creëren.
2. gemak/mogelijkheid. Het digitale domein is vrijwel oneindig. Alle muziek in een studio wordt gemultitracked. Ga je analoog, dan houd dat bij 24 sporen op, 48 sporen als je 2 recorders aan elkaar koppelt (al wordt snijden dan wel een uitdaging). Met digitaal maakt dat niet uit. Je kan als je wilt je drum opname alleen al 48 sporen maken als je zoveel microfoons hebt. Geen probleem
3. snelheid. Verwerken en het gebruik van effecten is digitaal zoveel sneller. Dus je studiotijd, de kosten, het tijdstip wanneer je plaat op de markt kan verschijnen...het is allemaal sneller, goedkoper, efficiënter en beter in de hand te houden.

Dus ik zie tegenwoordig 'volledig analoge opnames' niet als een technisch argument, niet als een praktisch argument, en dus alleen een economisch argument, als je klandizie hebt die daarop inkopen. Dus het MFSL publiek zeg maar die bereid is daar extra geld voor neer te leggen danwel jouw plaat überhaupt te kopen. Ze zijn bereid in te kopen op een gedachte, en niet op een daadwerkelijk fysisch product. Dat MFSL schandaal tekent ook eigenlijk wel dat het een heel subjectief gebeuren is. Alle analoge bobo's gingen gewoon verschrikkelijk nat toen. Het ultieme bewijs dat 'digitaal' helemaal geen 'klank' heeft.
Wellicht is het een soort van antibeweging omdat de trend in commerciële (en dus eigenlijk altijd digitale) opnames de laatste 3 decennia brickwalling is en dat platen zich daar niet voor lenen. Maar dat heeft niets met analoog danwel digitaal opnameproces te maken.
Maar ja, consumenten zijn natuurlijk zelden technisch onderlegd in opnameprocessen.

[ Voor 7% gewijzigd door mr_petit op 03-10-2026 21:13 ]

[JimmyNL]

Ik wil nog wel wat toelichten over hoe er over kwaliteit werd gesproken daar. Maar ik wil er ook voor waken daar een beeld van te schetsen wat niet zou kloppen met hun bedoelingen daarover. In ons groepje liep een laten we zeggen, wat oudere audiofiel, die bij elke ruimte / techniek probeerde vragen te stellen over de kwaliteit en dat moest dan met name gemeten worden aan zijn standaard en kennis.

De rondleider stelde zich daar heel professioneel in op en liet zich niet verleiden om dat te doen maar probeerde wel steeds toe te lichten hoe zij het doen, wat ze kunnen en hoe kwaliteit bepaald en uiteindelijk beoordeeld wordt. Een belangrijk punt wat ze maakten is dat de klant bepaald en betaald. Dus de mate van de gewenste kwaliteit kan tot op de puntjes gekozen worden. En omdat de Artone studio ook volledig analoog kan remasteren en op half speed kan snijden hou je niet heel veel over om een dermate prijsverschil of meetbare output te verantwoorden naar een prijs van bijvoorbeeld 150 per album. Ook betreft het one-step proces van mofi werden vragen gesteld en de meningen waren verdeeld. De lage ruis op het speciale vinyl van mofi werd wel duidelijk erkend. Meetbaar maar 'door geluid heen' zeer marginaal waar te nemen, als het al met het oor is waar te nemen. Maar voor de mensen die de ruimte tussen de tracks door ook waarderen misschien interessant .

In het kader van prijsverschil hadden ze nog wel een interessant punt. Er zijn best veel opdrachten die gelimiteerd worden besteld door een klant. Dat uniek nummeren werd ook getoond. Stickertjes, nummertjes, andere hoesjes, en dan gaat de prijs vanzelf omhoog. En soms flink ook. Dat bepaald de klant dus, zij zijn enkel de uitvoerende partij.

Hoe dan ook, er werd nog veel meer verteld en ik vond het heel verhelderend en heeft mijn idee over de totstandkoming van een plaat wel enorm verduidelijkt en beter in perspectief geplaatst.

[InsanelyHack]

mr_petit schreef op zaterdag 3 oktober 2026 @ 19:48:
[...]

Over dat punt heb ik gewoon niet over gesproken omdat dat geen audiofiel punt is en daarom imo niet zo belangrijk is.
Er is inderdaad in de US een class action lawsuit geweest waarin een overeenkomst gesloten is dat Mofi 25 miljoen betaald.
Met inderdaad als reden dat die albums nu minder waard (zouden) zijn. En dat geeft dus ook gelijk aan dat het hele analoog vs digitaal, voor mensen die dat belangrijk vinden, dus een subjectieve bubble is.
Het is een soort van aandeel, waarbij de marktwaarde geen relatie heeft tot de nominale waarde (dus zeg maar de geluidskwaliteit).
Zelf vind ik dat als je daarop inkoopt dat dat het risico van de koper is (net als aandelen) omdat het een bepaalde speculatie betreft, maar ja, procederen is duur dus daarom is er waarschijnlijk een settlement getroffen. Die settlement was dat je òf je plaat kon terugsturen en je geld terug kon krijgen, òf een 5% refund, òf een 10% korting bij volgende aankopen. Ik vraag me af hoeveel mensen daadwerkelijk hun plaat terug gestuurd hebben.
Dat alles is dus gelijk het bewijs dat of een album goed klinkt of niet, totaal niets te maken heeft met of het hele proces analoog gehouden is. Het is gebakken lucht.
Maar als je mijn persoonlijke mening vraagt: mensen die daarop inkopen/inkochten en daardoor naar hun mening de boot zijn ingegaan: ja die lach ik wel keihard in hun gezicht uit. Een plaat kopen met het oog op wat hij waard zou kunnen zijn en niet op hoe hij klinkt en dan achteraf huilie huilie.

Of een plaat goed klinkt of niet is volledig te wijten aan de competentie van de geluidstechnici en de gebruikte snij en pers apparatuur. Niet aan welk coderingsproces er gebruikt is.
Wat ik vooral grappig vind is dat mensen die zich daarop concentreren en dat belangrijk vinden vaak al richting de 50 gaan, of soms al decennia ouder. Die hebben dus niet door hoe slecht hun oren thans al zijn vergeleken met dat van kinderen of tieners.


[...]

Het is niet alleen het afspelen, maar ook temperatuurveranderingen etc. Ik ben tijdens mijn opleiding geluidstechniek (da's al wel meer dan 25 jaar geleden dus ruim voor de hele vinylboom) bij een aantal labels/studio's/maatschappijen geweest die geconditioneerde geluidskluizen hadden voor hun masters, en die zeiden destijds allemaal dat een master nooit die kluis verlaat en dat er altijd een kopie van wordt gemaakt. Het zou ook raar zijn dat je de primaire master van een topplaat gaat opsturen omdat iemand een re release wil maken met alle risico van dien.
Dan kan je dat beter digitaal doen. Al zal dat per label natuurlijk kunnen verschillen.

Dat van die masters en backups is volgens mij lang niet zo absolute. Denk alleen al aan de grote brand bij Universal in 2008. Daar zijn enorme hoeveelheden originele mastertapes verloren gegaan en van een deel bleek helemaal geen bruikbare backup te bestaan, of lagen de backups doodleuk op dezelfde locatie en verre van geconditioneerd. Sheryl Crow heeft daar bijvoorbeld expliciet over verteld.

Dat sommige labels hun masters nooit de deur uit deden en altijd goede kopieën hadden geloof ik best, maar dat was zeker geen algemene regel in de industrie. Eigenlijk is dat juist een prima argument vóór een goede digitale archiefkopie die je ook nog eens op meerdere locaties bewaart.

[mr_petit]

InsanelyHack schreef op zaterdag 3 oktober 2026 @ 23:43:
[...]

Eigenlijk is dat juist een prima argument vóór een goede digitale archiefkopie die je ook nog eens op meerdere locaties bewaart.

Dat is eigenlijk al sinds begin jaren 90 deels het geval, op een paar eigenwijze artiesten na.
Alle doorsnee grote artiesten in grote studio's althans nemen sinds ergens in de jaren 90 eigenlijk al volledig digitaal op (dus ook digitale mixers etc).
Maar goed, archiefkopie is natuurlijk ook relatief. Want is dat dan de master? of de rauwe mulitracks zelf?
Daar zit natuurlijk ook een verschil in en zeker toen dataopslag nog niet de vormen had die big data nu heeft was dat natuurlijk ook kostbaar. In ieder geval is hedentendage digitaal opslaan ook veel eenvoudiger, bedrijfszekerder en goedkoper dan analoog opslaan, want online.

Ik ben uiteraard niet bij alle maatschappijen geweest, maar toen ik bij EMI was voor mijn opleiding (in Uden was dat geloof ik, ook niet de kleinste) werd daar expliciet over gesproken hoe daarmee om te gaan en wat voor infrastructuur en procedures ze daarvoor hadden, door mensen wiens dagelijkse werk dat was. Ik moet ze maar op hun blauwe ogen geloven hoe strikt ze daarin waren, want ik (en niemand hier) is daar natuurlijk de hele tijd bij behalve die mensen zelf. Maar zij zeiden dat een origineel nooit de deur uitging en eigenlijk ook niet meer gekopieerd werd. Je kreeg een kopie van een kopie (waar ze dan een aantal van hadden) van dat origineel.
Maar goed, dat was eind jaren 90, dus eigenlijk nog voordat zaken als internet echt groot waren en big data al helemaal nog niet bestond. Dus er was nog steeds een enorme verzameling analoge tapes aanwezig als backup in klimaatgeconditioneerde kluizen. En digitaal opslaan gebeurde toen natuurlijk ook op tapes itt nu, wat natuurlijk diezelfde kluis in ging. Ik heb er zelf in gestaan en alles leek in mijn ogen bij EMI althans best goed voor mekaar. Ik vond het althans indrukwekkend anders was ik het wel vergeten na al die tijd.
Maar ook daar heb ik natuurlijk niet zelf het hele complex overhoop gehaald om te zoeken naar tapes die niet opgeslagen waren...
Grappig dat EMI sinds 2012 eigendom van Universal is.
Wellicht hebben mensen van EMI de mensen van Universal dan nog iets kunnen leren hoe je verlies van archief tegen kan gaan
Maar goed, je weet pas echt hoe goed je veiligheidssysteem was als er daadwerkelijk een ramp zich voltrekt. De geschiedenisboeken staan daar vol mee.

[ Voor 42% gewijzigd door mr_petit op 04-10-2026 01:13 ]

[Morales79]

Mij gaat het vooral om het beantwoorden van de vraag wat een lp nog toevoegt ten opzichte van een cd of stream, buiten nostalgie, het ritueel en een mooie hoes. Dat zit wat mij betreft niet in het woord "analoog" op de hypesticker. Bij MoFi zat het probleem in de communicatie: ze hebben geschikt na een class action over misleidende marketing. Dat zegt niets over of je het verschil kunt horen, en dat valt volgens mij ook niet te bewijzen.

Het geluid zit vooral in de master en in wie de lakplaat snijdt. De meeste nieuwe lp's worden van digitale masters gesneden, en dat hoeft geen probleem te zijn, zolang de lp een eigen, minder gecomprimeerde master heeft die de dynamiek van de orginele opnames respecteert. Wordt dezelfde loudness-war-master doorgezet, dan is de cd of stream de (economisch en praktisch) verstandiger keuze. Kevin Gray zei in een interview met Stereophile dat zowel tape als vinyl zelf vervorming toevoegen en minder nauwkeurig zijn dan digitaal, maar dat hij van die klank houdt. Dit is ook wat mensen vaak als “warm” omschrijven. Zou ook raar zijn als hij wat anders zou zeggen.

Mijn volgorde is: eerst de master, dan de persing, en dan de prijs ten opzichte van de goedkope digitale variant. Kan ik over de master niets achterhalen, dan val ik terug op een vuistregel: een opname op tape (grofweg alles van voor 1992) koop ik op vinyl, een digitale opname op cd of stream. Een Blue Note Classic of Acoustic Sounds kost meestal €25 tot €30 en voegt dan vaak iets toe, omdat het direct van de originele tapes gemastered wordt en over het algemeen een lage ruisvloer heeft. Een dure lp van dezelfde digitale master als de cd niet. Het blijft een vuistregel, een uitzondering kan altijd.

Labels als Analogue Productions zeggen dat ze voor heruitgaven alleen van de originele analoge tapes werken, en snijders als Kevin Gray vragen naar eigen zeggen waar mogelijk om een minder gecomprimeerde versie voor de lp. Bij Music on Vinyl, dat zeer veel titels van allerlei licentiegevers uitbrengt, is dat naar mijn indruk per titel minder duidelijk. Veel reguliere uitgaven dragen een "audiophile pressing"-sticker en het label gebruikt naar eigen zeggen de best beschikbare bron. Dat kan een analoge tape zijn, maar ook een hi-res digitaal bestand, en wat beschikbaar is en of dit al bewerkt is hangt af van wat de licentiegever aanlevert. Voor mij zegt "audiophile pressing" daarom vooral iets over de persing, niet over de bron of de mastering, en dus zegt het eigenlijk niks over de meest zwaarwegende factor waarom het mogelijk dynamischer zou kunnen klinken dan een CD of stream.

Artone Signature lijkt een volgende stap, met eigen studio en eigen analoge snijkamer. Bij hun eerste release, Golden Earring’s Moontan is de bron een digitale transfer en DMM gesneden, terwijl de verkooptekst de originele analoge mastertapes noemt. Dat kan prima zijn, maar ik vind het verwarrend. Zeker als je je bedenkt dat die uitgave €65 kost terwijl dezelfde master al eerder in een ander jasje voor de helft werd aangeboden.

[ Voor 8% gewijzigd door Morales79 op 05-10-2026 06:11 ]

[Yalopa]

Rationeel voegt een LP al lang niets meer toe aan een CD of een goed digitaal muziekbestand. Maar als ik kijk naar de snelheid waaraan de platen hier binnenkomen, terwijl ik een Spotify abonnement heb, en op Apple music alles kan kan kopen wat ik wil voor een kwart van de vinyl prijs kan ik niets anders dan concluderen dat er niets rationeel is aan deze hobby.

zelfde als DJ; waarom eis ik nog steeds SL1200MKIIs op een gig en sleep ik met een zware platen koffer als ik 100 keer meer kan op een setje pioneers wat er altijd staat en een USB stick die in mn broekzak past, wat niet in 100 platenkoffers kan..

again. deze hobby is niet rationeel, en dat is ok.

/ 2cents.

[JimmyNL]

Vandaag nog even terug gegaan naar het vinyl festival in Haarlem. MOV is daar ook altijd vertegenwoordigd en die dumpen dan overstock. Weer wat mooie albums erbij voor in de collectie;







Vooral blij met het Earring album leuk om een goede verzamelaar te hebben. Is een 3LP, het album van John Mayer is een 4LP, de Fleetwood Mac op translucent white is niet van MOV overigens maar die kon ik niet laten liggen 🤣.

[ivo1969]

Vandaag eens bezig geweest met een Dual 731Q
De bekende knal bonbonnekes vervangen ( eentje was een zoek tocht, maar zat dus achter de start knop )
De potmeters schoon gemaakt ( de switch schakelaar ook maar geen foto van, maar je kan zien dat die nog zwart was).
En de pluggen vervangen.

[Duclaasie]

Wat gebruik je als vervangers voor die ploffers?

[InsanelyHack]

Het voegt voor mij wel degelijk iets toe. Niet om decadent te doen, maar toen de cd-speler opkwam hadden de meeste mensen thuis een vrij doorsnee platenspeler staan, hooguit een elliptische naald en een stapel platen die nog nooit een platenwasser hadden gezien. Daar zette je ineens een cd-speler tegenover die vanaf dag één vrijwel perfect presteerde. Geen wonder dat die vergelijking meestal in het voordeel van de cd uitviel.

Nu, jaren later en met wat meer geld te besteden, staat hier een installatie van zo’n 25k, een platenspeler van rond de 7k incl phono-amp + element en daarnaast een goede SACD-speler. Dan wordt die vergelijking toch een stuk interessanter.

Technisch zal digitaal het op allerlei punten gewoon winnen. Maar uiteindelijk luister ik naar muziek en niet naar meetwaarden. En dan gebeurt het soms dat de SACD-speler mij een lekker glas cola serveert, terwijl de platenspeler met de juiste plaat ineens met een goede fles rode wijn uit een mooi jaar aankomt. En heel soms zit daar zelfs nog een Cubaanse sigaar bij. ;-)

Lang niet iedere plaat doet dat. Sterker nog, soms wint digitaal gewoon. Maar met de juiste mastering, persing en een goede analoge keten komt er soms iets uit vinyl wat voor mij exceptioneel goed klinkt. Ruimtelijker, meer als één geheel en soms gewoon overtuigender.

Is dat rationeel als digitaal technisch op bijna alle punten superieur is? Misschien niet. Maar dat betekent nog niet dat vinyl niets toevoegt. Voor mij zit die toegevoegde waarde juist in wat er uiteindelijk uit de luidsprekers komt en wat dat met je doet. Niet in de vraag welke drager op papier de beste specificaties heeft.

[ Voor 10% gewijzigd door InsanelyHack op 05-10-2026 02:21 ]

[Malle-piet]

InsanelyHack schreef op maandag 5 oktober 2026 @ 02:17:
Het voegt voor mij wel degelijk iets toe. Niet om decadent te doen, maar toen de cd-speler opkwam hadden de meeste mensen thuis een vrij doorsnee platenspeler staan, hooguit een elliptische naald en een stapel platen die nog nooit een platenwasser hadden gezien. Daar zette je ineens een cd-speler tegenover die vanaf dag één vrijwel perfect presteerde. Geen wonder dat die vergelijking meestal in het voordeel van de cd uitviel.

Nu, jaren later en met wat meer geld te besteden, staat hier een installatie van zo’n 25k, een platenspeler van rond de 7k incl phono-amp + element en daarnaast een goede SACD-speler. Dan wordt die vergelijking toch een stuk interessanter.

Technisch zal digitaal het op allerlei punten gewoon winnen. Maar uiteindelijk luister ik naar muziek en niet naar meetwaarden. En dan gebeurt het soms dat de SACD-speler mij een lekker glas cola serveert, terwijl de platenspeler met de juiste plaat ineens met een goede fles rode wijn uit een mooi jaar aankomt. En heel soms zit daar zelfs nog een Cubaanse sigaar bij. ;-)

Lang niet iedere plaat doet dat. Sterker nog, soms wint digitaal gewoon. Maar met de juiste mastering, persing en een goede analoge keten komt er soms iets uit vinyl wat voor mij exceptioneel goed klinkt. Ruimtelijker, meer als één geheel en soms gewoon overtuigender.

Is dat rationeel als digitaal technisch op bijna alle punten superieur is? Misschien niet. Maar dat betekent nog niet dat vinyl niets toevoegt. Voor mij zit die toegevoegde waarde juist in wat er uiteindelijk uit de luidsprekers komt en wat dat met je doet. Niet in de vraag welke drager op papier de beste specificaties heeft.[Afbeelding]

Helemaal mee eens, ik heb dan wel geen 25K aan audio staan maar wel een keten die ik exact hebt uitgezocht omdat de klank van de muziek mij diep in mijn emotie raakt, keer op keer. Ik kon een tijdje geen gebruik maken van mijn draaitafel en liet de muziek van de CD mij vermaken, was het een straf? Absoluut niet!

Maar toen ik eenmaal weer gebruik kon maken van mijn draaitafel werd ik dieper geraakt in mijn emotionele muziekbeleving, meer natuurlijkere klank en warme timbre vielen mij direct op. En zoals gezegd zitten er platen tussen die dat minder doen vanwege de mastering? En al geeft zo'n misschien mindere of andere mastering de muziek anders weer, ik geniet er evenveel van en laat de muziek mij meevoeren op de muzikale klanken. Deze ervaring heb ik niet met een mindere mastering van een CD die ik dan per direct verwijder, omdat die harde klanken en tekortkomingen mij stoppen te genieten.

Ik luister ook niet naar cijfers en meetwaarden, ik luister met mijn oren lichaam en emotie, zodat ik de muziek volledig beleef en dat ervaar ik meer met vinyl dan met CD. Geen nostalgische waarden maar mijn gevoel dat mij in vervoering brengt, de klank van een akoestisch gitaar die klinkt als een echte, de natuurlijk warme stem die mij meesleept in de tekst en beleving, welke ik toch het meest mis in de CD weergave.

Voorbeeld, Hendrix, CCR of oude blues opnames klinken spelen spelen rauw zonder binnen de lijntjes te kleuren, zo ook op vinyl, maar op CD klink dezelfde opnames mij te clean en netjes, net alsof de ziel uit de muziek verwijderd is.

Ze kunnen bij mij naast elkaar bestaan, maar gevoelsmatig geef ik mijn voorkeur aan de klank die het vinyl voorbrengt, om maar niet het eeuwige LP vs CD discussie te gaan voeren. Als iemand het tegenovergestelde ervaart met de CD dan vindt ik dat prima, het gaan om de totale muziekbeleving.

Gemak sloopt de gezondheid van de mens, met de LP kom je om het half uur in beweging om de plaat om te draaien. En misschien komt het ook mede doordat ik in het analoge tijdperk ben opgeroeid, wie zal het zeggen, als je maar geniet van het leven en de muziek die je raakt.

[Morales79]

Ik denk ook dat het wel rationeel te maken is, mits je rationeel opvat als bewust en verklaarbaar en niet als objectief beter. Het doorslaggevende punt is de master: de dynamiek zit in de opname, en of je die terughoort hangt af van hoe de master is gesneden. Soms bestaat dezelfde ongecomprimeerde master digitaal en op vinyl. Dan is een voorkeur voor de klank van vinyl, met zijn harmonische vervorming en mechanische bijgeluiden, een bewuste smaakkeuze. Dat is ook wat Kevin Gray zegt. Soms is de vinylmaster de enige uitgave zonder loudness-war-compressie. Dan kan de lp het dichtst bij de dynamiek van de originele opname komen. In alle andere gevallen is digitaal technisch de betere keuze, zeker wat betreft ruisvloer en stilte, belangrijk bij bepaalde muziek.

Daarnaast sluit ik me aan bij @InsanelyHack we leven we in een mooie tijd. Apparatuur die vele decennia geleden voor een kleine groep was weggelegd, is nu voor veel meer mensen beschikbaar, en in combinatie met andere componenten kun je een high-end set bouwen die de hele ervaring naar een ander niveau tilt. Misschien haal je daardoor nu uit vinyl dingen die er vroeger ook al in zaten, maar waar de apparatuur die in de gemiddelde huiskamer van toen stond niet bij kon. De afspeelketen is een niet te onderschatten factor, bij vinyl met al zijn gevoeligheden waarschijnlijk nog meer dan bij digitaal.

De vraag is dus niet of vinyl beter is, maar wanneer het iets toevoegt en of je weet waarom. Want dan kan je er ook naar handelen. En dan ben je rationeel bezig.

[ Voor 3% gewijzigd door Morales79 op 05-10-2026 14:14 ]

[Rdam]

JimmyNL schreef op zondag 4 oktober 2026 @ 17:11:
Vandaag nog even terug gegaan naar het vinyl festival in Haarlem. MOV is daar ook altijd vertegenwoordigd en die dumpen dan overstock. Weer wat mooie albums erbij voor in de collectie;

Als 'Hollander' ben ik dan benieuwd naar de prijzen die ze hanteren voor het dumpen. Kan je daar iets over zeggen?

[Rens1967]

InsanelyHack schreef op maandag 5 oktober 2026 @ 02:17:
Het voegt voor mij wel degelijk iets toe. Niet om decadent te doen, maar toen de cd-speler opkwam hadden de meeste mensen thuis een vrij doorsnee platenspeler staan, hooguit een elliptische naald en een stapel platen die nog nooit een platenwasser hadden gezien. Daar zette je ineens een cd-speler tegenover die vanaf dag één vrijwel perfect presteerde. Geen wonder dat die vergelijking meestal in het voordeel van de cd uitviel.

Begin jaren 90 had ik een Philips FP-140 (veel plastic en net wat je zegt, alleen een borstel om de LP's schoon te maken, maar ik wist niet beter) en mijn eerste CD-speler was toen een hele beleving.

[JimmyNL]

Rdam schreef op maandag 5 oktober 2026 @ 09:22:
[...]

Als 'Hollander' ben ik dan benieuwd naar de prijzen die ze hanteren voor het dumpen. Kan je daar iets over zeggen?

15 per album, 20 voor alle dubbelaars en andere uitgaven. Ze maken zelf een selectie wat er beschikbaar is uiteraard maar dat is héél ruim.

[Rdam]

JimmyNL schreef op maandag 5 oktober 2026 @ 10:38:
[...]

15 per album, 20 voor alle dubbelaars en andere uitgaven. Ze maken zelf een selectie wat er beschikbaar is uiteraard maar dat is héél ruim.

Dat zijn heel leuke prijzen! Terecht dat je dumpprijzen zei.

[Jorgen]

Kan je bij dat soort evenement ook KPop, recente deephouse of Amerikaanse 90s hiphop op lp vinden voor normale prijzen? Bij K-Station kosten lp's uit Zuid-Korea namelijk zo € 60... en dat is me echt te gortig. En 2Pac - Greatest Hits kost meestal € 70 of meer bij de meeste winkels.

[Rob-T6]

Ik had het festival even gemist, voor volgend jaar maar in de boeken zetten.

Haarlem is niet zo gek ver.

[JimmyNL]

Jorgen schreef op maandag 5 oktober 2026 @ 14:56:
Kan je bij dat soort evenement ook KPop, recente deephouse of Amerikaanse 90s hiphop op lp vinden voor normale prijzen? Bij K-Station kosten lp's uit Zuid-Korea namelijk zo € 60... en dat is me echt te gortig. En 2Pac - Greatest Hits kost meestal € 70 of meer bij de meeste winkels.

K-pop heb ik niet zo goed op gelet dat zit niet in mijn systeem 🤣 maar Amerikaanse hiphop zeer zeker. Ik heb diverse aanbieders zien staan die ook echte regionale hiphop aanboden. Op de grote markt stonden zeker 20 grote handelaren in zowel 2e tot 10e hands. Maar ook nieuw was er veel aanbod.

[Jorgen]

JimmyNL schreef op maandag 5 oktober 2026 @ 16:08:
[...]

K-pop heb ik niet zo goed op gelet dat zit niet in mijn systeem 🤣 maar Amerikaanse hiphop zeer zeker. Ik heb diverse aanbieders zien staan die ook echte regionale hiphop aanboden. Op de grote markt stonden zeker 20 grote handelaren in zowel 2e tot 10e hands. Maar ook nieuw was er veel aanbod.

K-Pop maakt op dit moment 95% uit van mijn systeem en bij mijn dochter ook, maar ik heb ook andere muzikale liefhebberijen 😊

Goed om te weten, dankjewel! Als het maar een beetje betaalbaar is in elk geval. Ik heb me voorgenomen om geen grote verzamelingen meer aan te leggen, dus ik houd het netjes bij gemiddeld 1 of 2 lp's per jaar. Ook dan moeten de prijzen wel een beetje normaal blijven, anders is het gewoon niet leuk meer.

[ivo1969]

Duclaasie schreef op zondag 4 oktober 2026 @ 21:08:
Wat gebruik je als vervangers voor die ploffers?

Gene op foto staan die zijn gloednieuw, weet alleen niet meer electro andijk of radio piet arnhem

[Duclaasie]

Aha, er zaten plofrifa’s in?

[ivo1969]

Duclaasie schreef op maandag 5 oktober 2026 @ 20:09:
Aha, er zaten plofrifa’s in?

Rifa, ja dus

[Duclaasie]

Die zijn inderdaad berucht, daar hoef je niet over te twijfelen als je ze tegenkomt.

[ivo1969]

Duclaasie schreef op maandag 5 oktober 2026 @ 21:17:
Die zijn inderdaad berucht, daar hoef je niet over te twijfelen als je ze tegenkomt.

Haha nee klopt, ooit keer meegemaakt had nog weinig ervaring met dual platenspelers, was er mee bezig komt ineens rook onder uit de plint , dan denk je what the f.. .
Maar goed ik vervang ze nu al standaard

[ivo1969]

Vandaag in Zierikzee , marmur art platenlounge, leuke platenzaak.
Aardige man met goede muziek kennis en smaak
Heb mezelf maar op 1 lp getrakteerd.🙃

Jeugd sentiment

[rcor]

Ondertussen dat anderen genieten van hun vinyl aankopen ben ik aan het genieten van mijn nieuwe zuil speakers op mijn vintage audioset van Sony... Wie ook actief is in het vintage audio topic heeft de set al gezien... Maar ook hier even een plaatje:



We zien:

- Sony TA-F570ES versterker

- Sony TC-K711S 3 koppen cassettedeck

- Sony CDP-X229ES CD-speler

- Wiim mini streamer aangesloten via een Musical Fidelity V90 dac

- Technics SL-1710 platen speler. Daar zit inmiddels mijn Nagaoka MP-200 element op. Daarover straks meer.

Bij deze audioset stond een setje TMA Premium 905 zuilen die achteraf niet zo goed matchte met de Sony versterker.. Daarom deze vervangen door een setje Paradigm Monitor SE 6000F zuilen.

Deze speakers klinken echt flink mooier in mijn oortjes en toen ik een LP opzette werd ik verrast door de hoeveelheid dynamiek die de Nagaoka MP-110 heeft... Toch was ik nieuwsgierig of het beter kon en dus heb mijn Nagaoka MP-200 erop gezet die werkloos langs de andere Technics speler lag sinds ik daar een Denon DL-160 gebruik... Één woord: WOW!. Zoveel beter... Soundtechnisch ook een match made in heaven! Artiesten staan echt voor de speakers te spelen (ongeacht de bron, m.u.v het cassettedeck).

En nu het vervelende: slechte opnamen komen genadeloos aan het licht en zet je dan ook echt direct af omdat je dan echt niet kunt genieten...

Een lichtpuntje is er ook: mijn Sony cassettedeck mistte flink wat dynamiek en klonk op de TMA echt slecht, nu zit er tenminste ietwat aan dynamiek in (wellicht met dank aan de klank karakteristiek van de Paradigm zuilen)... Zeker niet op niveau waar hij zou moeten zitten, maar het is luisterbaarder geworden dan het was (wellicht dat een recap wonderen doet voor dat deck)...

[ Voor 6% gewijzigd door rcor op 06-10-2026 22:20 ]

[tokoor]

Hallo, ik ben in het bezit gekomen van een mooie Dual 1019 draaitafel uit 1966. Het mechaniek heeft wat liefde en vet nodig maar alles lijkt nog te werken (kan ook eigenlijk bijna niets aan kapot gaan...) maar de toonkop is niet voorzien van een element. Het is een vrijwel leeg kapje waar volgens mij eerst een soort slede in moet worden bevestigd waarna een element kan worden geplaatst.

Heeft iemand hiermee ervaring hoe en waar ik hieraan kan komen? Of is er nog een andere oplossing?

[Ramzzz]

rcor schreef op dinsdag 6 oktober 2026 @ 22:00:
Ondertussen dat anderen genieten van hun vinyl aankopen ben ik aan het genieten van mijn nieuwe zuil speakers op mijn vintage audioset van Sony... Wie ook actief is in het vintage audio topic heeft de set al gezien... Maar ook hier even een plaatje:

[Afbeelding]

[Afbeelding] We zien:

- Sony TA-F570ES versterker

- Sony TC-K711S 3 koppen cassettedeck

- Sony CDP-X229ES CD-speler

- Wiim mini streamer aangesloten via een Musical Fidelity V90 dac

- Technics SL-1710 platen speler. Daar zit inmiddels mijn Nagaoka MP-200 element op. Daarover straks meer.

Bij deze audioset stond een setje TMA Premium 905 zuilen die achteraf niet zo goed matchte met de Sony versterker.. Daarom deze vervangen door een setje Paradigm Monitor SE 6000F zuilen.

Deze speakers klinken echt flink mooier in mijn oortjes en toen ik een LP opzette werd ik verrast door de hoeveelheid dynamiek die de Nagaoka MP-110 heeft... Toch was ik nieuwsgierig of het beter kon en dus heb mijn Nagaoka MP-200 erop gezet die werkloos langs de andere Technics speler lag sinds ik daar een Denon DL-160 gebruik... Één woord: WOW!. Zoveel beter... Soundtechnisch ook een match made in heaven! Artiesten staan echt voor de speakers te spelen (ongeacht de bron, m.u.v het cassettedeck).

En nu het vervelende: slechte opnamen komen genadeloos aan het licht en zet je dan ook echt direct af omdat je dan echt niet kunt genieten...

Een lichtpuntje is er ook: mijn Sony cassettedeck mistte flink wat dynamiek en klonk op de TMA echt slecht, nu zit er tenminste ietwat aan dynamiek in (wellicht met dank aan de klank karakteristiek van de Paradigm zuilen)... Zeker niet op niveau waar hij zou moeten zitten, maar het is luisterbaarder geworden dan het was (wellicht dat een recap wonderen doet voor dat deck)...

Ik ben ooit gezwicht voor de ‘titanium’ reeks van Yamaha, ik heb wel altijd een zwak gehad voor de ES-reeks van Sony.

[Ramzzz]

Overigens, die mij de houten zijpanelen.

[The Eagle]

Ramzzz schreef op dinsdag 6 oktober 2026 @ 22:32:
Overigens, die mij de houten zijpanelen.

Als ik ooit nog eens geld teveel heb:



Doe maar een pioneer urushi set dan. Maar qua control amp wel de US / Japan versie, want die heeft remote en de eu versies niet.
En een power mod is makkelijker dan een IR mod

[Ramzzz]

The Eagle schreef op dinsdag 6 oktober 2026 @ 22:37:
[...]

Als ik ooit nog eens geld teveel heb:

[Afbeelding]

Doe maar een pioneer urushi set dan. Maar qua control amp wel de US / Japan versie, want die heeft remote en de eu versies niet.
En een power mod is makkelijker dan een IR mod

Zo dan… een groter huis dus?

Yamaha heeft ook zo’n reeks, trouwens.

[ Voor 17% gewijzigd door Ramzzz op 06-10-2026 22:53 ]

[ivo1969]

Ik begrijp nu niet helemaal goed wat je nu bedoelt en foto's doen wonderen, maar de cartridge houder voor een dual 1019 is een TK12.
Er zijn door derde nieuwe gemaakt en die werken goed.
En de orginele hebben vaak zwarte banen en die moet je bijvoorbeeld met een glasvezel borsteltje schoonmaken .

[ Voor 38% gewijzigd door ivo1969 op 07-10-2026 04:05 ]

[Viking Kvinne]

ivo1969 schreef op dinsdag 6 oktober 2026 @ 16:11:
Vandaag in Zierikzee , marmur art platenlounge, leuke platenzaak.
Aardige man met goede muziek kennis en smaak
Heb mezelf maar op 1 lp getrakteerd.🙃
[Afbeelding]
Jeugd sentiment

Yello, een band als geen ander. Toen mijn toenmalige buurvrouw een bakkie kwam doen, en even door mijn lp's ging, riep ze '' Oh, je hebt Yello!''. Dat toenmalige is nu bijna 25 jaar mijn vrouw. Dank je, Yello

[The Eagle]

Viking Kvinne schreef op woensdag 7 oktober 2026 @ 16:48:
[...]

Yello, een band als geen ander. Toen mijn toenmalige buurvrouw een bakkie kwam doen, en even door mijn lp's ging, riep ze '' Oh, je hebt Yello!''. Dat toenmalige is nu bijna 25 jaar mijn vrouw. Dank je, Yello

Eerste zoen op "I love you"?

[Roderiktweaker]

@rcor De Denon DL-160 was echt een heel fijn element, zeker voor de prijs. Jammer dat ze die niet meer verkopen.

[rcor]

Roderiktweaker schreef op woensdag 7 oktober 2026 @ 22:30:
@rcor De Denon DL-160 was echt een heel fijn element, zeker voor de prijs. Jammer dat ze die niet meer verkopen.

Zeker jammer! Ik heb dit element tweedehands gekocht bij mijn vertrouwd adres H&C Hifi, anders had ik dit niet gedaan tweedehands.. Immers moet je er wel van op aan kunnen dat de naald nog goed is en dat kan over het algemeen niet als het element verkocht wordt door een particulier...

Dat zou ik dan alleen aan durven als ik duidelijk zie dat het element als New Old Stock wordt aangeboden...

[renrom]

Viking Kvinne schreef op woensdag 7 oktober 2026 @ 16:48:
[...]

Yello, een band als geen ander. Toen mijn toenmalige buurvrouw een bakkie kwam doen, en even door mijn lp's ging, riep ze '' Oh, je hebt Yello!''. Dat toenmalige is nu bijna 25 jaar mijn vrouw. Dank je, Yello

Yello! Heerlijk. heb in Kroatië de vinyl versies van Pocket Universe en Motion Picture kunnen bemachtigen en 30 Oktober verschijnt er gewoon een nieuw album van hun uit!

[Viking Kvinne]

The Eagle schreef op woensdag 7 oktober 2026 @ 22:18:
[...]

Eerste zoen op "I love you"?

Maar natuurlijk, deden we dat. Samen Jackass kijken ook .🤣

[The Eagle]

Viking Kvinne schreef op donderdag 8 oktober 2026 @ 21:03:
[...]

Maar natuurlijk, deden we dat. Samen Jackass kijken ook .🤣

Ik hoor het al. Snap wel dat het een keeper was

[Beautergeel]

Voor de electronische muziek fans, in november komt de 50th anniversary edition uit van Oxygene.

Zowel op 140 en 180 grams vinyl.

Deze zelf niet besteld maar wel de special blu-ray met 192khz versie.

[pman63]

Beautergeel schreef op vrijdag 9 oktober 2026 @ 12:30:
Voor de electronische muziek fans, in november komt de 50th anniversary edition uit van Oxygene.

Zowel op 140 en 180 grams vinyl.

Deze zelf niet besteld maar wel de special blu-ray met 192khz versie.

Is dat nog weer een andere dan 2026 re-issue remaster (140g) die eerder dit jaar is uitgekomen? Op die manier kan ik als platenmaatschappij ook geld verdienen.

[Yalopa]

Als je het origineel hebt, waarom zou je deze kopen?

[Beautergeel]

pman63 schreef op vrijdag 9 oktober 2026 @ 16:44:
[...]

Is dat nog weer een andere dan 2026 re-issue remaster (140g) die eerder dit jaar is uitgekomen? Op die manier kan ik als platenmaatschappij ook geld verdienen.

Jazeker, deze versie is opnieuw opgenomen van de master tapes, en verwerkt bij Abbey Road.
Gelukkig deze keer niet "verkracht" door Dadwater, maar door Miles Showell.
Die heeft voorheen Amy Winehouse, Pete Townshend, en the Police geremastered.

[coinman63]

Dus Miles verkracht de master beter 😉

[The Eagle]

In samenwerking met JMJ zelf zag ik. Neem aan dat het met het verkrachten wel mee zal vallen dus

[Beautergeel]

De echte Jarre cracks hebben via Deezer al oxygene 1 geluisterd en die vergeleken met de vorige remaster. En die waren het eens dat de DR een stuk beter was.

Tevens begreep ik dat Aphex Twin - Druqs naar november is verschoven.

[Malle-piet]

Ik heb het origineel nog en klinkt voor mij uitstekend genoeg om een remaster te kopen, eveneens heb ik nog meer vinyl van JMJ uit de glorietijd van het vinyl waar het gewoon een LP werd genoemd.

Ik koop alleen nieuw als het oude duurder is als het nieuwe, ik koop niets om te verzamelen maar om te draaien en te genieten van de muziek die mij altijd al vervoering bracht.

Kwaliteit vindt ik minder boeiend, of de persing was zodanig dat het schril en rot klinkt dan probeer ik daar een betere van te vinden.

[ Voor 15% gewijzigd door Malle-piet op 10-10-2026 05:30 ]

[Morales79]

Na de aanschaf onlangs van de Micro BL-91 en de nieuwe MA-505X arm ben ik deze week nog door de knieën gegaan voor een originele CU-180 koperen mat. Kwam hem in uitstekende staat en goede prijs tegen in Duitsland en dat scheelt weer veel gedoe met Japanse veilingen.

Of het verschil daadwerkelijk terug te horen gaat zijn valt te bezien maar het ziet er in ieder geval prachtig uit.

[mr_petit]

Morales79 schreef op zondag 11 oktober 2026 @ 10:30:
ben ik deze week nog door de knieën gegaan voor een originele CU-180 koperen mat.

Het gekke is, er staat er óók eentje op MP:
https://www.marktplaats.n...u-180-koperen-platter-mat
Wel wat mindere staat, maar toevallig óók gefotografeerd op een BL-91 met MA505.
Je zou bijna zeggen dat het jouw speler is, maar je kan aan de houtnerven van het fineer zien dat het tóch een ander exemplaar is.

Ik zie trouwens dat het laterale balansgewichtje niet op je arm gemonteerd zit. Is dat een bewuste keuze? (die zitten (2 stuks, licht en zwaar) er volgens mij wel bij in het doosje als ik je post van je aankoop van de arm zo bekijk)

[ Voor 16% gewijzigd door mr_petit op 11-10-2026 13:31 ]

[Morales79]

mr_petit schreef op zondag 11 oktober 2026 @ 13:20:
[...]

Het gekke is, er staat er óók eentje op MP:
https://www.marktplaats.n...u-180-koperen-platter-mat
Wel wat mindere staat, maar toevallig óók gefotografeerd op een BL-91 met MA505.
Je zou bijna zeggen dat het jouw speler is, maar je kan aan de houtnerven van het fineer zien dat het tóch een ander exemplaar is.

ja die MP advertentie staat er al maanden. Maar prijs is veel te hoog, ik heb 2/3 hiervan betaald incl verzenden voor een beter exemplaar.

[Morales79]

mr_petit schreef op zondag 11 oktober 2026 @ 13:20:
[...]

Ik zie trouwens dat het laterale balansgewichtje niet op je arm gemonteerd zit. Is dat een bewuste keuze? (die zitten (2 stuks, licht en zwaar) er volgens mij wel bij in het doosje als ik je post van je aankoop van de arm zo bekijk)

Ja is bewuste keuze, element staat goed zonder deze gewichtjes. Als ik over een paar weken mijn nieuwe meubel heb zal ik het nog eens goed controleren.

[mr_petit]

Morales79 schreef op zondag 11 oktober 2026 @ 14:52:
[...]
Ja is bewuste keuze, element staat goed zonder deze gewichtjes. Als ik over een paar weken mijn nieuwe meubel heb zal ik het nog eens goed controleren.

Die gewichtjes geven alleen een voordeel als je een warp in een plaat hebt.
Zonder gewichtjes heb je tijdens een warp een zijdelingse kracht op de naald wat hoorbaar kan zijn (een warp is op meerdere vlakken hoorbaar dus onhoorbaar wordt het nooit), en die gewichtjes compenseren dat.
Dus ze zijn niet noodzakelijk (daarom zijn er ook zat S armen die ze niet hebben), maar ze kunnen ook geen kwaad (geen negatief effect).
Technisch gezien heb je ook een meer evenwichtige kracht op de armlagers en daardoor wellicht minder wrijving, maar ook dat is natuurlijk maar een heel klein effect en waarschijnlijk onmeetbaar etc.

[Haas]

Ik heb na 4,5 jaar een nieuwe cartridge geinstalleerd. Het is weer een microlineair geworden: de Audio-Technica AT-VM745xML. Nu al 5 dagen mijn favoriete LP's aan het herontdekken, genieten!



Meer info: audio-technica.com/nl-nl/at-vm745xml

[Duclaasie]

Uitstekende keuze, dat is voor zijn geld een heel mooi element!

[Morales79]

mr_petit schreef op zondag 11 oktober 2026 @ 16:25:
[...]

Die gewichtjes geven alleen een voordeel als je een warp in een plaat hebt.
Zonder gewichtjes heb je tijdens een warp een zijdelingse kracht op de naald wat hoorbaar kan zijn (een warp is op meerdere vlakken hoorbaar dus onhoorbaar wordt het nooit), en die gewichtjes compenseren dat.
Dus ze zijn niet noodzakelijk (daarom zijn er ook zat S armen die ze niet hebben), maar ze kunnen ook geen kwaad (geen negatief effect).
Technisch gezien heb je ook een meer evenwichtige kracht op de armlagers en daardoor wellicht minder wrijving, maar ook dat is natuurlijk maar een heel klein effect en waarschijnlijk onmeetbaar etc.

In de handleiding van de arm wordt enkel vermeld dat laterale balans een probleem is als de speler niet waterpas staat. Je kunt dit testen door de speler aan 1 kant licht op te tillen en kijken naar welke kant de arm wegdrijft. Dit kun je compenseren met die gewichtjes. Er staat niks over andere effecten waar het eventueel voor compenseert. Maar het zou zeker kunnen natuurlijk dat het ook helpt bij warping. Ik zal er nog eens wat mee gaan spelen als hij straks op zijn definitieve plek staat.

[rcor]

Enige tijd terug kwam de Aulo platen speler met ingebouwde speakers hier voorbij en gisteren op Dutch Audio Event had ik het genoegen om deze speler te mogen horen spelen...

Ik was verrast hoeveel muziek dit ding maakt (laag weergave was ook prima voor een alles in een speler) niet te vergelijken met die troep van Crosley...

Dus al snel de vraag gesteld hoe dit mogelijk was zonder de naald te laten stuiteren... Hier een plaatje die het antwoord geeft:

De speakers zijn volledig ontkoppeld... Wat nog bijzonderder is (en dat zie je niet op deze foto) is dat er aan de onderzijde een down-firing 7 inch subwoofer gemonteerd zit... Het ding heeft een contra gewicht, anti skating en schuifsledes in de headshell dus de at3600l upgraden naar wat mooiers is een optie... De eerste alles in een oplossing die ik echt iedereen kan aanraden als het echt één alles in een oplossing moet zijn!

Verder nog die nieuwe Miniot Wheel 3 gezien (helaas niet kunnen horen spelen daar ik om 16:00 uur binnen liep toen net het andere merk in die ruimte het laatste uur de tijd kreeg voor hun producten)... Ding speelt lp's optisch af en licht dat doorgelaten wordt of juist niet zorgt voor het signaal, zeer bijzonder en daarom extra jammer dat ik die speler niet heb mogen horen spelen...

[mr_petit]

Morales79 schreef op zondag 11 oktober 2026 @ 18:25:
[...]

In de handleiding van de arm wordt enkel vermeld dat laterale balans een probleem is als de speler niet waterpas staat. Je kunt dit testen door de speler aan 1 kant licht op te tillen en kijken naar welke kant de arm wegdrijft. Dit kun je compenseren met die gewichtjes. Er staat niks over andere effecten waar het eventueel voor compenseert. Maar het zou zeker kunnen natuurlijk dat het ook helpt bij warping. Ik zal er nog eens wat mee gaan spelen als hij straks op zijn definitieve plek staat.

Ja als je tafel niet waterpas staat gebeurt dat ook, maar dat moet je sowieso herstellen, want dat kan je niet goed met die gewichtjes herstellen.
Waarom kan je dat niet goed met die gewichtjes herstellen: je arm beweegt over de plaat, dus de hoek van de arm verandert tov de plint tijdens het afspelen. Je plint staat uiteraard statisch niet waterpas, dus die correctie verloopt dan.
Ook het compenseren van die verandering van zijdelingse kracht tijdens een warp is veel meer hoorbaar omdat dat een plotselinge verandering is. Een vergelijkbare verandering hoor je in de piloottoon die meeloopt met een laterale resonantietrack van een testplaat. Die toon hoor je dan ook moduleren (varierende kracht in dezelfde richting)
Een warp geeft natuurlijk meer hoorbare veranderingen omdat de arm ook op en neer gaat en dat zorgt voor een wow verandering omdat de omtrek van de plaat op dat punt veranderd, dus het is uiteraard het beste om warps ten aller tijde te vermijden. Dat is 1 van de meest hoorbare vervormingen.

Pioneer geeft in de meeste van hun gebruikershandleidingen een goede methode weer om die gewichtjes uit te klokken. Je moet dan de achterkant van de speler ca 8cm omhoog tillen (iets eronder leggen), en dan (met AS op 0 en VTF op 0) de arm laten balanceren en het laterale balansgewichtje zo afstellen dat de arm niet meer naar binnen trekt. (8cm is natuurlijk een hele boel, enerzijds geeft dat dan ook het relatief kleine effect aan, maar anderzijds is het dan wel heel goed zichtbaar)
Ook dat geeft al aan dat het gewichtje niet goed bedoeld is om non-waterpasheid te compenseren. De arm trekt altijd 1 kant op (wat je dus ook maar in 1 richting kan compenseren omdat er maar aan 1 kant zo'n stangetje zit om die gewichtjes op te stoppen), terwijl non-waterpasheid natuurlijk in alle richtingen kan voorkomen.
Dus ik vind het maar een rare gedachtenkronkel van MS als dat hun uitleg is. IMO (en ook volgens de uitleg van andere fabrikanten) klopt het iig niet.

[ Voor 3% gewijzigd door mr_petit op 12-10-2026 00:49 ]

[mr_petit]

rcor schreef op zondag 11 oktober 2026 @ 20:36:
Enige tijd terug kwam de Aulo platen speler met ingebouwde speakers hier voorbij en gisteren op Dutch Audio Event had ik het genoegen om deze speler te mogen horen spelen...

Ik was verrast hoeveel muziek dit ding maakt (laag weergave was ook prima voor een alles in een speler) niet te vergelijken met die troep van Crosley...

Dus al snel de vraag gesteld hoe dit mogelijk was zonder de naald te laten stuiteren... Hier een plaatje die het antwoord geeft:

[Afbeelding] De speakers zijn volledig ontkoppeld... Wat nog bijzonderder is (en dat zie je niet op deze foto) is dat er aan de onderzijde een down-firing 7 inch subwoofer gemonteerd zit...

Het is akoestisch-resonantietechnisch hetzelfde als een speaker direct naast een speler zetten op dezelfde plank. Da's gewoon niet slim. Al minimaal 60 jaar staat er in diverse gebruiksaanwijzingen van platenspelers dat je dat beter niet kunt doen.
Uiteraard is het veel beter dan alles in 1 starre kast à la crosley, maar lang niet ideaal.

Ik begrijp de aantrekkingskracht niet. Sowieso is geluid wat vanuit 1 punt komt ruk.
2 kleine speakertjes elk in een hoek van een kamer (al dan niet draadloos) vult een kamer veel meer met muziek.
Ze adverteren het als 'zonder extra gedoe', maar het is een platenspeler. Dat is per definitie al 'gedoe' als je het over die boeg gooit.
In het verleden hadden platenspelers met ingebouwde speakers maar 1 doel, en dat was een portable systeem te zijn (denk aan triotrack en die era), maar dit is totaal geen draagbaar apparaat.
Dus ze proberen een markt te creëren voor een apparaat wat niet logisch is en akoestisch slecht.
Genoeg ingrediënten dus om een enorm succes te worden onder Gen-Z kopers
(minimalistische retrostyling+houtnerf=kassa)

[ Voor 26% gewijzigd door mr_petit op 12-10-2026 01:05 ]