@
Wispe Of we als samenleving regels opleggen aan mensen om te moeten doorschuiven na het behalen van een bepaalde financiele mijlpaal is iets waar ik een mening over heb, maar dat is niet relevant voor mijn argument.
Mijn argument is dat áls je dat wilt doen, het zuiver is om te kijken naar alle vermogensbestanddelen, niet alleen vastgoed.
Of iemand crypto heeft, goed belegd, keihard gewerkt en gespaard of de loterij gewonnen heeft; boven een bepaalde drempel kun je vinden dat iemand dan geen recht meer heeft op een sociale huurwoning.
De andere kant is: maakt niet uit hoe je je ontwikkelt en hoeveel middelen je hebt, als je begon in een sociale huurwoning mag je daar blijven zolang je wilt. Dat is het argument wat jij maakt denk ik als het gaat om niet-vastgoed beleggingen.
Is een woning aanhouden dan echt zo erg in dit geval? Een interessante casus is misschien deze: stel je woont in een sociale huurwoning en je hebt net een flinke promotie gemaakt door hard werken en de afgelopen jaren flink gespaard. Je kunt daardoor nu een hypotheek krijgen, maar niet in de stad waar je werkt, want daar is het te duur. Dit is in de meeste grote steden een hele normale situatie.
Om wat op te bouwen koop je daarom een appartementje die je verhuurt in je geboortestad of dorp, ook in de sociale sector want groter kon je niet betalen, omdat je daar later naar toe wilt. Gebeurt in NL weinig, maar in de UK is dat schering en inslag door young professionals in bv London waar iets kopen niet gaat gebeuren.
Laten we zeggen dat het heffingsvrij vermogen (59.537 in 2026) de grens is waarna we zeggen: nu kun je op eigen benen staan en een sociale huurwoning is niet langer gepast.
Stel dat het flatje 150.000 eur kost en met 80% vreemd vermogen gefinancierd wordt. Dan wordt er dus 30k ingestopt. De huurprijs is zo dat aan het eind van het jaar alle kosten en de aflossing van 30 jaar betaald is. Het zal dus een flink aantal jaren duren voordat het eigen vermogen boven de heffingsvrije grens komt. Daar komt bij dat deze persoon een sociale huurwoning bezet houdt, maar er ook één aanbiedt. De netto last op het sociale huursysteem is dus 0.
Volgens de voorgestelde aanpak moet deze persoon dus zijn sociale huurwoning uit. Er is immers een andere woning waar deze persoon prima zelf in kan. Argumenten als ver van waar je nu woont, bereikbaarheid, betaalbaarheid, waar je werkt, worden in deze rechtszaak ook niet meegenomen in de overweging van de rechter, dus dat kunnen wij ook buiten beschouwing laten.
En wat doe je met mensen die in een vastgoed BV (box 2) woningen verhuren maar zelf in een sociale huurwoning zitten? Behandel je dat anders? En wat doe je met echtscheidingen, erfenissen, vakantiewoningen met toestemming tot voljaars verblijf?
In het nieuws staat dat woningbouwverenigingen niet in alle gevallen werk maken van eigendom van een woning. Dat is naar mijn mening vragen om willekeur en inconsistent beleid. Het lijkt me dat áls je regelgeving wilt maken je dat dan ook centraal, consistent en objectief doet. Kijken naar iemands netto vermogen is in mijn beleving dan een schonere maatstaf.
Ik denk dat je het ook om zou moeten draaien. Wie in een sociale huurwoning woont, woont gesubsidieerd. Verhuurders (ook woningbouwverenigingen) kunnen hun exploitatie alleen uit het rood houden door de rendabele vrij sector (en gedeeltelijk de middenhuur) en daarnaast is er natuurlijk de fiscale preferente behandeling van woningbouwverenigingen, subsidies specifiek voor de sociale woningbouw, waarborgfonds sociale woningbouw etc. Dat wordt uiteindelijk allemaal betaalt via de belastingen en huurprijzen buiten de gereguleerde sector.
Dus je moet bedenken waar dat belastingeld naar toe gaat. Naar mensen die al 30 jaar in een sociale huurwoning zitten met tonnen aan vermogen, als het maar geen vastgoed is, of naar mensen die het wel nodig hebben.