Onlangs heeft de Gezondheidsraad een rapport gepubliceerd waarin geconcludeerd wordt dat er geen veilige ondergrens voor alcoholgebruik bestaat. Het nieuwe advies is: drink niet.
Ik vind alcohol een lastige. Het is op veel plekken ingebed in onze cultuur, maar tegelijkertijd kan denk ik niet onderschat worden in welke mate decennia aan marketing hier een hand in hebben gehad. Tegelijkertijd heb je vele kleine partijen (denk aan craft beer) waarvan je niet bepaald het idee hebt dat het gaat om industriële grootbedrijven die aandeelhoudersbelangen boven de gezondheid van hun klanten stellen.
Dan is er nog het probleem dat alcohol verslavend is. Weliswaar worden veel gebruikers helemaal niet verslaafd (in tegenstelling tot bij tabak), maar is een alcoholverslaving uitermate verwoestend en ook iets dat zich sluipenderwijs kan ontwikkelen.
Met dit alles in het achterhoofd vraag ik me af wat de weg voorwaarts is. Ik denk dat het hoe dan ook zaak is om marketing en lobbyinvloed in te perken, en ik denk ook dat denormalisatie in zijn algemeenheid een goede zaak is. Maar tegelijkertijd voelt het wel als afscheid nemen van iets. Hoe doe je zoiets als maatschappij?
Trouw brengt in herinnering dat het al meer dan 10 jaar geleden is dat het bij de Gezondheidsraad bekend werd dat alcoholgebruik geen gezondheidsvoordelen kent. Als je ervoor corrigeerde dat veel geheelonthouders om gezondheidsredenen zijn gestopt met drinken bleven er geen studies over die lieten zien dat matige drinkers gezonder zouden zijn. Destijds heeft de Gezondheidsraad het aanbevolen maximum van 2 glazen naar 1 glas per dag verlaagd, geheel niet drinken was een advies dat men toen nog niet aandurfde. Ook nu erkennen ze dat het een kwestie van de lange adem is:De verlaging vloeit voort uit nieuwe wetenschappelijke inzichten over de lichamelijke gevolgen van alcohol. Er is sterk bewijs dat het risico op zeven soorten kanker, bijvoorbeeld mondkanker en keelkanker, toeneemt, ook al bij één glas. Hetzelfde geldt voor orgaanschade, denk aan een alvleesklierontsteking. Dat een glas wijn per dag juist gezond zou zijn (bijvoorbeeld tegen hart- en vaatziekten) is wat betreft de Raad onvoldoende bewezen.
Maar het strengere advies is ook gevolg van een bredere blik van de Raad, vertelt voorzitter Stronks. Voor het eerst keken de wetenschappers ook naar indirecte gevolgen en veiligheidsrisico’s die aan alcohol verbonden zijn, niet alleen voor de gebruiker zelf. „Die worden vaak onderschat”, zegt Stronks. Neem het verkeer: onder het wettelijk minimum van een bloedpromillage van 0,21 beïnvloedt alcohol al rijgedrag. Hoe meer alcohol, hoe onveiliger. Stronks: „Naar schatting is tot wel 23 procent van alle verkeersdoden te linken aan alcohol.”
De Gezondheidsraad ziet graag dat alcohol hetzelfde behandeld gaat worden als tabak: uit beeld. Dus reclameverboden, minder verkooppunten en verpakkingen met kankerwaarschuwingen. De vergelijking met tabak gaat ook op meer vlakken op: de alcoholindustrie gebruikt tactieken uit het draaiboek van de tabaksindustrie, door lobbydruk, het zich presenteren als preventiepartner en het financieren van onderzoek met voor de industrie gunstige uitkomsten. Een belangrijk verschil met de tabaksindustrie is dat de alcoholindustrie momenteel niet geweerd wordt van overleggen over beleid en de tabaksindustrie wel.Uiteindelijk is „denormaliseren” ook een culturele uitdaging, zegt Stronks. Ander taalgebruik – alcohol „gebruiken” in plaats van „drinken” – helpt. Maar verandering is moeilijk, erkent Stronks. Meer dan de helft van de Nederlanders houdt zich niet aan het huidige advies van geen of in ieder geval niet meer dan één glas per dag. En hoewel de raad claimt dat er geen „wetenschappelijke onderbouwing” voor is dat alcohol goed is voor de sociale cohesie, erkennen de wetenschappers in het rapport wél dat drinken onderdeel is van „sociale en culturele tradities”.
In de toekomst dus carnaval of Koningsdag zonder alcohol? „Ik zie het als de treincoupé waar twintig jaar geleden nog gewoon gerookt werd. Dat is nu ook niet meer normaal. Misschien concluderen we over twintig jaar wel dat carnaval zonder alcohol ook mogelijk is.”
Ik vind alcohol een lastige. Het is op veel plekken ingebed in onze cultuur, maar tegelijkertijd kan denk ik niet onderschat worden in welke mate decennia aan marketing hier een hand in hebben gehad. Tegelijkertijd heb je vele kleine partijen (denk aan craft beer) waarvan je niet bepaald het idee hebt dat het gaat om industriële grootbedrijven die aandeelhoudersbelangen boven de gezondheid van hun klanten stellen.
Dan is er nog het probleem dat alcohol verslavend is. Weliswaar worden veel gebruikers helemaal niet verslaafd (in tegenstelling tot bij tabak), maar is een alcoholverslaving uitermate verwoestend en ook iets dat zich sluipenderwijs kan ontwikkelen.
Met dit alles in het achterhoofd vraag ik me af wat de weg voorwaarts is. Ik denk dat het hoe dan ook zaak is om marketing en lobbyinvloed in te perken, en ik denk ook dat denormalisatie in zijn algemeenheid een goede zaak is. Maar tegelijkertijd voelt het wel als afscheid nemen van iets. Hoe doe je zoiets als maatschappij?
VVD. Maakt crises erger 🏚️ .
Zucmantaks, nu 💰 !
De mythe van de zelfredzame burger 🦄 .