Ze dachten ermee weg te komen. Ze zien het als steunen van
hun club, vuurwerk afsteken is hun (verworven) recht. Zo verkopen ze hun gedrag. Dat daarbij enkele mensen (uit het familievak) letselschade oplopen, 'dat kan gebeuren'.
Dat 'kan inderdaad gebeuren' en deze mensen hebben daar niet om gevraagd. Dit is ook de reden dat ik binnen blijf bij (en rond) Nieuwjaar. Heb afgelopen jaren al een vuurpijl tegen m'n ruit gehad, en die ene keer dat ik zelf vuurwerk afstak ging er ook eentje horizontaal.
Nu zijn ze uit op wraak. Ze zien zichzelf als de beste supporters van hun club. Ze tonen zich, deels onder groepsdruk, solidair met de rest die een stadionverbod hebben gekregen. Allereerst voelen ze zich verraden door
hun club.
Hun club, die ze door dik en dun steunen.
Ik ben niet verbaasd. Emotioneel gezien zijn deze mannen minder volwassen dan mijn dochter van acht jaar. Overduidelijk een hechtingstoornis deze figuren. Daardoor klampen ze zich vast aan zoiets, dat niet hun bezit of recht is, maar een privilege om te steunen, en niet op iedere manier die je zint. Het is een gebrek aan normen en waarden, aan opvoeding. We wilden een liberale samenleving met eigen verantwoordelijkheid. Dit is wat we oogsten. Als mijn kinderen boos zijn, zijn ze onredelijk. Dan moet dat even afkoelen, en dat leer je als kind: omgaan met je boosheid en frustratie. Maar er mag ook gepraat worden over deze gevoelens, ze zijn er immers. In dit geval zorgt de groepsdruk ervoor dat ze boos blijven, het is ook haast sektarisch gedrag. Ik verwacht dat ze nog wraak gaan nemen op 'voetbal' of 'de maatschappij'. Bijvoorbeeld [...]. Ik wil ze verder geen ideeën geven, want ze hebben vooralsnog internet-toegang.
Wanneer ouders hebben nagelaten hun kinderen op te voeden, zullen we dat als maatschappij op moeten pakken. Tot ze in het gareel lopen. En dat is redelijk, met zat vrijheden.