@
ThinkPad De SCD4* is een photoacoustic NDIR, dat is weer een zijtak dat net ff iets anders werkt.
Een pure NDIR sensor werkt door een IR diode aan te zetten en aan de andere kant het licht op te vangen om CO2 te zien.
Dit design is dus geheel afhankelijk van hoeveel infrarood licht initieel verzonden wordt om een juiste meting te doen, als er een externe bron van IR is dan krijg je dus (significante) afwijkingen.
Bij photoacoustic NDIR worden dmv infrarood licht de CO2 moleculen opgewarmd, dat veroorzaakt trillingen die met een microfoon worden opgevangen om CO2 te horen.
De meting is afhankelijk van een referentie temperatuur om de dichtheid van het gas te kunnen bepalen.
Als zo'n sensor blootgesteld wordt aan externe IR dan is het gevaar meer dat de sensor (ongelijk) opwarmt, hetzelfde gevaar is aanwezig als andere componenten de sensor opwarmen.
Naar mijn ervaring valt de afwijking bij directe inval van IR ook wel mee, totaal niet vergelijkbaar met een pure NDIR sensor zoals bijvoorbeeld een Senseair.
Waar m'n Senseair S88 duizenden ppm ernaast kan zitten kan m'n Sensirion SCD een afwijking vertonen van 100 ppm. Ik weet niet aan welke ik de voorkeur geef, de duidelijke fail of de semi-insignificante afwijking.
Dat gezegd hebbende: dat witte stoffiltertje is best goed in het opnemen van vocht en vetten, en het resultaat is een minder presterende sensor. Ik verstop ze liever in een behuizing, een minimale airflow is voldoende om netjes te kunnen meten.
Fwiw:
hun demo model was ook een behoorlijk open constructie.