@
Bundin, ik heb wel wat foto's! Kleine selectie:
Diepte is lastig te zien op de foto's, maar toch wel wat steile hellingen. Vooral ook bij die een-na-laatste foto. Dat is dus zo'n Lee (leisteen dat omhoog is gedrukt en hier dus echt een soort bergkam vormt, waar je overheen loopt).
Officieel bestaat de route uit drie etappes, echter het hotel na de tweede etappe in Hoscheid is (tijdelijk?) gesloten. Schijnbaar verkocht aan een belegger. Ik heb er dus voor gekozen om de tweede etappe te verkorten en daardoor de derde etappe te verlengen. Mijn etappes (GPX) zijn hier te vinden:
https://drive.google.com/drive/folders/1YV1w8ONv0Ehl4U-Bc7IsMPozb31nwiOx
Op zich zijn er wel plekken waar je kunt bivakkeren, maar dat is me een tijd geleden niet echt bevallen. Ik wilde graag een bed en goed eten (en een drankje kunnen drinken). Dus ik ben op woensdag naar
Camping Kautenbach gereden en had daar een pod (trekkershutje met twee bedden, een kachel en stroom) gehuurd. 's Avonds prima gegeten in het restaurant. Donderdagochtend ben ik met de auto naar het station van Kautenbach gereden (tip: je kunt aan twee kanten parkeren en de van de camping gezien verre zijde stond vol met auto's van forenzen, dus ik zou de andere kant kiezen). Daar de trein gepakt naar Ettelbruck en de eerste etappe gestart.
De eerste etappe was op een grijze dag, maar geen regenjas nodig gehad. De route is echt goed te volgen (overal bordjes), maar toch kreeg ik het voor elkaar verkeerd te lopen. Op een gegeven moment heb je een afslag naar boven (na al een tijdje te zijn gestegen), maar 10 meter verder rechtdoor was dus een mooi uitzichtpunt: de
"Priedegtstull" (Preekstoel). Daar dus even naar toe gelopen (derde foto van hierboven is daar genomen). Toen ik weer verder wilde, was ik vergeten dat ik dus een klein stukje van het pad was. Ik zag dus alleen de weg terug (waar ik natuuuuurlijk niet heen moest) en een pad naar beneden. Die genomen en beneden aangekomen zag ik geen bordjes meer. Maar normaal zou mijn Komoot toch in alle staten zijn als ik verkeerd zou zijn gelopen? Nope, precies op dit moment vond Android het schijnbaar nodig om de app te laten sluimeren (heb ik nog nooit gehad). Dus ik was 100 meter gedaald in 500 meter afstand. Die kon ik dus ook weer terug. Was even afzien!
Normaliter neem ik veel te weinig de tijd om even te genieten: wat te drinken, te snacken, te lunchen. Dat heb ik nu wel gedaan en tijdens m'n lunch aan een picknicktafel (rond 13:00?) kwam ik de eerste andere wandelaars tegen; een groepje van drie mannen op leeftijd. Vooral de laatste, die een stukje achter liep, keek me een soort van beteuterd aan. Ik kwam ze bij het volgende bankje tegen met een boterham. Waarschijnlijk hadden ze al wat eerder willen lunchen... Daarna nog een pittige klim om weer af te dalen richting
Camping de Moulin du Bourscheid.
In Moulin de Bourscheid zijn nog twee hotels wat ik zo zag, maar verder is er niets. Op de camping waren ze zich vooral aan het voorbereiden voor hemelvaart (en er moesten nog een hoop chalets worden opgebouwd), dus er was niets open qua eten of drinken. Dat was initieel wel even balen, want daar had ik wel op gerekend. Gelukkig heb ik - veel te duur en te chique - bij een van die hotels kunnen eten. Ook kon ik nog een flesje wijn in het winkeltje kopen (welke eigenlijk niet open was, maar ik moest even bijbetalen omdat ik me naar een andere accomodatie had laten boeken).
De volgende ochtend (te) lang moeten wachten tot het brood gehaald kon worden (pas om 9 uur), maar dat was geen ramp omdat deze etappe toch relatief kort zou zijn met 13,5km. Vrij in het begin van deze etappe staat de
“Napoleonsknäppchen” (zesde foto), foutief ook de
Napoleonseik genoemd (want het is een linde). Deze is niet echt heel indrukwekkend, want hoewel de oorspronkelijke boom in de tijd van Napoleon is geplant, vonden de Duitsers het nodig deze in 1940 om te hakken. De lokale bevolking was het daar niet helemaal mee eens en plantte in 1941 stug een nieuwe linde. Van de stam van de oorspronkelijke boom werd een standbeeld van de heilige Willibrord gemaakt en in 1942 in de kerk van Bourscheid geplaatst. Die boom staat overigens op het hoogste punt van deze etappe, maar dat is een grote vlakte met weilanden.
Maar snel ga je weer het bos in en loop je weer op smalle paadjes. Uiteindelijk bij de
"vinger van god" (foto 7) een stokbroodje gegeten (ik voelde me enorm Frans met een stokbrood in het zijvak van m'n rugzak). Deze kom je tegen bij de afdaling naar Dirbach Plage (de enige plek waar je ook maar iets van horeca tegenkomt, buiten de campings). Van daaruit weer omhoog en net voor de laatste afdaling nog even chill op een bankje. Ook deze etappe vrij weinig mensen gezien (gelukkig), maar hier kwam een grotere groep ouderen juist omhoog. De helft was helemaal kapot al. De laatste van die groep vroeg nog of het ver was. Ik had het met haar te doen, dus zei ik: ja, helaas nog wel... Dan kon het alleen maar meevallen!
Beneden aangekomen direct kunnen inchecken bij
Camping du Nord, waar ik een wat luxere accommodatie geboekt met eigen sanitair en zelfs een keukentje. Die laatste had ik niet nodig, want op deze camping staat een Aziatische foodtruck, dus daar lekker eten gehaald met een Thais biertje.
In de ochtend (foto 8, waar je ook het beekje ziet waar best wat aan vliegvissen werd gedaan) weer verder voor de laatste en zwaarste etappe. Hier loop je dan ook over die Lee van de foto hierboven. Het was aangenaam warm en de hagedisjes waren ook lekker op die stenen aan het chillen (je moest bijna oppassen er niet op te gaan staan als ze wegschoten). En hoewel ik overal veel brem tegen kwam op de Lee Trail, was dat hier wel een hoogtepuntje.
Dit was op een zaterdag en ik kwam ook wel wat meer andere wandelaars tegen, maar dat waren volgens mij ook maar 4 of 5 groepjes/tweetallen. Helaas begon bij de een-na-laatste afdaling mijn knie toch redelijk wat pijn te doen en heb ik (tegen mijn zin in) pijnstilling genomen. Om dat op het hoogste punt (net voor de laatste afdaling) nog aan te vullen met een welverdiend mini-wijntje. Kaas-worst-plankje erbij met behulp van mijn
Opinel Nomad cooking kit. Nog even genieten...
Beneden aangekomen bij de auto, die gelukkig nog bij het station stond, snel de wandelschoenen uit en de sandalen aan. Teruggereden naar wederom Camping Kautenbach, waar ik een upgrade kreeg van de pod die ik weer had geboekt naar een blokhut. Daarna een biertje op het terras en een dikke entrecote in het restaurant. En na wat lezen in het zonnetje vroeg het bed in, want de volgende dag snel naar huis voor moederdag om te picknicken met oesters.
EINDE!
Oh ja, je vroeg nog naar water... Ik per dag had zo'n aluminium 1L drinkfles van de Decathlon met water en een heel klein beetje Karvan Cevitam en ongeveer 2,5 liter water in m'n waterzak. Dat was ruim genoeg, maar als het veel warmer zou zijn, dan zou ik de zak tot 3 liter hebben gevuld en misschien alsnog een waterfilter voor de zekerheid hebben meegenomen.