Financiële onafhankelijkheid - Deel 5

[R_Zwart]

R.van.M schreef op zondag 12 april 2026 @ 10:46:
[...]


Ik heb nog nooit iemand gehoord die minder is gaan werken en er spijt van had dus dat komt wel goed.

Ik wel, maar dat zal ook met de aard van het werk te maken hebben. Een collega van mij (met veel klantcontact) had bedacht om 4 dagen te gaan werken maar het kwam te vaak voor dat er op de vrije dag issues bij de klant waren die hij niet naar een andere dag kon verzetten. Hij probeerde dan die dag zo snel mogelijk te compenseren maar dat werkte in de praktijk niet. Dat betekende dus 80% salaris voor 90% werken. Hij is weer fulltime gaan werken en koopt vrije dagen bij voor de dagen dat de agenda het toelaat.

[Pannencouque]

Sport_Life schreef op zondag 12 april 2026 @ 14:30:
[...]

Ik ben ook gestopt met papa dagen.. Vrij betekent voor mij ook echt vrij en niet 3 kinderen + vriendjes over de vloer.

De essentie voor mij is dat ik ze nu eens naar school kan brengen en kan ophalen. In de tussenliggende tijd kan ik klussen. Dus ik heb iets meer 1:1-tijd met ze (waardoor ik ook eenvoudiger iets kan plannen in een weekend) en tijd om te klussen.

Als je ze de hele dag thuis hebt, heb je er inderdaad minder aan qua tijd voor jezelf. Maar dan nog kan 't mooi zijn.

[Pannencouque]

JURIST schreef op zondag 12 april 2026 @ 17:07:
***members only***

Klopt helemaal. Die heb die enorme sigaar toen laten lopen. Achteraf gezien compleet debiel gezien hoe goed de regeling was. Iets met een leuke uitdaging en een belang op/voor 't werk.

Maar het is nu te laat. Iets met gedane zaken...dus ik doe nu alsnog wat ik kan, al kost 't dan wat meer. Zie dingen nu ook in een wat ander perspectief. "De enige mensen die je overwerk herinneren zijn je gezinsleden." Nadat ik tot twee keer toe stank voor dank heb gekregen, heb ik besloten me goed te blijven inzetten voor m'n werk, maar wel binnen de gegeven tijd. Dat gedoe met gratis overwerk, daar trap ik niet meer in.

[Ferr9]

Minder werken, lijkt mij ook interessant maar ik kan het moeilijk rechtvaardigen voor mezelf. Tot vroegpensioen nog 5 jaar fulltime werken of 7 nog jaar parttime, dat soort afwegingen. Dan maar wat rustiger aan doen op vrijdag, zolang mijn beoordelingen goed blijven kan ik dit voor mezelf rechtvaardigen.

[Rogerthat]

Financieel is het even slikken: ~20% minder werken is ~15% minder inkomen. Minder beleggen dus. Maar goed — eigenlijk koop ik gewoon tijd terug. Zin in

Als het mogelijk is binnen je functie is minder werken bijna altijd fiscaal voordelig. En vrije tijd op jongere leeftijd is misschien wel meer waard dan als je ouder bent… in mijn functie werkte 5 om 4 dagen uiteindelijk niet, nu weer terug naar 40+ uur.

[Remco d]

Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

[Pr088]

Rubbergrover1 schreef op zondag 12 april 2026 @ 17:53:
[...]

Label (oude rekenmethode) viel bij verkoop mee, waren we ook verbaasd over. Wel groot en oud (grotendeels steensmuren, dus gebouwd nog vóór spouwmuren in zwang waren). Daarom flinke stookkosten.

Poeh! Wordt een extra binnenmuur creëren met isolatie dan niet een optie? Kost wat (geld en binnenruimte), maar dan ga je er flink op vooruit qua stoken, comfort en binnenleefklimaat.

[Stewie!]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Sommigen kunnen die activiteiten verrassend goed combineren met fulltime werken. Vooral sinds work-from-home flexibiliteit en beperkte zichtbaarheid gemeengoed is geworden.

Ik niet, ik heb daar zelf altijd mee geworsteld om die verdeling goed te maken en het is mij in mijn carriere nooit gelukt de driehoek van familie en vrienden, het werk en de eigen gezondheid in balans te krijgen. Heb dan ook bewust de keuze gemaakt mijn leven om te gooien en daar juist meer tijd in te investeren.

Ben bij elk schooltripje de enige vader die meegaat. Een luxe. Denk dat meer mannen graag hier meer aandacht aan zouden willen geven, maar ieder heeft zijn eigen problemen en visie, zou een ander dus niet egocentrisch noemen omdat ze andere afwegingen maken. Misschien verschuift de balans in een latere (of eerdere) fase de andere kant op.

Ik ben zelf al lang FO, de drempel naar fire, of fatfire, of hoe je de overtreffende stap daarna ook noemt, blijft toch hoog. Een dag minder werken, meerdere dagen minder werken, was voor mij een proces waar ik naartoe groeide in een periode van 5 jaar. En van de een op de andere dag was het toen klaar, op een manier dat ik alle verplichtingen afwijs en mijn leven helemaal anders heb ingedeeld. Vanaf mijn 40ste verjaardag heb ik alle tijd voor gezin, familie en vrienden en eigen gezondheid. Werk is beperkt tot investeringen die ik zelf kies. Die lifestyle keuzes zijn alleen maar mogelijk door het financieel onafhankelijk zijn, maar dat was ik 10 jaar daarvoor ook al. Ik wil maar zeggen: dat proces heeft tijd nodig en iedereen bewandelt zijn eigen weg. Terugkijkend is de stap om eerder te stoppen mijn beste beslissing ooit.

[JURIST]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

De ideale balans en thuissituatie is voor iedereen anders, maar je opmerkingen zijn ook in de bredere context van dit topic relevant: werk is een middel tot meer vrijheid, geen doel op zich.
Het lijkt me in dat licht vooral een trade-off tussen nu meer werken vs later of nu meer vrije tijd en langer doorwerken.
Maar één ding is vaak wel duidelijk: weinig mensen hebben terugkijkend spijt van te weinig werken, wel van te veel...

[Pr088]

Stewie! schreef op maandag 13 april 2026 @ 09:38:
[...]

Ben bij elk schooltripje de enige vader die meegaat. Een luxe. Denk dat meer mannen graag hier meer aandacht aan zouden willen geven, maar ieder heeft zijn eigen problemen en visie, zou een ander dus niet egocentrisch noemen omdat ze andere afwegingen maken. Misschien verschuift de balans in een latere (of eerdere) fase de andere kant op.

Is dat een luxe of een scheve verdeling in de opvoedtaken? Ik denk zelf na over kinderen met mijn partner. Mijn vrouw is bijna klaar met de laatste stappen in de opleiding tot specialist en gaat dan echt meer verdienen dan ik. Toch was haar eerste reactie in het gesprek over hoe we dat later zouden verdelen (werktijd / voor kinderen thuis zorgen / opvang): 'Misschien ga ik dan 3-3,5e dag werken?'. Terwijl ik ook gewoon van 5 naar 4 (of 3,5) kan.
Veel stellen zien wat hun ouders gedaan hebben, met veelal werkende vaders en kopiëren dat gedrag soms onbewust. Ik mag zelf ook graag werken en dan is de 'weg van de minste weerstand' om in te stemmen met een herkenbaar verdelingspatroon.

[Rubbergrover1]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Ik denk dat het vooral zit in het verschil tussen "vrije tijd" en "tijd met je kinderen doorbrengen". Ik denk dat er best wat mannen zijn die bij ouderschapsverlof denken aan lekker voordelig extra vrije tijd om te doen wat je zelf wil. En dán zal het vies tegenvallen als blijkt dat je 'gewoon' rekening moet houden met je kind en je dag veel meer wordt bepaald door het ritme van je kind dan door jouw eigen wensen.

Daarnaast vergt het een heel ander soort energie om er voor je kind te zijn dan om aan het werk te zijn. Er wordt wel grappend geschreven dat je op je werk kunt uitrusten van die dag ouderschapsverlof, maar daar zit zeker een kern van waarheid in. Het kost gewoon best energie om urenlang bijna de hele tijd er voor je kind te moeten zijn. Je kunt niet tussendoor even naar de koffieautomaat lopen om even je gedachten op iets anders te richten, je moet (zeker bij actieve peuters) continu alert blijven.

[Rubbergrover1]

Pr088 schreef op maandag 13 april 2026 @ 09:52:
[...]


Is dat een luxe of een scheve verdeling in de opvoedtaken? Ik denk zelf na over kinderen met mijn partner. Mijn vrouw is bijna klaar met de laatste stappen in de opleiding tot specialist en gaat dan echt meer verdienen dan ik. Toch was haar eerste reactie in het gesprek over hoe we dat later zouden verdelen (werktijd / voor kinderen thuis zorgen / opvang): 'Misschien ga ik dan 3-3,5e dag werken?'. Terwijl ik ook gewoon van 5 naar 4 (of 3,5) kan.

Het een sluit het ander ook niet uit. Je kunt gewoon allebei naar 4 of 3,5 dag gaan.

Maar de praktijk is inderdaad dat bij de grote meerderheid van de schooltripjes moeders meegaan. Dat komt echter óók doordat er nog best veel 'klassieke' gezinnen zijn, waarbij de vrouw niet werkt (en vaak ook niet wil werken). Dan zijn de activiteiten met school vaak de enige "zinvolle" tijdsbesteding naast het huishouden en de kinderen. Die ouders (vaak dus moeders) zijn er vaak als de kippen bij als er iets georganiseerd moet worden, zodat je als werkende ouder (m/v) die mee willen doen vanzelf tot de uitzonderingen behoort.

[Shapeshifter]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Ik kan je gedachtengang opzich wel volgen, maar ik denk dat je onbewust een aantal aannames maakt. De eerste dat je waarschijnlijk erg vanuit je eigen situatie redeneert, de tweede dat je op het moment dat je kiest voor kinderen alle informatie hebt die je nodig hebt om die keuze zinnig te maken en de derde dat daarna alles normaal verloopt (ergo, je kinderen zijn gemiddeld, gezond en normaal). Er zijn natuurlijk ook situaties waarin die aannames niet opgaan, zoals die van mij.

Ik ben jong getrouwd, ik was 20. Ik was 23 toen we ons eerste kind kregen, we hadden destijds geen reden om te denken dat dit een slecht idee zou zijn en de verwachting dat het leuk en waardevol zou zijn. Fast forward naar nu: drie kinderen, alle drie hoogbegaafd een met ADHD. Partner volledig uitgeschakeld door long COVID. We hebben het niet breed; zelfs als ik een papadag zou willen zou het te duur zijn. Ik werk 40 uur, nouja, mijn contract is 40 uur, ik werk 50+ uur ook omdat ik graag een promotie wil omdat het inkomen eigenlijk te laag is om "comfortabel" te kunnen leven. Daarmee bedoel ik dat de rekening rond deze tijd van de maand eigenlijk al leeg is en ik nog een week moet wachten op mijn salaris, niet dat ik graag op vakantie wil, want dat heb ik al jaren niet meer gedaan. Thuis mag ik het huishouden doen, maar dan ook echt alles, partner is daartoe niet in staat. De gemeente geeft geen thuis want mijn partner heeft immers een partner dus die kan mooi helpen. Verzekering helpt je niet, want de partner is toch niet ziek? Onze kinderen hebben heel veel aandacht nodig om mee te draaien in de samenleving, school is saai, alle mensen om ze heen zijn oerstom, zelf zijn ze natuurlijk al heel volwassen, maar al die verantwoordelijkheden en een beetje helpen in het huishouden is dan toch ook wel weer veel gevraagd. Ik vind het al moeilijk om me te verhouden tot incompetente volwassenen, laat staan kinderen. De jongste heeft door zijn ADHD ook de grootste moeite om zich sociaal te verhouden tot anderen. Hij is vorige week van school geschopt, niet meer welkom, zoek het maar uit. De gemeente geeft geen thuis want de school heeft toch zorgplicht. Als de jongste en de oudste tegelijkertijd thuis zijn is het constant strijd, de enige manier om dit te voorkomen is om ze fysiek te scheiden, maar als je er niet naast gaat staan zoeken ze elkaar op en gaan ze vechten. Mijn thuis is niet een plek waar ik tot rust kan komen of kan ontspannen, als er anderen thuis zijn wordt er continu geschreeuwd en gevochten. Als je verlangt dat mensen bijdragen aan opruimen of hun taken doen levert dat constante strijd op, het enige dat ze willen is achter een scherm zitten. Mijn partner moet gevoed worden, gewassen worden, als ze ergens naar toe moet dan moet ik haar daar brengen en in een rolstoel rond duwen.

Als je me nu vraagt: waarom heb je dan voor kinderen gekozen. Dan zal ik maar gewoon eerlijk antwoorden. Met de kennis die ik nu heb had ik dat inderdaad niet moeten doen. Met alle problematiek die ze hebben gehad vanaf het moment dat ze geboren werden heb ik er maar heel weinig uit kunnen halen. Ik kan maar een paar echt leuke momenten bedenken in de afgelopen 13 jaar. Het is vooral een last en een waar je ook niet zomaar meer vanaf komt. Mijn leven staat op pauze en het voelt voor mij alsof ik aan het wachten ben tot ze eindelijk het huis uit gaan en er weer wat ruimte voor mij ontstaat. Laat ik dan gelijk doorpakken. Met de kennis die ik nu heb had ik ook niet aan een partner moeten beginnen. Het begin was even leuk, maar de verhouding tussen wat ik er nu nog uit kan halen en wat het me kost is natuurlijk compleet zoek. In dat opzich beschouwd ben ik zo ongeveer de minst egoïstische persoon hier, want ik neem vrijwel geen tijd voor mijzelf; ik draag alleen maar bij aan de maatschappij of onderhoud 4 mensen. Naar de supermarkt gaan is voor mij een uitje, op de WC zitten een rustmoment, ik voel me bijna schuldig als ik 's avonds een half uur TV kijk want er moet nog zoveel gebeuren. Fysiek en mentaal zou het voor mij zoveel beter zijn om gewoon lekker te verdwijnen, emigreren naar een ander land ofzo, maar dan kies ik er dus voor om 4 mensen aan hun lot over te laten. Als ik in NL zou blijven zou ik geen woning kunnen vinden en me kapot betalen aan alimentatie, dus ik ervaar niet zoveel ruimte. Als ik mijn kinderen wat mee zou willen geven dan zou het zijn: begin alleen aan een partner als die gezond is, de intentie heeft gelijkwaardig bij te dragen op financieel vlak en laat kinderen lekker zitten, want hoe het bij mij gelopen is ben ik niet gelukkiger van geworden. Ik durf met hoge zekerheid te stellen dat ik zonder gezin al lang FO was geweest en een veel leuker, rijker en betekenisvoller leven zou hebben gehad. Ja, ik vind werken voor een not-for-profit met maatschappelijk oogmerk in een omgeving met hoog opgeleide volwassenen echt veel leuker dan thuis zijn en als ik nu op een sterfbed terecht zou komen dan zou ik, naast dat ik enorm opgelucht zou zijn, het ook jammer vinden dat ik niet nog meer heb kunnen werken (om nog maar eens een cliche de wereld uit te helpen). Wat ik heel erg hoop is dat het in de toekomst gewoon minder intensief wordt. Misschien negeren mijn kinderen mijn adviezen wel en kan ik over 15 jaar een opadag nemen en er ontzettend van genieten en denk ik er dan weer heel anders over, maar tot die tijd is het echt afzien, overleven en tanden op elkaar doorgaan. Tegelijkertijd ben ik er ook van overtuigd dat omdat mijn leven nu toch al ruk is, ik maar net zo goed zoveel mogelijk kan werken om vermogen op te bouwen voor later als het hopelijk minder ruk is (en niet alleen voor mij, maar ook voor mijn partner). Alleen jammer dat zelfs dat nu maar moeilijk gaat vanwege de almaar stijgende kosten en het achterblijven van fatsoenlijke loonsverhogingen (en een partner die amper bijdraagt).

Als laatste nog even dit. Wees je er ook bewust van dat er een groep is die FO inherent egoïstisch vindt. Zo iemand kiest er namelijk voor om niet te werken en zo dus kostbare capaciteit verloren te laten gaan (vrijwilligerswerk en onbetaald werk daargelaten) en dat in tijden van gigantische krapte op de arbeidsmarkt. Zo is er ook een groep mensen die het egoïstisch vinden als je geen kinderen op de wereld zet. Zo iemand kiest er namelijk voor om zichzelf niet te vervangen en zo gaat dus nog meer kostbare capaciteit verloren en dat in tijden van gigantische vergrijzing. Ik vind het zelf nogal wat om een groep of een individu voor egoïstisch of profiteur uit te maken zonder dat ik de situatie van diegene ken. Daarnaast is dat een moreel oordeel die vooral gebaseerd lijkt te zijn op eigen levensovertuiging, er is immers geen wet die mensen verplicht om te werken of om kinderen te hebben (of om je kinderen leuk te vinden), dus die dingen niet doen is toch niet direct moreel verwerpelijk? Sowieso kantelt volgens mij dat beeld. Als we als maatschappij echt willen dat zorg eerlijker verdeeld wordt tussen bijvoorbeeld mannen en vrouwen dan staat daar impliciet tegenover dat ook inkomen eerlijker verdeeld wordt. Vrouwen zullen dus ook meer moeten gaan werken en ook voor beter betaalde banen moeten gaan kiezen. Het zal normaal worden dat kinderen straks een groot deel van hun tijd in opvang doorbrengen. Sterker nog, misschien zal het op een gegeven als egoïstisch gezien worden als je dat niet doet...

[Tehh]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Ik sta wel achter wat je schrijft in je eerste kolom, maar tegelijkertijd worstel ik er ook mee. Ik heb wel een tijdje ouderschapsverlof gehad, maar in de praktijk was dit gewoon een vrijwillig loonoffer want ik werkte nog altijd meer dan 40 uur per week.

Toen hebben we thuis overlegd: wie gaat er voor carrière? Ik wilde wel (t)huis-man worden, of in elk geval terug naar 2,5/3 dagen per week. Maar mijn vrouw kon (o.a. vanwege de gevolgen van zwangerschap) het mentaal niet meer aan om fulltime te werken, en dus werk ik full-time en zij part-time (en daardoor heb ik een mooie carrière gemaakt).

FO/FMA is overigens niet iets wat ik voor mijzelf nastreef. We zijn getrouwd in gemeenschap van goederen, en ons enige nageslacht heeft ook gewoon een plek in onze plannen.

[superkoex9]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Ik 'schrok' ook eigenlijk van wat ik hier las hoewel ik daar niet perse een waardeoordeel bij heb. In het verleden ook wel gewerkt in de GGZ/verslavingszorg en randje jeugdzorg, ik heb daar helaas genoeg lijden gezien (zoals bij @Shapeshifter ) om niet zomaar te zeggen dat kinderen altijd een feest zijn. Ik werk 4 dagen en heb daarnaast nog met regelmaat een dag ouderschapsverlof. Meestal breng ik die dag door met (1 van) mijn kinderen. Ik geniet daar oprecht van.
Onze keuze is dan ook niet om volle bak te werken tussen 30 en 50 wanneer de kinderen klein zijn om vervolgens, zodra ze het huis uit zijn te kunnen stoppen of minderen. Ik wil nu genieten van mijn kinderen en ze zien opgroeien, daar heb ik wel een paar jaar langer werken voor over.

[Sport_Life]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Zijn hier sommigen echt zo egocentrisch dat ze fo alleen maar nastreven voor zichzelf?

Tuurlijk baal je met jonge kinderen weleens dat ze je aan huis binden en dat sport en ontspanning niet zomaar spontaan altijd kan, maar om nu te zeggen dat je niet minder gaat werken omdat je dan tijd aan de kinderen kwijt bent dat vind ik wel heftig. Waarom heb je dan kinderen? Zijn jullie dan ook het soort ouder dat je nooit als trainer/leider bij de sportclub ziet en ook nooit chauffeur of begeleider speelt bij een schooluitje? Ja dan snap ik dat je sneller FO bent. Maar een profiteur ben je dan ook.

Ik vind je reactie ook behoorlijk kortzichtig.

Ik ben júist minder gaan werken vanwege de kinderen, en mijn vrouw nog minder (26u), ondanks dat ze we dan financieel behoorlijk inleveren en beide prima/leuk werk hebben.
In tegenstelling tot hierboven hebben wij absoluut geen spijt van de keuze, maar ik heb gemerkt dat ik een veel leukere vader kan zijn wanneer ik ook toekom aan mijn eigen hobby's, een paar uur per week is voldoende. Daarnaast werken wij veel thuis, dus doordeweeks zijn we ook vaak op school te vinden voor allerlei activiteiten en gesprekken tussen het werk door.
En de weekenden zitten inderdaad vol met allerlei activiteiten samen met de kinderen .

Punt dat ik wilde maken is dat de klassieke 'papamiddag' vaak neerkomt op limonade inschenken met een koekje erbij voor 3-6 kinderen waarna ze bij goed weer buiten gaan spelen en bij regen in de thuisbioscoop een film kijken. Waarna ik dan maar weer ging werken..

Genoeg ouders die de papadag gebruiken om de hele dag op hun telefoon te zitten (ga maar eens op woensdag middag naar de speeltuin..).

[ Voor 14% gewijzigd door Sport_Life op 13-04-2026 14:28 ]

[assje]

In alle gesprekken over kinderen wordt het ook wel snel allemaal op één hoop gegooid. Die zwaar intensieve periode waar je full-time mee bezig bent duurt uiteindelijk maar een paar jaar.

Ik merk dat het met mijn dochters van nu 6 en 9 snel steeds eenvoudiger wordt. Vanaf 5 en 8 fietsen ze zelf naar school, dat scheelt al weer een kwartiertje in de ochtend. Ze gaan zelfstandig naar vriendjes/vriendinnetjes en spelen (zeker in de zomer) zelfstandig buiten/speeltuinen/vriendjes.

Wat vooral merkbaar wordt is dat je minder tijd hebt voor jezelf in de avond Vroeger konden we alles om 8 uur op bed hebben en hadden we nog een avond voor onszelf. Tegenwoordig is het voor de oudste vaak al richting 10 uur (lijkt op haar vader).

Wij werken 40 uur en 32 uur en daarnaast doen we een verbouwing zelf (met vlagen maar op het moment ook weer 20-30 uur per week) en ik heb het gevoel alsof ik alsnog volop tijd met mijn kinderen heb. Het hele concept "papadag" lijkt me dan ook voornamelijk relevant voor de periode tot de basischool.

[useruser]

49euro schreef op zondag 15 maart 2026 @ 15:36:
[...]

Slecht voorbeeld mijn inziens. Wat moet een 20 jarige nou met een auto van aanschafwaarde hoger dan 35k (want 200 euro premie). Dat is pas lifestyle inflation. Als onervaren bestuurder in het begin van zijn carrière een privat lease contract nemen om een duurdere auto te kunnen rijden. Terwijl hij de woningmarkt nog wilt betreden en volgend jaar misschien wel ergens anders werkt waarbij hij geen auto meer nodig heeft of krijgt aangeboden.

Wanneer je dat lease contract nu eens vergelijkt met de aanschaf van een tweedehands Ford Fiesta van 5 of 10 jaar oud, en waar nauwelijks meer op wordt afgeschreven. Dan durf ik te wedden dat hij er na 5 jaar financieel beter voor staat dan met een verplichting tot het betalen van 300 a 400 euro per maand.

Toen ik 20 was (granted, dat is meer dan 10 jaar geleden) kocht ik mijn eerste auto voor 950 euro en deed ik veel basic onderhoud zelf. Alleen een WA verzekering uiteraard. Beste beslissing die ik ooit heb gemaakt op vlak van auto's.
Nu rijd ik nog steeds in een betrouwbaar 2e handsje die alleen WA verzekerd is.

Sure, lease is een deel risico afdekking. Het is een stukje peace of mind dat je een nieuwe auto rijdt zonder onderhoudskosten etc. Maar het is zeker niet de goedkoopste oplossing.

[Kalentum]

Sport_Life schreef op maandag 13 april 2026 @ 14:10:
[...]

Ik vind je reactie ook behoorlijk kortzichtig.

Ik ben júist minder gaan werken vanwege de kinderen, en mijn vrouw nog minder (26u), ondanks dat ze we dan financieel behoorlijk inleveren en beide prima/leuk werk hebben.
In tegenstelling tot hierboven hebben wij absoluut geen spijt van de keuze, maar ik heb gemerkt dat ik een veel leukere vader kan zijn wanneer ik ook toekom aan mijn eigen hobby's, een paar uur per week is voldoende. Daarnaast werken wij veel thuis, dus doordeweeks zijn we ook vaak op school te vinden voor allerlei activiteiten en gesprekken tussen het werk door.
En de weekenden zitten inderdaad vol met allerlei activiteiten samen met de kinderen .

Punt dat ik wilde maken is dat de klassieke 'papamiddag' vaak neerkomt op limonade inschenken met een koekje erbij voor 3-6 kinderen waarna ze bij goed weer buiten gaan spelen en bij regen in de thuisbioscoop een film kijken. Waarna ik dan maar weer ging werken..

Genoeg ouders die de papadag gebruiken om de hele dag op hun telefoon te zitten (ga maar eens op woensdag middag naar de speeltuin..).

Ik denk niet dat @Remco d jou bedoelde .

[Mirved]

Vandaag weer papadag. 1 dag per week al ruim 4 jaar nu en zeker nog de komende 2 jaar. Heerlijk die kans om mijn kinderen te zien opgroeien, leuke dingen met ze te doen en ook gewoon eens 1 op1 met ze tijd door te brengen. Zeer blij dat ik de afgelopen 4 jaar al zoveel heb kunnen meemaken van het opgroeien van mijn kinderen.

[Remco d]

@Shapeshifter

Uiteraard ga ik met mijn reactie veel te kort door de bocht en zijn er vele nuances. Bedankt voor je uitgebreide reactie. Vanzelfsprekend bedoel ik niemand persoonlijk maar de serie opmerkingen viel me op, plus dat ik zulke opmerkingen om mij heen vaker hoor.

[Pannencouque]

Rogerthat schreef op zondag 12 april 2026 @ 22:03:
[...]

Als het mogelijk is binnen je functie is minder werken bijna altijd fiscaal voordelig. En vrije tijd op jongere leeftijd is misschien wel meer waard dan als je ouder bent… in mijn functie werkte 5 om 4 dagen uiteindelijk niet, nu weer terug naar 40+ uur.

Fiscaal voordelig is mooi, maar netto mis je het natuurlijk nog steeds
Ik merk inderdaad dat ik qua tijd nu gewoon knel zit. Het past te vaak net niet. Zou me kunnen voorstellen dat ik, wanneer de kinderen naar de middelbare school gaan, ik bijv. weer 0,9 ga werken of een baan vind met 4×9. En misschien vind ik 't ook wel prima zo.

Een deel van mijn takenpakket verandert niet, maar op dit moment is mijn werk zodanig ingericht dat ik redelijk kan kaderen. Ik moet alleen collega's even opvoeden dat ze op mijn vrije dag niet hoeven bellen. Denk dat ik de telefoon uit ga zetten en een aangepaste voicemail maak. M'n omgeving zal even moeten wennen dat ik de grenzen zo strak stel. Maar ja, ik neem niet voor niets vrij hè.

[Pannencouque]

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 08:12:
Ik kijk een beetje op van sommige reacties hier wbt papadag. Fo, en de instelling om niet heel je leven te laten passeren met alleen maar werk, is voor mij een middel. En een van de doelen ervan is voor mij om veel tijd mee te maken van het opgroeien van de kinderen.

Ik merk dus dat ik (te) veel mis. Dus het is win-win: ik kan thuis wat voor elkaar krijgen én ik zie de kinderen meer. Ik kan ze naar school brengen enzo. Nu ben ik alleen maar regelmatig om 17:30u bij de bso om ze mee te nemen en thuis na twee minuten aandacht de keuken in te duiken.
Dus ik koop nu tijd. En als ik dat kan afdekken met een relatief kleine investering, dan is dat waarschijnlijk de moeite waard.

En eerlijk is eerlijk: als ik de afgelopen jaren hierin geen goede financiële keuzes had gemaakt, was dit me nooit gelukt. Dus wat betreft blij dat ik jaren terug ben begonnen met beleggen en financieel slim ben gebleven. Anders had ik nu geen reserve/marge.

[ Voor 14% gewijzigd door Pannencouque op 14-04-2026 21:10 ]

[psychodude]

R.van.M schreef op zondag 12 april 2026 @ 10:46:
[...]


Ik heb nog nooit iemand gehoord die minder is gaan werken en er spijt van had dus dat komt wel goed.

Het zal voornamelijk afhankelijk zijn van het feit of minder werken ook daadwerkelijk het beloofde/veronderstelde verminderd werken betekend. In de ene beroepsgroep is dit natuurlijk ook wat makkelijker dan de andere. Afdwingen is uiteraard altijd mogelijk. Maar vooral de partij welk de gevolgen hiervan voelt, maakt natuurlijk nogal een verschil.

Remco d schreef op maandag 13 april 2026 @ 22:02:
Vanzelfsprekend bedoel ik niemand persoonlijk maar de serie opmerkingen viel me op, plus dat ik zulke opmerkingen om mij heen vaker hoor.

Niet geheel de strekking van dit topic uiteraard. En anno 2026 natuurlijk veel maatschappelijke druk om anders te willen doen laten geloven. Maar onder de streep is het natuurlijk gewoon zo dat ouderschap door veel mannen natuurlijk gewoon anders gevoeld/beleefd wordt dan voor veel vrouwen.

Papadagen, oppassen op de kinderen, etc. is daar natuurlijk gewoon een verlengde van. Je past niet op je eigen kinderen, je hebt evenzeer of evenmin een papadag als vrouwlief een "mamadag" heeft. Maar in de praktijk is dat verschil in perceptie en beleving er gewoon.

Alhier overigens ook hoor, dus daarin weinig anders. Deels ook een beetje hoe ik zelf gewoonweg opgevoed ben, zoals velen. Maar tegelijkertijd ook gewoon echt andere emoties. Voor mijn vrouw was het missen van onze dochter toen zij nog werkte, echt een ding. Ik had dat gevoel totaal niet.

Dat gezegd hebbende, vind ik tijd doorbrengen met de kinderen verder meestal wel leuk . Maar aangezien ik voltijd werk, zit een wat meer geforceerde papadag er bij mij dus ook niet in.

[Pannencouque]

psychodude schreef op woensdag 15 april 2026 @ 21:24:
[...]


Het zal voornamelijk afhankelijk zijn van het feit of minder werken ook daadwerkelijk het beloofde/veronderstelde verminderd werken betekend. In de ene beroepsgroep is dit natuurlijk ook wat makkelijker dan de andere. Afdwingen is uiteraard altijd mogelijk. Maar vooral de partij welk de gevolgen hiervan voelt, maakt natuurlijk nogal een verschil.

Ik heb in het verleden die last ook al eens terug op m'n bordje gekregen. En dat was een prima les waar ik dankbaar voor ben. Dit gebeurt me de komende tig jaar niet nog eens. In tegenstelling tot mijn collega van 64 die ik nu gewoon keihard dezelfde fout zie maken

Zo ben ik nog steeds blij dat ik me bij m'n sollicitatie voor m'n eerste serieuze baan heb laten piepelen op de salarisonderhandeling. Destijds was ik er achteraf heel zuur van, maar die les heeft zich bij elke onderhandeling daarna driedubbel uitbetaald

[ybos]

Pannencouque schreef op woensdag 15 april 2026 @ 21:37:
[...]

Zo ben ik nog steeds blij dat ik me bij m'n sollicitatie voor m'n eerste serieuze baan heb laten piepelen op de salarisonderhandeling. Destijds was ik er achteraf heel zuur van, maar die les heeft zich bij elke onderhandeling daarna driedubbel uitbetaald

Dat had ik de eerste keer met een nieuwe huurder voor een deel van onze bedrijfshal die we verhuren.
Kwam een oud baasje aan in een oude VW Caddy. Huurprijs was veel te hoog, konden ze niet betalen. Dus wat gezakt in de huur. Hij wilde ook de indexering schrappen. Zo scherp was ik nog wel, want dat houdt eig in dat hij elk jaar huurkorting krijgt. Uiteindelijk de prijs rondgemaakt (met de gedachte, die korting is prima, als het een paar maanden langer leegstaat kost mogelijk meer dan de korting).
Komt die beste man de volgende dag voorrijden om de sleutels te halen in een...
Bentley

Dat was voor mij ook een mooie les, het is gewoon een "spel" en poot stijfhouden.

[PnD]

@Shapeshifter Bedankt voor het delen van je verhaal. Altijd goed om zaken in perspectief te plaatsen.
Heel veel respect voor hoe je hoe je dit doet en volhoud. Ik hoop dat je dit in het echte leven ook doet en ook respect en waardering terug krijgt.

[ Voor 21% gewijzigd door PnD op 16-04-2026 11:27 ]

[ewrz]

Pannencouque schreef op dinsdag 14 april 2026 @ 21:09:
[...]

Een deel van mijn takenpakket verandert niet, maar op dit moment is mijn werk zodanig ingericht dat ik redelijk kan kaderen. Ik moet alleen collega's even opvoeden dat ze op mijn vrije dag niet hoeven bellen. Denk dat ik de telefoon uit ga zetten en een aangepaste voicemail maak. M'n omgeving zal even moeten wennen dat ik de grenzen zo strak stel. Maar ja, ik neem niet voor niets vrij hè.

Alle collega's opvoeden is soms lastig, deels is het ook opvoeden van jezelf. Daarmee bedoel ik jezelf dwingen om de telefoon weg te gooien in een la en er niet naar te kijken op je vrije dag. Dat voelt in het begin een beetje als het verzaken van je plicht maar uiteindelijk went dat en ben je ook echt vrij.

[de Peer]

ewrz schreef op vrijdag 17 april 2026 @ 20:34:
[...]


Alle collega's opvoeden is soms lastig, deels is het ook opvoeden van jezelf. Daarmee bedoel ik jezelf dwingen om de telefoon weg te gooien in een la en er niet naar te kijken op je vrije dag. Dat voelt in het begin een beetje als het verzaken van je plicht maar uiteindelijk went dat en ben je ook echt vrij.

Ik heb dat nooit begrepen. Hoezo verzaken van je plicht? Mijn telefoon staat uit en ik zou het bovendien hondsbrutaal vinden als ze me gaan bellen op mijn vrije dag.
Als je bereikbaar blijft en nog gaat opnemen ook dan vraag je er om.

[ewrz]

de Peer schreef op vrijdag 17 april 2026 @ 20:56:
[...]

Ik heb dat nooit begrepen. Hoezo verzaken van je plicht? Mijn telefoon staat uit en ik zou het bovendien hondsbrutaal vinden als ze me gaan bellen op mijn vrije dag.
Als je bereikbaar blijft en nog gaat opnemen ook dan vraag je er om.

Veel mensen voelen zich schuldig als ze berichten niet beantwoorden of niet op nemen als er gebeld wordt. Als je dat probleem niet hebt, prima, maar ik heb er meer mensen mee zien worstelen in het begin.

Afhankelijk van het soort bedrijf gaat ook niet iedereen bijhouden wie wanneer vrij is. Zou dat nooit van alleen collega's laten afhangen, zelf ook echt de beslissing nemen om niet bereikbaar te zijn.

[rube]

de Peer schreef op vrijdag 17 april 2026 @ 20:56:
[...]

Ik heb dat nooit begrepen. Hoezo verzaken van je plicht? Mijn telefoon staat uit en ik zou het bovendien hondsbrutaal vinden als ze me gaan bellen op mijn vrije dag.
Als je bereikbaar blijft en nog gaat opnemen ook dan vraag je er om.

In het algemeen mee eens, maar.....het is natuurlijk ook afhankelijk van je positie/functie/verantwoordelijkheden/beloning en kan niet altijd zwart wit gezien worden.
Bovendien hangt het er vanaf wie belt of je opneemt of niet, althans bij mij was dat wel zo .