Wat ik zo sterk vind aan de serie is dat er een verschuiving in zit van redelijk zwart/wit naar veel meer (50?

) grijstinten. In het eerste deel werden de Starks naar voren gebracht als 'Goed' en eervol en waren de Lannisters 'Slecht', machtslustig en achterbaks, met als climax natuurlijk de scheiding tussen het hoofd en de rest van het lichaam van Ned. Naar mate de serie vordert, krijg ik toch ook steeds meer begrip voor wat de Lannisters doen.
De verhouding tussen Brienne en Jaime vind ik hiervoor erg typerend. Eerst vindt Brienne Jamie werkelijk vreselijk en noemt hem consequent Kingslayer of Oathbreaker, maar na hun tocht en zeker na die bad-scene waarin Jamie de werkelijke gang van zaken rond zijn moord op koning Aerys II krijg je toch meer sympathie voor hem.
Maar het geldt ook voor de rest: Cersei is vreselijk, maar doet duidelijk alles wat ze doet uit liefde en bescherming voor haar kinderen. Tyrion speelt ook vuile spelletjes, maar dat komt door zijn positie in de familie en in het Spel der Tronen en hoe hij bijvoorbeeld met Sansa omgaat vind ik dan weer erg bewonderenswaardig.
Tegelijk doet Robb bij mij erg zijn best om met zijn gemeet met twee maten (Karstark onthoofden, zijn moeder vrijwel ongestraft laten) mijn sympathie voor de Starks te laten dalen en verschuift dus het Zwart-Witte tussen de famillies steeds meer naar Grijs.
En ook van de andere karakters kun je je steeds wel indenken waarom ze het doen: Stannis omdat hij weet dat ie de rechtschapen koning zou moeten zijn; Theon die Winterfell aanvalt om zich te bewijzen voor zijn vader en uit woede over zijn jarenlange ballingschap in Winterfell; Littlefinger die als absolute 'zero' begon, door zijn positie geen kans maakte op de liefde van zijn leven en alles op alles zet om nu een belangrijk persoon te zijn; enz, enz.
In de boeken komt dit mijns inziens allemaal nog wat sterker naar voren (er zitten meer naunces in en er is meer ruimte/tijd om een en andere verder uit te wijden), maar de TV-serie weet dit toch ook redelijk goed over te brengen.